Βιβλίο Το μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας 
Συγγραφέας Έλενα Ακρίτα
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία Έλενα Ακρίτα, με το νέο της αστυνομικό μυθιστόρημα, έχει προοδεύσει σε μεγάλο βαθμό ως προς το στυλ, την αφήγηση και τις κεντρικές ιδέες της. Παρατήρησα ότι έχει αφήσει λίγο στην άκρη το δηκτικό της χιούμορ και τις πολλές, έξυπνες και χιουμοριστικές ατάκες της, ρίχνοντας το βάρος της στα γεγονότα αυτά καθαυτά. Όχι ότι έχουμε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, απλώς εδώ εναρμονίζονται ακόμη καλύτερα η αστυνομική πλοκή με την ελαφρότητα της ατάκας και του σαρκασμού. Η αστική τάξη αποδομείται ανελέητα ως προς τις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις και δίνει άλλο ένα καλό έρεισμα για μια ικανοποιητική ιστορία μυστηρίου. Ο Αντώνης Σκιαδάς, που είχε εξαφανιστεί από την πολιτική για ένα χρονικό διάστημα, παρ’ όλο που είχε χρηματίσει από βουλευτής μέχρι υπουργός, επιστρέφει τώρα στην αρένα, με δήλιο στόχο την Προεδρία της Δημοκρατίας. Θα τα καταφέρει; Υπάρχει μήπως στο παρελθόν του κάτι αρκετά σοβαρό και επιλήψιμο για την καριέρα του ή κατάφερε να σκεπάσει τα πάντα; Η σύζυγός του, Ρεγγίνα, μια γυναίκα που αναγκάστηκε να τον παντρευτεί λίγο μετά το Πολυτεχνείο επί Δικτατορίας, γιατί εξακολουθεί να τον αποφεύγει στις ιδιωτικές τους συναντήσεις; Η κόρη τους, Πέρσα, πώς κατάφερε να μεγαλώσει και τι ερεθίσματα απέκτησε σε αυτό το περιβάλλον πλούτου και ευμάρειας;

Στο άλλο άκρο, πιο κοντά στη ζωή της Ελσινόρης, έχουμε τον Αντρέα, τον έρωτα της ηρωίδας και τον τρόπο που προσπαθούν να επικοινωνήσουν στην καθημερινότητά τους, με τα διαφορετικά ενδιαφέροντα και των δύο και τα ακατάστατα ωράρια εκείνης. Ποιος είναι ο Ντίλαν, ο νοικάρης του διαμερίσματος της Μπλε Πολυκατοικίας, και από πού γνωρίζεται με τον Αντρέα; Γιατί μιλάνε συνέχεια για ένα κοινό παρελθόν, το οποίο εσκεμμένα δεν αναλύουν περισσότερο; Ποια είναι η Γιολάντα, το κορίτσι που ζήτησε τη βοήθεια της Ελσινόρης, και πώς συνδέεται η δική της ιστορία με την πλοκή του μυθιστορήματος;

Το «Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας» το διάβασα απνευστί, αδιαφορώντας και αγνοώντας για άλλη μια φορά τα πάντα γύρω μου. Φαΐ καμμένο, γατί γραμμένο, κρεβάτι ξεστρωμένο, αβέβαιο το πεπρωμένο (άσχετο!). Πρόκειται για μια ιστορία σύγχρονη, μοντέρνα, με λέξεις και φράσεις που εξακολουθώ ν’ ακούω στην καθημερινότητά μου είτε αφορούν την κυβερνητική πολιτική του πρωθυπουργού είτε τις κομμένες συντάξεις είτε την ασφάλεια της νιρβάνας που χαρίζουν τα τούρκικα (και όχι μόνο) σίριαλ είτε τον τρόπο που ξεσπούν τα επεισόδια κάθε τρεις και λίγο στα Εξάρχεια. Άνθρωποι αληθινοί, σωστά τοποθετημένοι σε καίριες θέσεις της ιστορίας, μυστικά καλά κρυμμένα και έξυπνος τρόπος αποκάλυψής τους και των συνεπειών τους, δέθηκαν σε ένα ομοειδές σύνολο που δε με άφησε να πάρω ανάσα. Στην πορεία της ανάγνωσης, τα μυστικά πληθαίνουν, τα πτώματα αυξάνονται, οι μάσκες πέφτουν και τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους. Η κυρία Ακρίτα δείχνει καταφανώς και αληθοφανώς τη σαπίλα που μπορεί να υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου, με διακριτικές αιχμές και ολοζώντανα παραδείγματα.

