Βιβλίο Ο τελευταίος κρίκος 
Συγγραφέας Ευαγγελία Ευσταθίου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ευαγγελία Ευσταθίου έγραψε ακόμη μία χορταστική, πλούσια σε εξελίξεις και γεμάτη ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα ιστορία που με κράτησε και πάλι καθηλωμένο ως την τελευταία σελίδα. Απόλαυσα τη συγγραφική της τέχνη, τις μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες που συνθέτουν μια αξέχαστη πλοκή, τις απρόσμενες εξελίξεις, τα διαχρονικά μηνύματα και ταξίδεψα στις ζωές δυο αντίθετων μεταξύ τους ανθρώπων που έρχονται κοντά και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανακαλύψουν το οικογενειακό τους παρελθόν ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να καταπνίξουν τα αμοιβαία ερωτικά αισθήματα. Η ιστορία ξεκινάει στο νησί της Χίου και συγκεκριμένα στο ερειπωμένο αρχοντικό των Μαρκέζηδων στον Κάμπο, που εκπέμπει μια παράξενη αύρα ενώ το συνοδεύει η φήμη του στοιχειωμένου. Εκεί βρίσκουν κάποιοι εργάτες ένα μισολιωμένο πτώμα ανθρώπου τυλιγμένο σε σεντόνι και στο χέρι του μια διαθήκη, η συντάκτρια της οποίας ομολογεί τη δολοφονία του θύματος, Κωνσταντίνου Μαρκέζη και κληροδοτεί το κτήμα και το αρχοντικό εξ ημισείας σε απόγονό της και στο εξώγαμο παιδί του Μαρκέζη. Την υπόθεση αναλαμβάνει η αστυνόμος Μαρκέλλα Γεράνη, προϊσταμένη του Γραφείου Εγκληματολογικών Ερευνών Χίου, αν και με εντολή άνωθεν η υπόθεση κλείνει βιαστικά και γρήγορα. Η Μαρκέλλα αποφασίζει να ψάξει μόνη της και να σκαλίσει τα γεγονότα ενώ ταυτόχρονα καλεί την Άννα και τον Μάξιμο στο νησί.

Η Άννα Κασίμη, που κάποτε έκλεβε κοσμήματα και έργα τέχνης αμύθητης αξίας για να τα πουλάει στη μαύρη αγορά ώστε να εξασφαλίζει χρήματα για την αυτιστική αδελφή της και για τη μητέρα της που παλεύει με τον καρκίνο, καταλαβαίνει πως πρέπει να γυρίσει στην ενεργό δράση, «Μία τελευταία φορά…», τώρα που τα οικονομικά περιθώρια έχουν στενέψει. Ποτέ δεν έμαθε για τα παιδικά χρόνια της μητέρας της και για τη γιαγιά Καστανή, μια γυναίκα με μυστηριώδη αύρα, ένα πλάσμα που έφτιαχνε γιατρικά από βότανα και θεράπευε αρρώστους. Στην πραγματικότητα, η Άννα έχει γνωρίσει τον Μάξιμο κατά τη διάρκεια μιας αποστολής της αλλά κατάφερε να ξεφύγει από τα νύχια του και τώρα κρύβει την ταυτότητά της όταν η διαθήκη τους φέρνει ξανά κοντά. Ταυτόχρονα, η αυτιστική αδελφή της, Δανάη, παρ’ όλο που προτιμάει να μένει σιωπηλή, μπορεί να αντιληφθεί τα πάντα και μάλιστα πιο γρήγορα απ’ ό,τι ο μέσος άνθρωπος αλλά δυσκολεύεται να εκφράζει τις σκέψεις της και να δημιουργεί σωστή επικοινωνία. Μόνο η αδελφή της μπορεί να αποκωδικοποιήσει τις κινήσεις της, τους ήχους της, το βλέμμα της.

