Βιβλίο Ο Κυνηγός
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augenjager
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Ο Κυνηγός» είναι η κορύφωση της ιστορίας που ξεκίνησε με τον «Συλλέκτη», το κρεσέντο που όλοι περιμένουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα του Sebastian Fitzek. Τελειώνοντας το πρώτο βιβλίο είχα φυσικά μείνει άφωνος με την πλοκή και τις ανατροπές, με τα κίνητρα του δολοφόνου, με τους ρόλους των χαρακτήρων στην ιστορία, ένιωθα όμως πως κάτι έλειπε, ειδικά αφού διάβασα την περίληψη του δεύτερου που με προετοίμαζε για άλλη μια υπόθεση με πρωταγωνιστές τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ και την Αλίνα Γκρεγκόριεφ. Η αλήθεια όμως είναι πως το δεύτερο βιβλίο είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο κι όχι μόνο αυτό αλλά, εκτός από το γνωστό σασπένς, τα αδιάκοπα παιχνίδια με τον αναγνώστη και τις φρικτές λεπτομέρειες, τα πάντα τινάζονται στον αέρα όσο πλησιάζουμε στο τέλος κι όλα ανατρέπονται με τέτοιο τρόπο που με σήκωσαν από την καρέκλα και έκοψαν την ανάσα μου. Ήδη από την  αρχή, εν είδει ρεπορτάζ, αποκαλύπτονται η ιστορία και οι εξελίξεις του πρώτου βιβλίου, οπότε θα τονίσω κι εγώ πως τα μυθιστορήματα πρέπει να διαβαστούν με τη σειρά.

Έχουμε και πάλι εναλλακτικές αφηγήσεις, πρωτοπρόσωπες και τριτοπρόσωπες, που αποτυπώνουν σφαιρικότερα την πλοκή και δεν αφήνουν τίποτα κρυφό. Η ιστορία ξεκινάει από το σημείο που την αφήσαμε στον «Συλλέκτη» ως προς την αναζήτηση του Τσόρμπαχ για τον γιο του ενώ ταυτόχρονα η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα δέχεται να βοηθήσει την αστυνομία με τον οφθαλμοχειρουργό Τσάριν Ζούκερ. Είναι ο καλύτερος, ο πιο έμπειρος, διαπρεπής στον χώρο του, έγκλειστος προσωρινά στη φυλακή, κατηγορούμενος για βιασμό και κτηνώδη βασανισμό γυναικών, που τους έκοβε τα βλέφαρα με νυστέρι και χωρίς αναισθητικό. Η Αλίνα δέχεται να του κάνει φυσιοθεραπείες όταν πιάστηκε κατά τη διάρκεια της γυμναστικής του, γιατί η μόνη μάρτυρας εξαφανίστηκε κι έτσι πρέπει να χρησιμοποιήσουν το χάρισμά της να «βλέπει» όταν αγγίζει κάποιον. Δυστυχώς, το παιχνίδι σύντομα στρέφεται εναντίον της ενώ λίγες ώρες νωρίτερα έχει δεχτεί την επίσκεψη μιας μητέρας που ψάχνει την έφηβη κόρη της, μια εξαφάνιση την οποία η αστυνομία αγνόησε.

