Βιβλίο Περί φωτίσεως
Τίτλος πρωτοτύπου Ensaio sobre a Lucidez
Συγγραφέας Jose Saramago
Μεταφραστής Αθηνά Ψυλλιά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άτυπη συνέχεια του «Περί τυφλότητος». Τώρα έχουμε πάνω από 70 % λευκό στις δημοτικές εκλογές! Η κυβέρνηση πανικοβάλλεται, κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και φυγαδεύεται. Η πόλη πολιορκείται από αστυνομία και στρατό. Γιατί ψήφισαν σε αυτήν την πόλη (που πριν 4 χρόνια είχε πάθει και κρούσμα τύφλωσης) σχεδόν όλοι λευκό; Κι όχι μόνο αυτό αλλά και ειδικά εντεταλμένοι πράκτορες που εστάλησαν κρυφά να ρωτήσουν διακριτικά τον κόσμο τι ψήφισε αναφέρουν ότι όλοι αρνούνται ότι ψήφισαν λευκό. Κι έρχεται ένας καταδότης να ενημερώσει την αστυνομία (που το έσκασε κι αυτή μαζί με την κυβέρνηση) για τη γυναίκα του γιατρού, που πριν 4 χρόνια δεν είχε τυφλωθεί, ίσως αυτή κρύβεται πίσω από αυτήν τη σκευωρία. Έτσι ένας επόπτης, ένας αστυνομικός και δύο πράκτορες στέλνονται να ερευνήσουν τα αίτια. Ο επόπτης όμως αρχίζει να αλλάζει ψυχολογικά και σιγά σιγά συμπαραστέκεται στη γυναίκα, που τη θεωρεί θύμα συνομωσίας.

Εξαίρετες σκιαγραφήσεις χαρακτήρων για άλλη μια φορά, ανθρωποκεντρικότατο μυθιστόρημα, περνάμε από τον έναν άνθρωπο στον άλλον, από τη μία άποψη στην άλλη κι όλο μαζί είναι ένα ακόμη δείγμα της πρωτότυπης γραφής του Jose Saramago, με τη συνεχή ροή του κειμένου (ερωταποκρίσεις και κείμενο αφήγησης ενιαία) να σε κρατάει δέσμιο μέχρι το τέλος. Δυστυχώς για άλλη μια φορά με απογοήτευσε το τέλος. Ούτε ότι τα πράγματα αποκαταστάθηκαν ούτε ότι άλλαξε η νοοτροπία, ούτε ότι κατάλαβαν το λάθος τους ούτε τίποτα. κρίμα γιατί είναι καλογραμμένο….

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Γεννιόμαστε και τη στιγμή εκείνη είναι σαν να κλείνουμε συμφωνία για όλη μας τη ζωή αλλά μπορεί να φτάσει η μέρα που θα αναρωτηθούμε ποιος το υπέγραψε αυτό για μένα» (σελ. 319).

«…υπήρξε μια εποχή, όταν η πέτρα απ’ την οποία είμαι φτιαγμένη ήταν λευκή, όταν μια πηγή ανάβλυζε μέρα και νύχτα από το κανάτι μου, ποτέ δε μου είπαν από πού προερχόταν τόσο νερό, εγώ απλώς βρισκόμουν εδώ κι έγειρα το κανάτι μου, τώρα ούτε σταγόνα δεν τρέχει κι ούτε ήρθε κανείς να μου πει γιατί τελείωσε» (σελ. 334-335).