Από την άλλη, ο εφοπλιστής Μάξιμος Λυμπέρης είναι γοητευτικός, έχει τα πάντα και κατάφερε να μπλεχτεί ουσιαστικά με μόνο μία γυναίκα, τη Ρομίνα Βλαντή, ώσπου ανακάλυψε την παγίδα της και τη χώρισε. Είναι ένα πληγωμένο αγρίμι, ένας άντρας που η μητέρα του, η Ρομίνα και μια κλέφτρα έχουν αλώσει από ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού του. Γεννήθηκε μες στα πλούτη αλλά προτιμά να κοπιάζει όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, δουλεύοντας με τα χέρια του παρά να δίνει εντολές από μια αναπαυτική καρέκλα. Είναι απλοϊκός και προσηνής αλλά απόμακρος και στρυφνός απέναντι σε όποιον τον εκμεταλλεύεται ή τον εξαπατά. Τι συνέβη ανάμεσα σ’ αυτόν και στην Άννα εκείνο το βράδυ στη Μαρίνα Ζέας; Γιατί την ψάχνει; Πώς και πού έκαψε το χέρι του σε άσχημο βαθμό; Τι άνθρωπος ήταν η μητέρα του και πώς μεγάλωσε τον γιο της; Γιατί την αποκήρυξε ο Μάξιμος και πώς συμπεριφέρεται στον πατέρα του; Ένα τηλεφώνημα θα γκρεμίσει όλα όσα ήξερε ως τότε και θα τον οδηγήσει να επιστρέψει εμφανισιακά και νοερά στην εφηβεία του, τότε που η μητέρα του ήταν ευτυχισμένη, η αδελφή του ζούσε και εκείνος είχε μια απλή ψαρόβαρκα.  Δεν έμαθε ποτέ πώς είναι να έχεις αισθήματα για κάποιον, ώσπου ήρθε εκείνη στη ζωή του, η γυναίκα που δεν έπρεπε. Έχει θάψει τον καλό εαυτό του «στο σκοτεινό μέρος της ψυχής όπου κρύβονται οι δαίμονες» και κάποια στιγμή σταδιακά άρχισε να τον εμφανίζει ξανά αλλά για λίγο, μιας και «όποτε ανοίγω το κελί του, δραπετεύει κι ένας δαίμονας». Πλέον έμαθε να έχει τον έλεγχό τους αλλά τρέμει την ώρα που θα τον χάσει. Η ιστορία αυτή θα τον οδηγήσει στα άκρα και θα τον φέρει αντιμέτωπο με γνήσια και βαθιά αισθήματα: «Καλύτερα να μισήσω μια άσχημη αλήθεια παρά να κινδυνεύσω να αγαπήσω ένα όμορφο ψέμα» (σελ. 366), παραδέχεται κάποια στιγμή.

Εκτός από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον, γνωρίζουμε και τα μέλη των οικογενειών Μαρκέζη και Απέργη που χωρίστηκαν από βαθύ μίσος που ξέσπασε το 1958, με αποτέλεσμα σταδιακά να ξεκληριστούν όλοι τους από «ατυχήματα». Η Ευγενία Μαρκέζη και ο άντρας της, Φίλιππος, βρήκαν τραγικό θάνατο, όπως και τα δύο τους παιδιά, Ειρήνη και Άρης, ενώ αντίστοιχοι θάνατοι συνέβησαν και στους Απέργηδες, όπου ο Κωνσταντίνος έχασε και τους δύο γιους του και τη γυναίκα του, Ελένη, πριν δολοφονηθεί από έναν άντρα που τροφοδότησε για καιρό τα κουτσομπολιά. Άψογα μπλεγμένες σχέσεις και σωστά ενορχηστρωμένες εξελίξεις εμπλουτίζουν το μυθιστόρημα και πυροδοτούν ασύλληπτες εξελίξεις, όλα τους σημαντικά κομμάτια ενός μεγάλου παζλ. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τον δικό τους ρόλο στα γεγονότα, κανένας δεν είναι περιττός ούτε παρεμβαίνει βεβιασμένα για να δοθούν πρόχειρες λύσεις. Τα πάντα είναι καλοσχεδιασμένα και οι εκπλήξεις δε σταματούν. Τι σχέση όμως έχει η γιαγιά Καστανή με όλα αυτά; Πώς γίνεται ο έρωτας του Άρη Μαρκέζη για μια γυναίκα που όλοι θεωρούν μάγισσα στο νησί να γεννήσει μια πληγή που θα αιμορραγεί ασταμάτητα ως το τέλος; Γιατί ο Κωνσταντίνος Απέργης ήθελε να εξαφανίσει από προσώπου γης τον Φίλιππο Μαρκέζη; Τι χωρίζει τις δύο οικογένειες; «Το παρελθόν είναι μάθημα, ποτέ προορισμός» (σελ. 89), πώς θα στιγματίσει όμως τους ήρωες του βιβλίου;

