Βιβλίο Δε σε είδα, δε σε ξέρω 
Συγγραφέας Ελένη Δαφνίδη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ελένη Δαφνίδη γράφει μια ξεκαρδιστική ιστορία, μέσα από την οποία βλέπουμε από μιαν άλλη οπτική γωνία τον σχολικό και όχι μόνο εκφοβισμό και πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει στην αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία του θύματος, ακόμη και χρόνια μετά, βοηθώντας μέσα από το γέλιο να περνάνε και δεύτερες σκέψεις στον αναγνώστη για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται μοναχικά και αθόρυβα άτομα που τα επιλέγουν κάποιοι αρχικά για πλάκα και μετά εν είδει διασκεδαστικού παιχνιδιού: «Όταν ήμουν μικρή, έπρεπε να είχα κάνει περισσότερες προσπάθειες να ψηλώσω, αλλά βλέπετε, όχι μόνο δεν προσπαθούσα να ψηλώσω αλλά προσπαθούσα να συρρικνωθώ εξαιτίας της. Εκείνα τα πολύτιμα χρόνια της ανάπτυξης προσπαθούσα να συρρικνώνομαι και αν μικραίνω ώστε να μην μπορεί να με βλέπει και να με αφήνει ήσυχη» (σελ. 157). Αυτή είναι η αφορμή και ο κινητήριος μοχλός για την καταβύθιση της Ιωάννας στη μελαγχολία και την υλοποίηση της εκδίκησής της όταν επιτέλους έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Ταυτόχρονα, τονίζεται με το μοναδικό στυλ της συγγραφέως το γεγονός πως τα σχέδια δεν ευοδώνονται πάντα όπως τα καταστρώνουμε αλλά μπορεί να γυρίσουν και εναντίον μας ή να γίνουμε εμμονικά υποχείριά τους μέχρι να πετύχουν όπως το θέλουμε. Ας μην ξεχνάμε και το ρητό του Κομφούκιου: «…όταν κάνεις ένα ταξίδι στην εκδίκηση, τότε πρέπει να έχεις σκάψει δύο τάφους».

Οι δύο γυναίκες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η Ιωάννα γεννήθηκε πληθωρική κι όταν μεγάλωσε συγκρότησε μια προσωπικότητα διακριτική, εσωστρεφή, κλειστή, ότι ακριβώς δηλαδή περιμένουν οι «επιδέξιοι» θύτες τάχα μου για να σπάσουν πλάκα. Αγαπάει το διάβασμα και στο λύκειο συναντάει τη Μόλι, που δεν την αφήνει σε χλωρό κλαρί από πειράγματα και επιθέσεις. Όταν πια αρχίζουν την ενήλικη ζωή, η Ιωάννα έχει μια μη επικερδή δουλειά («Πώς να σου ανοιχτούν πόρτες σε μία εποχή που δεν υπήρχαν καν πόρτες;», σελ. 38) και ασχολείται με την ικεμπάνα που τη χαλαρώνει, ενώ αντίθετα, η αψεγάδιαστη Μόλι έγινε λαμπρή ψυχολόγος με επώνυμους ασθενείς, δικό της ένθετο ψυχολογίας σε περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας, δική της τηλεοπτική εκπομπή κλπ. Η Ιωάννα όμως εξαιτίας της έχασε την εφηβεία της, η Μόλι στοίχειωσε τα καλύτερά της χρόνια κι έτσι η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Μόνο που τα πράγματα δεν εξελίσσονται ακριβώς όπως τα έχει στο μυαλό της η Ιωάννα. Στο πλάι του «θύματος» βρίσκονται η κολλητή της φίλη, Τόνια και ο τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός της αδελφός, Διαγόρας, που διανθίζουν την πλοκή με ευφάνταστες ατάκες και αξέχαστα περιστατικά που σταδιακά μπλέκουν αναπόσπαστα με την κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος.

