Βιβλίο Η ανεπιθύμητη ανιψιά 
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δήμητρα Ιωάννου με το νέο της μυθιστόρημα μου σύστησε μια καταπληκτική πόλη της Ηπείρου, γεμάτη ιστορία και ομορφιά, και μου γνώρισε ολοκληρωμένους χαρακτήρες με ποικίλους ρόλους στην πλοκή που συγκροτούν ένα άρτια σχεδιασμένο πολύβουο μελίσσι δράσης και αγωνίας. Με τον ρομαντισμό και το σασπένς ισομοιρασμένα, το μυθιστόρημα ακροπατεί σε διάφορα είδη και δημιουργεί ολοζώντανες και αξέχαστες εικόνες. Οι ερωτικές και τρυφερές σκηνές εναλλάσσονται με τη σκληρότητα των δολοφονιών κι αυτές με την ένταση από τις απανωτές εκπλήξεις. Η ζωή της Στέλλας Καλλέργη ξεδιπλώνεται αργά μα σταθερά δημιουργώντας μια σειρά από ερωτήματα για τις συνθήκες θανάτου των γονιών της και για την υστεροβουλία των θείων της που τη φροντίζουν. Ταυτόχρονα, η άφιξη του Σίμου ανοίγει και μια δεύτερη προσωπική ιστορία απώλειας και πόνου που ενώνεται απρόσμενα με αυτήν της Στέλλας και οι δύο νέοι έρχονται κοντά, χωρίς να βλέπουν το μίσος και τη ζήλεια που τους περιβάλλει.

Ο Βρασίδας Δόσης, έμπορος και δήμαρχος πλέον της Πρέβεζας, είναι αποφασισμένος να κρατήσει τη θέση του και το κύρος του με κάθε κόστος. Νομίζει πως κανείς δε θ’ ασχοληθεί με το παρελθόν του και με την εξαπάτηση της Στέλλας και οι φιλοδοξίες του τον τυφλώνουν. Η γυναίκα του, Φρειδερίκη, στέκεται στο πλευρό του και κάνει δύσκολη τη ζωή της ανιψιάς της μαζί με τη φαντασμένη κόρη της, τη Λαμπρινή. Η τελευταία είναι ένα κακομαθημένο και ζηλόφθονο πλάσμα που με τη συμπεριφορά της δημιούργησε έναν κύκλο υπάκουων οπαδών που βάζουν λόγια, διαδίδουν κουτσομπολιά, λένε ψέματα κλπ. Μισεί τη Στέλλα περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον ήδη από τα μικράτα τους, αφού εκείνη ήταν καλύτερη μαθήτρια, όλοι αυτήν ήθελαν για έμπιστη φίλη, παρ’ όλ’ αυτά φοβάται να κάνει κάτι γιατί ο κόσμος εκτίμησε που περιμάζεψαν και φροντίζουν το ορφανό. Κολλητός φίλος του Βρασίδα είναι ο Νικήτας Βασδέκης, επιχειρηματίας και υποψήφιος βουλευτής, φαβορί για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, πιστός της Εκκλησίας και φιλάνθρωπος, αμέμπτου ηθικής, μια κηδεία όμως θα αρχίσει να φέρνει στο φως τα σκοτεινά και βρώμικα μυστικά του. Είναι θεόρατος και δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του ενώ η παρουσία της Στέλλας ξυπνά δυσάρεστες αναμνήσεις από το παρελθόν του. Για χρόνια δε βρέθηκε γυναίκα στο πλάι του, κάτι που πυροδότησε τις φήμες για τον αντρισμό του, να όμως που η αδελφή του Βρασίδα, Καλυψώ, μια ζωή ερωτευμένη μαζί του, μετά τον θάνατο του άντρα της, τον αρραβωνιάστηκε. Είναι μια γυναίκα προσγειωμένη και ρεαλίστρια και την απασχολεί η ψυχρή και αδιάφορη συμπεριφορά του Νικήτα απέναντί της. Τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην ψυχή του; Η Καλυψώ είναι σύμμαχος με τη Φρειδερίκη, προωθούν τα κοινά τους συμφέροντα με ζήλο και φυλάνε η μία τα μυστικά της άλλης, κάτι που θα βοηθήσει αρκετά σχέδιά τους να ευοδωθούν. Ο γιος της από τον πρώτο της γάμο, ο Λάζαρος, είναι συναισθηματικός, τρυφερός και ευαίσθητος, με σχέδια, όνειρα και συμπεριφορά που βλάπτουν τη δημόσια εικόνα της οικογένειάς του, οπότε η Καλυψώ τον έχει από κοντά και είναι αποφασισμένη να μην τον αφήσει να καταστρέψει τον επικείμενο γάμο της με τον Νικήτα.

Όλα τα μυστικά αυτών των ανθρώπων τα ξέρει ο συμβολαιογράφος Χαρίδημος Γάκης. Αγοραπωλησίες, εκβιασμοί, μυστικά, συμφωνίες βρίσκονται καλά κλεισμένα στα κιτάπια του αλλά κανείς δεν του παίρνει λέξη. Δεν έχει φίλους, είναι μισογύνης, μονόχνοτος και απόμακρος. Η ανιψιά του, η Αντιγόνη και ο γιος της τον έχουν από κοντά για να του πάρουν την περιουσία αλλά τα σχέδια ανατρέπονται όταν επιστρέφει ο Σίμος Σαράντης, μιας και η Αντιγόνη δεν τον ξεπέρασε ποτέ. Κανείς στην πόλη δεν έμαθε τι πραγματικά συνέβη μεταξύ τους αλλά η Αντιγόνη είναι πρόθυμη να τον συγχωρήσει και ξαναρίχνει τα δίχτυα της, δημιουργώντας τριβές στη σχέση του Σίμου με τη Στέλλα. Έχουμε όμως και τον γόη της περιοχής, τον Γόρα, με την αρρενωπή κορμοστασιά και με βαθιά λαϊκή φωνή, που έκανε όνομα στην πρεβεζάνικη νύχτα. Είναι βαθιά ερωτευμένος με τη Στέλλα, την οποία μάταια περιμένει να του δείξει το ενδιαφέρον της, εξ ου και αδιαφορεί για το κόρτε μιας άλλης κοπέλας, κάτι που θα φέρει επίσης μεγάλες ανατροπές στην ιστορία.

Ο Λάζαρος, ο Σίμος και η Στέλλα δημιουργούν ένα γερά δεμένο παρεάκι και βοηθάνε  ο ένας τον άλλον στα όνειρα, στις φιλοδοξίες, στα σχέδια για ένα καλύτερο αύριο. Ο Σίμος Σαράντης θα βοηθήσει τη Στέλλα να ξετυλίξει το κουβάρι του παρελθόντος της και μαζί θα μπλέξουν σ’ ένα σκληρό παιχνίδι γεμάτο ψέματα, μυστικά και απάτες. Η δουλειά του σε εφημερίδες της Αθήνας του έφεραν πίσω τον χαμένο αυτοσεβασμό και θεράπευσαν τις ανοιχτές πληγές του, οπότε επέστρεψε για να γίνει διευθυντής της τοπικής εφημερίδας και άρχισε να μελετάει τις φήμες για ένα άτομο επιρροής που ασχημονούσε εις βάρος ευάλωτων συμπολιτών του. Έχει περάσει δύσκολα και ξέρει τι θα πει πόνος, εξ ου και ταίριαξε αμέσως με τη Στέλλα, μια κοπέλα που πάει ενάντια στο ρεύμα και δεν κολλάει στους τύπους και στις συμβάσεις που υπαγορεύουν τη συμπεριφορά μιας γυναίκας σε μια κλειστή επαρχιακή κοινωνία. Είναι αληθινή απέναντι στον εαυτό της και στους γύρω της κι αυτό δε θα επιτρέψει σε κανέναν να το αλλάξει.

Αυτοί και άλλοι χαρακτήρες μάς ανοίγουν τις πόρτες τους και τις ψυχές τους, μας κρύβουν πράγματα ή μας αποκαλύπτουν μύχιες σκέψεις κι έτσι δημιουργείται μια σφιχτοδεμένη πλοκή με ανατροπές και απρόσμενες εξελίξεις. Η Πρέβεζα με το Σεϊτάν Παζάρ, το ενετικό ρολόι, την Κυανή Ακτή, το κάστρο του Παντοκράτορα, τη Βρυσούλα, το Βαθύ, ακόμη και η Μαργαρώνα και η Κορωνησία με τα ροζ φλαμίνγκο της, είναι τα μέρη στα οποία οι ήρωες του βιβλίου γελούν, κλαίνε, ανακαλύπτουν, κρύβονται, πεθαίνουν, ζηλοφθονούν, καταστρώνουν σχέδια και οδηγούν σε μια κλιμάκωση της πλοκής που δε με άφησε να πάρω ανάσα. Φίνα καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις και μεταφορές («Ο ήλιος σκόρπιζε διαμαντικά στα ήρεμα νερά και η αλμυρή αύρα κουβαλούσε αγριολούλουδα, βοτάνια και μυρωδιές της άνοιξης») στολίζουν το κείμενο και ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο την αύρα και τη γοητεία της μαγευτικής Πρέβεζας («Όλα γύρω ευωδίαζαν άνοιξη») κάτω από τον «αυθάδικο ήλιο του Μαρτίου». Διλήμματα, αλλαγές, προβλήματα, έρωτας, οργή και ζήλια, φθόνος και μίσος, φιλοδοξίες γεμίζουν τις σελίδες ενώ ρομαντικές σκηνές με παρεξηγήσεις και εμπόδια αλλά και με ελαφρότητα και χαριτωμένες στιγμές εναλλάσσονται με καλοσχεδιασμένες απάτες και φόνους. Μου άρεσε πολύ η ιστορία της υπηρέτριας που την εκμεταλλεύεται το αφεντικό της και πώς η περιπέτειά της αλλά και το πείσμα της Στέλλας να δώσει ένα τέλος στον σατράπη της βοήθησαν να ανοίξουν κι άλλα στόματα (ένα πρώιμο #metoo). Επίσης, με συγκίνησε η ιστορία της μάνας με τα τρία παιδιά που πεθαίνουν στην πείνα και ζουν από τις ελεημοσύνες του τόπου και πώς ήρθαν σε επαφή με τον σκληρό και άκαρδο πατέρα τους σε μια αξέχαστη σκηνή. Πάνω απ’ όλα όμως μου άρεσαν το μέτρο και τα όρια που βάζει η συγγραφέας στις ιστορίες της και καταφέρνει να μην τις ξεχειλώσει.

