Δέσποινα Λάππα-Κόντου – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Mon, 01 Feb 2021 20:38:22 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.4 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Δέσποινα Λάππα-Κόντου – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Το παρελθόν που δεν λησμόνησα», της Δέσποινας Λάππα-Κόντου, εκδ. Έξη https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b8%cf%8c%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25b5%25ce%25bb%25ce%25b8%25cf%258c%25ce%25bd-%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25b4%25ce%25b5%25ce%25bd-%25ce%25bb%25ce%25b7%25cf%2583%25ce%25bc%25cf%258c%25ce%25bd%25ce%25b7%25cf%2583%25ce%25b1-%25ce%25bb%25ce%25ac%25cf%2580%25cf%2580%25ce%25b1 https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b8%cf%8c%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/#respond Fri, 04 Dec 2020 06:15:51 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8859 Ο Χρήστος και η Νέλλη είναι ένα ζευγάρι που ζει τη δεκαετία του 1930 όπως όλοι: αγάπη, γλυκιά ρουτίνα, ρομαντισμός… Δυστυχώς όμως παραμένουν άκληροι ώσπου αναλαμβάνουν να φροντίσουν ένα ορφανό αγόρι που το σπουδάζουν και το μεγαλώνουν σα δικό τους παιδί. Μια μεγάλη παρεξήγηση θα τους χωρίσει και θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή τους, οπότε το παλικάρι αποφασίζει να κάνει μια νέα αρχή μακριά τους, πικραμένο και απογοητευμένο. Η Μοίρα όμως καιροφυλακτεί για να ενώσει ξανά τα νήματα.

Βιβλίο Το παρελθόν που δεν λησμόνησα
Συγγραφέας Δέσποινα Λάππα-Κόντου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Έξη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Δέσποινα Λάππα-Κόντου επιστρέφει με άλλο ένα γλυκό, τρυφερό, συναισθηματικό και ρομαντικό μυθιστόρημα, γεμάτο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, οικείες καταστάσεις, ανατροπές και πολλά συναισθήματα. Είναι ένα κείμενο-ποταμός που καταγράφει με ένταση και συνοχή τις ζωές των πρωταγωνιστών και των ανθρώπων που έρχονται κοντά τους. Καλύπτει την περίοδο από το 1930 έως τη Μεταπολίτευση, καταγράφοντας φευγαλέα τα ιστορικά γεγονότα και τις εξελίξεις στην κοινωνία μας, εμμένοντας στον Χρήστο και τη Νέλλη, τη Λένη και τον Στέφο, τον Χάρη και τη Μελισσάνθη. Είναι εντυπωσιακό το πόσο έξυπνα χειρίζεται η συγγραφέας τα χρονικά διαστήματα που απαιτούνται για να φτάσουμε στην επόμενη αλλαγή της πλοκής, να μεγαλώσουν τα παιδιά, να αλλάξει το κοινωνικό υπόβαθρο. Χωρίς χάσματα, χωρίς περιττές σελίδες, η ιστορία ξεδιπλώνεται σωστά και με έξυπνα ευρήματα.

Ο Χρήστος είναι ταλαντούχος ξυλουργός που προκόβει και δημιουργεί μια σεβαστή περιουσία, την οποία εποφθαλμιούν ο ανιψιός του με τη γυναίκα του. Η Νέλλη τον ακολούθησε στην Ελλάδα από την Αυστραλία όπου γνωρίστηκαν και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καινούργια χώρα και να μάθει τη γλώσσα. Μετά τον Εμφύλιο, η κυρα-Λένη τους ζητά να βοηθήσουν το ορφανό εγγόνι της, τον Στέφο κι έτσι ξεκινάει μια ιστορία που θα καταλήξει εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι περίμεναν όλοι. Η Μελισσάνθη γνωρίζει τον έρωτα στο νησί της και δέχεται να ακολουθήσει τον αγαπημένο της στον τόπο του μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως το παρελθόν κανείς δεν το λησμονεί και δεν ξεφεύγει από αυτό.