Πρόκειται για ένα πλούσιο σε περιστατικά και γεγονότα μυθιστόρημα, με κινηματογραφικούς διαλόγους, μια καλοσχεδιασμένη πλοκή που κινείται ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν κι ένα μυστήριο που λύνεται σιγά σιγά. Οι πολλές περιγραφές αντί να κουράζουν δίνουν αληθοφάνεια και σωστή ατμόσφαιρα, πλαισιώνοντας έτσι με τον πιο κατάλληλο τρόπο τους χαρακτήρες και η συγγραφέας ξετυλίγει αργά και σταδιακά το κουβάρι για να δέσει το σήμερα με το χτες μέσα από δύο πρόσωπα που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και γνωρίζονται με απρόσμενο τρόπο. Ταυτίστηκα όχι μόνο με την Άννα και τον Μάξιμο αλλά και με τον Κενάν (τι συγκινητική ιστορία κουβαλάει στην πλάτη του), με τη γιαγιά Καστανή, με τ’ αδέλφια Μαρκέζη, όλοι τους άνθρωποι που τα απόνερα των ζωών τους επηρεάζουν ο ένας τον άλλον. Προσεγμένο κείμενο, καλοσχεδιασμένη και πυκνή πλοκή, με ένα άκρως ενδιαφέρον δίπολο να κρατάει τα ηνία των εξελίξεων: η Άννα αρχικά είναι αποφασισμένη να βρει τι συνέβη στο παρελθόν της και να προσπαθήσει να εξιχνιάσει σχεδόν τη δολοφονία αλλά ο Μάξιμος, επίσης αρχικά, αδιαφορεί για όλα αυτά και επικεντρώνεται στο τώρα και στο κέρδος που θα βγει από αυτήν την υπόθεση. Α, ναι, και στην Άννα. Η γνωριμία τους είναι γεμάτη από τις απαραίτητες παρεξηγήσεις και τα σφάλματα που θα τους χωρίσουν για να τους ξαναενώσει το πάθος και τελικά να έρθουν αντιμέτωποι με όσα πραγματικά τους χωρίζουν και να αναρωτιούνται αν μπορούν να τα νικήσουν, να τα βάλουν στην άκρη και να ζήσουν τον έρωτά τους. Άλλωστε: «Ο έρωτας είναι μια… χημική αντίδραση ανάμεσα σε ετερόκλητες ουσίες»! Επίσης, ανατρίχιασα με τα οράματα της Άννας, το πώς έμπαιναν στην πλοκή, τι συμβολίζανε, πώς τους βοηθούσαν ή και τους μπέρδευαν για να βγάλουν μιαν άκρη και ν’ ανακαλύψουν τι χώριζε τις δύο οικογένειες και πώς πέθαναν τα μέλη τους. Οι χαρακτήρες, όπως έγραψα και πριν, δρουν και αντιδρούν πότε απρόβλεπτα και πότε στερεότυπα, σχηματίζοντας έτσι τους αναμενόμενους κακούς και καλούς ήρωες ενός βιβλίου αλλά οι ολοκληρωμένες προσωπικότητές τους ξεφεύγουν αρκετά από τα καλούπια και τις εύκολες μυθιστορηματικές λύσεις. Μια αποκάλυψη από δω, μια αλήθεια από κει, μια γκάφα παρακάτω, ένα χαμένο γράμμα στη συνέχεια κι έτσι ένα προς ένα τα μυστικά βγαίνουν στο φως την ώρα που (δεν) πρέπει, πυροδοτώντας τις εξελίξεις και απογειώνοντας την πλοκή.

«Ο τελευταίος κρίκος» είναι μια συναρπαστική ιστορία για έναν νεκρό, μια διαθήκη, μια περιουσία από το πουθενά, ένα γενεαλογικό δέντρο που μάλλον δεν πρέπει να διερευνήσει κανείς βαθύτερα. Εκείνη απόγονος μιας μάγισσας, εκείνος απόγονος ενός δυνάστη. «Να αφήνεις την αγάπη που δεν σε κρατά, να κρατάς την αγάπη που δεν σε αφήνει» (σελ. 501), αυτό είναι ένα μότο απ’ όσα συναντάμε στο βιβλίο. Δίπλα τους και γύρω τους άνθρωποι που αγαπήθηκαν αλλά δεν μπόρεσαν να είναι μαζί, άνθρωποι που ήταν μαζί αλλά δεν αγαπήθηκαν, όλοι τους μια μεγάλη αλυσίδα από ελπίδες, όνειρα, υποσχέσεις, μια αλυσίδα κόκκινη από το αίμα. Ποιος θα είναι ο τελευταίος κρίκος;