«Η ανεπιθύμητη ανιψιά» είναι η ιστορία μιας κοπέλας που μεγάλωσε με τους θείους της και τελικά σήκωσε το χαλί με τη βρωμιά που κρύβει από κάτω, με αποτέλεσμα να αρχίζουν να κλείνουν σπίτια, να έρχονται στο φως σκάνδαλα και ολέθρια μυστικά, και τελικά η πόλη της Πρέβεζας, μιας πόλης με ευσεβείς και καλόψυχους ανθρώπους, να μένει με ανοιχτό το στόμα με όσα κρύβονταν τόσα χρόνια μπροστά στα μάτια της. Μια δυνατή και ανατρεπτική ιστορία που ξεδιπλώνεται ταυτόχρονα με τις συνήθειες και την καθημερινότητα μιας ράθυμης ηπειρώτικης πόλης, με κατοίκους που έχουν τη θάλασσα στο αίμα τους, που αφήνουν τις πόρτες ανοιχτές, που κοιμούνται τα μεσημέρια, που ακολουθούν πιστά τις συνήθειες και τα έθιμα χρόνων, με τη φιλαρμονική τους (μακρά παράδοση στις καντάδες), τις εκκλησίες τους, τα ήθη και έθιμά τους (δε σπάνε μόνο στην Κέρκυρα κανάτια!), πάνω απ’ όλα όμως με μια νωχελική και όμορφη τρυφερότητα μιας παραλιακής πόλης που «λουζόταν στο φως και αγαπούσε το πείραγμα και το γέλιο»! Έρωτας και θάνατος, εμπόδια και διλήμματα, μίσος και αγάπη, ζήλεια και δοτικότητα πάνε αντάμα ως το τελευταίο κεφάλαιο, όπου τα πάντα μπαίνουν στη θέση τους και αναμένουμε με αγωνία τη δικαιοσύνη, την ευτυχία και την αγάπη να παίξουν τον ρόλο τους. Θα είναι άραγε αίσιο το φινάλε για όλους;

Βιβλίο Να ξεμπερδεύουμε με τον Αντίνοο! 
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο μυθιστόρημα της Δήμητρας Ιωάννου είναι μια διαφορετική, ενδιαφέρουσα, συναρπαστική ιστορία με απρόσμενες εξελίξεις και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Είναι ένα πολυπρόσωπο βιβλίο γεμάτο ιστορίες κακοποίησης, ψυχολογικού χειρισμού, εκμετάλλευσης και αρρωστημένου πάθους που εξελίσσονται με πρωτότυπο τρόπο και εντελώς αντισυμβατικά σε σχέση με άλλα μυθιστορήματα (δείτε για παράδειγμα στα πρώτα κεφάλαια πόσο όμορφα μπαίνουν οι κοπέλες η μία στη ζωή της άλλης και πώς προστατεύονται κάτω από τις φτερούγες της Ρωξάνης). Οι ήρωες μας συστήνονται μέσα από μια άρτια σχεδιασμένη πλοκή και αλληλοεπιδρούν με τρόπο που αλλάζει και τους ίδιους ή έστω τους περισσότερους, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ιστορία γεμάτη ρεαλισμό και πειστικότητα, ντυμένη με διακριτική παρουσία καλολογικών στοιχείων, όπως όμορφες παρομοιώσεις και ξεχωριστές μεταφορές. Με αφορμή το παρελθόν της βασικής πεντάδας και το παρόν των ανθρώπων που εξακολουθεί να επηρεάζει ο Ιωσηφίδης ξεδιπλώνονται ιστορίες γεμάτες πόνο, σκληρότητα, απανθρωπιά και σε κάθε κεφάλαιο περιμένεις τη λύτρωση ή έστω την εκδίκηση. Κι όσο περισσότερο γνωρίζουμε τις τρεις γυναίκες, όσο περισσότερο στήνονται κάποιες μηχανορραφίες και απάτες, τόσο η Ρωξάνη και ο Κένταυρος μένουν στο περιθώριο, κάνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται σε τι τους ωφελεί αυτό το σχέδιο που κατέστρωσαν. Η απάντηση έρχεται στο πιο κατάλληλο σημείο και πυροδοτεί τις εξελίξεις που κορυφώνονται με έξυπνες ανατροπές και αναπάντεχα γεγονότα.

Η Μαίρη αποφασίζει ν’ αυτοκτονήσει μετά τον θάνατο του αγοριού της από ναρκωτικά, γνωρίζει όμως τρεις γυναίκες που θα της αλλάξουν τη ζωή. Είναι έξυπνη και μεθοδική, επικριτική αλλά και τρυφερή και σύντομα διαπιστώνει πως η ζωή της θ’ αλλάξει για πάντα. Η αυτιστική Φανή προσπαθεί να συνέλθει από την αυτοκτονία της δίδυμης αδελφής της που υπέφερε από κατάθλιψη. Πάσχει από το Σύνδρομο του Σοφού, δεν κατανοεί το πείραγμα και τα αστεία, η παράδοξη εμφάνιση και η αλλόκοτη συμπεριφορά της προκαλούν γέλια, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην της ρίχνει δεύτερη ματιά. Πίσω από αυτήν την εικόνα όμως λειτουργεί ένας άψογος νους, μια φωτογραφική μνήμη και μια μαθηματική διάνοια που ίσως να μην μπορεί να κατανοήσει τη μεταφορικότητα κάποιων εκφράσεων, ο επαγγελματισμός της όμως είναι άψογος και οι δεξιότητές της στους υπολογιστές άφθαστες. Τέλος, η ασυμβίβαστη και ανυπότακτη Νάντια υποφέρει από την κατάρα της ομορφιάς, εξαιτίας της οποίας έχει ζήσει μια κόλαση και μάλιστα στα χέρια του ίδιου του ανθρώπου που τη μεγάλωσε! Ξέρει από πρώτο χέρι πόσο ισχυρός μαγνήτης είναι το κάλλος και έλκει τα πιο άγρια βίτσια και τα πιο σκοτεινά μυαλά που θέλουν να βεβηλώσουν και να τσαλακώσουν αυτήν την ομορφιά. Κατάφερε να ξεφύγει από την κόλαση που ζούσε ως παιδί στην Αμερική και να έρθει στην Ελλάδα, επιβίωσε και τώρα αποφασίζει να ξεμπερδεύει με τον Αντίνοο.

Αυτές οι τρεις γυναίκες θα γνωρίσουν την καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι Ρωξάνη, η οποία ζει σ’ ένα σπίτι γεμάτο ωδικά πουλιά με την παπαγαλίνα Σουρλουλού, με τον άνθρωπο που αγαπά και με τον αστρολόγο Κένταυρο Πηλιάδη, τον καλύτερο φίλο της, συμπαραστάτη και εξομολόγο της. Γιατί λοιπόν διάλεξε αυτές τις γυναίκες, γιατί ερεύνησε το παρελθόν τους, τι σκοπούς έχει, πώς συνέβη το ατύχημα που την άφησε παράλυτη; Οι τρεις πρωταγωνίστριες του βιβλίου χάρη στη Ρωξάνη μειώνουν σταδιακά την επιφυλακτικότητά τους, γνωρίζονται, ρίχνουν τις άμυνές τους, εξοικειώνονται η μία με την άλλη. Η κάθε μια αναλαμβάνει κι ένα νευραλγικό πόστο στη ζωή και στη δουλειά του Αντίνοου Ιωσηφίδη, οπότε βλέπουμε εκ των έσω τον τρόπο που δουλεύει ένα κανάλι, πώς συμπεριφέρονται και πώς εργάζονται κάμεραμεν, δημοσιογράφοι, διευθυντές ειδήσεων, παρουσιαστές, που όλοι τους είναι είτε καλοί είτε κακοί, διεστραμμένοι ή αθώοι, κάποιοι εκμεταλλεύονται συναδέλφους και κάποιοι τους προστατεύουν. Το τι οικονομικά παιχνίδια παίζονται πίσω από κλειστές πόρτες, τι συμμαχίες και τι προδοσίες λαμβάνουν χώρα καθημερινά για μια καλύτερη θέση, για μια μεγαλύτερη τηλεθέαση κλπ., όλα καταγράφονται με αφορμή το σχέδιο της Ρωξάνης να καταστρέψουν το φαβορί του Unix TV.

Ο Αντίνοος λοιπόν ζει με τη γυναίκα του, Θεοδώρα, και τον γιο της σ’ ένα μεγάλο σπίτι με υπηρετικό προσωπικό αλλά τους απαγορεύει να έρθουν σε επαφή ο ένας με τον άλλον! Γιατί δεν επιτρέπει στη γυναίκα του να βγαίνει έξω ή να έχει κοινωνική ζωή; Πώς είναι να ζεις κλεισμένος σ’ ένα σπίτι παίζοντας όλη μέρα ηλεκτρονικά παιχνίδια, εντελώς απομονωμένος και αποκομμένος; Γιατί η Θεοδώρα παθαίνει συχνά κρίσεις υστερίας και λιποθυμίες; Είναι μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα gaslighting από τον άντρα της κι η περίπτωσή της ζωντανεύει παραστατικά, συναρπαστικά, καλοσχεδιασμένα, με προσεκτικά μελετημένα περιστατικά που τονίζουν την κατάστασή της και τις άσχημες χειριστικές συνθήκες που βιώνει! Από την άλλη, η κόρη του Αντίνοου, Πηνελόπη, είναι μοντέλο και πετυχημένη influencer, ξεπουλάει προϊόντα με κάθε ανάρτησή της και απολαμβάνει τη ζωή της στη βίλα της στη Βουλιαγμένη, μόνο που είναι δικτυωμένη σε ιδιωτικές ερωτικές τελετές και δεξιώσεις, αποκλειστικά για VIP μέλη. Τι συμβαίνει σε αυτές τις βραδιές; Υπάρχουν όρια και περιορισμοί; Τι πλειοδοτείται, τι προωθείται, τι καταναλώνεται;