Τα ιστορικά γεγονότα και τα χρόνια κυλάνε σα νεράκι, συμπυκνωμένα, με ελάχιστα αξιομνημόνευτα γεγονότα, μόνο και μόνο για να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που θα οδηγήσουν τους χαρακτήρες στο επόμενο βήμα και στο επόμενο. Δεν κουράζει το κείμενο, δε βιάζεται η συγγραφέας. Και πόσες λεπτομέρειες της κοινωνίας, που δε σταματά ν’ αλλάζει συν τω χρόνω, περνάνε μέσα από τις σελίδες: ο θεσμός της προίκας, ο ανύπαντρος αδελφός ώσπου ν’ αποκαταστήσει τις αδελφές του, τα «δουλάκια» από τα γύρω χωριά που ονειρεύονταν μια καλύτερη ζωή, τα προξενιά, οι γάμοι από συνοικέσιο, οι βόλτες στην πλατεία για τα πρώτα βλέμματα, οι διευκολύνσεις της κυρίας του σπιτιού με τον ηλεκτρικό φούρνο, το ψυγείο και το γκάζι, γενικότερα όλες οι μικροαστικές και μεγαλόπνοες αντιλήψεις του μέσου νοικοκυριού στην προπολεμική και μεταπολεμική Ελλάδα. «Απλοί άνθρωποι, καθημερινοί, με τις μικροχαρές της ζωής, αυτές που την κάνουν τελικά να αξίζει να τη ζεις» (σελ. 197).

Ίσως φανεί παρατραβηγμένη η αντίδραση του Χρήστου και υπερβολική η σκληρότητά του σ’ ένα απρόσμενο γεγονός, όσο κι αν «δικαιολογείται» από τη Νέλλη, ίσως θεωρηθεί χιλιοειπωμένη σε μελοδραματικές ταινίες του 1960 η ζήλια και ο φθόνος των ανιψιών, η γραφή όμως έχει τόσο πολύ συναίσθημα και τέτοια ένταση που παρασύρθηκα, αφέθηκα, ταξίδεψα και μαγεύτηκα. Σε αρκετά σημεία μάλιστα δάκρυσα: στον αποχαιρετισμό της πόλης του ανθρώπου που αποφάσισε να φύγει μετά το άδικο, στο άδοξο τέλος του πρώτου έρωτα, στα απλά, καθημερινά βήματα που οδηγούν πιο κοντά σε μια καινούργια καθημερινότητα. Έτσι γράφει και η κυρία Δέσποινα Λάππα-Κόντου. Απλά. Στρωτά. Χωρίς ριζικές ανατροπές. Κι όμως η ιστορία με κατέκτησε από την αρχή ως το τέλος και διάβαζα χωρίς να παραλείπω ούτε μία γραμμή.

«Το παρελθόν που δεν λησμόνησα» είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα με αληθινούς χαρακτήρες και έντονες στιγμές. Παιχνίδια της μοίρας που δε φτάνουν σε ακρότητες και υπερβολές, ιστορία που κλείνει σωστά και υπολογισμένα χωρίς να εκτραχηλίζεται, κακοί και καλοί χαρακτήρες που αλλάζουν με το πέρασμα του καιρού, συγχώρεση και τιμωρία, έρωτας και προδοσία, όλα δοσμένα με μέτρο. Γραφή που ρέει αβίαστα, ιστορία που διαδραματίζεται σε αδήλωτους αλλά λυρικά δοσμένους τόπους (κατά μεγάλη πιθανότητα, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλο, η Σύμη) και παραστατικοί διάλογοι είναι τα βασικά γνωρίσματα ενός αξιόλογου κειμένου που με συγκίνησε και με γέμισε εικόνες.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b8%cf%8c%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/feed/ 0 «Σ’ όποια γλώσσα κι αν το πεις», της Δέσποινας Λάππα-Κόντου, εκδ. Διόπτρα https://www.vivliokritikes.com/%cf%83-%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583-%25cf%258c%25cf%2580%25ce%25bf%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b3%25ce%25bb%25cf%258e%25cf%2583%25cf%2583%25ce%25b1-%25ce%25bb%25ce%25ac%25cf%2580%25cf%2580%25ce%25b1-%25ce%25ba%25cf%258c%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%cf%83-%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/#respond Fri, 24 Apr 2020 08:01:23 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4194 Δύο νέοι, μαχητές της ζωής, που γνωρίζουν να παλεύουν και να χαίρονται, να ζουν την κάθε στιγμή. Δύο άνθρωποι που θα ακολουθήσουν χέρι-χέρι το μονοπάτι της ζωής. Μα πάνω απ’ όλα δύο νέοι που ξέρουν ν’ αγαπούν γιατί ήταν πάντα βαθιά ριζωμένη μέσα τους η πίστη ότι… «το πιο σημαντικό είναι η αγάπη Σ’ ΟΠΟΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΠΕΙΣ…»

