Βιβλίο Η συνωμοσία του Δαρβίνου
Τίτλος πρωτοτύπου The Darwin conspiracy
Συγγραφέας John Darnton
Μεταφραστής Κρίστυ Κουνινιώτη
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο αυτό λοιπόν μας αφηγείται την ιστορία των ανακαλύψεων και των παρατηρήσεων του Δαρβίνου με ωραίο, στρωτό και απλό τρόπο. Δεν αναλύει διεξοδικά τις θεωρίες ώστε να κουραστεί ο αναγνώστης και χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές αφήγησης: η εποχή του Δαρβίνου ξεδιπλώνεται μέσα από την αυτοβιογραφία του και τις επιστολές της κόρης του, Ελίζαμπεθ, ενώ στο σήμερα έχουμε έναν αγώνα δρόμου σπουδαστών βιολογίας να ανακαλύψουν γιατί ο Δαρβίνος καθυστέρησε να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα των ερευνών του.

Ομολογώ ότι η κεντρική ιδέα που αποτελεί και το «μυστήριο» του βιβλίου είναι πολύ αδύναμη: η θεωρία της φυσικής επιλογής δε διατυπώθηκε από τον Δαρβίνο, ούτε είχε αυτός την έμπνευση. Η ανατροπή της πραγματικής ταυτότητας της μελέτης που άλλαξε για πάντα την επιστημονική κοινότητα ανήκει σε κάποιον που δεν πηγαίνει το μυαλό σας. Τώρα, αλήθεια ή ψέμα δεν ξέρω, δεν το έχω μελετήσει τόσο διεξοδικά, όμως το βρήκα πολύ αδύναμο. Επιπλέον δεν είναι δυνατόν το ημερολόγιο της Ελίζαμπεθ να είναι γραμμένο απλά στο πίσω μέρος ενός λογιστικού τετραδίου το οποίο έχουν σίγουρα εξερευνήσει διεξοδικά οι αρχειονόμοι και το βρήκε ο πρωταγωνιστής απλά ξεφυλλίζοντάς το.

Το βιβλίο το συνιστώ για να προσεγγίσετε έστω σε πρώτο στάδιο τον δαρβινισμό και τη θεωρία της εξέλιξης, για το ωραίο γράψιμο και τη σωστή ανάπλαση της εποχής, για τους ωραίους χαρακτήρες και για τη διεξοδική μελέτη που έχει κάνει ο συγγραφέας. Και μόνο.

Βιβλίο Φόνοι στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
Τίτλος πρωτοτύπου Muséum
Συγγραφέας Veronique Roy
Μεταφραστής Ανδρέας Μιχαηλίδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αλήθεια δεν ήξερα ότι το βιβλίο του Δαρβίνου στην πρώτη του έκδοση δεν αναφερόταν καν στον Θεό αλλά αναγκάστηκε σχεδόν αμέσως να το αποσύρει, προχωρώντας σε δεύτερη έκδοση, όπου γράφει και μια παράγραφο συμπάθειας προς τη θεϊκή δημιουργία. Καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο το μυθιστόρημα, ομολογώ ότι δεν το άφηνα από τα χέρια μου αλλά όχι από αγωνία, από απορία πού θα το πάει και πώς θα παρουσιάσει τον δολοφόνο και θα εξηγήσει τις δολοφονίες. Κάθε μέρα κι ένας φόνος, κάθε θύμα παρουσιάζεται μπροστά στους αστυνομικούς και τους ήρωες του βιβλίου δολοφονημένο και με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι τρόποι λοιπόν δολοφονίας και οι προσωπικότητές τους παίζουν μεγάλο ρόλο στην αιτία θανάτου τους. Σε γενικές γραμμές καλά δομημένο και ζωντανό. Πάμε στην γκρίνια τώρα;

Χωρίς να γνωρίζω την ψυχολογία των Γάλλων αλλά έχοντας ακούσει αρκετά για την ιδιοσυγκρασία τους, βλέπω στο βιβλίο ότι δεν τα πάνε καλά με τον Αμερικανό επιστήμονα που έρχεται στο Παρίσι δεχόμενος την πρόσκληση του καθηγητή του. Μάλιστα η συγγραφέας δε χάνει στιγμή να μην καυτηριάσει τη γραφειοκρατία των Γάλλων και τον τρόπο που κινούνται και σκέφτονται, ειδικά σε περιπτώσεις άμεσες κι επείγουσες, π. χ. η ανθρωποκτονία. Αυτό ήταν λίγο μονομερές και κάπου διασκεδαστικό. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας μεγάλος επιστήμονας όπως ο Όσμοντ δεν γνωρίζει γαλλικά και καταφεύγει συνέχεια σε φραστικά λάθη. Μήπως θέλει να τον μειώσει; Επίσης ως προς την ελληνική μετάφραση υπάρχουν αρκετά τυπογραφικά λάθη (αυτή η γενική «της αλήθειάς της» μου πέταξε τον φακό επαφής στο γειτονικό οικόπεδο κι ακόμη τον ψάχνω) (άσε που βλέπω συνέχεια μετά το ερωτηματικό να ακολουθεί τελεία, μα για όνομα, το ερωτηματικό είναι σημείο στίξης, δε χρειάζεται κάτι άλλο δίπλα του, ξέρουμε ότι η πρόταση τελειώνει με χροιά ερώτησης, thats it) και φαντάζομαι το επίθετο Γκοντοφσκί είναι έμπνευση της μεταφράστριας, μιας και στο ξένο έντυπο κείμενο δεν υπάρχουν τόνοι (εκτός κι αν γνωρίζει κάτι άλλο) (για μένα τα ξένα ονόματα πρέπει να μένουν ως έχουν και να μην αποδίδονται με τη γαλλική προφορά, άρα Γκοντόφσκι). Επίσης δε μου άρεσαν τα προσωπικά σχόλια της συγγραφέως κατά τη ροή του κειμένου (μας έλεγε πού να εστιάσουμε, εντόπιζε τα λάθη των ηρώων της κι έλεγε ότι αυτό θα αποβεί μοιραίο κλπ.). Δεν είναι σωστό, αφηγείσαι μια ιστορία, μην παρεμβαίνεις.

Τέλος έχω μια μεγάλη ένσταση (προσοχή SPOILER): για μένα είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο δολοφόνος αρκετά νωρίς, γιατί σε ένα κεφάλαιο παροτρύνει μια κοπέλα να κάνει μια κίνηση που θα αποβεί μοιραία και θα προκαλέσει έναν θάνατο. Δεν το πρόσεξε κανείς άλλος αυτό άραγε; Από το πουθενά, έρχομαι σε μια κοπέλα και της λέω να κάνει κάτι ενώ ξέρω ότι εκεί που θα πάει δε θα ελέγξει τα στοιχειώδη, δε θα βρει το θύμα που παγίδευσα κι έτσι θα το σκοτώσει αυτή. Μα δεν είναι οφθαλμοφανές; Αυτό μου έκανε εντύπωση. Τέλος πάντων, αυτά είναι λεπτομέρειες. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο κι ενδιαφέρον, με ανατρεπτική πλοκή (τον καημένο τον παπά, μέχρι κι εγώ τον ενοχοποίησα κι αμφέβαλλα για λίγο)!