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα σημεία-κλειδιά της ιστορίας που επέλεξε να μας χαρίσει η Δήμητρα Ιωάννου στο νέο της μυθιστόρημα. Το σχέδιο εκδίκησης είναι η αφορμή για να ξεδιπλωθούν πολλές άλλες ιστορίες μέσα στην κεντρική ιστορία, απόλυτα συνφυασμένες όμως και απαραίτητες στην κυρίως πλοκή, μιας και μέσω αυτών γνωρίζουμε καλύτερα τους χαρακτήρες, βλέπουμε τις πολλές και ποικίλες μορφές κακοποίησης που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα, με ανυπολόγιστες συνέπειες κυρίως για κείνη αλλά και για τους γύρω της κι όλα αυτά σε συνδυασμό με τις ανατροπές που εμποδίζουν ή βοηθούν τις γυναίκες να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους. Κανένας δε θα μείνει ίδιος με αυτόν που γνωρίσαμε στα πρώτα κεφάλαια, όλοι θα επηρεαστούν, όλοι θα αλλάξουν, όλοι θα βιώσουν καταστάσεις διαφορετικές από αυτές που περίμεναν. Οι εξελίξεις καθηλώνουν, οι ανατροπές πάνε την ιστορία σε άλλο σημείο κι από κει εντελώς αλλού ενώ αυξάνεται η αγωνία για το τι συμβαίνει με τον Αντίνοο και για το αν θα τιμωρηθεί και πώς. Ταυτόχρονα μεγαλώνει και η απόλαυση της ανάγνωσης αφού η ιστορία εξελίσσεται αναπάντεχα, οι χαρακτήρες είναι όλοι ενδιαφέροντες και άκρως ρεαλιστικοί, ο ανθρώπινος παράγοντας αστάθμητος και καλά σχεδιασμένος ως αντίβαρο στα γεγονότα ενώ πάνω απ’ όλα κυριαρχεί η σκιά του φόβου: τι θα συμβεί αν οι τρεις γυναίκες μάθουν τι πραγματικά τις συνδέει; Η Ρωξάνη και ο Κένταυρος απολαμβάνουν τις στιγμές με τις τρεις φίλες, έχουν αγαπήσει τις κοπέλες αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τους πουν κάτι και τότε…

«Ο θυμός έχει τη δύναμη βόμβας μεγατόνων. Αν τον στρέψεις στον εαυτό σου, θα σε θάψει κάτω από τα ερείπια της δυστυχίας σου αλλά αν τον μετατρέψεις σε πείσμα για να φτάσεις τους στόχους σου, τότε θα σε απογειώσει» (σελ. 162). Αυτό είναι το εφαλτήριο για τη Μαίρη, τη Φανή και τη Νάντια, οι οποίες θα σταθούν στα πόδια τους και θα έρθουν αντιμέτωπες με πλευρές και χαρακτηριστικά του εαυτού τους που δεν ήξεραν. Revenge porn, κακοποίηση, gaslighting, χειραγώγηση, trafficking, οικονομικές απάτες, σκάνδαλα, ναρκωτικά, όλα μπορεί να συμβούν σε μια σφηκοφωλιά που λέγεται τηλεοπτικό κανάλι. Το μυθιστόρημα «Να ξεμπερδεύουμε με τον Αντίνοο» δεν είναι ένα ρηχό, επιφανειακό κείμενο με γυναίκες που εκδικούνται έναν άντρα που τους έκανε κακό αλλά ένας ύμνος στην αγάπη και στον σεβασμό προς το γυναικείο φύλο, γνωρίσματα που τονίζονται μέσα από μια σειρά γρήγορων εξελίξεων και ρεαλιστικών γεγονότων που φέρνουν στο φως σκοτεινές πτυχές ισχυρών χαρακτήρων που χειραγωγούν αδύναμους ανθρώπους, πατώντας στη χαμηλή τους αυτοεκτίμηση. Μέσα από ένα άψογα καταστρωμένο σχέδιο που όμως κατά καιρούς πάει κατά διαβόλου απογειώνοντας την πλοκή, δίνεται έμφαση στην αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από άσχημα περιστατικά σωματικής και ψυχολογικής βίας που με γέμισαν θλίψη και θυμό, σύντομα όμως η ώρα της λύτρωσης, της απελευθέρωσης, της τιμωρίας αρχίζει να φαίνεται πιο ευδιάκριτα και το τέλος είναι συνεπές απέναντι στους χαρακτήρες και στην πορεία που διέγραψαν. «Να ξεμπερδεύουμε με τον Αντίνοο» λοιπόν, είμαστε όμως έτοιμοι για τις συνέπειες και γι’ αυτό που θα έρθει όταν και αν πετύχει το σχέδιο;

Βιβλίο Η νοσοκόμα 
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου είναι μια πραγματική έκπληξη από την αρχή ως το τέλος! Εκτός του ότι ξεφεύγει αρκετά από τα γνώριμα μυθιστορηματικά ίχνη της συγγραφέως και χαράζει νέους αφηγηματικούς δρόμους, πρωτόφαντους στα κείμενα της Δήμητρας Ιωάννου, ρίχνει τον αναγνώστη στα βαθιά από το πρώτο κεφάλαιο! Η ιστορία ξεκινάει με δύο γυναίκες που ταξιδεύουν για την Άνδρο και μόλις αποβιβάζονται στο νησί η πλοκή αρχίζει να ξετυλίγεται χωρίς να ξέρουμε σχεδόν τίποτα για καμία από αυτές. Ποιες είναι, τι σπούδασαν, γιατί και υπό ποιες προϋποθέσεις ήρθαν στην Άνδρο και άλλα ερωτήματα απαντώνται αποσπασματικά, όπως εξίσου αναπάντεχα αρχίζει και η νοσοκόμα Κατερίνα Συμεωνίδη τις έρευνές της για την εξαφάνιση της μικρής αρχοντοπούλας, χωρίς να αναφέρεται ο λόγος, γιατί και πώς έφτασε ως το νησί αυτό, πώς και γιατί κατάφερε να βρει τη δουλειά στο νοσοκομείο κλπ. Ένταση, σασπένς και καλά κρυμμένα μυστικά που βγαίνουν σταδιακά στο φως καταστρατηγούν κάθε οικεία αφηγηματική τεχνική και δε με άφησαν να πάρω ανάσα όσο διάβαζα αυτό το γαϊτανάκι των αποκαλύψεων και των αποριών. Εξίσου κλιμακωτά μπαίνουν και οι χαρακτήρες στο μυθιστόρημα, με τον καθένα να παίρνει τη θέση του τη στιγμή που πρέπει, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως υπάρχει και κάτι που δε φαίνεται, κάτι που θα παίξει τον ρόλο του παρακάτω.

Πόσο πρωτότυπη είναι η αρχή του κειμένου, όπου μας συστήνεται η Λεώνη κι αρχίζω να κρατάω τις σημειώσεις μου, μόνο και μόνο για να γυρίσω στην τέταρτη σελίδα και να διαπιστώσω πως τα φώτα πέφτουν στη νοσοκόμα Κατερίνα Συμεωνίδη και πως η Λεώνη αρχίζει να τη ζηλεύει και να τη μισεί για την ομορφιά, τη φρεσκάδα και τη γλυκύτητά της. Η πλοκή είναι άψογα σχεδιασμένη, γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις που όμως εμφανίζονται με αληθοφάνεια και πυροδοτούν απρόσμενες εξελίξεις, κουτσομπολιά και παγίδες ενώ έρευνες αναστατώνουν το νησί και φοβίζουν τον ένοχο, απειλητικά γράμματα, φήμες και αμφιβολίες, εκβιασμοί, όλα αυτά στήνουν έναν τρελό χορό και σχηματίζουν ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της συγγραφέως. Η Δήμητρα Ιωάννου πάτησε σε καινούργια μονοπάτια και τα χάραξε με τον δικό της τρόπο γραφής και την ευρηματικότητα της πλοκής που χαρίζει με το νέο της μυθιστόρημα ενώ οι τίτλοι και η δομή των κεφαλαίων συμβάλλουν αρκετά σε αυτήν την αίσθηση φρεσκάδας και πρωτοτυπίας. Καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις και μεταφορές είναι τα απαραίτητα στολίδια του κειμένου: «Κομμάτια πάγου έπεφταν οι λέξεις και μούλιαζαν το κατάστρωμα ενώ η δυσφορία στάθηκε σαν σύννεφο ανάμεσά τους» (σελ. 19). Επίσης, θαύμασα το πόσο τρυφερή είναι η παρομοίωση της σελίδας 93 που δένει αναπόσπαστα την πλανεύτρα θάλασσα με τις χήρες του νησιού αλλά και τις φρεσκοπαντρεμένες, που χαρίζει ανθρωπομορφισμό στη θάλασσα όταν υποδέχεται με γλυκύτητα τα παλικάρια στα πρώτα τους ταξίδια! Ντοπιολαλιά, παροιμίες, τοπόσημα δίνουν τον απαραίτητο ρεαλισμό όσο μια ταλαντούχα και δοκιμασμένη πένα φέρνει στη ζωή ανθρώπους γνήσιους, ντόμπρους, σκληρούς, με τη θάλασσα να τους ντύνει στα μαύρα και να τους σκληραίνει.

Μια ολοζώντανη κοινωνία περνάει από τις σελίδες του μυθιστορήματος, με τις αναποδιές της, τα μυστικά της, τα κρυφοκοιτάγματά της, τις ελπίδες και τις προσδοκίες, τα «κουσέλια», κι απ’ όλ’ αυτά πρέπει η Κατερίνα να βγάλει άκρη για να εξιχνιάσει την εξαφάνιση της Φλωρέζας, γιατί όμως την απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ιστορία; Όλοι οι χαρακτήρες έχουν μυστικά, όλοι κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, όλοι ξέρουν μα κανείς δε μιλά κι έτσι ανοίγει διάπλατα μια γκάμα υπόπτων κι ένα μπουκέτο αποριών για τον ρόλο του καθενός στην ιστορία αυτή. Νημποριό, Χώρα, Άχλα, η Παναγιά η Θαλασσινή, Κόρθι, Αποίκια, Γιάλια, Μαίνητες, Μπατσί, Γαύριο και άλλα είναι τα μέρη όπου εκτυλίσσεται η δράση, με τη νοσοκόμα να πείθει κόσμο να μιλήσει, να μαζεύει τα στοιχεία που της είναι απαραίτητα, να σοκάρεται με κάποιες συμπτώσεις και τελικά να μπαίνει στο στόχαστρο ενός τρομακτικού αντιπάλου ενώ στην Άνδρο φτάνει κι ο άνθρωπος που έχει στοιχειώσει το δικό της παρελθόν. Η κοπέλα συναναστρέφεται με πολλούς από τους σημαντικότερους κατοίκους του νησιού: την κατά βάθος δυστυχισμένη Λεώνη που γυρίζει στο πατρικό της ως δασκάλα για να παλέψει σκληρά και να ξελογιάσει τον γοητευτικό Μάξιμο Γαλανό, τον ναυτικό Τέλη που έχει αναπτύξει μια συμπάθεια για το πρόσωπο της νοσοκόμας, τον ιερέα παπα-Γιαννιό και την ψυχρή, υπολογίστρια, αδίστακτη αδελφή του, Βιολέτα, τον βουλευτή Ζαννή Γαλανό που λύνει και δένει στο νησί και τον γιο του, Μάξιμο, έναν άντρα που έχει κάψει όλες τις καρδιές του τόπου, την όμορφη, αυστηρή και καταπονημένη μετά την εξαφάνιση της κόρης της, Φλωρέζας, Ισαβέλλα Δελαγραμμάτικα, την αλλήθωρη, κακομαθημένη, στριφνή και ανάγωγη Χαρίκλεια, τον αδέκαστο και άτεγκτο διοικητή της Χωροφυλακής Λεωνίδα Βαλμά, το γλυκό μου Αννεζώ και πολλούς άλλους ενώ στο πλάι της έχει τη Λίλιαν και τον Τζέφρι ή Σωσώ η Γκομενιάρα, δύο ανθρώπους εμπιστοσύνης που θα τη βοηθήσουν στο έργο της.