Βιβλίο Καλό βόλι: οι κάλπες και τα τερτίπια μιας άλλης εποχής
Συγγραφέας Θωμάς Σιταράς
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο έχει μια εξαιρετική δομή, που αγκαλιάζει όλες τις πτυχές μιας εκλογικής αναμέτρησης, δηλαδή το πριν, τη διαδικασία και το μετά, όχι μόνο των εθνικών αλλά και των δημοτικών εκλογών! Η λειτουργία της Βουλής, τα ευτράπελα των υποψηφιοτήτων, μικρής και μεγάλης έκτασης γεγονότα, που είναι απότοκα, προϊόντα ή προεόρτια των εκλογών, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας πετυχημένης υποψηφιότητας, τα ρουσφέτια και τα πεσκέσια, τα καφενεία («Ακαδημία Πολιτικών Επιστημών»), Ψαθάς και Καραγκιόζης, οι χαρακτηριστικοί τύποι της Αθήνας σαν τον Αρμάνδο Δελαπατρίδη, η γυναικεία ψήφος, ακόμη και η καθημερινή ζωή στα υπουργεία, όλα περνάνε από την κρησάρα που λέγεται Θωμάς Σιταράς και χαρίζουν άφθονο γέλιο αλλά και επίκαιρους προβληματισμούς στον αναγνώστη.

Πώς να μην ευχαριστηθείς ένα βιβλίο που ξεκινάει με τη λαϊκή θυμόσοφη ρήση: «Οι πολιτικοί και οι πάνες πρέπει να αλλάζονται τακτικά, για τον ίδιο ακριβώς λόγο» και μάλιστα όταν ο ίδιος ο τίτλος του σε προϊδεάζει για την ατμόσφαιρα που θα συναντήσεις ξεφυλλίζοντας ή μελετώντας το; Ο συγγραφέας εξηγεί πως «καλό βόλι» στην Επανάσταση του 1821 ήταν η ευχή για εύστοχη βολή, κάτι που μετά το 1864 άρχισε να χρησιμοποιείται για εύστοχη πολιτική εκλογή! Χρονογραφήματα, ευθυμογραφήματα, σατιρικά στιχάκια, ρεπορτάζ, φωτογραφίες και σκίτσα, παρατηρήσεις και μαρτυρίες, οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι ή «παυσανίες», ακόμη και αφίσες εκείνων των εποχών είναι όλα σε αυτό το τεκμηριωμένο βιβλίο και μας ταξιδεύουν από τις εκλογές «βίας και νοθείας» στις διαδηλώσεις, τους μπράβους και το χάος στις δημόσιες υπηρεσίες (αφάνταστα μακρύς ο δρόμος από το Πρωτόκολλο μέχρι το Αρχείο).

Ένας πραγματικός θησαυρός είναι αυτό το βιβλίο, γεμάτος περιστατικά και φυσιογνωμίες, διασκεδαστικά στιγμιότυπα και αλησμόνητες εποχές. Ο κύριος Σιταράς παρέδωσε στους αναγνώστες του το προϊόν άλλης μιας κοπιώδους έρευνας χρόνων, την οποία στόλισε με το προσωπικό του χιούμορ και τη διεισδυτική ματιά και με ταξίδεψε για άλλη μια φορά σε εποχές και στιγμιότυπα που, εκτάκτως αυτήν τη φορά ίσως να μην ήθελα να είχα ζήσει εκ του σύνεγγυς. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε το μότο του: «Τα έχουμε δει όλα στα παλιά χρόνια, απλά δεν τα μελετήσαμε όσο έπρεπε!» (σελ. 17).