Το βιβλίο ξεκινάει με την Ιωάννα να παρακολουθεί επίμονα «το επίμαχο κτίριο» και να κάνει σχέδια για το πώς θα μπει μέσα για να φέρει σε πέρας την αποστολή της. Η ευκαιρία τής δίνεται χάρη σ’ ένα συνεργείο απεντόμωσης και τότε… επιστρέφουμε στα πρώτα βήματα της Ιωάννας στη ζωή για να τη γνωρίσουμε καλύτερα και να καταλάβουμε ποιο είναι το κεντρικό θέμα του διασκεδαστικού μυθιστορήματος της Ελένης Δαφνίδη. Αυτός ο τρόπος αφήγησης κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον μου και μόλις άρχισε να ξεδιπλώνεται η πλοκή δεν μπορούσα ν’ αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Εξίσου ενδιαφέρουσα βρήκα και την εναλλαγή πρωτοπρόσωπης (Ιωάννα) με τριτοπρόσωπη αφήγηση. Οι εξελίξεις ήταν αναπάντεχες (μερικές μάλιστα, όπως το ραντεβού με τον Χάρη και το επικείμενο σεξ μ’ έναν άνθρωπο φανατικό και γνώστη κάθε εκφάνσεως της επιστήμης που ίσως να έλεγε την κρίσιμη ώρα κάτι σαν: «Τώρα σε παίρνω με ταχύτητα είκοσι ωθήσεων ανά λεπτό…», ήταν άκρως ξεκαρδιστικές) και το σχέδιο εκδίκησης ξεδιπλωνόταν όσο έπρεπε αργά ώστε να αναρωτιέμαι γιατί έκανε αυτό, γιατί προέβη στο άλλο, γιατί διάλεξε εκείνο κλπ. Μόνο που σύντομα τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν τον στραβό δρόμο και η Ιωάννα βρέθηκε να δέχεται απανωτές αλλαγές στη ζωή της και να ανεβοκατεβαίνει στα συναισθηματικά και επαγγελματικά Τάρταρα. Μάλιστα, η συγγραφέας δε διστάζει να παρέμβει στην αφήγηση με πλάγια γραμματοσειρά διαψεύδοντας, επιβραβεύοντας ή λοιδορώντας τα γεγονότα ή αποκαλύπτοντας εκπληξούλες κατά τη συγγραφή του μυθιστορήματος. «Η συγγραφέας υποπτεύεται…», «Θα μπορούσαμε να πούμε…» κ. ά.

Καταπληκτικές ατάκες, ευφάνταστες παρομοιώσεις («…είχε μεταμορφωθεί σε μία ασημαντότητα της οποίας η φήμη διασυρόταν καθημερινά σε όλα τα Μέσα σαν ένα λερωμένο πανάκι που φέρνει στο σπίτι η γάτα…», σελ. 109, ή «Ναι, έτσι αισθανόμουν, σαν νύφη που της κουτσούλησαν τον κότσο», σελ. 169), σουρεαλισμός («Τι του έχει δώσει, Παναγία μου; Κανένα κομμένο νύχι; Ένα κομμάτι από τον λοβό του αυτιού της; Μέρος από το πάγκρεας; Ίσως λίγη κλειτορίδα», σελ. 211), ακόμη και μια σατιρική καταβαράθρωση της ρομαντικής ατμόσφαιρας που απαιτείται κατά τη διάρκεια του σεξ («Η μάχη των γλωσσών συνεχίστηκε ακάθεκτη αλλά και τα χέρια δεν πήγαν πίσω, είχαν εξερευνήσει κάθε σπιθαμή των σωμάτων, σαν είκοσι μικροί Βάσκο ντα Γκάμα της σάρκας, ενώ όταν βρέθηκαν σε υγρούς βυθούς, μετατράπηκαν σε περίεργους Κουστώ, να ένα πανέμορφο κοχύλι της νότιας Αφρικής, ω, ένας μεγάλος ιππόκαμπος του Ειρηνικού», σελ. 247) είναι μερικά από τα θετικά χαρακτηριστικά του κειμένου. Υπάρχουν ακόμη και τρυφερές παρομοιώσεις: «Το καλοκαίρι είχε ντυθεί, είχε βάλει τα καλά του και στεκόταν στην πόρτα περιμένοντας την άνοιξη να επιστρέψει στο σπίτι για να βγει αυτό» (σελ. 423).