Μέσα από το κείμενο βγαίνουν διαχρονικές αλήθειες για τις οικογενειακές σχέσεις, για τη φαυλότητα όσων αποκτούν ξαφνικά, ανεξέλεγκτα και χωρίς εφόδια την εξουσία, και πάνω από όλα για τους ανθρώπινους δεσμούς και για το πόσο εύκολα αυτοί σπάνε. Η επιμέρους ιστορία του Ντίλαν με τη νοικάρισσα του άλλου διαμερίσματος που έχει, μια γυναίκα που πέφτει θύμα βιαιοπραγίας από τον άντρα της, ήταν άκρως συγκινητική και δοσμένη με υπέρμετρη ευαισθησία. Το σύνολο του βιβλίου δε θα το ξεχάσω, όμως η ιστορία της Άννας και του Ντίλαν με συγκίνησε λίγο παραπάνω. Επίσης, η Ελσινόρη παραμένει πιστή στις ηθικές της αρχές και, παρ’ όλες τις δυσκολίες που συναντά, θέλει να φτάσει την ιστορία ως το τέλος όχι για την ίδια την τιμωρία αλλά για την ηθική ικανοποίησή της.

«Το μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας», αυτού του διάσημου κτίσματος των Εξαρχείων, είναι μια συναρπαστική περιπέτεια, με αγωνία, ανατροπές, εκπλήξεις και εύστοχες πανανθρώπινες αλήθειες. Η ιστορία με ταξίδεψε από το μακρινό 1974, με παραστατικότατες σκηνές της εισβολής στο Πολυτεχνείο, ως το σήμερα, όπου η ιδεολογία εκείνης της εποχής έχει φύγει ανεπιστρεπτί από την καθημερινότητά μας. Πρόκεται για μια εξίσου δυνατή συνέχεια του «Φόνου πέντε αστέρων», την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Βιβλίο Φόνος πέντε αστέρων
Συγγραφέας Έλενα Ακρίτα
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου 2014 ο πάμπλουτος επιχειρηματίας Γιάννος Ασλάνογλου βρίσκεται νεκρός και οι ενδείξεις δείχνουν έμφραγμα του μυοκαρδίου. Είναι αλήθεια όμως έτσι ή πρόκειται για ένα ύπουλο δηλητήριο που έκοβε τσάρκες στον οργανισμό του; Τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην αυτοκρατορία του τουρισμού που ο ίδιος έχτισε; Ποιος τον σκότωσε; Γιατί τώρα, δέκα ακριβώς χρόνια μετά τον θάνατο της μικρότερής του κόρης που πνίγηκε στη Στυμφαλία;

«Αμέσως μετά, μια κούπα με ζεστό καφέ, σαν για να τους κάνει παρέα, σκάει σαν κύμα στο χαλί. Λεκές! Ορισμένοι θα έβλεπαν τη σκηνή με φρίκη και αποτροπιασμό, πρωτίστως η κυρία Μοιραράκη. Το χαλί Ταμπρίζ μπροστά από το κρεβάτι ήταν υφασμένο στο Ιράν από ταπητουργό, που οι πρόγονοί του για είκοσι γενιές έπλεκαν χαλιά με την αξεπέραστη υπομονή της Ανατολής…Κάποιος που γνώριζε τα φαρσί θα μπορούσε να διαβάσει τους όμορφους στίχους του αρχαίου Πέρση ποιητή Χαβέζ…Φυσικά κάποιος χέστηκε για τους στίχους του Χαβέζ, μπροστά στον λεκέ σε χαλί 27.000 ευρώ» (σελ. 15-16).

Όταν ξεκινάει έτσι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην κλείσεις ό,τι σε ενοχλεί σε οποιοδήποτε κελάρι υπάρχει κοντά σου. Η καυστική ματιά της Έλενας Ακρίτα παντρεύτηκε το διεισδυτικό βλέμμα της Agatha Christie κι έτσι γεννήθηκε ο «Φόνος πέντε αστέρων» Ένα υπέροχο κείμενο, με λίγους πρωταγωνιστές, χωρίς περιττές σκέψεις και χωρίς σκηνές που γράφτηκαν για να γεμίσουν οι σελίδες, με κλιμακωτή αγωνία και φυσικά ανατροπές. Η συγγραφέας διάλεξε με μαεστρία τους χαρακτήρες της, ανθρώπους που ζουν στη Φιλοθέη, ανθρωπάκια που γεμίζουν τα καταγώγια του Μεταξουργείου. Αληθινοί, υπαρκτοί, γνώριμοι, όχι όμως και διάφανοι, γιατί κάποιος από αυτούς έκανε έναν φόνο.

Την εξιχνίαση αναλαμβάνει να κάνει η δημοσιογράφος Ελσινόρη-Παρασκευή Χατζή, παιδική φίλη της Σόνιας Ασλάνογλου, κόρης του θύματος: «Τη λένε Ελσινόρη Χατζή. Μη σου τύχει. Ο κύριος Κώστας και η κυρία Νατάσα, οι γονείς της, τη συνέλαβαν στο ταξίδι του μέλιτος στα σκανδιναβικά φιόρδ. Την τρίτη ημέρα συγκεκριμένα, σε ένα μικρό στενό πέρασμα, όπου μια λωρίδα νερού χωρίζει τη Δανία από τη Σουηδία, επισκέφτηκαν το κάστρο της Ελσινόρης» (σελ. 22). Η Ελσινόρη (Νόρα) και η Σόνια μεγάλωσαν μαζί και έγιναν αυτοκόλλητες, ακριβώς όπως οι πατεράδες τους, ο Θεός σχωρέστον πια Γιάννος Ασλάνογλου και ο Κώστας Χατζής, εκπεπτωκός βιοτέχνης ενδυμάτων.