Βιβλίο Η πένα και το ξίφος
Τίτλος πρωτοτύπου Mightier than the sword
Συγγραφέας Jeffrey Archer
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ιστορίες, ανατροπές, άνθρωποι, ένα διακριτικό ιστορικό φόντο μα πάνω απ’ όλα η εκπληκτική γραφή του Jeffrey Archer με κράτησαν και σε αυτό το βιβλίο στο οποίο γυρνούσα μανιωδώς τις σελίδες για να προχωρήσω παρακάτω. Σε πολύ γενικές γραμμές το μοτίβο εξακολουθεί να είναι το ίδιο όμως ο στρατηγικός σχεδόν σχεδιασμός των εξελίξεων εξακολουθεί να με αφήνει με κομμένη την ανάσα. Πάλι έχουμε δολοπλοκίες με το χρηματιστήριο και με τα ποσοστά των μετοχών που ανεβοκατεβάζουν μέλη του ΔΣ όλη την ώρα ακριβώς την πιο κρίσιμη για τα σχέδια των καλών και των κακών στιγμή, ξανά δικαστικές σκηνές, ολοζώντανες, λες και ο συγγραφέας μετέτρεψε σε μυθιστόρημα πραγματικές δίκες, απλώς τώρα δε μας χωράει η Αγγλία και επεκτεινόμαστε στο Ανατολικό Βερολίνο και το Λένινγκραντ.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως η περίπτωση του Μπαμπάκοφ δε με ενδιαφέρει και κακώς εντάχθηκε και αναπτύχθηκε ως ιδέα. Από την άλλη όμως είμαστε στη δεκαετία του 1960, επομένως πώς θα δώσει ιστορικό ρεαλισμό κάποιος σε αυτήν την περίοδο, αν δεν αναφερθεί στην τρομερή εποχή του Ψυχρού Πολέμου, με όλες τις συνέπειες που είχε για τον κόσμο, από τη στιγμή μάλιστα που η δράση εκτυλίσσεται στην κραταιά Μεγάλη Βρετανία; Έτσι λοιπόν απόλαυσα τη γραφή του Jeffrey Archer που μου θύμισε τα κατασκοπικά έργα του John Le Carre, αγνόησα την υπερφυσική ιδιότητα του Χάρι Κλίφτον να είναι σε θέση να απομνημονεύσει ολόκληρο βιβλίο και να το ξαναγράψει αυτολεξεί και συγκινήθηκα με τον αδιέξοδο έρωτα που γεννήθηκε μεταξύ Τζάιλς Μπάρινγκτον και Κάριν Μπραντ, της διερμηνέως του. Μέσα από αυτές τις ιστορίες αναπαραστάθηκαν πειστικά οι συνθήκες διαβίωσης και σχεδόν φυλάκισης των κατοίκων στο Ανατολικό Βερολίνο και στη Ρωσία, οι ιστορίες των ανθρώπων που παγιδεύτηκαν και χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους. Ειδικά ως προς το Βερολίνο οι διαδικασίες των συνόρων (στο Σημείο Ελέγχου Τσάρλυ είχα μεταβεί κι εγώ πρόσφατα κι ακόμη υπάρχει μια ανατριχίλα) ήταν ρεαλιστικές και απόλυτα αληθοφανείς.

Δε θα ξεχάσω επίσης ποτέ τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο Χάρι Κλίφτον την υπόθεση του βιβλίου που έγραψε ο Μπαμπάκοφ για τον Στάλιν κι εξαιτίας του φυλακίστηκε κατόπιν μιας δίκης-παρωδία. Έφτασε σε σημείο να αναγκαστεί να υπογράψει μια δήλωση που θα τον ταπείνωνε σε όλο τον κόσμο και θα έριχνε την καριέρα του στα Τάρταρα, η αμάθεια όμως των Ρώσων τον βοήθησε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση υπέρ του με τον πιο έξυπνο και ευρηματικό τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος. Κάτι τέτοια μικροτεχνάσματα είναι που δε με αφήνουν να βαρεθώ όσο διαβάζω τα συναρπαστικά Χρονικά!

Από την άλλη, δε μου άρεσε η νέα προεκλογική εκστρατεία του Τζάιλς Μπάρινγκτον, μιας και πάλι είχαμε άγρα υποψηφίων, αναλυτική καταγραφή των διαδικασιών που απαιτούνται, debates (μέχρι και η ίδια ερώτηση περί των συζύγων των υποψηφίων διατυπώθηκε) και ξανά η διαφορά μεταξύ Βουλής των Λόρδων και Βουλής των Κοινοτήτων. Απλώς εδώ έγινε πιο ενδιαφέρον το πράγμα, μιας και αντίπαλον δέος του Τζάιλς ήταν ο ταγματάρχης Φίσερ! Ποιος λοιπόν από τους δύο θα εκλεγεί και τι συνέπειες θα έχει αυτό στη ζωή του αντιπάλου;

