Βιβλίο Μη σου Τίκι 
Συγγραφέας Γιώργος Αγγελίδης 
Εικονογράφος Γιάννης Σκουλούδης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Σάντι, το μπιγκλ του συγγραφέα, του δίνει το έναυσμα να γράψει μια σειρά από περιπέτειες που θα βοηθήσουν τα παιδιά από 4 ετών και πάνω να καταλάβουν βασικές έννοιες όπως η ζήλια, η αγάπη και άλλα. Είναι ιστορίες γεμάτες φαντασία, χιούμορ και τρυφερότητα, γραμμένες με μικρούς ομοιοκατάληκτους στίχους που βοηθάνε τα μικρά παιδιά να διαβάσουν πιο εύκολα και να απολαύσουν περισσότερο τις περιπέτειες της Σάντι. Πρωταγωνιστεί ένα τετραπέρατο θηλυκό μπιγκλ που μας συστήνει τα μέλη της οικογένειάς του, τους φίλους του, το περιβάλλον στο οποίο ζει και μεγαλώνει.

Στο πρώτο βιβλίο της σειράς μαθαίνουμε για τη ζήλια μέσα από μια συγκινητική και καθημερινή ιστορία που όλοι μας βιώσαμε κάποια στιγμή και στη δική μας ζωή. Το καημένο το σπουργιτάκι που τραυματίστηκε είναι πολύ χαριτωμένο και ζωηρό και το βάφτισαν Τίκι: «…με το ράμφος στο πλαστικό όλο έκανε τίκι-τίκι / Έτσι αποφάσισαν να το φωνάζουν -πώς αλλιώς;- Τίκι»! Η Σάντι ένιωσε τεράστια χαρά που σώσανε τον φτερο-φουκαρά ώσπου η μάνα της άρχισε να τον ταΐζει στα χείλια κι έτσι φούντωσε η ζήλια! Το βράδυ, η Σάντι κάνει μια ευχή, η οποία όμως θα φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περίμενε! Οι γονείς της θλίβονται κι η σκυλίτσα αρχίζει να νιώθει τύψεις, καταλαβαίνει το λάθος της και το μετανιώνει: «Ας γυρίσει πίσω ο Τίκι κι οι γονείς μου έχουν αγάπη τόσο / που στην αγκαλιά τους χωράμε εμείς και άλλοι τόσοι»! Τι θα συμβεί παρακάτω; Α, δε θα τα πούμε κι όλα! Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη είναι απλή, με μεγάλες φιγούρες και μορφές και γεμάτη πολλά και ποικίλα χρώματα. Ποικίλες οπτικές γωνίες πυροδοτούν και ενισχύουν τη φαντασία των παιδιών ενώ το φόντο πότε έχει αδρές λεπτομέρειες και πότε είναι αφαιρετικό, βοηθώντας τα παιδιά να δημιουργήσουν τον δικό τους χώρο όπου εξελίσσεται η περιπέτεια. Γλυκύτητα και τρυφερότητα ξεπηδούν από κάθε σελίδα κι έτσι ζωντανεύει μια συναρπαστική καθημερινότητα!

Η Σάντι Μπιγκλ είναι μια σειρά από περιπέτειες ενός τετραπέρατου θηλυκού μπιγκλ και της οικογένειάς του, μέσα από τις οποίες οι μικροί αναγνώστες κατανοούν με χιούμορ και ωραίο κείμενο βασικά αισθήματα που εκφράζουν στη ζωή τους και μαθαίνουν πώς να τα χειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο. Αρφ!

Βιβλίο Α΄ στον έρωτα
Συγγραφέας Γιώργος Αγγελίδης
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Χαρλένικ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Αγγελίδης έγραψε μια τρυφερή και ρομαντική ιστορία που διαδραματίζεται στο σήμερα ανάμεσα σε δύο νεαρούς ενήλικες άντρες οι οποίοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τη σεξουαλικότητά τους με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Ο Ορέστης ζει με τη μητέρα του που στάθηκε στο πλάι του όταν ο γιος της συνειδητοποίησε πως νιώθει ερωτική έλξη για τους άντρες και αυτήν τη χρονιά αποφασίζει να ξεπεράσει τους φόβους του, να συνεχίσει να είναι αυτός που είναι χωρίς να ντρέπεται και ναι, το βάζει στόχο να ερωτευτεί, να πάρει Α στον έρωτα! Για τον λόγο αυτό κατεβάζει την εφαρμογή που θα τον βοηθήσει να γνωρίσει ανθρώπους, μόνο που, χωρίς να το ξέρει, πέφτει πάνω στον Σπύρο, τον αδελφό του κολλητού του, τον οποίο ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που γνώρισε. Και τώρα τι κάνουμε;