Εφόσον αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο, μιας και τα απόνερα των εξελίξεων στοιχειώνουν τους χαρακτήρες και επηρεάζουν τις κινήσεις και τις σκέψεις τους, μπορώ να γράψω κάποια πράγματα παραπάνω. Λάτρεψα λοιπόν την Αλίνα Γκρεγκόριεφ γιατί αποδόθηκε με τέτοιο ρεαλισμό και τόση προσοχή που με κέρδισε εξαρχής. Είναι μια τυφλή φυσιοθεραπεύτρια που οραματίζεται κάποια γεγονότα στις ζωές των πελατών της όταν τους αγγίζει, κάτι που βοήθησε (λίγο) τις εξελίξεις στο πρώτο βιβλίο της σειράς. Η καθημερινότητά της, οι αισθήσεις της, ο τρόπος που περπατάει και κινείται μες στον χώρο, το αγαπημένο μου σκυλί-φύλακας που την εμποδίζει όταν οσμίζεται κακό αποδίδονται τόσο παραστατικά και με τέτοια προσοχή που μου έδειξαν με ενάργεια και ρεαλισμό τα προβλήματα ενός τυφλού στον σύγχρονο κόσμο. Ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται στις Ευχαριστίες του πρώτου βιβλίου πόσο χρόνο αφιέρωσε στη μελέτη αυτών των ανθρώπων ακριβώς για να αποφύγει τα χιλιοειπωμένα κλισέ που όμως δε συνάδουν με την πραγματικότητα και για να καταργήσει τις κοινοτοπίες που έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι. Το συναισθηματικό της ξέσπασμα στο πρώτο βιβλίο, ότι τελικά δεν είναι εύκολο και πως υπάρχουν τόσες λεπτομέρειες που ψυχολογικά δεν βοηθάνε όσο κι αν το έχεις πάρει απόφαση ή έχεις βελτιώσει / βοηθήσει τη ζωή σου, ήταν συγκινητικό και αληθινό.

Ο συγγραφέας όμως, λες και θέλει να με εκδικηθεί, βάζει τον Αλεξάντερ σε μια τόσο απρόβλεπτη περιπέτεια που δεν μπορώ να γράψω εκτενέστερα γι’ αυτήν. Έγραψα για τη μία, δεν μπορώ να γράψω όμως για τον άλλον! Είναι μια εξέλιξη που με γέμισε αγωνία, άφθαστη συγκίνηση και ταυτόχρονα πληροφορίες για ιατρικές καταστάσεις που σπάνια συμβαίνουν, να όμως που έτσι βιώνουμε μια από τις πιο περίτεχνες ιστορίες εκδίκησης και μίσους, μιας και ο πρώην αστυνομικός δεν παύει να κυνηγάει μετά βδελυγμίας τον Συλλέκτη Ματιών ώστε να πάρει μια αργή και βασανιστική εκδίκηση. Η προθεσμία όμως τελειώνει κι όλα ανατρέπονται ευρηματικά και καλοσχεδιασμένα. Η δεύτερη ιστορία γίνεται ακόμη πιο προσωπική, φτάνοντας τον Αλεξάντερ στο ηττοπαθές συμπέρασμα: «…αναρωτήθηκα αν ήταν κάποιος φυσικός νόμος το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι που αγαπούσα έφταναν αργά ή γρήγορα να έχουν την ίδια μοίρα. Λες και ο βίαιος θάνατος ήταν ένας ιός κι εγώ ένας μολυσμένος φορέας, έτοιμος να τον μεταδώσω σε όποιον ήταν κοντά μου» (σελ. 273). Ναι αλλά πώς συνδέεται ο Συλλέκτης με τον οφθαλμοχειρούργο; Έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους ή πρόκειται για συμπτωματικές παράλληλες δράσεις; Ποια είναι τα κίνητρα του Ζούκερ και πώς θα καταφέρουν οι ήρωες του βιβλίου να νικήσουν δύο ψυχοπαθείς δολοφόνους;