«Η νοσοκόμα» είναι ένα μυθιστόρημα που τινάζει στον αέρα αβροφροσύνες και κρυμμένα μυστικά μιας καλής κοινωνίας που αγωνίστηκε πολύ για τα λούσα και την αψεγάδιαστη επιφανειακή της εικόνα: «…είχαν στηθεί ενέδρες, είχαν πέσει πυροβολισμοί και είχαν ξαμοληθεί τορπίλες! Υπόγεια όμως και με το γάντι, όπως αρμόζει στην καλή κοινωνία» (σελ. 182). Με πρωτότυπη αφήγηση, με μια διαφορετική καλοσχεδιασμένη πλοκή, με έξυπνες ανατροπές, με ένα μυστήριο που διαχέεται στις σελίδες του, το κείμενο ζωντανεύει με ενάργεια και ρεαλισμό την κλειστή ναυτική κοινωνία της Άνδρου και ξεδιπλώνει μια αστυνομικής υφής ιστορία με τέχνη και σωστό χειρισμό των εκπλήξεων. Κι όταν όλα μπαίνουν πια στη θέση τους, η νοσοκόμα, σαν άλλος Ηρακλής Πουαρό, καλεί τον κόσμο γύρω της για να βάλει στη θέση τους τα τελευταία κομμάτια του παζλ, ξεδιπλώνοντας μια ιστορία που με συγκίνησε και τόνισε την αξία της πίστης στην αλήθεια. Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα επ’ αυτού αλλά η αναγνωστική έκπληξη είναι ανεκτίμητη. το Το λυτρωτικό τέλος που μου έφερε δάκρυα στα μάτια και με αλάφρωσε από το βάρος που κουβαλούσα όσο διάβαζα το βιβλίο. Ρεαλισμός και γνήσια συναισθήματα κινούν τους ήρωες του βιβλίου, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με κινδύνους και με σκοτεινές πτυχές ανθρώπων που ξέρουν να δείχνουν το καλό τους πρόσωπο, επηρεάζοντας τον κόσμο και αλλοιώνοντας τα γεγονότα. Δυνατό και τρυφερό, ευρηματικό και καλογραμμένο, το νέο μυθιστόρημα της Δήμητρας Ιωάννου σπάει αρκετά από τα στερεότυπα του αστυνομικού και του ρομαντικού είδους και μου χάρισε ένα ταξίδι που δεν ήθελα να τελειώσει.

Βιβλίο Αλεξάνδρεια: γητειές, μάγια και μπαχάρια 
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δήμητρα Ιωάννου επιστρέφει μ’ ένα απόλυτα ρομαντικό μυθιστόρημα, ποτισμένο από τα γοητευτικά χαρακτηριστικά της Ανατολής που μπορεί κανείς να βρει στην Αλεξάνδρεια ακόμη και σήμερα. Με το γνώριμο και τόσο αγαπημένο στυλ γραφής, με πλούσιο λεξιλόγιο και προσεκτικά επιλεγμένες παρομοιώσεις και μεταφορές («Η νύχτα βουτούσε τα πινέλα της στο σκούρο μπλε και έσβηνε ζηλότυπα από τον ουρανό τις τελευταίες κόκκινες και μαβιές πινελιές του δειλινού», σελ. 53), καθώς και με αραβικές λέξεις και εκφράσεις που εμπλουτίζουν τους διαλόγους, ζωντανεύει μια ιστορία εκδίκησης, πάθους και πλάνης ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Η Ραλλού, Κόρη του Δράκου, μιας παλιάς φατρίας που αγαπάει το σκοτάδι, από μικρή γνώρισε την Ομ ελ Λελ που θα γίνει Μάνα της και θα τη μυήσει στις σκοτεινές και μυστηριώδεις επικλήσεις του Κακού. Ένας καινούργιος κόσμος την καλωσόρισε, γεμάτος θαυματουργά φυτά, σπάνια υλικά, μυστικούς ψαλμούς και κρυφές συνταγές για ξόρκια και μαγγανείες, όλα από το βιβλίο με τον αστερισμό του Δράκοντα στο εξώφυλλο. Το αθώο κοριτσάκι μεταμορφώθηκε σε αδυσώπητη νεαρή γυναίκα με άγριο βλέμμα και βάναυση ψυχή, κυρία της σκοτεινής πλευράς της πόλης, ικανή να μαγεύει και να εκμαυλίζει ανθρώπους και καταστάσεις. Μεγαλώνει μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια και καταστρώνει πολύ προσεκτικά την εκδίκησή της. Στον αντίποδα, έχουμε την Ισιδώρα, κόρη του μεγαλοβαμβακά Βύρωνα Κοσμίδη, μια κοπέλα που ο πατέρας της την προσέχει με αυστηρό τρόπο μετά τον θάνατο της μητέρας της. Κόρη του Κύκνου, μεγαλώνει στα πλούτη, τη χλιδή και τις ανέσεις. Η Ραλλού καταφέρνει να τρυπώσει στη ζωή της και να την κάνει να εξαρτάται από κείνη, ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος της; Η Ισιδώρα, χάρη στη φίλη της, αποκτά έναν νέο, καθόλου συνεσταλμένο χαρακτήρα κι αρχίζει, παρά τις απαγορεύσεις του πατέρα της, να έρχεται σ’ επαφή με αριστοκρατικούς κύκλους, να δημιουργεί επιτέλους φιλίες και να δοκιμάζει τον έρωτα.

Δίπλα στις δύο πρωταγωνίστριες υπάρχουν πολλοί ενδιαφέροντες χαρακτήρες, που ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο στην ιστορία: ο αυστηρός πατέρας Βίκτωρ Κοσμίδης που ξαναπαντρεύεται κι επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια με το δεύτερο παιδί του, ο ομοφυλόφιλος Ουόλτερ Στρόουμπριτζ, γόνος εμπόρου σίτου και βαμβακιού με κύρος στην Αγγλία, που εστάλη στην Αλεξάνδρεια για να κάνει την έκφυλη, κατά τον πατέρα του, ζωή του μακριά από την επιχείρηση, ο Ιταλός αρχιτέκτων Φαμπρίτσιο Αλεγκρέτι, ο Αιγύπτιος Αλμπιρέο, μέλος της φατρίας του Κύκνου, που, με τη βοήθεια της μητέρας του, αποκαλύπτει πολλά χρήσιμα πράγματα στην Ισιδώρα για τη ζωή της και για τον ρόλο της στον κόσμο και πάρα πολλοί άλλοι. Η ιστορία ξεκινάει το 1948 από την Αλεξάνδρεια, μια πόλη με δύο πρόσωπα, όπου ανακατεύεται η λάμψη με τη σήψη σ’ ένα ιδιότυπο χαρμάνι. Καρτιέ Γκρεκ, Καρμούς, Αλ Γκόμροκ, Μαχμουντία, γνωστά και άσημα τοπόσημα της πόλης και της ευρύτερης περιοχής αποτελούν ένα άκρως ατμοσφαιρικό φόντο γεμάτο μυρωδιές και μυστικές συνταγές. Η ιστορία όμως δε μένει εκεί, αφού η Αθήνα και η Καλιφόρνια υποδέχονται εξίσου θερμά τους ήρωες του βιβλίου στις ανατρεπτικές τους περιπέτειες.

Ένα μυθιστόρημα με τέτοιο περιεχόμενο και με κεντρική ιδέα τον αγώνα εξολόθρευσης ανάμεσα σε δύο γυναίκες και συνεκδοχικά ανάμεσα σε δύο φατρίες θα μπορούσε κάλλιστα να πέσει στις εξής παγίδες και να γίνει εύπεπτο και χωρίς αξιώσεις: οι δύο γυναίκες να κονταροχτυπηθούν για έναν άντρα και τα μαντζούνια να παίζουν κυρίαρχο ρόλο σε κάθε εξέλιξη. Η έμπειρη όμως Δήμητρα Ιωάννου γύρισε την πλάτη της σε αυτές τις ευκολίες και προτίμησε να χαράξει το δικό της μονοπάτι: μετά τη μεγάλη ανατροπή, να καταγράψει ξεχωριστές και παράλληλες πορείες των δύο γυναικών, γεμάτες ενδιαφέροντα περιστατικά που σφυρηλατούν τον χαρακτήρα τους και μέσω των οποίων βιώνουν καταστάσεις που τις αλλάζουν ή τις πεισμώνουν. Η Ισιδώρα ζει μια σειρά από αναπάντεχες εκπλήξεις που της δείχνουν το άλλο πρόσωπο της ζωής και πρέπει να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις και ικανότητες για να επιβιώσει, όπως και η Ραλλού, μόνο που η τελευταία τελικά βρίσκεται παγιδευμένη στο ίδιο της το παιχνίδι, με αποτέλεσμα να προβεί σε μια σειρά ενεργειών που θα ξαναμοιράσουν την τράπουλα των εξελίξεων. Υπάρχει έρωτας και άδολη αγάπη, υπάρχει μίσος και απελπισία, όλα όμως μετρημένα και σωστά σ’ ένα μυθιστόρημα που ξέρει να κρατάει τις αποστάσεις μα πάνω απ’ όλα να σέβεται τον αναγνώστη. Η συγγραφέας φυσικά είναι υπέρ της ελεύθερης βούλησης και αφήνει τα μαγικά ξόρκια απλώς ως το αλατοπίπερο στη μυθιστορία της, γιατί στην πραγματικότητα: «Πάντα πρέπει να σεβόμαστε τις επιθυμίες των άλλων και όχι να τους αποπροσανατολίζουμε ή να τις παραβιάζουμε για να κάνουν κάτι που στην πραγματικότητα δεν θέλουν» (σελ. 235).