Όλα αυτά λοιπόν τα στοιχεία συγκροτούν μια ευφάνταστη, ξεκαρδιστική ιστορία με θέμα την εκδίκηση και τις απρόβλεπτες συνέπειές της, τη μοναχικότητα και την απελπισία, τον απρόσμενο έρωτα, το τίμημα για τα λάθη και τις προδοσίες και άλλα διαχρονικά μηνύματα που μου έμειναν ακριβώς λόγω του χιούμορ και των τραγελαφικών καταστάσεων που ζουν οι χαρακτήρες της ιστορίας. Πάντως, διαπίστωσα πως όσο πλησιάζαμε προς το τέλος τόσο γινόταν πιο έντονη η αμηχανία του χειρισμού της πλοκής, με την ιστορία να χαλαρώνει ώσπου να μπουν οι τελικές πινελιές. Παρ’ όλ’ αυτά, η Ελένη Δαφνίδη δεν παύει να με εκπλήσσει που καταπιάνεται με σημαντικά ζητήματα της εποχής μας και όχι μόνο, παρουσιάζοντάς τα με σαρωτικά χιουμοριστικό αλλά όχι αποδομητικά σαρκαστικό τρόπο, δημιουργώντας αληθινούς χαρακτήρες και όχι καρικατούρες, κάνοντάς τους να βιώνουν σουρεαλιστικές και τραγελαφικές καταστάσεις, πάντα όμως με σωστές αλληλεπιδράσεις και όχι αχρείαστες υπερβολές. Την Ιωάννα την αγάπησα παρ’ όλα τα ανθρώπινα λάθη της και τις αδυναμίες της κι ομολογώ πως κι εγώ ίσως κατέστρωνα ένα τέτοιου μεγέθους σχέδιο, έστω κι αν: «Η καλύτερη εκδίκηση είναι αυτή που δεν προετοιμάζεις… Όσο μεγαλύτερο το σχέδιο της εκδίκησης, τόσο θεαματικότερη η αποτυχία του» (σελ. 418).

Βιβλίο Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ;
Συγγραφέας Ελένη Δαφνίδη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ελένη Δαφνίδη επιστρέφει με ένα διαφορετικό στην κεντρική ιδέα μυθιστόρημα, που εξελίσσεται εξίσου ευχάριστα με το προηγούμενο που διάβασα, την «Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων». Ως βιβλίο από μόνο του, ήταν ανάλαφρο, αστείο, με ωραία ιδέα και έξυπνη εξέλιξη της πλοκής, με μη αναμενόμενη ανατροπή στο τέλος. Συγκριτικά με την «Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων», ήταν πιο αδύναμο, χωρίς μια εξίσου δυνατή και πολυεπίπεδη ιστορία. Παρ’ όλ’ αυτά, η γραφή της κυρίας Δαφνίδη δεν παύει να με κάνει να γελάω ουσιαστικά και όχι βεβιασμένα.

Μου άρεσαν πάρα πολύ οι περιπέτειες της Σμαράγδας στο χωριό: από τον ερωτύλο, δασύτριχο και λιγδιάρη μπακάλη-βενζινοπώλη-μανάβη-ταχυδρόμο Θεμιστοκλή ως την Αρετή που βοηθάει στο καθάρισμα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι, τον πατέρα Μηνά, τον Ερμόλαο του Χριστομένη, σύνολο τριάντα άνθρωποι που μαζεύονται κάθε Κυριακή στην εκκλησία και μια φορά τον μήνα μόνο οι γυναίκες, ναι, αυτές με τη ζάρα στην επιδερμίδα, το ένα μάτι και το ένα δόντι, επιδίδονται σε ενδοοικιακά σπα (κρέμες, αποτρίχωση, ξύρισμα και δε συμμαζεύεται). Και δε φτάνει μόνο αυτό, έχουμε και την τρελή του χωριού, έχουμε τον πιο αργό κι από τον θάνατο αστυνομικό, έχουμε έναν άγνωστο που σταματάει έξω από το σπίτι της Σμαράγδας λόγω βλάβης αυτοκινήτου, έχουμε και τον πρώην να επιστρέφει στη ζωή της αλλά μαζί με τη νυν και η Σμαράγδα, παγιδευμένη στην εικόνα της Κιουρίας, αναγκάζεται να τους φιλοξενήσει για ένα αλησμόνητο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο είναι γραμμένο με χιούμορ και σατιρίζει τα πάντα στην επαρχία, όμως στην αρχή, μέχρι να διαλυθεί τελείως η ζωή της Σμαράγδας για να πάρει την απόφαση να μετακομίσει στην ξακουστή Κερασιά, συγκινήθηκα αρκετά, βλέποντας τις τράπεζες να της αδειάζουν και να της κατάσχουν το σπίτι, με τη συνέντευξη που δεν ευοδώθηκε, με την κατάντια της να ξεπουλάει ό,τι επώνυμο ρούχο είχε ώστε να βγάλει κάποια χρήματα και να επιβιώσει.