Βιβλίο Σ’ όποια γλώσσα κι αν το πεις
Συγγραφέας Δέσποινα Λάππα-Κόντου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η γνωριμία μου με αυτό το βιβλίο ξεκίνησε αντίστροφα. Το Σαββατοκύριακο 19-20/1/2011 ήμουν στον Βόλο, όπου και έγινε η παρουσίαση του βιβλίου από τη συγγραφέα και από τον…πρωταγωνιστή του βιβλίου! Συγκινηθήκαμε όλοι που ο κυρ-Νίκος ήταν εκεί, με τη ζεστή του καρδιά, τα υγρά του μάτια, να μας αφηγηθεί ξανά τις περιπέτειές του με τη γυναίκα της ζωής του, που γνώρισε κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες (δυστυχώς η γυναίκα του “έσβησε” λίγες μέρες νωρίτερα από την παρουσίαση). Ήταν μια ζεστή κι ευχάριστη βραδιά κι ανυπομονούσα να έρθει αυτό το βιβλίο στα χέρια μου. Ένα τρυφερό και ρομαντικό μυθιστόρημα για καρδιές που λαχαταράνε να βρουν το έτερό τους ήμισυ και δεν τα παρατάνε με την πρώτη δυσκολία που συναντούν. Το ζευγάρι μας γνωρίζεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Λάντσεντορφ, έξω από τη Βιέννη. Εκείνος Έλληνας από το Βόλο κι εκείνη Ουκρανή από το Κράσνιε Λουτς. Πολλά τα εμπόδια για να γνωριστούν ή έστω να ξεκινήσουν κάτι μαζί. Κακουχίες, φόβος, βασανιστήρια, μαρτύρια, αγωνία, σκληρή δουλειά. Και μετά την απελευθέρωση, η Αντωνία εγκαταλείπει την πατρίδα της για να αφοσιωθεί στον σύζυγό της και στην οικογένειά τους. Οι σεισμοί και οι πλημμύρες στον Βόλο της δεκαετίας του 1950 διώχνουν το ζευγάρι στη δική της πατρίδα. Εκεί άλλες αγωνίες ώσπου να ριζώσουν και να στεριώσουν. Η πολιτική του Χρουστσόφ και ο Ψυχρός πόλεμος δεν τους αφήνουν ήσυχους κι έτσι γυρίζουν οριστικά στην Ελλάδα.

Ωραία συναισθήματα, δεν εκβιάζει το κλάμα ή το γέλιο, ρομαντικό κι ανθρώπινο, χωρίς να καταντάει άρλεκιν ή μελούρα, λες κάπου υπάρχει και για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος, θα ζήσω κι εγώ κάποια στιγμή τόσα πουλά δύσκολα αλλά και χαρούμενα πράγματα. Η συγγραφέας γράφει πολύ ωραία, παθιασμένα και ζει το δράμα που της εκμυστηρεύτηκε το ζευγάρι της ιστορίας. Δυο άνθρωποι που ξεπέρασαν τα εμπόδια της γλώσσας και της κουλτούρας, στάθηκαν κοντά ο ένας στον άλλον και ξεπέρασαν τις δυσκολίες, τις αναποδιές και ολοκληρώθηκαν με εγγόνια και δισέγγονα. Από τα ωραιότερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, ποιητικό, αισιόδοξο, γλαφυρό και τόσο δυνατό σε εκφράσεις και σκέψεις. 