Σε δεύτερο φόντο, από τη μια έχουμε συναρπαστικές παρατηρήσεις ψυχολογίας γύρω από την πολλαπλή προσωπικότητα, τη λειτουργία αυτοπροστασίας του εγκεφάλου, τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, το ψυχικό σημείο ζέσης, την αποσύνδεση από την πραγματικότητα ως μέτρο προφύλαξης όταν το σώμα το ξεπεράσει αυτό το σημείο. Από την άλλη, εμφανίζεται το δίλημμα περί τιμωρίας από δικαστήριο ή προσωπικής αντεκδίκησης. Δε ζούμε στη ζούγκλα, οι περιγραφές όμως εγείρουν στον αναγνώστη την οργή και τη δίψα για εκδίκηση για όσα απεχθή εγκλήματα γίνονται. Ποιος κερδίζει; Ο συγγραφέας δεν είναι ξεκάθαρος, ακριβώς λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που επιλέγει να παρουσιάσει. Κι όλα αυτά εμφανίζονται σε μια περιπέτεια που κυριολεκτικά δε σε προετοιμάζει για το επόμενο στάδιο, είναι ανελέητη με τον αναγνώστη και κλείνει έξυπνα, ρεαλιστικά και σωστά μια ιστορία φρίκης, ανατριχίλας, τρόμου και δυσάρεστων εκπλήξεων. «Ο χειρότερος τρόμος έχει συχνά αθώο όνομα» (σελ. 25) και το Sebastian είναι η καλύτερη απόδειξη. Μετά τον «Κυνηγό» θα χρειαστεί να απομακρυνθώ λίγο από το αστυνομικό είδος για να μπορέσω να ξαναπιάσω τέτοιο βιβλίο ανεπηρέαστος από τα συναισθήματα που μου άφησε ο συγγραφέας χάρη στην αφηγηματική του μαεστρία και τα πανέξυπνα παιχνίδια που παίζει με το μυαλό μου.

Βιβλίο Ο Συλλέκτης
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augensammler
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Συλλέκτης Ματιών σκοτώνει τις μητέρες, απάγει τα παιδιά και δίνει σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά στους πατεράδες να τα βρουν. Βγάζει πάντα το αριστερό μάτι από τα πτώματα των παιδιών κι όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβολίζει. Παράλληλα έχουμε τις σκέψεις και την αγωνία του απαχθέντος εννιάχρονου Τομπίας Τράουνσταϊν, που προσπαθεί να καταλάβει πώς έφτασε εκεί όπου κρατείται και αναπολεί τις όχι και τόσο ευχάριστες οικογενειακές του στιγμές. Οι συνθήκες αιχμαλωσίας του είναι απάνθρωπες και οι περιγραφές αναδίδουν κλεισούρα και τρόμο, μιας και το παιδί νιώθει πως κινδυνεύει αλλά στο σκοτεινό του περιβάλλον δεν καταλαβαίνει ούτε πού βρίσκεται ούτε τι πρέπει να κάνει. Σταδιακά μαθαίνουμε πόσο άσχημα μεγάλωσε, πώς τιμωρούνταν για το παραμικρό και πόσο μίσος έχει μαζέψει για τον άνθρωπο που τον γέννησε.

Αν κι έχουμε ένα κλασικό μοτίβο δομής (απαγωγή, προθεσμία ωρών και παράλληλη αφήγηση του αστυνομικού που έχει αναλάβει την υπόθεση με του παιδιού που έχει απαχθεί, καθώς και όλες τις συμπληρωματικές ιστορίες που συγκροτούν ένα μυθιστόρημα) ο συγγραφέας έχει κάνει σκληρή δουλειά κι έχει παρουσιάσει την ιδέα του με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Από τη μια έχουμε αγώνα ενάντια στον χρόνο (σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά για την ακρίβεια), κλιμακούμενη πλοκή στην οποία εμπλέκεται ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ, αναρωτώμενος για την προσωπική βεντέτα του Συλλέκτη Ματιών μαζί του, ένα ιδιαίτερο πρωταγωνιστικό ντουέτο επίλυσης της υπόθεσης κι από την άλλη σοκαριστικές σκηνές και βιώματα από το παρελθόν του κατά συρροή δολοφόνου που άλλαξαν το μυαλό και τη λογική του για πάντα. Λεπτομέρειες και ίχνη που συγκροτούν μια μεγαλύτερη εικόνα, την οπτική της οποίας όμως ρυθμίζει ο Sebastian Fitzek, αφήνοντάς με άφωνο όσο πλησίαζε το τέλος όταν κατάλαβα τι πραγματικά συμβαίνει, προδοσίες και ανατροπές κι ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία γύρω από τον κόσμο των τυφλών στον οποίο στρέφεται ο πρωταγωνιστής για να καταφέρει να βγάλει μια άκρη σε αυτό το κουβάρι είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Μαζί με την αγωνία, το σασπένς και τον τρόμο, υπάρχουν διάχυτες πληροφορίες γύρω από το θαύμα της όρασης, πώς βλέπουμε από άποψη ανατομίας, για το πώς αντιλαμβάνονται και πώς προσαρμόζουν τη ζωή τους οι τυφλοί, πώς τους βοηθάει ένας σκύλος-φύλακας, τι ονειρεύονται άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ στη ζωή τους κλπ. «Η γλώσσα μας είναι γεμάτη με ιδιωματισμούς που έχουν να κάνουν με τα μάτια» (σελ. 139) κι αυτό ο συγγραφέας το χρησιμοποιεί κατά κόρον πλάθοντας και γλωσσικά ένα ενδιαφέρον σύμπαν παρομοιώσεων και μεταφορών που συνοδεύει τις απανωτές εξελίξεις.

Ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ είναι αστυνομικός που ζει κι εργάζεται στο Βερολίνο. Πριν εφτά χρόνια έκανε εν υπηρεσία μια λάθος κίνηση που του κόστισε τη δουλειά του, την οικογένειά του και την ικανότητά του να κοιμάται τις νύχτες χωρίς να ξυπνάει από εφιάλτες. Ο Τσόρμπαχ γνώρισε την τώρα εν διαστάσει σύζυγό του, Νίκι, βρίσκοντας χαριτωμένες τις τρέλες της περί χειρομαντείας και αποκρυφισμού, σταδιακά όμως διαπίστωσε πως όλο αυτό μετατρεπόταν σε λόξα, με αποτέλεσμα τελικά να απομακρυνθούν. Πώς είναι ως πατέρας; «…δεν τον έστελνα με άδεια χέρια στη δαρβινική μάχη για επιβίωση, στον αγώνα που διεξάγεται κάθε μέρα εκ νέου στα σχολικά προαύλια» (σελ. 464). Η Νίκι επιμένει πως έχει αποδυθεί σε αυτήν τη σταυροφορία κι ας αθωώθηκε πανηγυρικά στις έρευνες γιατί: «…θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου; Ψάχνεις να βρεις το κακό επειδή ίσως δεν θεωρείς τον εαυτό σου καλό άνθρωπο»; Ο ίδιος πάντως παραδέχεται στον εαυτό του πως τον τραβάει το κακό αλλά δεν ξέρει γιατί. Σύντομα οι εφιάλτες του άρχισαν να συνοδεύονται από ζωντανά όνειρα και έντονες αντιληπτικές διαταραχές, έβλεπε δηλαδή, άκουγε και μύριζε ό,τι τον καταδίωκε στους εφιάλτες. Κατέφυγε στη βοήθεια του ψυχίατρου Μάρτιν Ροτ και προσπαθεί να σώσει τη σχέση του με τον γιο του.

