Βιβλίο Το πέπλο της μοίρας 
Συγγραφέας Ελένη Βαηνά
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Έξη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δυο γυναίκες που παλεύουν για τη ζωή τους, η Ηλέκτρα με τον καρκίνο, η Έλενα με τη μοίρα και τις δυσκολίες μιας έκπτωτης ζωής, ερωτεύονται, μισούν, προδίδονται, αγωνίζονται, καρδιοχτυπούν, παραιτούνται, ατσαλώνονται. Αν και χωρίς κεφάλαια, που τα θεώρησα απαραίτητα ώστε σε κάποια σημεία να ανακόπτουν την αναγνωστική ορμή από την πληθώρα των ανατρεπτικών εξελίξεων στις ζωές των δύο γυναικών, το μυθιστόρημα κυλάει σα νεράκι και ξεδιπλώνει με πρωτότυπο τρόπο τις παράλληλες πορείες των δύο πρωταγωνιστριών, μιας και η Έλενα δεν είναι η μόνη που μας απασχολεί μέχρι να φτάσουμε στο παρόν. Ταξιδεύουμε συνέχεια από το χτες στο σήμερα χωρίς όμως να χάνεται ο αναγνώστης ούτε στιγμή, μιας και ο συνεκτικός δεσμός των ηρωίδων είναι τέτοιος που τα περιστατικά κουμπώνουν το ένα μέσα στο άλλο. Λάθη και αστοχίες, προδοσίες και πίκρες, αγάπη και έρωτας, δύναμη για ζωή και ένταση, νουθεσίες και διαχρονικές σκέψεις συγκροτούν ένα τρυφερό, ρομαντικό μυθιστόρημα γεμάτο αισιοδοξία, δύναμη και φωτεινότητα.

Μέσα από ένα κείμενο πλούσιο σε επιθετικούς προσδιορισμούς και παρομοιώσεις, ξεπηδάνε σκέψεις της συγγραφέως γύρω από τον θάνατο, την ανατροφή των παιδιών, τον ρόλο μας στη ζωή, το καλό και το κακό, το άδικο, ό,τι συνιστά δηλαδή τη μικροκαθημερινότητα του εκάστοτε ανθρώπου, ακόμη και για την αποστολή που σίγουρα έχει ο καθένας μας σε αυτόν τον κόσμο, για την κληρονομικότητα και το πώς μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όχι μόνο ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα αλλά ακόμη και θύμησες και μνήμες του απώτερου ή, γιατί όχι, μακρινού για τους πιο ευαίσθητους δέκτες, παρελθόντος. Επίσης, τι σημαίνει αγάπη και γιατί τη σπαταλάμε αναίτια τόσο πολύ, ειδικά σήμερα; Παράλληλα δηλαδή με την καθαυτή δράση παρατίθενται και οι έγνοιες που έχει η ίδια η συγγραφέας απέναντι στη σωστή παιδεία και αγωγή που οφείλουμε να πάρουμε για να βελτιώσουμε τη συμπεριφορά και την ψυχοσύνθεσή μας. Χωρίς να παίρνει θέση και χωρίς να καταφεύγει σε διδακτισμούς και «πρέπει», η Ελένη Βαηνά, μητέρα και προβληματισμένη γυναίκα και η ίδια, βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει τις σκέψεις της με τέτοιο τρόπο ώστε οι αναγνώστες να δρέψουν όσο περισσότερες δάφνες ευπρέπειας μπορούν. Επιπλέον, όσο η Ηλέκτρα είναι σε κώμα περιγράφονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο τα αισθήματα που ίσως βιώνει και οι εικόνες που ίσως βλέπει κάποιος όταν δίνει αυτήν τη μάχη για τη ζωή.

«Το πέπλο της μοίρας» περιγράφει τις παράλληλες πορείες δύο γυναικών από το 1917 έως σήμερα και μας οδηγεί στους δρόμους και στην ατμόσφαιρα της Αγίας Πετρούπολης, της Βουδαπέστης, του Παρισιού και της Αθήνας. Δύο άνθρωποι που συνδέονται με απρόσμενο τρόπο, πρωταγωνιστές και δευτερεύοντες χαρακτήρες, η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια της Ελλάδας είναι μερικά από τα στοιχεία που θα παρασύρουν τον αναγνώστη σ’ ένα ταξίδι από αυτά που η συγγραφέας ξέρει να δημιουργεί με το όμορφο, προσωπικό της ύφος.