Την κυρία Έλενα Ακρίτα την παρακολουθώ αρκετό καιρό, από το αγαπημένο μου «Εις θάνατον» μέχρι το ατμοσφαιρικό «Με θέα στο πέλαγο». Με διακεκριμένη ανάμειξη και σε καθημερινές σειρές που προσφέρουν πολλά περισσότερα στον τηλεθεατή από τις σημερινές, με υπέροχη γλαφυρή πένα και διορατικότητα στα χρονογραφήματά της, η κυρία Ακρίτα είναι ο Τσιφόρος της εποχής μας. Κι όμως, δεν παύει να μας εκπλήσσει, γιατί αυτό το μυαλό που έχει, άνετα μπορεί να γραφτεί για επίδομα πολυτέκνων, αφού γεννάει συνέχεια! Όταν έμαθα λοιπόν ότι γράφει αστυνομικό μυθιστόρημα, είπα ότι το έχει. Και δε με διέψευσε! Χωρίς να το κάνει ελαφρολαϊκό, χωρίς να το βαραίνει με πολύπλοκες καταστάσεις και πολλά ονόματα, έγραψε ένα συναρπαστικό κείμενο που θα ικανοποιήσει κάθε αναγνώστη.

Η ένταση και η αγωνία κλιμακώνονται από σελίδα σε σελίδα. Μαζί με την Ελσινόρη (μη σου τύχει) παρακολουθούμε τα πρόσωπα της οικογένειας Ασλάνογλου, το υπηρετικό προσωπικό, τον δικηγόρο της οικογένειας και άλλους. Η αφήγηση εναλλάσσεται από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη, χωρίς όμως να κουράζει ή να προκαλεί δυσυφορία. Ο Γιάννος Ασλάνογλου είχε παντρευτεί δύο φορές, την Αμερικάνα Τζέσικα, με την οποία απέκτησε τη Σόνια και τον Νίκο (μάνα και γιος έμειναν μόνιμα στην Αμερική μετά το διαζύγιο) και τη Λίλιαν, με την οποία απέκτησαν τον Δημητράκη και το κοριτσάκι που χάθηκε δέκα χρόνια πριν, στη Στυμφαλία. Αγαπημένοι μου χαρακτήρες: η μητριά και καπάτσα Λίλιαν (Ευαγγελία), που φοράει παπούτσια Μανόλο Μπλάνκο και λατρεύει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργάνωσε ο Δημήτρης Παπανικολάου, και ο ομοφυλόφιλος Νικ, μόνο και μόνο επειδή συνέχεια ακούμε γι’ αυτόν, όμως δεν τον βλέπουμε ποτέ να βγαίνει στο προσκήνιο! Είναι τόσο καταλυτική η παρουσία του παρ’ όλ’ αυτά που τον λάτρεψα ως επιλογή, είναι ο λεγόμενος αφανής ήρωας.

Το μυθιστόρημα το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δεν το έγραψε η συγγραφέας εκμεταλλευόμενη το όνομά της ώστε να κοροϊδέψει τον αναγνώστη (Είμαι η Ακρίτα, δε χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου, πάρτε κι ένα αστυνομικό και δοξάστε με κι άλλο)! Όχι! Είναι ένα δουλεμένο, καλογραμμένο, καλοκουρδισμένο κείμενο, πιστό στον στόχο του και τον σκοπό του, ενορχηστρωμένο από επαγγελματία άνθρωπο του λόγου και δε μένει παρά να το ξεκινήσετε! Κι όσο οι σελίδες λιγοστεύουν σαν τα πέταλα του τριαντάφυλλου «Πολικός Αστέρας» που μαραίνεται, τόσο θα κρατάτε και περισσότερο την αναπνοή σας!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το μόνο που σκέφτηκε ο πατέρας μου για να αντιμετωπίσει τη θυελλώδη κατάσταση ήταν να με στείλει σε έναν ακόμα παιδοψυχίατρο, που ό,τι δεν καταλάβαινε από πόνο και μοναξιά, το βάφτιζε «διαταραχή»…Η εξειδίκευσή του ήταν να αποκοιμίζει τις έτσι κι αλλιώς νυσταλέες συνειδήσεις των γονέων βορείων προαστίων: δεν φταίνει αυτοί, αλίμονο. Η διαταραχή φταίει» (σελ. 75).

«Ένα από τα πράγματα που είχε μάθει στο ρεπορτάζ η Ελσινόρη ήταν ότι, αν ακολουθήσεις τα ίχνη σε ένα έγκλημα, θα φτάσεις στον ένοχο. Αλλά ακολούθα τα χρήματα και τότε δεν ξέρεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις» (σελ. 208).

«Ο Παπάζογλου δεν ήταν παρά μια ξεθωριασμένη σβούρα που στριφογύριζε γύρω από τον Γιάννο Ασλάνογλου. Αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του» (σελ. 217).