Όντας σε διαθεσιμότητα, βγάζει τα προς τα ζην ως αστυνομικός ρεπόρτερ στη μεγαλύτερη εφημερίδα της πόλης κι έχει κάνει καλό όνομα με τα ρεπορτάζ του για τα πιο φρικτά εγκλήματα βίας στη Γερμανία. Όταν στον τόπο του νέου εγκλήματος που διέπραξε ο Συλλέκτης Ματιών βρίσκουν το πορτοφόλι του Αλεξάντερ, αρχίζει ένα λυσσαλέο κυνηγητό από την αστυνομία και την εφημερίδα όπου εργάζεται για να τον συλλάβουν και να τον ανακρίνουν. Τα στοιχεία του Συλλέκτη είναι καταδικαστικά ενώ ο ίδιος ο πρώην αστυνομικός, στην προσπάθειά του να λύσει πρώτος τον γρίφο, κάνει γκάφες που βαραίνουν όλο και περισσότερο την ενοχή του. Στο πλάι του έρχεται η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα Γκρεγκόριεφ, ένας από τους πιο πρωτότυπους και αντισυμβατικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει ως τώρα στο σύμπαν του Sebastian Fitzek και λάτρεψα τον τρόπο σκέψης της και τις αντιλήψεις της. Ο ρόλος της στην ιστορία είναι παράδοξα ταιριαστός με το κύριο αντικείμενο μελέτης και έρευνας στη σειρά των φόνων και ο συγγραφέας για άλλη μια φορά μου έκλεινε το μάτι με τον έξυπνο χειρισμό της πλοκής. Ο αστυνομικός διευθυντής, η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας, ο ασκούμενος δημοσιογράφος, στο ταλέντο και στην πένα του οποίου πίστεψε ο Τσόρμπαχ, ο ψυχίατρός του, ένας απατεώνας profiler είναι στο κατόπι του πρώην αστυνομικού και οι ώρες μειώνονται αισθητά πριν βρεθεί νεκρό το νέο θύμα απαγωγής.

Το μυθιστόρημα κλιμακώνεται σταδιακά, η μέτρηση όμως των κεφαλαίων είναι αντίστροφη, με το εισαγωγικό κεφάλαιο που τίναξε την καριέρα του Τσόρμπαχ στον αέρα να θεωρείται το τελευταίο κι από κει να ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση που θα οδηγήσει ως τον πρόλογο στο τέλος του βιβλίου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως το φινάλε είναι το τέλος των ζωών που ξέραμε ως τότε και ταυτόχρονα η αρχή για μια ανοδική πορεία που θα ακολουθήσουμε στο επόμενο βιβλίο. Την ίδια φορά ακολουθεί και η σελιδαρίθμηση, ενισχύοντας έτσι την αγωνία και κάνοντάς με να νιώθω ακόμη πιο έντονα την αντίστροφη μέτρηση. Τι μπορεί να συμβεί μέσα σε σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά; Γιατί ο Συλλέκτης έχει βάλει στο μάτι τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ; Τι συμβολίζουν οι δολοφονίες του; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντώνται στις σελίδες του πρώτου βιβλίου της σειράς. Καλό θα ήταν, πάντως, να μη διαβαστεί νύχτα γιατί εγώ τουλάχιστον δεν μπόρεσα να το αφήσω πριν τελειώσει.

Βιβλίο Η θεραπεία
Τίτλος πρωτοτύπου Die therapie
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια σκοτεινή περιπλάνηση στα έγκατα του νου είναι αυτό το μυθιστόρημα που με άρπαξε από την αρχή και με κράτησε δέσμιο της πλοκής του ως το λυτρωτικό, αναπάντεχο τέλος. Στον Πρόλογο έχουμε την εξαφάνιση της δωδεκάχρονης Γιοζεφίνε δοσμένη με τέτοια ένταση και κλιμάκωση που δεν μπόρεσα να πάρω ανάσα. Ένας πατέρας ψάχνει το παιδί του σ’ έναν χώρο όπου κανείς δεν τον είδε να μπαίνει με την κόρη του και όπου δεν είχε προγραμματισμένο ραντεβού! Στο πρώτο κεφάλαιο, που διαδραματίζεται μερικά χρόνια αργότερα, βρίσκουμε τον Βίκτορ Λάρεντς δέσμιο σε μια ψυχιατρική κλινική, υπό την επίβλεψη του αρχίατρου Μάρτιν Ροτ. Γιατί οδηγήθηκε στο ψυχιατρείο; Ποια είναι τα γεγονότα που τον οδήγησαν σ’ ένα απομονωμένο δωμάτιο κλινικής; Κι έτσι στο δεύτερο κεφάλαιο επιστρέφουμε στην περίοδο κατά την οποία ο Λάρεντς είχε απομονωθεί στο Πάρκουμ, «πέντε μέρες πριν την αλήθεια»…