Βιβλίο Πριν χαθεί η νύχτα
Συγγραφέας Ευαγγελία Ευσταθίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ευαγγελία Ευσταθίου είναι μια συγγραφέας που πατά γερά στα πόδια της. Είναι ικανή να πάρει τη λάμψη μιας ιδέας και να την κάνει ολόκληρο φαντασμαγορικό υπερθέαμα, με δικούς της κανόνες, τρόπο σκέψης και ξεκάθαρο ύφος. Δεν την αφορούν τα στεγανά και οι πεπατημένες, δεν αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, δεν της αρέσει να γράφει όπως το μεγαλύτερο ποσοστό της σύγχρονης ελληνικής μυθιστορίας. Έχει χαράξει τον δικό της δρόμο, υπακούει στις εσωτερικές της παρορμήσεις, κρατά σε πολύ χοντρικές γραμμές τη δομή ενός μυθιστορήματος και μετά του δίνει και καταλαβαίνει! Στο τελευταίο της βιβλίο αποδεικνύει πόσο καλά γνωρίζει να χειρίζεται το σασπένς αλλά και πόσο καλά ξέρει να κρατήσει έναν αναγνώστη, ουσιαστικά χαρίζοντάς του ένα love story με τα γνωστά σκαμπανεβάσματα, όμως τόσο καλογραμμένο!

Ως προς το αστυνομικό κομμάτι της υπόθεσης μόνο τα καλύτερα έχω να πω. Η κορύφωση είναι σταδιακή, κλιμακούμενη, η αγωνία χτυπάει κόκκινο και αναρωτιέμαι ποιος είναι ο Κυνηγός, γιατί σκοτώνει αυτές τις γυναίκες, αφαιρώντας τους τον δείκτη του χεριού τους, ποια προσωπικότητα κρύβει και κυρίως τι ρόλο έχει στη ζωή του η μητέρα της Έμιλυ, την οποία είχε σκοτώσει χρόνια πριν, και γιατί τώρα διώκει την ίδια την Έμιλυ. Σταδιακά η ταυτότητα αποκαλύπτεται, τα κίνητρα εμφανίζονται αλλά μόνο και μόνο για να ξεκινήσει μετά την αποκάλυψη ένα εξίσου αγωνιώδες ανθρωποκυνηγητό στα βάθη της Αυστραλίας! Η αυστραλιανή έρημος, οι Αβορίγινες, μυστηριώδη τοτέμ, ξεχασμένες φυλές, όλα μου θύμισαν την αξεπέραστη Barbara Wood, μια Αυστραλιανή συγγραφέα αστυνομικών-κοινωνικών μυθιστορημάτων, βαθιά γνώστη της κουλτούρας και του παρελθόντος της χώρας της.

Ως προς το συναισθηματικό κομμάτι, η ερωτική ιστορία μεταξύ Έμιλυ και Μάνου με ταλαιπώρησε. Ας μην ξεχνάμε ότι είμαι άρρεν αναγνώστης και επιπλέον τα αδιάβαστα βιβλία που έχω, άνετα γεμίζουν το Σύνταγμα έτσι και κατέβουν σε πορεία. Επομένως δεν έχω χρόνο να αφιερώσω σε αξιόλογα βιβλία όπως αυτό, αναγκαζόμενος έτσι να προσπερνώ σελίδες, στις οποίες επέστρεφα παρ’ όλ’ αυτά σχεδόν αμέσως, γιατί το εύρος και ο πλούτος του λεξιλογίου ήταν το κάτι άλλο.

Η κυρία Ευσταθίου έχει τρομερή δύναμη να αναπαριστά εικόνες ακόμη και μέσα σε μία πρόταση ή να πετά σημαντικά ψήγματα κάπου εκεί μέσα, μεταξύ χειλέων και κύλικος. Θα γράψω λοιπόν και γι’ αυτό το βιβλίο ότι βρίθει πλούσιου λεξιλογίου, χωρίς να γίνεται επιτηδευμένο ή στοχευμένο και χωρίς να γελοιοποιεί τα πρόσωπα ή τις σκηνές, του στυλ «γράψε σε απλά ελληνικά ότι τη φίλησε». Όχι, τη φιλάει, αλλά οι συνθήκες υπό τις οποίες τη φυλάει, οι συνέπειες αυτού του φιλιού, οι ψυχολογικές διαφορές πριν και μετά ήταν υπερβολικές κατ’ εμέ, καλογραμμένες δε! Και είναι εξαιρετικά ενορχηστρωμένη η κλιμάκωση από το μίσος στην αγάπη και τον απόλυτο έρωτα. Να το ξέρετε, αν παίζεις κρυφτό με τον έρωτα θα σε βρει όπου και να κρύβεσαι, μα στην ψυχή σου, μα σε ερημονήσι!