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%83-%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Σαν τα λιβάδια του Μαγιού», της Δέσποινας Λάππα-Κόντου, εκδ. Εγνατία Οδός (Νεραντζούλα #2) https://www.vivliokritikes.com/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bb%25ce%25b9%25ce%25b2%25ce%25ac%25ce%25b4%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25bc%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25bf%25cf%258d-%25ce%25bb%25ce%25ac%25cf%2580%25cf%2580%25ce%25b1-%25ce%25ba%25cf%258c%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/#respond Fri, 24 Apr 2020 07:53:45 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4191 Στις αρχές του 20ού αιώνα ο νεαρός Γιάννης, Έλληνας μετανάστης στην Αμερική, γνωρίζει και ερωτεύεται την Ιταλίδα Αουρόρα, την Αυγή όπως την έλεγε, που είχε μάτια «σαν καταπράσινα λιβάδια του Μαγιού». Σύντομα γυρίζει στην Ελλάδα αφήνοντάς την πίσω. Η ζωή επιφυλάσσει για τον καθένα τους δυσκολίες, αλλά και χαρές. Εκείνος, χρόνια αργότερα, αναγκάζεται και πάλι να ξενιτευτεί μαζί με την οικογένειά του, ακολουθώντας τη μοίρα κάποιων ανθρώπων της γενιάς και του τόπου του και βρίσκεται στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης, από όπου επιστρέφει τη δεκαετία του 1960. Η αποκάλυψη του συνταρακτικού μυστικού, που του είχε κρύψει η Αουρόρα φέρνει τα πάνω κάτω στην εξέλιξη του μυθιστορήματος. Η αφήγηση καλύπτει πολύ ζωντανά σχεδόν έναν αιώνα εκθέτοντας την πορεία των ηρώων μέσα στο χρόνο και εμπλέκοντας τα προσωπικά τους βιώματα με την ιστορία του σύγχρονου Έλληνα. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Σαν τα λιβάδια του Μαγιού
Συγγραφέας Δέσποινα Λάππα-Κόντου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Εγνατία Οδός (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δυστυχώς δε μου άρεσε. Είναι η συνέχεια του βιβλίου «Νεραντζούλα», όπου η φίλη και εξομολογήτρια της γιαγιάς γνωρίζει προσωπικά την οικογένεια της γιαγιάς όταν εκείνη πεθαίνει και της αφηγούνται τις περιπέτειες του παππού Γιάννη που έφυγε με φίλο του για την Αμερική αλλά αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ελλάδα αφήνοντας την Ιταλίδα σύντροφό του για πάντα πίσω αλλά έγκυο χωρίς να το ξέρει. Ο φίλος του παππού Γιάννη, Παντελής, απ’ την άλλη, καταφεύγει στον Βόλο και γνωρίζουμε την ιστορία της δικής του οικογένειας, όπου κατά διαστήματα εμφανίζονται και η Νεραντζούλα με τους δικούς της. Αυτό μάλλον με ξένισε, που η Νεραντζούλα δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και πρέπει να έχεις διαβάσει καλά το πρώτο βιβλίο για να θυμηθείς ποιοι είναι ο καθένας. Επιπλέον ο Παντελής κάνει κι αυτός οικογένεια, οπότε γνωρίζουμε και τα δικά του μέλη από σύζυγο μέχρι εγγόνια. Εκεί έχασα την μπάλα. Επιπλέον το κόλπο η έγκυος Αουρόρα, μόνη κι έρημη σε ξένη χώρα, να δώσει το μωρό της στην κολλητή της, που είναι αρχικά στέρφα, αλλά στην πορεία μένει κι αυτή έγκυος, κάπου το έχω ξαναδεί (μη σου πω και δυο φορές). Κάπως μπερδεμένο, κάπως εκβιαστική συνέχεια του πρώτου και καλύτερου μυθιστορήματος. Η γραφή δεν είναι τόσο φρέσκια κι όμορφη όσο στη «Νεραντζούλα» και στο «Σε όποια γλώσσα κι αν το πεις».