Το νέο μυθιστόρημα της Δήμητρας Ιωάννου με ταξίδεψε με τα μεθυστικά του αρώματα στη μαγευτική και συναρπαστική Αλεξάνδρεια, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Είναι μια ιστορία αντιπαλότητας ανάμεσα σε δύο γυναίκες, εκ των οποίων η μία εποφθαλμιά τη θέση της άλλης κι αυτό φέρνει απανωτές ανατροπές κι ένα συναρπαστικό παιχνίδι ρόλων πλαισιωμένο από εξίσου ενδιαφέροντες και πολυποίκιλους χαρακτήρες που υποκύπτουν ή αντιστέκονται στα θέλγητρα από τα ξόρκια και τις μαγγανείες και συγκροτούν μια άκρως ενδιαφέρουσα και διαφορετική πλοκή γεμάτη εκπλήξεις, σωστές αλληλεπιδράσεις και προσεγμένη γραφή.

Βιβλίο Ο χορός της θεάς
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Περιπέτεια
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δήμητρα Ιωάννου επιστρέφει μ’ ένα μυθιστόρημα-έκπληξη, αφιερωμένο στην ελληνική μυθολογία, στην αρχαία Ελλάδα και στην υπόγεια Αθήνα. Χωρίς ν’ αφήνει στην άκρη το ρομαντικό στοιχείο που ξέρει να διαχειρίζεται πολύ καλά, δημιουργεί μια μυστική αδελφότητα κι ένα κυνήγι θησαυρού που θα οδηγήσει σε κάτι επαναστατικό για τον χώρο της αρχαιολογίας. Αγωνία και σασπένς, ανατροπές και εκπλήξεις δημιουργούν μια περιπέτεια που με εντυπωσίασε με τα πραγματολογικά της στοιχεία και τις εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες που μου χαρίστηκαν αφειδώς και εύληπτα. Η συγγραφέας, έχοντας σπουδάσει το αντικείμενο αλλά και έχοντας ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά της μέσα από τα προηγούμενα βιβλία της, με το παρόν μυθιστόρημα καταφέρνει να δημιουργήσει ένα μελετημένο, σωστά στημένο μυστήριο, με διαδοχικά βήματα επίλυσης, κακούς που κυνηγούν τους καλούς, έναν άγνωστο αντίπαλο που κινείται πάντα στη σκιά χωρίς να ξέρει κανείς την πραγματική του ταυτότητα και, φυσικά, έρωτα.

Ο Νικηφόρος Έξαρχος είναι διακεκριμένος καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παθιασμένος με την εξεύρεση χαμένων αρχαιολογικών μνημείων και με προσωπική του σταυροφορία την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Λίγο καιρό πριν την ημέρα της δολοφονίας του, είχε κάνει μια συγκλονιστική ανακάλυψη που αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει για να την προστατέψει από άπληστα χέρια. Τα τελευταία του λόγια είναι ένας γρίφος για την κόρη του, στην οποία τα εμπιστεύτηκε. Η Νίκη, έχοντας να αντιμετωπίσει το πένθος της, διαπιστώνει πως στο σπίτι της έρχεται να εγκατασταθεί η ετεροθαλής αδελφή της, Ηλέκτρα, με τον φίλο της, Τζον. Η Ακατονόμαστη είναι κόρη της ερωμένης του Νικηφόρου και δεν έγινε ποτέ δεκτή από σύζυγο και Νίκη. Να όμως που τα πράγματα εξελίσσονται απρόσμενα και ίσως οι δυο τους έρθουν κοντύτερα απ’ ό,τι νομίζουν. Μαζί τους είναι Μάρκος Απέργης, αγαπημένος φίλος του καθηγητή, που τον μεγάλωσε και τον στήριξε, έχει ανήσυχη φύση, ασχολήθηκε με το εμπόριο και ειδικότητά του είναι να εντοπίζει σπάνια και ακριβά αντικείμενα για λογαριασμό ανθρώπων που μπορούσαν να τα πληρώσουν. Ανάμεσα σε αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους θα αναπτυχθούν ιδιαίτερα συναισθήματα, μαζί θα κινδυνέψουν, θα ψάξουν, θα αγωνιστούν να βρουν τη Νίκη του Περικλέους, τον μεγαλύτερο θρύλο των χαμένων ελληνικών θησαυρών, έργο του Φειδία.

Η Δήμητρα Ιωάννου έχει κάνει μια αξιόλογη έρευνα κι έχει ενσωματώσει σωστά όλα τα πραγματολογικά στοιχεία που χρειάζονται σ’ ένα ιδιαίτερο κυνήγι που δε σταμάτησε να με εκπλήσσει ως προς τις εξελίξεις και τους ρόλους των χαρακτήρων. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, κανείς δεν είναι αυτό που δείχνει, μια μυστική οργάνωση παρακολουθεί τα πάντα, μια σκιά θα κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να αποκτήσει το άγαλμα και οι τέσσερις πρωταγωνιστές θα ζήσουν περιπέτειες που θα τους ταξιδέψουν στους ναούς της Ελευσίνας, της Περαχώρας και της Βραυρώνας, στην Πλάκα, στον Σκαραμαγκά, ακόμη και στις υπόγειες στοές της Αθήνας, που θα αποτελέσουν ένα καταπληκτικό σκηνικό για την κορύφωση του βιβλίου. Μέσα στο κείμενο όμως βρίσκουν χώρο να καταγραφούν και σκέψεις γύρω από τη φιλία και την προδοσία, την πίστη στον εαυτό μας και την ελευθερία της σκέψης και της γνώμης μας, το ψέμα και τη μοναξιά που κρύβουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (δίνονται αξιοσημείωτα περιστατικά που τονίζουν την αξία της προσωπικότητας, το θάρρος της γνώμης και το εφήμερο της πλαστικής ομοιομορφίας που επιτάσσει η μόδα), η αγάπη προς την Ιστορία της πατρίδας μας και ο σεβασμός απέναντι στα τεχνουργήματά της. Έξυπνες ερωτικές αντιζηλίες και παρεξηγήσεις, λιτές και κομψές παρομοιώσεις και μεταφορές, ευρηματικοί τρόποι εξιχνίασης των βημάτων που οδηγούν στον θησαυρό, πληροφορίες για τη λατρεία, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και την ταυτότητα των δώδεκα θεών είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μυθιστορήματος.

«Ο χορός της θεάς» είναι μια ριζικά διαφορετική ως προς το θέμα και την πλοκή μυθιστορηματική πρόταση της Δήμητρας Ιωάννου που με παρέσυρε σε κρυφά μονοπάτια και αχάρακτους δρόμους. Αινίγματα, γρίφοι, κρυμμένα τεχνουργήματα, μυστικές οργανώσεις, αόρατοι εχθροί, υπόγειες στοές και η ελληνική μυθολογία χαρίζονται απλόχερα και μελετημένα σ’ ένα συναρπαστικό μίγμα που με κράτησε ως το τέλος.

Βιβλίο Το τραγούδι της Αννέτας
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συγγραφέας ξετυλίγει δύο ιστορίες: μία στη Ζάκυνθο τον 17ο αιώνα, την εποχή της Ενετοκρατίας, και μία στο σήμερα. Τον 17ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Αννέτας και του Μέλιου, τον 21ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Άννας και του Μενέλαου. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, υπάρχουν εμπόδια, ανατροπές, εξελίξεις, σκευωρίες, οτιδήποτε χρειάζεται ένα καλογραμμένο βιβλίο για να γυρίζει με αγωνία ο αναγνώστης τις σελίδες του.

Η Αννέτα παντρεύεται τον Κόντε Τεμπέστα, έναν κακό άνθρωπο και ισχυρό παράγοντα της Ζακύνθου, έναν άντρα που δεν αγαπάει αλλά την εκβίασε να του δοθεί ώστε να μην πετάξει την οικογένειά της στον δρόμο. Η γνωριμία με τον Μέλιο ανατρέπει την πορεία της ζωής της, το μυστικό της πραγματικής καταγωγής της κινδυνεύει να αποκαλυφθεί και μέσα σε όλα αυτά κάποιος αρχίζει να δολοφονεί ανυποψίαστες γυναίκες. Ποια είναι πραγματικά η Αννέτα; Τι συνέβη στο παρελθόν της; Είναι γνήσιο παιδί του κόντε Οριφέρι; Ως πού μπορεί να φτάσει η δίψα για εκδίκηση της αδελφής της, Λουίζας, που νιώθει συγκριτικά υποδεέστερη της Αννίτας και παραμελημένη; Πώς θα σώσει ο Μέλιος την αγαπημένη του από τα νύχια του Τεμπέστα; Ποιος διαπράττει τις δολοφονίες και γιατί;

Η Άννα παντρεύεται τον πάμπλουτο Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου νοσοκομείου και μεγαλογιατρό, αναγκασμένη να υποκύψει στις ορέξεις του για να ξεπληρώσει την εγχείρηση που έκανε η μητέρα της. Η γνωριμία της με τον Μενέλαο της ξυπνά όλη την αυθεντικότητα και την αθωότητα της αληθινής αγάπης και ταυτόχρονα αρχίζει να μαθαίνει μυστικά που μπορούν να τινάξουν την καριέρα του άντρα της στον αέρα. Γιατί άνθρωποι υγιέστατοι μπήκαν στο χειρουργείο της κλινικής «Μαίανδρος»; Πόσο καλά είναι στημένο το κύκλωμα παράνομης εμπορίας οργάνων που δρα παρασκηνιακά στο έμπλεο κύρους νοσοκομείο; Τι γνωρίζει ο Σοφιανός; Πώς θα αντιδράσει η Αννέτα όταν καταλάβει ότι ο επόμενος στόχος είναι η ίδια; Θα τη σώσει ο Μενέλαος από αυτήν την κόλαση που ζει;

Το μυθιστόρημα μου άρεσε πάρα πολύ, ιδιαίτερα η ιστορία του παρελθόντος. Ήταν τόσο ατμοσφαιρική και ζωντανή, γεμάτη ντοπιολαλιά, παροιμίες, εκφράσεις, ήθη και έθιμα της εποχής και του τόπου που καταδεικνύουν βαθιά μελέτη της κυρίας Ιωάννου γύρω από το αντικείμενό της. Κάθε λέξη και μια δαντέλα στο υφαντό της ιστορίας, πλεγμένη με το λεπτοκαμωμένο βελονάκι της λογοτεχνικής της δεινότητας. Δε χόρταινα να το διαβάζω ξανά και ξανά και να πιπιλάω στο μυαλό μου τις εκφράσεις και τις λέξεις. Ποίηση! Τυχαία παραδείγματα: «…φόρτωσε τις σπουδές του στις πλάτες των κοκόρων», «…δεν ήταν καμιά χτεσινή, ήταν γυναίκα της παραθύρας», «…είχε στα λόγια της γλυκό και στην καρδιά φαρμάκι», «Δε θα τον σκότωνε ο πόνος, απλώς θα του γινόταν αδερφός. Θα κολλούσε πάνω του πεισματικά…» κ. ά. Όλα λεπτοκαμωμένες πινελιές που απαρτίζουν έναν πίνακα ολόλαμπρης ομορφιάς και τεχνικής. Ταξίδευα μακριά από το σήμερα, με τις φωνές, τη φασαρία, τη ρηχότητα της χρήσης του ελληνικού λεξιλογίου στην καθημερινή μας ζωή και περπάταγα στα παρτέρια του αρχοντικού των Οριφεραίων και του Τεμπέστα, στα καντούνια του Τζάντε, μύριζα τα φαγητά στα μαγερειά, ένιωθα την αδικία κάποιων εξελίξεων!

Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα είναι ένα θλιβερό τραγούδι, το τραγούδι της Αννέτας, που είχε συνθέσει ο Μέλιος, ερωτευμένος από την κορπορατούρα της αγαπημένης του. Αυτό το τραγούδι εμπνεύστηκε και ο Μενέλαος του σήμερα, όταν έψαχνε με αγωνία τη γυναίκα που αγάπησε όσο καιία άλλη. Όπως καταλάβατε, τα πρόσωπα δεν έιναι άσχετα μεταξύ τους αλλά μετενσαρκώσεις και η ιστορία που κινείται σε δύο επίπεδα πάνω κάτω στα ίδια σημεία οι ήρωες ζουν τις ίδιες καταστάσεις. Πουθενά όμως δε βαρέθηκα, ούτε δυσανασχέτησα. Η εξέλιξη της πλοκής και η εξύφανση του εκάστοτε ιστού είναι μοναδικές και δεν επαναλαμβάνονται άκομψα ή άχαρα, εντάσσονται αρμονικά στην εξέλιξη της πλοκής και δημιουργούν ένα γερά χτισμένο κείμενο. Ίσως φανεί υπερβολικό σε κάποιους αλλά η συγγραφέας το χειρίζεται άψογα: κάποια στιγμή η Άννα αρχίζει να βλέπει στα όνειρά της την Αννέτα και καταφέρνει να βρει μια λύση χάρη στις υποδείξεις της!

Τέλος πάντων, εγώ ένας απλός μεσατζιέρος είμαι, οπότε σας αφήνω να απολαύσετε το λίμπρο μόνοι σας! Καλά πρέτσια λοιπόν στο νέο βιβλίο της αγαπημένης μας αμυγδαλογέλαστης συγγραφέως (μια σκέτη λόντρα για όσους τη γνώρισαν), να τζογολάρει σε πολλά χέρια αναγνωστών κι αν δεν σας αρέσει εγώ θα φάω τα θέμελα!

Νόμπιλι = ευγενείς
Τσιβίλι και ποβολάνοι = αστοί
Λίμπρο = βιβλίο
Τεζόρο = θησαυρός
Βεργέτα = κρίκος σκουλαρίκι
Σούμπιτο = αμέσως
Αβδελλιασμένο = αδύναμο
Γλυκοπιπιρίζω = φλερτάρω
Πήρα μονάχος τις ρολάδες = παραπατούσα
Κεφαλαργώ = συλλογίζομαι
Κορπορατούρα = κορμοστασιά
Μεσατζιέρος = αγγελιαφόρος
Καλά πρέτσια = καλές πωλήσεις
Λόντρα = όμορφη γυναίκα
Τζογολάρω = κυκλοφορώ
Θέμελα = θεμέλια

Βιβλίο Οι γιοι της Γαλανής Κυράς
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η ανωτέρω περίληψη δεν είναι τίποτα μπροστά στο ίδιο το μυθιστόρημα. Η Δήμητρα Ιωάννου αφήνει πίσω της ό,τι έχει δοκιμάσει ως τώρα και στρέφεται σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται γερά δομημένη, άρτια αποδεδομένη, στιβαρά γραμμένη. Τρεις γενιές ανθρώπων, άντρες και γυναίκες, συγγενείς και φίλοι, ξετυλίγουν κλωστή την κλωστή την ιστορία της οικογένειας Βονασέρα με καθόλου ρομαντικό τρόπο. Μαγγανείες, απύθμενο μίσος, παράνομες αγάπες, βιασμοί, μέχρι και μια σειρά φόνων που εκτυλίσσονται κατά την τρίτη γενιά, είναι συστατικά που με ανατρίχιασαν και μου έδειξαν από τη μια ότι το Κακό έχει μια διηνεκή συνέχεια ώσπου να βρεθεί η κατάλληλη τιμωρία του και από την άλλη ότι το Καλό μπορεί να παλέψει μαζί του κυρίως με τη μορφή της Αγάπης αλλά και διαφορετικά. Το να αφηγείσαι την ιστορία τριών γενεών δε σημαίνει αυτομάτως ότι θα κερδίσεις και την προσοχή του αναγνώστη. Οι επαναλήψεις, η ανία, η μονοτονία και οι παρεμφερείς θεματικοί άξονες σύντομα θα επιφέρουν την αδιαφορία του αναγνώστη. Όχι όμως όταν αυτό τον άθλο τον επιτυγχάνει μια συγγραφέας όπως η Δήμητρα Ιωάννου.

Για άλλη μια φορά δεν μπορώ να επισημάνω και να αναπτύξω τις σκέψεις μου γύρω από συγκεκριμένες πτυχές της πλοκής ακριβώς για να μην αποκαλύψω εξελίξεις σημαντικές για τον αναγνώστη. Σε πολύ γενικές γραμμές θα επισημάνω: την ανατριχίλα που ένωσα με τις κακές απογόνους που μας σύστηνε σταδιακά η συγγραφέας και τον βαθμό τρέλας και μανίας στις οποίες τις έφτανε για χάρη της αγάπης και του έρωτα, τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία που αποδόθηκε παραστατικότατα και αληθοφανώς, χωρίς ακρότητες ή παραλογισμούς, την αγάπη που περιγράφηκε σε τόσες πολλές μορφές και με τόσους διαφορετικούς τρόπους από την αρχή ως το τέλος, τη γνησιότητα της ντοπιολαλιάς που με ταξίδεψε στην εποχή και τον τόπο και την αγάπησα πάρα πολύ (αυτό δείχνει πως η συγγραφέας όχι μόνο δεν άφησε τίποτα στην τύχη αλλά αντιθέτως το μελέτησε επισταμένως, το ανασύστησε λέξη τη λέξη και το παρέδωσε με την ικανή της πένα στο κοινό της), τη σειρά των φόνων που άρχισαν να ξετυλίγονται στο τρίτο μέρος και τα βήματα που ακολούθησαν οι επίγονοι της ιστορίας για να ανακαλύψουν το μυστικό της οικογένειας Βονασέρα, ένα μυστικό που κυριολεκτικά με μάγεψε.

Θα σταθώ και πάλι στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται, γιατί είναι κάτι που αγαπώ να διαβάζω σε ένα μυθιστόρημα, αν και τους περισσότερους αναγνώστες ίσως τους κουράσει ή να μην το επιθυμούν σε τέτοιο βαθμό. Οι λέξεις, οι παρομοιώσεις, οι μεταφορές βρίθουν σε όλο το βιβλίο και είναι όλες τοποθετημένες εκεί που πρέπει, αποδίδοντας στον μέγιστο βαθμό τον ρόλο που κλήθηκαν να υπηρετήσουν εκείνη τη στιγμή. Από την άλλη, οι ίδιες οι εκφράσεις και οι λέξεις είναι τόσο μαγικές: «λαζαρέτο μου το κάνατε δω μέσα» (Ανάστα ο Κύριος, δηλαδή), «το σπίτι είναι οι τρεις ολολυγμοί» (ακατάστατο), «καλώς τα μάτια μου», «να μη σας αποστρέψω» (να μη σας προσβάλω) και πολλά άλλα. Και στην «Αννέτα», προηγούμενο βιβλίο της συγγραφέως, είχαμε πλούσιο και μελετημένο λεξιλόγιο, εδώ όμως με εντυπωσίασε ακόμη περισσότερο.

Κλείνοντας, δε γίνεται να μην αναφερθώ ξεχωριστά στο στυλ και στη γραφή της Δήμητρας Ιωάννου, η οποία εδώ έχει ξεπεράσει κάθε πρόβλεψη. Εκτός του ότι διάλεξε να γράψει για ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό θέμα, μια ιστορία που θυμίζει αμυδρά κατά τόπους «Νησί των θησαυρών» και «Το όνομα του ρόδου», έδωσε τον καλύτερό της εαυτό στο γράψιμο: μεταφορές και παρομοιώσεις λυρικότατες, εκατομμύρια εικόνες που ξεπηδούν σχεδόν σε κάθε παράγραφο, αληθοφάνεια στο κάθε τι, από τις λέξεις ως τις κινήσεις των ηρώων, μελετημένες περιγραφές του νησιού της Σύρου στα μέσα του 19^ου αιώνα, ένα εκρηκτικό μείγμα που θα αφήσει ικανοποιημένο κάθε αναγνώστη ακριβώς γιατί έχει τα πάντα: έρωτα, περιπέτεια, μυστήριο, ανθρώπινα πάθη που επιφέρουν ανεξέλεγκτες συνέπειες και πολλά άλλα. Δε θα ξεχάσω εύκολα τις περιγραφές της θάλασσας που προσομοιάζει με ατίθαση γυναίκα, με μαλλιά ξέπλεκα που τα περιπαίζει ο άνεμος (πόσες διαφορετικές περιγραφές για αυτήν την πλανεύτρα!) ούτε τις περιγραφές των εποχών και των μετεωρολογικών φαινομένων. Απολαύστε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Ο πρώτος γιος του καλοκαιριού, ο προκομμένος Ιούνης, μόλις είχε αριβάρει στο νησί και χύθηκε πανέτοιμος να τελειώσει τις δουλειές στα κτήματα. Χαιρέτησε τους φίλους του, τους γεωργούς, που τον υποδέχτηκαν ενθουσιασμένοι. Είχαν κοπιάσει ολοχρονίς και τώρα περίμεναν με λαχτάρα τον ερχομό του. Πρώτο του μέλημα ήταν να ξεχυθεί στα στάχυα κι εκείνοι τα θέρισαν και τα θημώνιασαν χωρίς καθυστέρηση. Όμως δε σταμάτησε εκεί! Εργατικός κι αεικίνητος, γλύκανε τα κεράσια, όρνιασε τα σύκα, άνθισε τα λουλούδια, φούσκωσε τους καρπούς και με το μαγικό ραβδί του μετέτρεψε τον ανθό της ελιάς στο ευλογημένο χρυσοπράσινο θαύμα της ελληνικής γης. Κατόπιν, αποκαμωμένος, πήγε να ξεπλυθεί στη θάλασσα. Εκεί γλυκοχαιρετήθηκε με τον αστραφτερό άρχοντα του ουρανού και μαζί χάρισαν τα δώρα τους στη Γαλανή Κυρά. Έχυσαν στα νερά της διάφανα κρύσταλλα και πολύτιμα πετράδια κι εκείνη τα στολίστηκε κοκέτικα κι έπιασε χαρούμενη το δροσερό σιγομουρμούρισμά της» (σελ. 172).