Στο τέλος, μετά το φινάλε του αστυνομικού κομματιού, ακολούθησαν αρκετές σελίδες για να στερεωθεί καλά ο συνεκτικός δεσμός μεταξύ του Μάνου και της Έμιλυ και να καταλήξουν αν ταιριάζουν επιτέλους ή όχι, η μια με τα ψυχολογικά της και τις ανασφάλειές της, ο άλλος με τα προβλήματά του, τη ροπή προς τις εφήμερες σχέσεις και τον κίνδυνο που ζούσε η αγαπημένη του. Ζητώ συγνώμη, αυτά τα προσπέρασα, δεν άντεξα! Και αυτές οι τελευταίες σελίδες, αχ, αυτές οι τελευταίες σελίδες, πόσο με ανατρίχιασαν! Οι Αμερικανοί έχουν τον Χάνιμπαλ Λέκτερ κι εμείς τον Κυνηγό!

Επομένως, για άλλη μια φορά η συγγραφέας με ξενύχτησε, με συνήρπασε, με γέμισε εικόνες, αισθήματα, αγωνία και μου χάρισε αξέχαστες στιγμές. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και για τον άψογο χειρισμό του αστυνομικού μέρους και για τον πλούσιο λεξιλογικά κόσμο των ερωτικών σχέσεων στη σημερινή κοινωνία.

Βιβλίο Πέτρινοι κύκνοι
Συγγραφέας Ευαγγελία Ευσταθίου
Κατηγορία Περιπέτεια / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Καλή η προσπάθεια για αμερικανικό μυθιστόρημα αγωνίας και περιπέτειας από Ελληνίδα συγγραφέα. Ξεκινάει απότομα και συνδέει μετά τα κομμάτια ένα ένα. Αγωνία, πού είναι το άγαλμα και ποιος το έχει αλλά αυτές οι σκηνές της αντιπαράθεσης, του φλερτ κλπ. δεν μπορούσαν να είναι λιγότερες; Πολλές σκηνές θα μπορούσαν να λείπουν. Καλή η γνώση των όπλων και των γεωγραφικών τόπων. Στο τέλος αναγκάστηκα να πηδάω σελίδες (ερωτικού παροξυσμού) μπας και δω λίγη δράση. (το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο captainbook το 2010).

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το προφίλ της Κατερίνας Κατσινοπούλου στο facebook.

Βιβλίο Οι δεσμώτες των σκιών
Συγγραφέας Ευαγγελία Ευσταθίου
Κατηγορία Περιπέτεια / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Επομένως έχουμε το Τάγμα του Μαύρου Λωτού και το Τάγμα του Ήλιου, δύο φατρίες που, κινούμενες από σκληρούς και αδυσώπητους αρχηγούς, αγωνίζονται για την τελειότητα του ανθρώπινου γένους, διαστρεβλώνοντας τελείως το θείο δώρο της γνώσης. Κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος λοιπόν είναι ο Σεμπάστιαν, κατά διαταγή της μητέρας του, ηγέτιδας του Μαύρου Λωτού, να βρει τη Σαρλότ και να την κάνει να τον ερωτευτεί, ώστε να παράσχουν τον Τέλειο, τον Υπεράνθρωπο. Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά: η μητέρα της Σάρλοτ δεν είναι η βιολογική της, γιατί η βιολογική της, θέλοντας να προστατεύσει το παιδί της, άλλαξε τη θέση των μωρών στο μαιευτήριο. Επιπλέον, υπάρχει μια παράξενη, σκοτεινή δύναμη, ένας υπέρτατος κακός που κυνηγάει τον Σεμπάστιαν και τη Σάρλοτ για τους δικούς του σκοπούς. Πού κρύβεται λοιπόν η Σάρλοτ; Τι πραγματικά θα συμβεί ανάμεσα σε αυτό το ζευγάρι;