Η Μπάρινγκτον κατάφερε να αποκρύψει την απόπειρα της τρομοκρατικής επίθεσης του ΙΡΑ και το Μπάκιγχαμ τα πάει πολύ καλά ενώ γενικώς η ακτοπλοΐα πολυτελείας αρχίζει ν’ ανθίζει στον κόσμο. Παρ’ όλ’ αυτά ο Φίσερ και η Βιρτζίνια, ο Σλόουν και ο Μέλορ μπαινοβγαίνουν στο ΔΣ και στις ζωές των πρωταγωνιστών με πάμπολλα τερτίπια και μηχανορραφίες, με διαφορετικές κάθε φορά συνέπειες και κόστος. Δυστυχώς έφτασε η ώρα να αποχαιρετήσουμε κάποιον από αυτούς με έναν τρόπο που με κλόνισε. Τον θεώρησα άδικο και ίσως άκαιρο, σύντομα όμως κατάλαβα πως μόνο έτσι θα μπορούσε να δοθεί ολόκληρη η προσωπικότητα: ακεραιότητα μέχρι τέλους, πίστη και υποταγή σε έναν και μοναδικό σκοπό κι αν δεν τα καταφέρεις, θεαματική εξοδος!

Κλείνοντας, έχω να πω πως το τέλος του βιβλίου ήταν πραγματική έκπληξη! Διάβαζα, διάβαζα, γυρνούσα σελίδες, γυρνούσα και τσουπ! Ξαφνικά δεν είχε άλλο! Δε σταμάτησε δηλαδή το βιβλίο με ένα ολοκληρωμένο κεφάλαιο, αφήνοντας τη συνέχεια της ιστορίας σε εκκρεμότητα αλλά ήταν λες και διακόπηκε ξαφνικά το βιβλίο ή τελείωσε το χαρτί! Κι έμεινα μετέωρος! Όσο και να θες να αφήνεις τον αναγνώστη σε αγωνία για το επόμενο βιβλίο, δεν είναι καλό να ακολουθείς τέτοιες ιδέες. Σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο κόβανε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 τις περιπέτειες των ηρώων τους τα λαϊκά μυθιστορήματα και τα εξαίσια δείγματα παραλογοτεχνίας, τύπου Μικρός Ήρως και Μικρός Αρχηγός κλπ. Κατ’εμέ λοιπόν, αν και χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές και ψυχογραφικές αξιώσεις, τα Χρονικά των Κλίφτον και κυρίως οι αναγνώστες τους δεν αξίζουν μιας τέτοιας αντιμετώπισης. Κάτι τέτοια είναι που με αναγκάζουν να συγκεντρώνω πρώτα όλα τα βιβλία της σειράς και μετά να τα διαβάζω. Πάω για το επόμενο!

Βιβλίο Πρόσεξε τι θα ευχηθείς
Τίτλος πρωτοτύπου Be careful what you wish for
Συγγραφέας Jeffrey Archer
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα κρουαζιερόπλοιο κάνει το παρθενικό του ταξίδι αλλά ως τότε το Χρηματιστήριο και οι μετοχές, τα παιχνίδια που παίζονται στο παρασκήνιο των συνεδριάσεων του ΔΣ της Μπάρινγκτον, η συνεργασία του ΙΡΑ με τον Πέδρο Μαρτίνες, ο Άλεξ Φίσερ και η Βιρτζίνια Φένικ που διψάνε για εκδίκηση και αίμα είναι η μία πλευρά. Η Έμμα Μπάρινγκτον, πρόεδρος επιτέλους του ΔΣ της εταιρείας του προπάππου της, ο βουλευτής Τζάιλς Μπάρινγκτον που αναρωτιέται αν θα καταφέρει στις επόμενες εκλογές να γίνει υπουργός, ο Σεμπάστιαν Μπάρινγκτον που αρχίζει καριέρα τραπεζίτη στην Τράπεζα Φάρδινγκς, η ζωγράφος Τζέσικα Κλίφτον και ο συγγραφέας Χάρι Κλίφτον που συνεχίζουν τα βιβλία του να γνωρίζουν επιτυχία είναι η άλλη πλευρά. Και η μητέρα των μαχών θα δοθεί στο κρουαζιερόπλοιο Μπάκιγχαμ.

Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τη λεπτομερέστατη καταγραφή του τρόπου με τον οποίο ο Τζάιλς Μπάρινγκτον επανεξελέγη βουλευτής, που αφορούσε ένα πολιτικό σύστημα για το οποίο δε γνωρίζω τίποτα και έπιασε κάμποσες σελίδες, αν αγνοήσουμε την κατασκοπική φαντασία του συγγραφέα που τοποθέτησε τις δυνάμεις του SAS να προστατεύουν την Μπάρινγκτον από τα σατανικά σχέδια του Πέδρο Μαρτίνες καθώς και την ανίερη συμμαχία του Αργεντινού μεγαλοκακοποιού με τις επαναστατικές δυνάμεις του ΙΡΑ και το γεγονός πως ανεπίσημα υπάρχει στα τρένα της Βρετανίας μια συγκεκριμένη πόρνη (ελεύθερη επαγγελματίας ε!) προς ικανοποίηση των μόνιμων και περιστασιακών πελατών της εταιρείας σιδηροδρόμων, το υπόλοιπο 98 % του βιβλίου είναι ένα συναρπαστικό στόρι από την αρχή ως το τέλος. Κι αυτό το τέλος, όσο γρήγορο ήταν το υπόλοιπο βιβλίο, τόσο το φινάλε μου έβγαλε την ψυχή μέχρι την τελευταία σελίδα, μιας και ο συγγραφέας προτίμησε να κωλυσιεργήσει με χαριτωμενιές και φλυαρίες μεταξύ των επιβατών ώσπου να δούμε αν θα πετύχει το σαμποτάζ του ΙΡΑ ή όχι.

Το βιβλίο εκτυλίσσεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1960, με τη δεκάχρονη ήδη διακυβέρνηση της Ελισάβετ, τους πολιτικούς κύκλους της Βρετανίας να συζητούν για την ένταξη ή όχι της χώρας στην ΕΟΚ, την καταξίωση του Ρόθκο και του Φράνσις Μπέικον μεταξύ άλλων ζωγράφων στο καλλιτεχνικό στερέωμα, τη γυναίκα να αρχίζει να παίρνει σημαντικότερους ρόλους σε δημόσια αξιώματα και πάνω απ’ όλα με την αύξηση της συχνότητας των αεροπορικών ταξιδιών εις βάρος της ναυσιπλοΐας. Για τον λόγο αυτόν η ναυπήγηση ενός πολυτελούς υπερωκεάνιου κρίθηκε μεγάλο ρίσκο για την Μπάρινγκτον που ασχολούνταν ως τότε αποκλειστικά με μεταφορές φορτίων. Επομένως, ας αφήσω τον αναγνώστη να διαβάσει με την ησυχία του πώς και γιατί φτάσαμε στην υπερψήφιση της ναυπήγησης του Μπάκιγχαμ μα πάνω απ’ όλα πώς σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν οι παγίδες και η αντεπίθεση των καλών ενάντια στα σατανικά σχέδια του αρχικακού.

Ιδιαίτερη συγκίνηση όπως προείπα μου δημιούργησε ο θάνατος ενός αγαπημένου χαρακτήρα, που ζωγραφίστηκε με τόσο υπέροχα χρώματα, εξοπλίστηκε με πολλά θετικά χαρακτηριστικά και προσόντα και δυστυχώς ο τρόπος που αποκαλύφθηκε ένα μυστικό σχεδόν ταυτόχρονα με τη μανία για εκδίκηση του Πέδρο Μαρτίνες αφαίρεσαν άδικα κατ’ εμέ την παρουσία του στα Χρονικά. Ικανοποιήθηκε όμως πλήρως το σαπουνοπερικό μου αίσθημα με τον τρόπο που η λαίδη Βιρτζίνια ξαναβγήκε στο προσκήνιο ενώ προστέθηκαν δύο ακόμη καλοί στο πρόγραμμα, ο βιομήχανος ιχθυόπαστας Ρόμπερτ Μπίνγκαμ και ο διευθυντής της τράπεζας Φάρδινγκς Σέντρικ Χάρντκασλ.