«Παρ’ ό,τι είχε μπει για τα καλά ο Οκτώβρης, το άταχτο καλοκαιράκι έκλεβε μέρες από το φθινόπωρο κι εκείνο θυμωμένο έτρεξε να κάνει τα παράπονά του στον Άι-Δημήτρη. Σοφός και μεγαλόθυμος εκείνος, τους έλυσε τη διαφορά. Μέχρι τη χάρη του το καλοκαίρι θα σκόρπιζε τα χαμόγελα και τη θερμή χλιάδα του στους ανθρώπους του νησιού και μετά θα έφευγε να ζεστοκοπήσει άλλα μέρη κι άλλες ψυχές» (σελ. 191).

Η Δήμητρα Ιωάννου είναι σαν την έφηβη δεσποσύνη που την καλούν στην πρώτη της βεγγέρα: στην αρχή, με δισταγμό και σκυμμένο κεφάλι, γνωρίζει τους συνδαιτυμόνες και εξοικειώνεται με τον χώρο, ώστε μετά, με περίσσιο θάρρος (και θράσος) να χορέψει την πρώτη της «πολωνέζα» με τέτοια δεξιοτεχνία και μαεστρία που αφήνει άλαλους τους παρευρισκόμενους. Έτσι κι εκείνη, ξεκίνησε να γράφει καλογραμμένα μυθιστορήματα, ατμοσφαιρικά και μελετημένα εις βάθος, όμως εδώ ξεπέρασε κάθε (μου) προσδοκία! Οι «Γιοι της Γαλανής Κυράς» είναι από τα καλύτερα βιβλία της συγγραφέως και με ταξίδεψε σωστά σε τόπους και εποχές περασμένα αλλά όχι λησμονημένα όσο υπάρχουν τέτοιοι θεματοφύλακες!

Βιβλίο Η κληρονόμος του ποταμού
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δήμητρα Ιωάννου, μεγαλωμένη και ευεπηρέαστη από το μυσταγωγικό και γαλήνιο περιβάλλον του Μεγάλου Ποταμού, ζυμώθηκε με μια ιστορία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός καλού και δυνατού μυθιστορήματος: αγωνία, μυστήριο, ρεαλισμό, ιδέες και συναισθήματα, ανατροπές κι έναν μεγάλο έρωτα που ξεφεύγει αρκετά από τα στερεότυπα της λογοτεχνίας. Από τον πρόλογο ήδη η συγγραφέας βάζει τα δυνατά της για να αναπαραστήσει και να ζωντανέψει το περιβάλλον του Αχέροντα που πολλοί θεωρούν ως πύλη εισόδου για τον Άδη, προετοιμάζοντας τον αναγνώστη για κάτι διαφορετικό. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα παίρνει κανείς ανάσα, εφόσον αμέσως μετά ακολουθεί η σκηνή του φόνου και αρχίζει ένα ταξίδι που θα μας γυρίσει στη δεκαετία του 1960, μια εποχή δύσκολη κοινωνικά και επαγγελματικά για την ελληνική ύπαιθρο.

Αγάπησα ιδιαίτερα τις περιγραφές και την εξιστόρηση της ζωής της Φιλίτσας στο χωριό, γιατί ήταν ένα άκρως λυρικό, δυνατά περιγραφικό, απόλυτα ρεαλιστικό κομμάτι και είχε μια ποικιλία γεγονότων και σκηνών που βοηθούν στην πλοκή και προετοιμάζουν την ενηλικίωση του κοριτσιού. Παιδί μπεκρή και ακάματου πατέρα, του Αυγουστή και μιας εξαφανισμένης αμορόζας, μεγάλωσε από τη συνονόματη γιαγιά της με την οποία υφίσταντο άγριο ξυλοδαρμό κάθε τρεις και λίγο από τον πατέρα, τον τάχα μου άντρα του σπιτιού τους. Αυτό το λεπτό κλαράκι, νοτισμένο από την υγρασία του Ποταμού, εμπιστεύτηκε τη συμμαθήτριά της, την Ειρήνη, τον Φώτη και τον Βάσο κι όλοι μαζί έγιναν μια μεγάλη παρέα, ώσπου η Ειρήνη έκανε κάτι που ανέτρεψε για πάντα τις ζωές τους. Η Φιλίτσα γνώρισε επίσης τη Λευκοθέα, ένα πλάσμα που ζούσε μοναχό του μακριά απ’ το χωριό και έμαθε στο παιδί τον σεβασμό στη φύση, της δίδαξε τα μυστικά για τα θεραπευτικά βότανα και φυτά και τη βοήθησε ν’ ακούει και να σέβεται το περιβάλλον γύρω της, να μην εκμεταλλεύεται όμως προς όφελός της τις γνώσεις που παρέχει η φύση.

Σελίδα τη σελίδα ξεδιπλώνεται η ζωή της Φιλιώς, η οποία δεν παύει να είναι μια ανθρώπινη ψυχή και άρα κάνει και λάθη. Είναι λογικό να αρπάξει την ευκαιρία για να έρθει κάποια στιγμή στην Αθήνα, τα γεγονότα όμως που αντιμετωπίζει, οι καταστάσεις που βιώνει ατσαλώνουν τον χαρακτήρα της και την κάνουν σκληρή, άτεγκτη, ίσως και άδικη, επομένως η ύβρις κοντοζυγώνει. Φυσικά και δεν έχει νόημα να περιγράψει κανείς τα όσα διαδραματίζονται στο άτυπο δεύτερο μέρος, μιας και οι ανατροπές είναι απανωτές και οι χαρακτήρες που γνωρίσαμε στην αρχή αρχίζουν ένας ένας να παίρνουν τη θέση τους μέσα από μια ευρεία γκάμα αλλαγών και εξελίξεων ως την τελική μονομαχία του βιβλίου, της οποίας η έκβαση θα οπλίσει το χέρι του δολοφόνου, θα καλέσει τον Περαματάρη και θα προκαλέσει την οργή του Πλούτωνα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου ο ιδιωτικός ερευνητής Χρήστος Βαράγκης, κατόπιν προτροπής της εγγονής Λευκοθέας, καλείται να διερευνήσει τη δολοφονία της Ρόζας Παλαιολόγου. Η συγγραφέας μέχρι εκείνο το σημείο χειρίστηκε άψογα τους ήρωές της, δούλεψε σωστά την ιστορία της και δε μου άφησε ούτε απορίες ούτε εκκρεμότητες. Με τον τρόπο που εξελίχθηκε η πλοκή φάνηκε πως όλοι είχαν ένα κίνητρο για να βγάλουν την πάμπλουτη ηλικιωμένη γυναίκα από τη μέση. Τι όμως πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα στα γραφεία της Rosaline; Με χαρά διαπίστωσα πως η συγγραφέας έχει την ικανότητα να δοκιμαστεί αξιοπρεπέστατα και στο αστυνομικό μυθιστόρημα, μιας και οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου δίνουν την οπτική γωνία του ντετέκτιβ που προσπαθεί να ξεχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι και να βρει τον ένοχο. Κάποια γεγονότα που δεν αναφέρθηκαν προηγουμένως έρχονται τώρα στο φως, κάνοντας την εξιχνίαση πιο δύσκολη και την ιστορία πιο απαιτητική, αφήνοντάς με απόλυτα ικανοποιημένο. Και σα να μη φτάναν όλα τα άλλα, υπάρχει κι ένα σκήπτρο που παίζει τον δικό του μοναδικό ρόλο. Ποιος ήταν ο αρχικός κάτοχος και πόσο σημαντικό είναι να το αποκτήσει κανείς; Γιατί το χρησιμοποίησε η Ρόζα και τι αλλαγές επέφερε αυτό στη ροή του μυθιστορήματος; Έρευνες και ανακρίσεις, κωδικοποιημένα μηνύματα, αναφορές στην Αινειάδα, τη Νέκυια του Ομήρου και στον «Φαίδωνα» του Πλάτωνα, πρόσωπα που συνδέονται με τους χαρακτήρες του παρελθόντος στο μυθιστόρημα κι ένας Άδης οργισμένος από την ύβρι είναι τα έσχατα κομμάτια ενός παζλ που δε θα ολοκληρωθεί πριν από την τελευταία κυριολεκτικά σελίδα.

«Με την ευαισθησία του ανθρώπου που έχει μεγαλώσει κοντά στο Αντάμωμα των Τριών Ποταμών», φράση που συνάντησα στο κείμενο όμως ταιριάζει απόλυτα και στην ίδια τη συγγραφέα, η Δήμητρα Ιωάννου επέτρεψε στο περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε και εξακολουθεί να ταξιδεύει ακόμη και σήμερα να της γεννήσει ιδέες και φράσεις που συγκρότησαν το νέο της μυθιστόρημα. Συνάντησα μια δυνατή και συναρπαστική γραφή που συνταιριάζει τη μυθολογία με την πραγματικότητα σ’ ένα αρμονικό σύνολο, κάτι που μόνο μια δοκιμασμένη και ανήσυχη πένα μπορεί να κάνει σωστά. Οι τελευταίες στιγμές της Ρόζας Παλαιολόγου είναι κι ένα προσκλητήριο για τον γνωστό περαματάρη, τον Μαύρο Καβαλάρη αλλά και τις Κήρες, τις δαιμόνισσες του βίαιου θανάτου. Η συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη από την Ήπειρο του 1959 και το μυστηριακό, αείρροο σημείο όπου ο Αχέροντας συναντά τον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό ως την Αθήνα του σήμερα, όπου μια δολοφονία διαπράττεται κι ένας ντετέκτιβ καλείται να τη διαλευκάνει. Ο πλούτος, η ευμάρεια, η κοινωνική άνοδος ανεβαίνουν χέρι με χέρι την κλίμακα της πλοκής χωρίς να περιμένουν πως η τίσις τους περιμένει στην κορυφή, σταλμένη από τον Άρχοντα του Κάτω Κόσμου.