Βιβλίο Το αύριο αργεί πολύ
Συγγραφέας Ελένη Βαηνά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι καλογραμμένο, πυκνό, γεμάτο περιστατικά και λεπτομέρειες για τη ζωή στη Νέα Υόρκη (πληροφορίες που έχει αντλήσει η συγγραφέας από τη βιβλιογραφία που παραθέτει στο τέλος) και αληθοφανέστατο. Είναι τραγικό το γεγονός ότι ο Αργύρης και ο Δημήτρης, που το έσκασαν μαζί με την αδερφή τους, την Κατίνα, από την αβάσταχτη δουλειά στα υποστατικά των τσιφλικάδων, που περπάτησαν ξυπόλητοι ως τον Πειραιά και που επιβιβάστηκαν σε πλοίο για την Αμερική, χάρη στη γενναιοδωρία του θείου τους που τους περίμενε, μόλις έστρωσαν τη ζωή τους επέμειναν η αδερφή τους να παντρευτεί αυτόν που διάλεξαν, αγνοώντας τα συναισθήματά της και τις επιθυμίες της.

Στο ταξίδι για την άγνωστη γη, άναψε η φλόγα ενός έρωτα μεταξύ της Κατίνας και του Τάσου, δυο ανθρώπων που είχαν στοιβαχτεί μαζί με όλους τους άλλους σαν τα ζώα στα αμπάρια του καραβιού που κουβαλούσε στην πρώτη θέση όνειρα και στην τρίτη ελπίδες. Η συγγραφέας τοποθετεί προσεκτικά τα πρόσωπα στα μονοπάτια του χρόνου και σκιαγραφεί με ζωηρά χρώματα τις ανατροπές και τις εκπλήξεις στο γύρισμα των σελίδων. Η αφήγηση είναι μονοδιάστατη αλλά πλούσια σε γεγονότα. Η αγωνία κορυφώνεται όταν ο Τάσος επιστρέφει στην Ελλάδα με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου για να υπηρετήσει την πατρίδα που στερήθηκε αλλά δε λησμόνησε. Κι από κει και πέρα το αδράχτι της μοίρας μεγαλώνει την απόσταση ανάμεσα σε αυτόν και την Κατίνα, η οποία είναι πλέον και μητέρα ενώ τ’ αδέρφια της έχουν δική τους ταβέρνα κι έχει γίνει αγαπημένο στέκι Ελλήνων και ξένων στην καρδιά της μεγαλούπολης.

Μπορεί να φανεί χιλιοειπωμένη η ιστορία και μπορεί ο αναγνώστης να φοβηθεί ότι θα διαβάσει ένα ροζ μελόδραμα, η συγγραφική δεινότητα όμως, η άριστη τοποθέτηση στο χώρο και στο χρόνο, η πολύ καλή γνώση της ψυχολογίας των ηρώων, η ελπίδα και η αισιοδοξία που αποπνέουν οι πρωταγωνιστές δε θα αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Τα νιάτα της δεν χωρούσαν άλλο μέσα στα τέσσερα ντουβάρια, όσο ωραίοι πίνακες κι αν ήταν κρεμασμένοι σε αυτά» (σελ. 134).

«Κάθε πρωί, μαζί με τα ρούχα της, φορούσε κι ένα ήρεμο χαμόγελο συγκατάβασης, ξεπροβόδιζε τα παιδιά της για το σχολείο, αφοσιωνόταν στο νοικοκυριό της, έβγαινε για ψώνια, μαγείρευε, περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από τη δουλειά για να του βάλει να φάει, αγκάλιαζε τα παιδιά της, χαμογελούσε βεβιασμένα, ζούσε άψυχα και έδιωχνε κάθε σκέψη που την αναστάτωνε, με άλλα λόγια αγόραζε υπομονή» (σελ. 207).

«Τα μάτια του Τούρκου φίλου του τον είχαν αγκαλιάσει πριν από τα χέρια του» (σελ. 282).

Βιβλίο Ολέθρια σχέση
Συγγραφέας Ελένη Βαηνά
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Στέφανος, αυτοδημιούργητος πλοιοκτήτης, γνωρίζει την Όλγα και τυλίγεται στα δίχτυα της. Η φτωχή Όλγα θέλει μόνο τα λεφτά του αλλά δεν είναι αρκετά έξυπνη για να τον χειριστεί σωστά κι έτσι σύντομα ο γάμος τους οδηγείται σε αδιέξοδο, ειδικά από τη στιγμή που έρχεται κι ένα παιδί. Η Όλγα κάνει τη ζωή του Στέφανου κόλαση: του απαγορεύει να δει το παιδί, τον εκβιάζει συναισθηματικά, τον οδηγεί στα δικαστήρια, ένα χάος. Τι θα απογίνει αυτή η σχέση; Πώς θα εξελιχθεί η ιστορία τους; Ποιες είναι οι συνέπειες των επιλογών των πρωταγωνιστών;

Στην αρχή νόμισα ότι διάβαζα άλλη μια χιλιοειπωμένη ιστορία, ευτυχώς με νότες χιούμορ που έσωζαν την κατάσταση. Σύντομα όμως, και ειδικά μετά το διαζύγιο, κατάλαβα ότι η συγγραφέας έκανε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Αντί να γράψει ένα βιβλίο αυτοβοήθειας για ανθρώπους που δυσκολεύονται στην έγγαμη ζωή τους και στην επιμέλεια του παιδιού τους, που θα μπορούσε να είναι γεμάτο περιστατικά, συμβουλές και γνώμες, έγραψε ένα μυθιστόρημα γι’ αυτό το πρόβλημα, εμπλουτισμένο όμως με αυτές ακριβώς τις σκέψεις και τις συμβουλές της, τόσες όσες να μη βαρεθεί ο αναγνώστης. Υπήρξε κλιμάκωση στην πλοκή και μια ανατροπή δύσκολη μεν, συνηθισμένη δε στις ζωές των ανθρώπων, υπήρξαν όμορφοι και αληθινοί διάλογοι, υπήρξαν καλά στημένες σκηνές οπότε και ένιωθα σα να καβγάδιζαν οι διπλανοί μου.