Η ζωή του Βίκτορ Λάρεντς (που θα τον συναντήσουμε ξανά αλλά εμμέσως στο «Πείραμα») αλλάζει δραματικά όταν δέχεται την επίσκεψη της Άννα Σπίγκελ, γιατί ταυτόχρονα με τις αποκαλύψεις της ασθενούς συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα γεγονότα μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Η γραφή είναι εκπληκτικά κλειστοφοβική και δεν μπορούσα να βρω πουθενά μια διέξοδο. Εκτός από την ατμόσφαιρα φόβου έχουμε και μια σειρά από ανατροπές στη σχέση ασθενούς και γιατρού αλλά και στην ίδια την προσωπικότητα της Άννα Σπίγκελ. Ο συγγραφέας φωτίζει ό,τι θέλει όποτε θέλει, χωρίς όμως υπερβολές ή παρατραβηγμένες απιθανότητες. Ένιωσα κι εγώ παγιδευμένος στο νησί όταν ξέσπασε η καταιγίδα, ένιωσα όπως κι ο Λάρεντς την ανάσα του Κακού στον σβέρκο μου, είδα έντρομος τα φώτα στο σπίτι μου να αναβοσβήνουν, έψαχνα κι εγώ τα λογικά μου όταν κάποια γεγονότα ορισμένοι αυτόπτες μάρτυρες επέμεναν πως δε συνέβησαν ποτέ. Με κομμένη ανάσα προχωρούσα από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, παρακολουθούσα τη σχέση Λάρεντς και Σπίγκελ να εξελίσσεται, να ανακόπτεται, να διαταράσσεται και περίμενα με αγωνία να δω πώς θα εξελιχθεί η όλη ιστορία.

Το φινάλε είναι εντελώς απροσδόκητο και τόσο άρτια δομημένο που με εξέπληξε ευχάριστα. Η ψυχιατρική και ψυχολογική οπτική γωνία που απαιτείται για να γίνει καλύτερα κατανοητό και να μπει η ιστορία στις σωστές της βάσεις με ιντριγκάρισε και με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Επιτέλους δέθηκαν όπως θα έπρεπε όλες εκείνες οι μικρές κλωστές που ύφαιναν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από το πρόσωπο του ψυχιάτρου και δόθηκε η απαραίτητη κάθαρση. Φυσικά ο συγγραφέας δε χαρίζει έτσι εύκολα την ανακούφιση που απαιτείται και με πήγαινε από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, χαρίζοντάς μου κάθε φορά και λίγες ακόμα αράδες αλήθειας πριν σταματήσει την αφήγηση με κάποιες απαραίτητες περιγραφές! Οι τελευταίες σελίδες, με την αλήθεια να μου γνέφει κάπου στο βάθος, διαβάστηκαν κυριολεκτικά μονορούφι και με οδήγησαν σ’ ένα τέλος απρόσμενο, αναπάντεχο και τόσο καλοδεχούμενο!

«Η θεραπεία», το πρώτο βιβλίο του Sebastan Fitzek (κυκλοφόρησε το 2006 και μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2007 και 2010 από τη «Διήγηση» και το 2018 από τη Διόπτρα) είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα ψυχολογικής υφής, γεμάτο σασπένς και εκπλήξεις, που αφήνει τον αναγνώστη χωρίς αναπνοή ως την τελευταία σελίδα. Μια σειρά από χαρακτήρες παρελαύνουν από τη ζωή του πρωταγωνιστή, μόνο και μόνο για να ανατρέπουν τα όσα βλέπει, ακούει και βιώνει, κάνοντας το παιχνίδι πιο απαιτητικό και πιο δύσκολο για όποιον προσπαθήσει να το λύσει μόνος του! Τελικά είναι πολύ δύσκολο να κάθεσαι στην καρέκλα του ψυχαναλυτή!