Το πόσο συναρπαστικά περνάει η πρωταγωνίστρια και πώς αποκαλύπτεται σιγά σιγά μια μυστηριώδης δολοφονία σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Είναι μια αξέχαστη εμπειρία που θα σας κάνει να γελάσετε με την ψυχή σας. Και λάτρεψα το γεγονός ότι στο τελευταίο κεφάλαιο εμφανίζεται η αγαπημένη μου Αλίκη από το βιβλίο που ανέφερα στην αρχή, την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, σε έναν ρόλο έκπληξη!

Σημείωση Σπιρτούλη: το βιβλίο διαδραματίζεται το 2014 και η Σμαράγδα είχε αρκετά λεφτά και μεγάλη οικονομική άνεση. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μην έχει στην κατοχή της κινητό με Ίντερνετ αλλά να τρέχει στο κοντινό χωριό για να βρει κάποιες πληροφορίες που θέλει ψάχνοντας σε ίντερνετ καφέ;

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Θα ταμπουρωνόμουν εδώ μέχρι ο εισβολέας να κουραζόταν να περιμένει κι έφευγε για να βρει ένα πιο εύκολο θύμα: κάποιον απ’ αυτούς που μόλις ακούσουν θόρυβο πετάγονται έξω και το παίζουν παλικάρια. Τους ήξερα καλά. Τους είχα δει σε ταινίες, συνήθως στην πρώτη σκηνή, που ήταν και η τελευταία τους» (σελ. 83).

«Πρωτοποριακοί οι μηχανισμοί της τοπικής αστυνομίας. Σου έλυναν τα προβλήματα με παροιμίες. Πάω στοίχημα πως αν κατήγγειλες εμπρησμό, θα σου έλεγαν «το στραβό το ξύλο η φωτιά το σιάζει» ή αν κατήγγειλες ξυλοδαρμό, θα σου απαντούσαν «τη γυναίκα σου χτυπάς, το σπιτάκι σου χαλάς» κι έπειτα θα έβαζαν την υπόθεση στο αρχείο με την ένδειξη Διαλευκάνθηκε στον φάκελο» (σελ. 107).

«-Άσ’ το κάτω αυτό. Δεν είναι προς πώληση. –Και τι είναι εδώ; Μουσείο είναι; Και τα μπρόκολα εκθέματα; απάντησα ειρωνικά και το άρπαξα ξανά μέσα απ’ τα χέρια του. -Όχι, δεν είναι εκθέματα, είπε ξαναπαίρνοντας το πράσινο λάφυρο στα χέρια του με τη βία, αλλά εσύ δεν μπορείς να τα αγοράσεις. Τα έχω προπωλήσει. «Τα έχει προπωλήσει;» -Για τ’ όνομα του Θεού, κύριε Θεμιστοκλή, διαμαρτυρήθηκα, τι πάει να πει τα έχεις προπωλήσει; Για μπρόκολα μιλάμε, όχι για εισιτήρια συναυλίας των U2» (σελ. 113).

«Έτσι είναι η ζωή στην επαρχία. Καθαρό οξυγόνο, φύση και χαρά, μέχρι να σου καρφωθεί στα μαλλιά η ακρίδα…» (σελ. 166).

«Συνέχισα να προσποιούμαι ότι όλα στην καινούργια μου ζωή ήταν υπέροχα. Είχα ένα τέλειο σπίτι -το στοιχειωμένο-, καταπληκτικούς γείτονες –τη γιαγιά με το Αλτσχάιμερ-, το χωριό ήταν γεμάτο ζωή -τις Κυριακές τα πρωινά στην εκκλησία ήταν και οι τριάντα κάτοικοι μαζεμένοι-, και πως είχα κάνει εκπληκτικές γνωριμίες -την Αρετή, τον μπακάλη, τη Μαριγώ την παρθένα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι. Ακόμα και τα ρύζια στο ράφι γελούσαν μ’ αυτά που έλεγα» (σελ. 168).