Η ανωτέρω περίληψη είναι ο κεντρικός πυρήνας του νέου μυθιστορήματος της κυρίας Ευσταθίου, ένα ογκώδες μυθιστόρημα 690 σελίδων γεμάτο από περιπέτειες, ανατροπές, έρωτες, αποκαλύψεις, κυνηγητό, αρχαία μυστήρια και άλλα. Ακριβώς λόγω του πρωτότυπου κεντρικού θέματος θα σταθώ λίγο παραπάνω σε αυτό το μυθιστόρημα, που χοντρικά είναι γεμάτο από εκτενείς περιγραφές σκηνών, περιττούς διαλόγους και χιλιάδες εσωτερικά συναισθήματα που καθυστερούν αρκετά τη δράση. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορώ να παραβλέψω το πλούσιο λεξιλόγιο του μυθιστορήματος και την ευρηματική πλοκή, που μόνο σε μυθιστορήματα κατασκοπείας και αγωνίας επιπέδου Robert Ludlum και Frederick Forsyth έχω εντοπίσει. Ειλικρινά, αν δεν υπήρχε αυτή η διαρκής ανάγκη της σημερινής ελληνικής λογοτεχνίας να προσελκύσει τόσο απαιτητικά το αναγνωστικό κοινό ρίχνοντας το βάρος σε ερωτικές σκηνές, πλούσια συναισθήματα, άφθονες στιγμές που δε βοηθούν ουσιαστικά την εξέλιξη της πλοκής, χαρακτηριστικά γνωρίσματα και του παρόντος βιβλίου που αγωνίζεται να ενταχθεί σε αυτήν τη «μόδα», κάλλιστα θα πρότεινα να μεταφραστεί στο εξωτερικό για τους φανατικούς των βιβλίων κατασκοπείας και περιπέτειας. Η κυρία Ευσταθίου είμαι σίγουρος ότι μπορεί να ξεκαθαρίσει τα κείμενά της από τέτοιες περιττές λεπτομέρειες χωρίς ταυτόχρονα να απογοητεύσει κανέναν αναγνώστη!

Ομολογώ ότι παγιδεύτηκα στο κείμενο αυτό. Η εξέλιξη της πλοκής είναι γεμάτη από σκηνές καταιγιστικής δράσης, ανατροπές και ερωτικά σκιρτήματα, αρκετά περιστατικά προβλεπόμενα ως προς το πού θα καταλήξουν, όμως δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω. Πιστεύω ότι σε αυτό οφείλεται το άφθονο και όχι τετριμμένο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί η συγγραφέας, το οποίο θα έλεγα ότι κάπου αγγίζει τα όρια του βερμπαλισμού (το λεξιλόγιο εις βάρος των σκηνών, ναι, πάλι), γιατί οι διάλογοι είναι στακάτοι στην καθημερινότητά μας, δε διανθίζονται με επιθετικούς προσδιορισμούς και καλολογικά στοιχεία. Επομένως, προτιμώ μια γυναίκα να διαβάσει αυτό το βιβλίο κι ας είναι γεμάτο από τετριμμένες και γνωστές για την κατάληξη και την ολοκλήρωσή τους ερωτικές κυρίως σκηνές, γιατί οι περιγραφές και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι άφθονες, ποικίλλουν και διαφέρουν, οπότε αν μη τι άλλο η αναγνώστρια θα εμπλουτίσει το δικό της λεξιλόγιο. Σοβαρολογώ. Προτιμώ να διαβάσει κάποιος άλλο ένα ερωτικό μυθιστόρημα που όμως είναι πλούσιο σε λέξεις και εκφράσεις παρά ένα αντίστοιχο, αναμασημένο σε τρόπο έκφρασης και γραφής.

Ανακεφαλαιώνοντας, «Οι δεσμώτες των σκιών» είναι μια διαφορετικά τυλιγμένη ερωτική ιστορία και μια πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και αστυνομικής χροιάς. Είναι ένα ταξίδι σε τόπους διαφορετικούς και ασυνήθιστους για την ελληνική πραγματικότητα και τόσο πλούσιο σε λέξεις και εκφράσεις που ο αναγνώστης θα βγει κερδισμένος κατά πολλούς τρόπους. Ναι, υπάρχουν πολλά παρατεταμένης και περιττής διάρκειας περιστατικά, ναι, σε κάποια σημεία είναι υπερβολικό, εν συνόλω όμως είναι καλοδουλεμένο, διαφορετικό και ψαγμένο. Από τα καλύτερα δείγματα της συγγραφέως ως τώρα.