Μέχρι στιγμής λοιπόν η saga των Κλίφτον και των Χάρινγκτον είναι ένα συναρπαστικό κείμενο, με χιλιάδες ανατροπές και εκπλήξεις, προσθαφαιρέσεις χαρακτήρων, (υπερβολική) φαντασία και ελάχιστα καλολογικά στοιχεία ή επεξεργασία ψυχογραφημάτων. Η οξύνοια όμως και η φαντασία του συγγραφέα, ο προσεκτικός σχεδιασμός της πλοκής, το ταίριασμα των διάφορων και διαφορετικών χαρακτήρων χωρίς αναληθοφάνειες, τα ψήγματα ιστορικού υπόβαθρου για τον ρεαλισμό της ιστορίας και οι δυνατές συγκινήσεις από τα δρώμενα και τις εξελίξεις είναι ελάχιστα από τα θετικά χαρακτηριστικά των βιβλίων που με παρακινούν να τρέχω με ανυπομονησία στο επόμενο της σειράς και στο επόμενο και στο επόμενο…

Βιβλίο Το κρυμμένο μυστικό
Τίτλος πρωτοτύπου Best kept secret
Συγγραφέας Jeffrey Archer
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Θα τονίσω ξανά πως τα Χρονικά των Κλίφτον είναι μια καλά δομημένη, σωστά επεξεργασμένη και καθόλου βαρετή ιστορία που μέχρι στιγμής δικαίως εξαπλώθηκε σε τόσες σελίδες χωρίς να νιώσω ούτε μια στιγμή ότι με κοροϊδεύει ή κωλυσιεργεί. Ας μου επιτραπεί να γράψω όμως πως ειδικά σε αυτό το βιβλίο η περίπτωση του Χάρι Κλίφτον μου φάνηκε σχετικά παρατραβηγμένη (ο γιος του, Σεμπάστιαν, μπλέκεται άθελά του με έναν διεθνούς φήμη κακοποιό, παραχαράκτη, εγκληματία γενικώς, που τον χρησιμοποιεί ως δούρειο ίππο για τη μεγαλύτερη ως τότε επιχείρησή του), δεν μπορούσα όμως να σταματήσω να διαβάζω παρακάτω. Οι περιπέτειες, οι νέοι χαρακτήρες, οι σχεδόν απανωτές ανατροπές ήταν χαρακτηριστικά που με άφησαν και πάλι ικανοποιημένο. Ο συγγραφέας εξακολουθεί να μην προχωράει σε ψυχογραφήματα των ηρώων του, κρατά ακόμη μονοδιάστατους τους χαρακτήρες του (οι καλοί παραμένουν καλοί και οι κακοί το ίδιο) και από δω και πέρα διαβλέπω πως η συνταγή θα είναι σχεδόν σαπουνοπερική. Απάτες, κόλπα με το χρηματιστήριο και την τέχνη, γυναίκες που θέλουν κάτι παραπάνω από αυτούς που αποπλανούν, εκδίκηση, πλούτη, μίση, πάθη. Εμένα μ’ αρέσουν οι σαπουνόπερες, εσάς;

Τι ξεχώρισα στο τρίτο βιβλίο της σειράς;

-τις προσπάθειες του Άλεξ Φίσερ, παλιού εχθρού του Τζάιλς Μπάριγκτον, να καταστρέψει τον υποψήφιο βουλευτή των Εργατικών συμμετέχοντας ο ίδιος ως αντίπαλός του με τις ευλογίες των Συντηρητικών στην περιφέρεια Λιμένος Μπρίστολ.

-την τυχοδιώκτρια Βιρτζίνια Φένικ και τον εκπληκτικό ρόλο που διαδραμάτισε ως άπληστη γυναίκα που έκανε υποχείριό της τον Τζάιλς κι έζησε μια τεράστια ανατροπή, μόνο και μόνο για να ενώσει τις δυνάμεις της με τον Φίσερ, αποζητώντας εκδίκηση.