Βιβλίο Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων
Συγγραφέας Ελένη Δαφνίδη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μυρτώ, γόνος πλούσιας οικογένειας, πέφτει από το μπαλκόνι της έπαυλης και βυθίζεται σε κώμα. Φαίνεται σε πρώτη φάση πέτυχε το σατανικό σχέδιο του πατριού της Μυρτώς, Κωνσταντίνου και της κόρης του, Ισαβέλλας. Κι όμως, η Μυρτώ, που μας αφηγείται την ιστορία, είναι ζωντανή, έχει αίσθηση του περιβάλλοντος και εξακολουθεί να σκέφτεται, όμως το σώμα της την προδίδει κι αρνείται επίμονα να ξυπνήσει από τον λήθαργο. Στο πλάι της ουσιαστικά στέκεται η Αλίκη, μια κοπέλα που εργάζεται στο νοσοκομείο, η οποία πιστεύει ακράδαντα ότι αν μπει στο σώμα της Μυρτώς θα ξεφύγει από τα δικά της βάσανα και θα ηρεμήσει. Και, ω του θαύματος, η Μυρτώ και η Αλίκη αλλάζουν σώματα! Έτσι, η Μυρτώ είναι ελεύθερη να αποδείξει την απόπειρα δολοφονίας της!

Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό βιβλίο, που δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου και σας συνιστώ να μην το διαβάζετε στο δρόμο γιατί θα σας κοιτάει ο κόσμος! Υποδόριο, σατανικό, πανέξυπνο, καλοδουλεμένο χιούμορ, ειρωνεία όση και όπου πρέπει. Η πρωταγωνίστρια δεν το παίζει ξερόλα, ούτε έχει καβαλήσει καλάμι. Μια απλή κοπέλα είναι (κι ας έχει κοτζαμάν περιουσία) που θέλει να εκδικηθεί δυο ανθρώπους που αφού της στέρησαν τη μητέρα της, τώρα ήθελαν να στερήσουν και τη δική της ζωή για να ξεκοκαλίσουν την περιουσία της. Είναι πανέξυπνος ο τρόπος που χειρίζεται η συγγραφέας την ιστορία, είναι πανέξυπνος και πειστικότατος ο δρόμος που ακολουθεί ως τη διαλεύκανση του μυστηρίου και τη συγκέντρωση όλων των αποδείξεων που απαιτούνται για τη φυλάκιση των εχθρών της (μεγάλο μέρος τους το χρωστάει στην Αλίκη, η οποία λατρεύει τα αστυνομικά μυθιστορήματα κι αυτή η περίπτωση της μύριζε από χιλιόμετρα μακριά δολοφονική απόπειρα, συμφωνεί και η Agatha Christie από το κάδρο πάνω από το κρεβάτι της Αλίκης!).

Εδώ θα αναφέρω τον ευρηματικό τρόπο που κατάφερε η συγγραφέας να βοηθήσει την ηρωίδα της να βρει το σπίτι της και τη συνέχεια διαβάστε τη μόνοι σας: η Μυρτώ γίνεται Αλίκη, ωραία, τώρα πού πάμε; Οι λογαριασμοί οδηγούν στο σπίτι της γιαγιάς και όχι στο δικό της, οπότε η Μυρτώ φεύγει κι από κει («Ξέρω πως σε κάποιο σπίτι αναμένουν να με υποδεχτούν με σιελόρροια εξαιτίας του στιφάδου που τους μεταφέρω και πως αν αργήσω περισσότερο, ίσως απευθυνθούν στην αστυνομία…», σελ. 38). και στενοχωρημένη επιτίθεται σε γαρίδες σε κινέζικο μαγαζί! Όμως η Αλίκη είναι αλλεργική στις γαρίδες κι έτσι το αλλεργικό σοκ τη στέλνει στο νοσοκομείο και τους γονείς της Αλίκης στο πλάι της! Αλήθεια, εσείς πώς θα αντιδρούσατε αν η κόρη σας ξαφνικά άλλαζε άρδην επιλογή πρωινού σνακ, σταδιοδρομίας και νοοτροπίας;