Το στυλ γραφής και ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρονται στον αναγνώστη οι εικόνες του Αχέροντα αλλά και τα γνωρίσματα μιας ευφάνταστης ελληνικής μυθολογίας είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που έντυσαν κομψά την κεντρική ιδέα και σχημάτισαν τον πυρήνα μιας ιστορίας που έχει απρόβλεπτη εξέλιξη και απροσδόκητο τέλος. Παρομοιώσεις, μεταφορές και καλολογικά στοιχεία, ολοκληρωμένες προτάσεις με λεξιλόγιο που δε συναντάμε συχνά στα σύγχρονα ελληνικά μυθιστορήματα, μιας και η συγγραφέας πιστεύει στους αναγνώστες της και δε θέλει να τους προσφέρει χιλιοδιαβασμένες φράσεις, παραστατικοί διάλογοι, ακόμη και ιδιόλεκτοι σχηματίζουν ένα μεστό κείμενο που το απόλαυσα ως το τέλος. Κι όσο σκέφτομαι την αναπάντεχη εμφάνιση μιας γυναίκας στην έσχατη σελίδα, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια, γιατί αυτό μου αποδεικνύει και πάλι πως η συγγραφέας ξέρει, αγαπά, εμπιστεύεται, φροντίζει μα πάνω απ’ όλα μπορεί. «Η κληρονόμος του ποταμού» είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει αρμονικά όλα τα χαρακτηριστικά ενός καλού βιβλίου.

Βιβλίο Κασσάνδρα, το μυστικό της μάγισσας
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρέβεζα λοιπόν, 1767-1820: η Σαπφώ χάνεται στο δάσος και γνωρίζει ένα ξωτικό, την Κασσάνδρα, με την οποία γίνονται φίλες. Η «μούτα ξωθκιά» τη βοηθά να ανακαλύψει τη μαγική δύναμη των βοτάνων και των φαρμάκων και σύντομα όλη η Πρέβεζα ήξερε για τα γιατροσόφια της Σαπφούς. Μια μέρα ένας άντρας βρίσκεται πληγωμένος στο δάσος και η Κασσάνδρα που τον περιποιείται τον ερωτεύεται. Η Κασσάνδρα μένει έγκυος και ο άντρας σκοτώνεται σε ενέδρα. Η Σαπφώ παίρνει μαζί της στο χωριό το μωρό όταν γεννιέται, τάχα μου παιδί της αδελφής της που μένει μακριά και είναι φτωχή, γιατί είναι κρίμα κι άδικο να μεγαλώσει απομονωμένο στον αλαργινό κόσμο της ξωθκιάς βαθιά μες στο δάσος. Η Ουρανία και ο παπα-Σαράντης βαφτίζουν το μωρό και στέργουν τη Σαπφώ σε ό,τι χρειαστεί, κόντρα στις κακόγλωσσες του χωριού, που επιμένουν ότι η Σαπφώ πούλησε την ψυχή της στο σατανά και είναι μια μάγισσα!

Ερχόμαστε στο σήμερα, όπου έχει ξεκινήσει μια σειρά από δολοφονίες ατόμων του υποκόσμου από μια μυστηριώδη γυναίκα. Την υπόθεση αναλαμβάνει να διερευνήσει ο δημοσιογράφος Άρης Κομνηνός, ο οποίος ερωτεύεται την κυρίως ύποπτη, Έλενα Βενιέρη. Η κλασική ερώτηση «ποιος σκοτώνει» δε βρίσκει εύκολα απάντηση. Η συγγραφέας δεν αφήνει σαφείς ενδείξεις, παίζει με την Έλενα και τις τρεις φίλες της και γενικότερα έχουμε ένα καλοδομημένο γαϊτανάκι υπόπτων και θυμάτων. Ο Άρης θα καταφέρει να βρει την άκρη για το τι απέγιναν οι τελευταίοι της γενιάς των Σπάθηδων και ποιος από αυτούς κρατά στα χέρια του το ματωμένο μαχαίρι; Αλήθεια, τι απέγινε ο κρυμμένος θησαυρός από τις λεηλασίες και τις αρπαγές του Κωσταντή Σπαθιά και ποιος τον έχει στα χέρια του; Για μένα, η πιο τραγική προσωπικότητα ήταν αυτή του Ισίδωρου-Ιζαμπέλας, ενός δυστυχισμένου ανθρώπου που έχει διπλή προσωπικότητα και τάσεις σχιζοφρένειας! Τι μοναχικό πλάσμα, πόσο εύκολα υποκύπτει στις προτροπές της μούσας του και πόσο σοκαριστική η τελική σκηνή πριν την αποκάλυψη για έναν τόσο αδικημένο άνθρωπο!

Η αφήγηση εξελίσσεται παράλληλα σε δύο επίπεδα, στο τότε και στο τώρα, οπότε δύσκολα θα βαρεθείτε. Για μένα πιο συγκλονιστική είναι η ιστορία του παρελθόντος, αν παραβλέψετε το γεγονός της παρουσίας ενός ξωτικού χάρη στο οποίο ξεκινά η ιστορία. Το φανταστικό μπλέκεται αριστοτεχνικά με το πραγματικό, η ιστορική πραγματικότητα που φωτογραφίζεται στο πρόσωπο του Αλή Πασά δίνει ένα πολύ καλό φόντο για την πλοκή της αρχικής ιστορίας και φυσικά δεν μπορείτε να φανταστείτε την κλιμάκωση που έχει η πλοκή και πόσο όμορφα ταιριάζουν τα κομμάτια με την αστυνομική ιστορία του σήμερα. Από τα καλά σημεία είναι και η χρήση ντοπιολαλιάς και η αφθονία ηθών κι εθίμων, σκέψεων και συνηθειών, καθημερινών πράξεων από την απλή και φτωχή ζωή χωρικών, μια πανέμορφη και αληθινή τοιχογραφία του τόπου και της εποχής.

Το αστυνομικό κομμάτι του σήμερα, είναι πιο αδύναμο λογοτεχνικά, ίσως και ακραίο, όμως είναι τόσο καλογραμμένο και ωραία δοσμένο, τόσο περιπεπλεγμένο για αστυνομικό στυλ που δε θα δώσετε σημασία σε λεπτομέρειες. Το βιβλίο το συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί, αν και πρώτη απόπειρα, είναι δυνατό, δεμένο και σχετικά καλογραμμένο.

Βιβλίο Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών
Συγγραφέας Δήμητρα Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Εξαιρετική τοιχογραφία της Αθήνας την εποχή της Μπελ Επόκ (τέλη 19^ου και αρχές 20ού αιώνα), με άφθονες ρεαλιστικές περιγραφές, χαρακτηριστικά σημεία της Αθήνας του τότε (τα καφέ σαντάν στον Ιλισό, τα εξοχικά Πατήσια, το δροσερό Φάληρο, βικτόριες και βιζαβί που μεταφέρανε τον κόσμο σε αναψυκτήρια και αίθουσες χοροεσπερίδων, κουτσαβάκηδες και πόρνες που συνιστούσαν τον υπόκοσμο της εποχής, σε μια περίοδο όπου άρχιζε εντατικά η ανοικοδόμηση της Αθήνας κλπ.). Ένα τρυφερό, ρομαντικό μυθιστόρημα με λογοτεχνικές αρετές και αξιοσημείωτες σκηνές που δείχνουν τη δύναμη του λόγου της συγγραφέως (όπως ο καβγάς της Βαλεντίνας με τον Τσατσαρώνη, που του έκοψε τις τιράντες γυμνώνοντάς τον μπροστά στον κόσμο). Μου άρεσε ιδιαίτερα που από τις απαλές αποχρώσεις της Αθήνας στο πρώτο μέρος, η συγγραφέας μας πήγε στον σκοτεινό κόσμο του μίσους και της εκδίκησης στο δεύτερο, μετατρέποντάς το σε ατμοσφαιρικό θρίλερ, αφήνοντάς με σε αγωνία για το ποιος θέλει να δολοφονήσει τη Βαλεντίνα.

Η αγαπημένη συγγραφέας δοκιμάζει τις δυνάμεις της σε ένα διαφορετικό μυθιστόρημα. Με την Κασσάνδρα και την Αννέτα να την επιδοκιμάζουν, η κυρία Ιωάννου έρχεται να μας συστήσει δύο νέες δυναμικές γυναίκες που αντιδρούν ακραιφνώς διαφορετικά στις δύσκολες καταστάσεις. Η επιρρεπής Βιργινία και η δυνατή Βαλεντίνα θα αναμετρηθούν με τον εαυτό τους, τον έρωτα, τα πλούτη, τη δόξα, τη ζήλια και θα αλλάξουν τις ζωές τους για πάντα. Ειδικά η Βαλεντίνα δε θα διστάσει να ξαναγυρίσει στο ματωμένο παρελθόν για να μετατρέψει τον πόνο και την αδικία σε χείρα βοηθείας. Έχοντας τον νου της στις σκιές που την τριγυρίζουν και θέλουν το κακό της, ζώντας έναν διαφορετικό έρωτα με όλη της τη δύναμη, συγκροτεί έναν από τους πιο ολοκληρωμένους και ξεχωριστούς γυναικείους χαρακτήρες που έχω διαβάσει ως τώρα.

Η Δήμητρα Ιωάννου αποδεικνύει άλλη μια φορά πόσο αγαπάει τους ήρωές της και το μυθιστόρημα που θα σκεφτεί να παρουσιάσει στο κοινό. Ολοζώντανα περιστατικά, άριστη τοιχογραφία εποχής, ηθών και εθίμων, στακάτοι και ουσιαστικοί διάλογοι, το Μέγα Θέατρο των Ελλήνων να μαγεύει τα όνειρα των φτωχών κοριτσιών που θέλουν να ξεφύγουν από τη δυστυχία του υπηρετικού προσωπικού και όχι μόνο, είναι λίγα από τα στοιχεία που θα παρασύρουν και τον πιο δύσκολο αναγνώστη! Ένα μυθιστόρημα που είναι ερωτικό χωρίς περιττές ερωτικές σκηνές, αστυνομικό χωρίς αχρείαστες αιματοχυσίες, κοινωνικό χωρίς να είναι μονοδιάστατο και ιστορικό χωρίς να μπουκώνει τον αναγνώστη με πληροφορίες. Καθίστε λοιπόν κοντά σε ένα παράθυρο, αφουγκραστείτε τα πέταλα των αλόγων που σέρνουν τις βικτορίες, ακούστε τη βοή του δρόμου που είναι γεμάτος λουστράκους, εφημεριδοπώλες, φανοκόρους και ξεναγηθείτε στην εποχή και τους ανθρώπους της Μπελ Επόκ.