-τον διαφορετικό τρόπο που αντιμετωπίζουν εκδοτικά και δημοσιοσχετίστικα οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αγγλία τα μυθιστορήματα και τον τρόπο πώλησής τους, τα ποσοστά επί των κερδών και την υποδοχή και φιλοξενία των συγγραφέων στους οποίους στηρίζονται οι αντίστοιχοι εκδοτικοί οίκοι για να βγάλουν κέρδος (ο Χάρι Κλίφτον, χάρη στην εμπειρία του στη φυλακή στα προηγούμενα βιβλία και φυσικά στη γραφή του έγραψε δύο συναρπαστικά αυτοβιογραφικά βιβλία και τώρα μια σειρά βιβλίων με ήρωα έναν αστυνομικό, τον Γουίλιαμ Γουόρικ -ο Jeffrey Archer θα έχει την ιδέα να κυκλοφορήσει αυτοτελώς αυτά τα βιβλία αμέσως μετά την ολοκλήρωση των Χρονικών των Κλίφτον!- που κάνουν θραύση).

-το κοινοβουλευτικό σύστημα της Αγγλίας και ο τρόπος που διεξάγονται οι εκλογές και η καταμέτρηση ψήφων, αυτό ήταν και το πιο δύσκολο κομμάτι, μιας και ο συγγραφέας ήταν σχετικά υπέρ το δέον αναλυτικός, μόνο και μόνο για να χαρίσει μια σειρά από έξυπνες ανατροπές στο έργο του.

-τη μονοσέλιδη αναφορά του ονόματος της Agatha Christie ως αντίπαλου δέους του Άρθουρ Κλίφτον στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας!

Στο «Κρυμμένο μυστικό» λοιπόν, η πολιτεία καταλήγει ποιος δικαιούται να κληρονομήσει την περιουσία και τον τίτλο των Μπάρινγκτον (παραδόξως κανείς από τους Χάρι και Τζάιλς δεν κρατάει κακία ο ένας στον άλλον), η Έμμα ξεκινάει σπουδές ώστε να αποτελέσει αργότερα μέλος του ΔΣ της ναυτιλιακής εταιρείας των Μπάριγκτον, ο Χάρι και η Έμμα αναζητούν τη χαμένη νόθα κόρη του πατέρα τους που μεγαλώνει σε ίδρυμα μετά τον θάνατο των γονιών της, ο Σεμπάστιαν μεγαλώνει και αρχίζει κι αυτός τις σπουδές αλλά μια παρεξήγηση θα τον οδηγήσει στα νύχια του Πέδρο Μαρτίνες, ο Τζάιλς Μπάριγκτον αγωνίζεται να εκλεγεί ενώ ο αντίπαλός του, Χάρι Φίσερ, χρησιμοποιεί τα πάντα για να μη συμβεί αυτό και τέλος μαθαίνουμε πόσο αδίστακτος μπορεί να φανεί ο Πέδρο Μαρτίνες αν κάποιος ανατρέψει τα σχέδιά του. Φυσικά το βιβλίο κλείνει με άλλο ένα cliffhanger: με ένα τροχαίο ατύχημα αλλά στο επόμενο βιβλίο θα μάθουμε την τύχη των επιβατών! Πάντως, εξακολουθώ να έχω ενστάσεις ως προς το γεγονός πως η Έμμα και ο Χάρι είναι ετεροθαλή αδέλφια αλλά ζουν ευτυχισμένοι με την οικογένεια που δημιούργησαν.