Κι όμως, αντί να διαβάζουμε μονάχα μια κωμικώς γραμμένη αστυνομική ιστορία, η συγγραφέας δε χάνει ευκαιρία να μιλήσει για σχέσεις, για αισθήματα, να γράψει πολύ όμορφα λόγια για τον αιχμάλωτο αδερφό της, που αναγκαστικά ζει με τους δυο παρ’ ολίγον δολοφόνους ανήλικος ων, να φτιάξει τη ζωή της Αλίκης, το σώμα της οποίας τη φιλοξενεί, να ερωτευτεί τον γεροδεμένο και γοητευτικό σεφ, τον οποίο με λύπη θα αποχωριστεί όταν έρθει η ώρα να γυρίσει στο σώμα της και τόσα άλλα. Η Ισαβδέλλα περνάει του λιναριού τα πάθη από την ώρα που προσέλαβε την Αλίκη για καμαριέρα του σπιτιού της, όλα της τα σχέδια τινάζονται στον αέρα και η Αλίκη-Μυρτώ βγαίνει πάντα λάδι! Ταυτόχρονα, η Μυρτώ έχει να βάλει τη ζωή της φίλης της σε μια σειρά: να τη χωρίσει από τον γερο-παραλή που τη θέλει για αρραβωνιάρα ένεκα πολλών χρημάτων που έχει κι έτσι θα ανασάνουν οι δόλιοι οι γονείς, να προετοιμάσει το έδαφος για να ζήσει με τον γοητευτικό σεφ, να την κάνει να ξεχάσει τον πρώην της που τον μισεί κι από αντίδραση κατέληξε στον γερο-παραλή όμως, ουπς, είναι έγκυος, να μετακομίσει σε νέο σπίτι μακριά από την πίεση και την καταπίεση των γονιών της κλπ. Ειλικρινά θα το απολαύσετε και θα διασκεδάσετε με τις σκευωρίες της Αλίκης-Μυρτώς, με τις καταστροφές που βιώνει η Ισαβέλλα και με τις αναποδιές που σου συμβαίνουν ακριβώς την ώρα που δεν πρέπει!

Όταν ένα βιβλίο ξεκινάει έτσι, δεν μπορείς παρά να κάτσεις πιο αναπαυτικά στο κάθισμά σου, να κατεβάσεις το τηλέφωνο και να αφεθείς στο διάβασμα: «Έσκασα σαν καρπούζι στο έδαφος. Ξεκίνησα σαν άνθρωπος, έπεσα σαν φρούτο και κατέληξα φυτό. Ωραία τα κατάφερα» (σελ. 9).

«-Ελπίζω να μην προχώρησε πολύ η σχέση σας.
Δεν απαντά.
-Αλλά σε περίπτωση που προχώρησε να πήρατε προφυλάξεις.
Δεν απαντά.
Αύριο θα εισηγηθώ στη μητέρα μου να της δέσουμε τις σάλπιγγες» (σελ. 94-95).

«Η υπεύθυνη, μια κυρία γύρω στα εξήντα, με κόμμωση που έμοιαζε σαν να είχαν ψοφήσει τρία μαύρα κουνέλια πάνω στο κεφάλι της, η κυρία Τασία αυτοπροσώπως φαντάζομαι…» (σελ. 105). Και η κιτς κυρία Τασία εμπνέει την Αλίκη-Μυρτώ κι αλλού: «Υπέθεσα ότι υπάρχει ένα υπόγειο στο οποίο τρεις μοδίστρες με αμνησία, γεννημένες το 1950, διαγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα ντύσει τους Abba στην επόμενη περιοδεία. Η κυρία Τασία μπαίνει το βράδυ, κλέβει τις δημιουργίες τους και τις βγάζει στο φως για να τις πουλήσει» (σελ. 106).

«Άτεκνος και κατά εννέα δέκατα μεθυσμένος μέχρι και σήμερα, εξέδωσε δύο βιβλία με κάποια σύντομα διηγήματα κι ελεύθερη ποίηση. Υπερβολικά ελεύθερη ποίηση. Για παράδειγμα, ένα βότσαλο στο αυλάκι / οι καπνοί με τύλιξαν / ποιος θα μας κρίνει / μια σταγόνα στο παράθυρο / σταματήστε τον πόλεμο / βάλε νερό» (σελ. 109).

»Οι σελίδες που επισκεπτόταν πιο συχνά ήταν ένα online καζίνο και κάποια σελίδα που στα ελληνικά μεταφραζόταν ως Ρώγες, την οποία μπορούσες να επισκεφθείς μόνο αν ήσουν άνω των δεκαοχτώ. Άρα δεν είχε να κάνει με σταφύλια» (σελ. 115-116).

«Τετρακόσια ευρώ; Στην κανονική μου ζωή, τετρακόσια ευρώ ξόδευα στην πορεία μεταξύ υπνοδωματίου και τουαλέτας» (σελ. 163).

«Τα παιδιά! Τους αποκαλεί παιδιά! Που αν μετατρέψεις τις ηλικίες τους σε χιλιόμετρα και τα προσθέσεις, είναι αρκετά για να διασχίσεις τη μισή χώρα!» (σελ. 175).