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Η Νεραντζούλα», της Δέσποινας Λάππα-Κόντου, εκδ. Μπαρμπουνάκη (Νεραντζούλα #1) https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%ce%b4%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25ce%25bd%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25b6%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25b1-%25ce%25b4%25ce%25ad%25cf%2583%25cf%2580%25ce%25bf%25ce%25b9%25ce%25bd%25ce%25b1-%25ce%25bb%25ce%25ac%25cf%2580%25cf%2580%25ce%25b1 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%ce%b4%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/#respond Fri, 24 Apr 2020 07:45:17 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4186 Είχε νυχτώσει για τα καλά, όταν φτάσαμε στο πλάτωμα. Ευτυχώς είχε φεγγάρι. Σκορπιστήκαμε εδώ κι εκεί, στρώσαμε τις κουβέρτες και ξαπλώσαμε αποκαμωμένοι. Λίγοι είχαν το κουράγιο να φάνε κάτι. Και τα παιδιά, τα περισσότερα νηστικά κούρνιασαν δίπλα στους γονείς τους και μόνο οι μικρομάνες, που βύζαιναν τα μωρά καθισμένες καταγής ξεκούμπωσαν τον κόρφο τους για να τα θηλάσουν, γιατί αυτά ήταν τα μόνα που δεν καταλάβαιναν ότι κάτι φοβερό γινόταν γύρω μας. Αλλωνών τα μάτια σφάλισαν με το που έγειραν το κεφάλι τους στο πρόχειρο προσκέφαλο, ένα ρούχο τυλιγμένο ή το ίδιο τους το χέρι διπλωμένο, άλλοι κοιμήθηκαν ώρες μετά κι άλλοι έμειναν ξάγρυπνοι όλη νύχτα μέσα στις σκέψεις και στους φόβους τους ακούγοντας τους αναστεναγμούς και μερικές φορές τα παραμιλητά αυτών που είχαν βυθιστεί σ’ ένα ταραγμένο κι ανήσυχο ύπνο. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η Νεραντζούλα
Συγγραφέας Δέσποινα Λάππα-Κόντου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μπαρμπουνάκης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Απλό και καλογραμμένο. Η ιστορία μιας γυναίκας που ζει σε ένα χωριό της Μακεδονίας πάνω στο Γράμμο και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου το σκάει με τους συγχωριανούς της στα ελληνοαλβανικά σύνορα για να γλυτώσουν από τις αιματηρές μάχες. Μετά η Αλβανία τους αφήνει εκεί στο ύπαιθρο ώσπου τελικά επεμβαίνουν άλλες δυνάμεις και τους φυγαδεύουν από δω κι από κει. Η οικογένεια της Νεραντζούλας διαλύεται: πολιτικοί πρόσφυγες σε χώρες του παραπετάσματος (στο χωριό Νίκος Μπελογιάννης, Βουκουρέστι, Τασκένδη) ξεκινούν από την αρχή σε χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού με τα καλά και τα κακά του συστήματος. Μετά από χρόνια γίνεται δεκτό το αίτημά της να επιστρέψει στην Ελλάδα. Νέα μετακόμιση, νέα αγωνία, νέα αντιμετώπιση. Το χωριό ερημωμένο, καταφεύγει στην Αθήνα. Επιτέλους μαθαίνει νέα των παιδιών της. Μόνο με το πιο μακρινό δεν καταφέρνει να συναντηθεί γιατί κατέφυγε στην Αμερική. Χωρίς να κατηγορεί κανέναν, χωρίς να θυμώνει με κανέναν, η Νεραντζούλα δέχεται στωικά τις περιπέτειες, τα βάσανα, τους διωγμούς και τον επαναπατρισμό.

Συγκινητικές σκηνές αποχωρισμού και «καλή πατρίδα σύντροφε», λαογραφικά στοιχεία των Δροσοπηγών όπου ζούσε η Νεραντζούλα, ήθη κι έθιμα των πολιτικών προσφύγων, πλήρης περιγραφή του τρόπου ζωής και της γραφειοκρατίας των χωρών, ανάγλυφη η καθημερινότητα στους ξένους τόπους, άφθονες λεπτομέρειες και σε αρκετά σημεία το δάκρυ παίζει κρυφτό με τα μάτια. Μια αφήγηση που σε τίποτα δεν κουράζει, παιδιά κι εγγόνια, διωγμοί και ξεριζωμός, ελπίδες, αγωνίες, ταξίδια και τόσα μα τόσα άλλα πράγματα που δεν τη λύγισαν ποτέ. Κι ευτυχισμένη γιαγιά στην Κρήτη πια ζει τις τελευταίες της μέρες. Η συγγραφέας καταπιάνεται με απίστευτες ιστορίες κάθε φορά και καταφέρνει να τις κάνει δικές της και δικές μας χωρίς να κουράσει και κυρίως χωρίς να εκβιάσει το δάκρυ. Το βιβλίο «Σε όποια γλώσσα κι αν το πεις» ακόμη το θυμάμαι! Μπράβο της. Ανυπομονώ για τα επόμενα!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%ce%b4%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b1/feed/ 0