Βιβλίο  Ο βιβλιοθηκάριος
Τίτλος πρωτοτύπου The librarian
Συγγραφέας Larry Beinhart
Μεταφραστής Γιάννα Μυράτ
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν έχω λόγια. Κόλλησα στην πρώτη (επαναλαμβάνω, πρώτη) σελίδα του βιβλίου τουλάχιστον τρεις φορές. Το ξεπέρασα. Μπα, λέω, ιδέα μου θα είναι, άστο να κυλήσει. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ κακογραμμένο! Μετά την τρίτη σελίδα άρχισα να αναρωτιέμαι αν είναι κακογραμμένο ή κακομεταφρασμένο. Ε, μετά το “σύγκρουση ενδιαφερόντων” (conflict of interest = σύγκρουση συμφερόντων) βεβαιώθηκα. Το βιβλίο δεν ξέρω αν αξίζει ή όχι, αν σε κρατάει σαν πλοκή, το παράτησα. Εξαιτίας της μετάφρασης ή / και της επιμέλειας. Ειλικρινά με το ζόρι κρατήθηκα να μην ουρλιάξω, ειδικά όταν διαπίστωσα ότι διάβαζα Καστανιώτη!!!!!Μα είναι δυνατόν η μετάφραση να είναι στην κυριολεξία κατά λέξη; Χωρίς να προσαρμοστεί στη δική μας σύνταξη, ροή, γραμματική; Δεν είναι δυνατόν η μετάφραση να γίνεται λέξη προς λέξη από καμία γλώσσα προς καμία γλώσσα, πάντα υπάρχουν προσαρμογές, ακόμη και τροποποιήσεις όπου δει. Έχω διαβάσει θριλεράκια και Γκρίσαμ και Φορσάιθ κλπ. πουθενά τέτοιο χάλι, ναι, κοφτές και γρήγορες φράσεις, ναι, αγωνία, ναι, ανατροπές αλλά πουθενά δε στάθηκε εμπόδιο η γλώσσα. Διαβάστε:

“Δεν θα ήθελε να είναι τόσο έτοιμος εκεί έξω στη δουλειά, θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε σύγκρουση ενδιαφερόντων ή, όταν θα είναι παρκαρισμένος και θα περιμένει βαριεστημένα, κοιτάζοντας πάνω από τον ώμο του Σπινέλι όσο εκείνος θα έλεγχε τις κόρες του” (σελ. 110). [περιμένετε την κύρια πρόταση που ακολουθεί μετά τον διαζευκτικό σύνδεσμο “ή”; Ναι, κι εγώ]

“Ήθελα να γυρίσω πίσω, εκεί που ανήκω. Στη γαλήνη της βιβλιοθήκης, περιτριγυρισμένος από βιβλία, από στοχασμούς, επιφωνήματα έκπληξης, που, ανεξάρτητα από το πόσο εμπαθείς μπορεί να είναι, θα περιμένουν ήσυχα μια εμπεριστατωμένη απόκριση και ανεξάρτητα του πόσο ισχυρογνώμονες ή προκατειλημμένοι, θα περιμένουν ήσυχα μια έρευνα, έως ότου επιβεβαιωθούν ή ανατραπούν” (σελ. 118). [ποιοι καλέ; τα επιφωνήματα έκπληξης είναι ισχυρογνώμονες και εμπαθείς; και γιατί να περιμένουν απόκριση και μάλιστα εμπεριστατωμένη, ρώτησαν κάτι;]

“Ο Σκοτ είχε μιλήσει, με τον καλοδουλεμένο του αυθορμητισμό, με σοβαρότητα και βαρυσήμαντα, αλλά εν συντομία, για τους κινδύνους και τη φρίκη του πολέμου και είχε εξηγήσει, εν συντομία και με σαφήνεια, για ποιο λόγο έπρεπε να γίνει και μετά είχε πει, μ’ αυτήν την αισιόδοξη, αποφασιστική φωνή ήρωα του σινεμά αλά Τζων Γουέιν μέχρι Ρόναλντ Ρέιγκαν: Ας επελάσουμε” (σελ. 148). [όχι, πείτε μου όντως δεν πάει κάτι καλά στη μετάφραση-επιμέλεια, έτσι δεν είναι; γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι το αγγλικό κείμενο είναι τόσο άτεχνο!!]

“-Και αν δεν έχουμε νέα για το τι σχεδιάζουν είναι επειδή είναι κάποιο σκοτεινό μυστικό, τόσο σκοτεινό που μονάχα ελάχιστοι μπορούν να το γνωρίζουν. Γι’ αυτό δεν έχουμε ακούσει και γι’ αυτό σε ανησυχεί η σιωπή”. Έγνεψε, σχεδόν ανεπαίσθητα και, σχεδόν ανεπαίσθητα, άστραψε μπροστά της ο γερο-μοναχός μέσα στον παραγωγό του τηλεοπτικού ριάλιτι, μυστικά ικανοποιημένος από το νεαρό τριζόνι” (σελ. 162) [Εγώ πάω για βρούβες].