Βιβλίο Λίαν προσεχώς
Συγγραφέας Σίμος Οφλίδης / Ελένη Καλαϊτζή-Οφλίδη
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Σύγχρονοι Ορίζοντες (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αν όμως το αντιμετωπίσουμε ως κείμενο παραδέχομαι ότι διασκέδασα αρκετά σε πολλά σημεία. Καταρχάς δεν το συνιστώ επ’ ουδενί σε κανένα που δεν αντέχει το μακάβριο χιούμορ. Το βιβλίο βρίθει προκαταλήψεων, γητειών, δοξασιών, και ό,τι συνοδεύει το θάνατο (από κάσες μέχρι νεκροταφεία). Επομένως θα φτύνεστε όλη την ώρα. Αυτό ακριβώς όμως είναι που εμένα κατά καιρούς τουλάχιστον (ή μάλλον σελίδες) με διασκέδασε. Προσπερνώντας το γεγονός ότι σαν μυθιστόρημα δεν άξιζε (για μένα πάντα) είναι τόσο έξυπνος ο τρόπος που περνάνε τα πάντα μέσα από τη ζωή και τη δουλειά ενός νεκροθάφτη, που λες ναι, όντως δεν το σκέφτηκα έτσι. Μαθαίνουμε τα πάντα λοιπόν: τα ξύλα των φέρετρων, πώς κατασκευάζονται, ποιο υλικό είναι καλύτερο και γιατί και πόσο στοιχίζει, πώς ταριχεύουν τους νεκρούς και πού τους βάζουν μέχρι να θαφτούν, πώς πρέπει να είναι σκαμμένος ο τάφος για να μην μπαλατζάρει το φέρετρο, πώς πρέπει να είναι ντυμένοι και να φέρονται τα κοράκια, τι να κάνουμε σε περιπτώσεις οδυνηρού κοπετού των συγγενών ή ψύχραιμης αταραξίας, τι να προσφέρουμε στους συγγενείς μετά την κηδεία (όχι σκέτο παξιμάδι και κονιάκ αλλά ένα περιποιημένο κέτερινγκ, προσέχοντας βέβαια τους τζαμπατζήδες εξωσυγγενικούς), τι νεκροφόρα να προτιμήσουμε, τι μοντέλο και γιατί, πώς να είναι ο τάφος και σε ποιο σημείο του νεκροταφείου (το “προσοχή στους γείτονες” εδώ παίρνει άλλη σημασία), ακόμη και περιοδικό, παρακαλώ, με νέα και προσφορές από το χώρο, δημοτικά τραγούδια για το χάρο κλπ. Με ένα σκόρδο στο χέρι διαβάζεται ανετότατα λοιπόν.

Ανατριχιαστική η σκηνή του νεκροτομείου, όπου μαθαίνουμε αναλυτικότατα σε τι κατάσταση περιήλθε ο υπερ-αιωνόβιος παππούς που κατά τα άλλα δολοφονήθηκε. Γοητευτική και διακριτική η περιγραφή των κοιμητηρίων της Θεσσαλονίκης αλλά και της ζωής της πόλης συγκριτικά με τα νεκροταφεία και τον κάτω κόσμο που τα φιλοξενεί (με αυτόν τον τρόπο δε σκέφτηκα ποτέ να περιγράψω μια πόλη και τους κατοίκους της). Και παράλληλα με όλα αυτά έχουμε κι ένα τάγμα αγγέλων που κατεβαίνουν στη γη και κάνουν απολογισμό της ζωής του Αθανασιάδη (Αθανασι-αδη παρακαλώ αλλά και α-θανασιάδη) ώσπου να κόψουν το νήμα της ζωής του. Εντύπωση μου έκανε η αντίστροφη μέτρηση των κεφαλαίων (από το 25 έως και το μηδέν παρακαλώ, που κι αυτό σε βάζει σε ένα κλίμα αντίστροφης μέτρησης απέναντι στο τέλος που περιμένει όλους). Το τελευταίο κεφάλαιο ήταν αρκετά κουραστικό και δεν κατάλαβα με ποιον μιλούσε ενδιάμεσα ο Πόλυς, μάλλον με τον Άγιο Πέτρο. Και στο κάτω κάτω πώς πέθανε μέσα στο κέντρο αιμοδοσίας; Άγνωστο. Με βαθύ νόημα η γνωριμία του με την Περσεφόνη (χαϊδευτικό Φόνη, παρακαλώ, κι όχι Πέρσα, αλλά και πάλι κι αυτή στον κάτω κόσμο πήγε) που ο Πόλυς ήθελε να τη… γνωρίσει καλύτερα αλλά του βρώμαγε θανατίλα (είχε το προαίσθημα που έγραψα πιο πριν)!!