Η ένστασή μου είναι στην εξέλιξη του χαρακτήρα της Όλγας, η οποία ήταν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα αλλά δε χρειαζόταν να γίνει «αυτό» (δε λέω τι) ώστε να ανακρούσει πρύμναν. Δε θα ήθελα ούτε αναμενόμενη λύση (η κακιά της υπόθεσης τιμωρείται δικαίως) αλλά ούτε κι αυτό. Πάντως, η λύση του δράματος από τη συγγραφέα είναι επίσης γραμμένη με αγάπη και ενδιαφέρον και όχι με πρόχειρο και κακοφτιαγμένο τρόπο, κάτι που δείχνει ότι επελέγη εσκεμμένα αυτή η εξέλιξη και θα υποστηριχτεί όπως πρέπει. Όντως, η ιστορία με παρέσυρε από την αρχή ως το τέλος με αντιφατικά αισθήματα, δε βαρέθηκα πουθενά, δεν υπήρξε τίποτε περιττό και παρ’ όλο που δε μου αρέσουν τα βιβλία που οι συγγραφείς «τα ξέρουν όλα», η κυρία Βαηνά με κέρδισε ακριβώς γιατί δεν κάνει τίποτα κοινότοπο και συνηθισμένο: τοποθετεί με ενδιαφέρον τις γνώσεις της από την ανατροφή παιδιών και την ψυχολογία στην ιστορία, χωρίς ένταση και εγωισμό, κάτι που βελτιώνει αισθητά το σύνολο του μυθιστορήματος.

Περιγράφονται δυνατές και τραγικές στιγμές ως προς τον χειρισμό της κηδεμονίας, δίνονται ανάλγητα οι σκοτεινές πλευρές ενός γάμου, κάπου κάπου μια εσάνς χιούμορ ελαφρύνει την κατάσταση, οι χαρακτήρες έχουν αγαπηθεί από τη συγγραφέα και σε γενικές γραμμές αυτό το μυθιστόρημα θα στηρίξει ψυχολογικά και ουσιαστικά το κοινό του. Ούτε μακροσκελές είναι, ούτε βαρετό, ούτε «βαρύ». Ελπίζω μόνο να χρησιμοποιηθεί σωστά από τον αναγνώστη, να εντοπιστούν τα συνήθη λάθη ενός γάμου και να διορθωθούν εγκαίρως τα πράγματα, για την ψυχική ηρεμία του ζεύγους αλλά πρωτίστως του παιδιού!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Αυτή θα αποφάσιζε για ό,τι αφορούσε τη ζωή του, δικό της παιδί ήταν. Μόνο που στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχουν ιδιοκτησίες, ούτε υποθηκοφυλακεία για να μεταγραφούν» (σελ. 114).

«Τελικά, είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: ήταν στην πλειονότητά τους στερημένες σεξουαλικά, κι επειδή δεν χαίρονταν τον έρωτα, γέμιζαν τις ώρες και τις μέρες τους όπως μπορούσε η καθεμία. Όταν έπεφταν στο κρεβάτι τους ήταν εξαντλημένες κι έτσι κατάκοπες μπορούσαν να κοιμηθούν πιο εύκολα, να ξεχάσουν τις ορμές τους, να κατευνάσουν το θυμωμένο τους σώμα, το καταδικασμένο σε αναγκαστική αποχή. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι αν, τελικά, αυτή η ανάπηρη ζωή μπορεί να μεγαλώσει υγιή παιδιά. Μπορεί μια μάνα να είναι καλή όταν αρνείται τη γυναικεία της φύση;» (σελ. 168).

«Η ευτυχία είναι απόφαση» (σελ. 238).

«Ο έρωτας είναι παιχνίδι, χορός, τέχνη. Παιχνίδι γιατί απαιτεί ευφυία, μύηση, ικανότητα, φαντασία. Χορός γιατί απαιτεί εκσυγχρονισμό, αρμονία, ισορροπία, εξάσκηση. Τέχνη γιατί απαιτεί επιθυμία εκμάθησης, εκπαίδευση, παιδεία, πολιτισμό και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπισμό. Δεν τα καταφέρνουν όλοι, τα καταφέρνουν μόνο οι ικανοί και οι αποφασισμένοι» (σελ. 257).