«Για να δω το κινητό σου, λέω και το αρπάζω στα χέρια. Η συσκευή είναι προπολεμική. Τα πλαστικά ποτήρια με σπάγκο που παίζαμε μικροί είχαν περισσότερη τεχνολογία να επιδείξουν» (σελ. 189).

«Στο σύνολό τους είναι μια μάζα από σκληρά και άκαμπτα μακαρόνια, τα οποία είναι σχεδόν όρθια μέσα στην πιατέλα. Μπορεί να μην είναι ακριβώς αλ ντέντε αλλά αλ τέντες τα λες σίγουρα!» (σελ. 192).

«Έπρεπε να του είχα μαγειρέψει κάτι με αίμα. Κάτι που περπάτησε στον κόσμο. Που είχε ποδαράκια, ουρά και μανούλα. Μόνο έτσι θα τον τρόμαζα» (σελ. 194).

«Εκείνες προσποιούνται πως τρώνε και υποκρίνονται ότι πίνουν. Στην πραγματικότητα δεν επιτρέπουν να περάσει τίποτα μέσα στο σώμα τους, γιατί είναι περασμένες οκτώ και ο μεταβολισμός δε συγχωρεί τέτοια λάθη» (σελ. 201).

«Πονόδοντος. Η πιο ισχυρή δύναμη. Το πρωτοπαλίκαρο του πόνου. Η κόζα νόστρα του άλγους. Ο αρχηγός της μαφίας. Η μεγαλύτερη εκδίκηση της φύσης στον άνθρωπο που είχε την έπαρση να πιστέψει ότι θα μπορούσε να μασήσει τα πάντα χωρίς καμιά συνέπεια. Χα!» (σελ. 233).

«…δίνω την εντολή για πολλαπλή αποστολή στις χίλιες ενενήντα επαφές της, μεταξύ των οποίων οι αδελφές Βερνίκου, ο πρέσβης, ο δήμαρχος, τα κανάλια, διάφορα άλλα περιοδικά, μερικοί βουλευτές, αρκετοί γιατροί, καλλιτέχνες, ω…τι να σας λέω…αυτό το μέιλ το είδε όλη η χώρα. Μπορεί να το έλαβες κι εσύ» (σελ. 242).

«Θα δημοπρατήσουν γούνες που φτιάχτηκαν από σκοτωμένα μινκ για να σώσουν τα κανίς; Υποθέτω ότι στο μυαλό της Ισαβδέλλας το μινκ είναι λιγότερο ζώο απ’ το σκύλο. Ίσως να νομίζει ότι το μινκ είναι κάποιο είδος δέντρου που βγάζει γούνα. Πάει ο αγρότης, το κουνάει, πέφτει η γούνα, τη μαζεύουν σε δίχτυα και φτιάχνουν παλτά» (σελ. 265).

«Η καημένη η Ισαβδέλλα ήταν τόσο επικεντρωμένη στο να βρει ένα σύντροφο με μόνο του περιεχόμενο το χρήμα, που θα την έπεφτε ακόμα και σε βασιλόπιτα με φλουρί» (σελ. 307).

«Αν έβλεπες το κάθε αντικείμενο από αυτά απομονωμένο, θα το έβρισκες εκπληκτικό, αλλά αν το έβλεπες σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα, θα πίστευες ότι τη διακόσμηση επιμελήθηκαν δέκα τυφλοί σκαντζόχοιροι» (σελ. 312).

«Ας ενημερωθεί ο αναγνώστης ότι το ύφος της ήταν ανέκαθεν τόσο αποβλακωμένο, που ακόμα και η φράση «Το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών» όταν έβγαινε από το στόμα της ακουγόταν σχεδόν ίδια με τη φράση «Τα βράδια φιλάω βυζ…κια μαϊμούς» (σελ. 317).

«-Τέλος πάντων, στέναξε, πώς πάει η εγκυμοσύνη; ρώτησε χωρίς καν να στρέψει το κεφάλι σ\’ εμένα. Σα να ρωτούσε τον τοίχο πότε θακάνει τοιχάκια» (σελ. 319).

«Πλησίασε ακόμα περισσότερο στο σώμα μου. Τα περιθώρια στένευαν, ένα βήμα ακόμα και θα έμπαινε μέσα μου παρέα με το μωρό» (σελ. 346).