Τι να πω, το ζήσαμε [διαβάσαμε] κι αυτό!!!

ΥΓ. Το 2007 έγινα ενεργό μέλος του bookcrossing κι άρχισα να διαβάζω συστηματικότερα. Το 2010 μου έγινε η πρόταση να γράφω τις απόψεις μου στο captainbook κι αυτή είναι η πρώτη κριτική που δημοσιεύτηκε (4 Μαΐου 2010) στο πλαίσιο του 5ου Συνεδρίου Bookcrossing που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά ως τις 5 Μαρτίου 2012 που γνώρισα τον κύριο Μηνά Ιωακειμόπουλο και με την κριτική για το βιβλίο «Τριαντάφυλλα κι αγκάθια» ξεκίνησε η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Τσουκάτου ενώ νωρίτερα τον Ιανουάριο και αργότερα τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ξεκίνησε η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Καστανιώτη και με τις εκδόσεις Διόπτρα και  Ψυχογιός αντίστοιχα για να ακολουθήσουν σύντομα και οι υπόλοιποι εξίσου σημαντικοί εκδοτικοί οίκοι.

Βιβλίο Ο έρωτας τρώγεται με το κουκούτσι
Συγγραφέας Σίμος Οφλίδης και Ελένη Καλαϊτζή-Οφλίδη
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Σύγχρονοι Ορίζοντες
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η γυναίκα που νοικιάζει μια κάμαρα του διαμερίσματός της σε αεροπόρο και τον ερωτεύεται κρυφά, μηνύματα μεταξύ αγνώστων μέσα από ένα ροδάκινο που ο ένας ελπίζει το καλύτερο για τον άλλο αλλά λένε και οι δύο ψέματα για το ποιοι πραγματικά είναι, ένας βασανισμένος κουκουετζής θέλει να ευχαριστήσει τον δεσμοφύλακά του γιατί τον φρόντισε πραγματικά σε εκείνες τις δύσκολες συνθήκες, μια Θεσσαλονικιά δίνει άλλο νόημα στις αναμνήσεις ενός άντρα, η Ταταμπού (από την ομώνημη ηρωίδα του Γκαούρ Ταρζάν) είναι ένα πλάσμα που ζει στα ηλεκτρονικά φλιπεράκια που παίζει ένας μανιώδης μοναχικός άντρας και του αλλάζει τη ζωή, αναμνήσεις από τις στρατιωτικές τουαλέτες, μια γυναίκα βάζει φωτιά στις αντρικές φαντασιώσεις.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:
“Ολοφάνερο πως η παρουσία του Νικήτα είχε δώσει κάποιο χρώμα στη μαραμένη καθημερινότητα της Πίστης, που δεν ήταν ούτε τόσο μεγάλη για να ζει στην απόσυρση, αλλά ούτε και αρκετά νέα ώστε να κυνηγάει τη ζωή από πίσω. Είχε ακριβώς τότε την ηλικία των μελαγχολικών, αφηρημένων σιωπών, των δακρύων που έρχονται όχι για να επιβεβαιώσουν μια θλίψη ή μια χαρά, αλλά την αγωνία για το αν η ζωή διατηρεί ακόμα τη δυνατότητα να τις επιφυλάσσει και για πόσο” (σελ. 18).