Από την άλλη, ο Σπύρος, ο αγαπημένος πλέι μέικερ της ομάδας μπάσκετ του σχολείου και μεγάλος καρδιοκατακτητής, αλλάζει ριζικά στάση και συμπεριφορά μετά τον τελευταίο του χωρισμό. Ευερέθιστος και εριστικός, προκαλεί ανησυχία στους γύρω του, με τους γονείς του να κάνουν τα πράγματα χειρότερα με τις πρωτοβουλίες τους. Ο Σπύρος χώρισε την Αντιγόνη γιατί άρχισε να νιώθει μπερδεμένος και ταυτόχρονα, με την ψευδαίσθηση πως η ομάδα μπάσκετ στην οποία ανήκει άρχισε να υποπτεύεται τον πραγματικό του εαυτό, αποφάσισε να συμμετέχει στις πλάκες και στις καζούρες για να εξακολουθεί να ανήκει κάπου, σαν μια ασπίδα που τον προστατεύει από το μίσος για το σκούρο δέρμα του και γι’ αυτό που διστάζει να παραδεχτεί στον εαυτό του. Ντρέπεται για όσα κάνει αλλά ξέρει πως έτσι εξασφαλίζει ότι δε θα γίνει δακτυλοδεικτούμενος για τους λάθος λόγους («…αυτό που τώρα μου φαίνεται σαν το τέλος του κόσμου είναι μονάχα το τέλος ενός κεφαλαίου», σελ. 140). Ανυπομονεί να πετύχει στο πανεπιστήμιο για να αλλάξουν τα πράγματα στη ζωή του, να νιώσει πιο ελεύθερος, λιγότερο μόνος ενώ ταυτόχρονα αμφιβάλλει για το ποιος πραγματικά είναι και νιώθει πως κανείς δεν τον καταλαβαίνει. Όταν ξεκινάει να ψάχνεται μέσω της εφαρμογής γνωριμιών δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που θα ανακαλύψει εκεί μέσα.

Η πλοκή εξελίσσεται μέσα από τις παράλληλες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις των δύο αγοριών και μέσα από πρωθύστερα που καθυστερούν την πλοκή σε κρίσιμα σημεία, εντείνοντας την αγωνία για τη συνέχεια. Έχουμε κινηματογραφική, απτή, ρεαλιστική, στακάτη, γρήγορη γραφή που ζωντανεύει καθημερινές καταστάσεις της σύγχρονης εποχής και πραγματικότητας αλλά φυσικά και τις απαραίτητες για το είδος στο οποίο εντάσσεται το βιβλίο ερωτικές αλλά και υπερβολικές σκηνές, όπως αυτή με το φιλί μπροστά σε όλο το σχολείο. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Γιώργος Αγγελίδης ξέρει να διεισδύει στην ψυχή των χαρακτήρων του και να τους παρουσιάζει ολοκληρωμένους και συνεπείς, καθόλου χάρτινους ή ψεύτικους. Βήμα προς βήμα παρακολουθούμε την πορεία των δύο νέων, τις διαφορετικές τους νοοτροπίες και αντιλήψεις με τις οποίες συμπληρώνουν τελικά ο ένας τον άλλον, δυναμιτίζοντας το πάθος και τον έρωτα ανάμεσά τους, με τα απαραίτητα εμπόδια και μυστικά να τους οδηγούν σε χωριστά αρχικά μονοπάτια. Το μυθιστόρημα, μέσα από μια φυσιολογική, καθημερινή ανθρώπινη σχέση, καταγράφει και καταρρίπτει τα περισσότερα στερεότυπα που θα συναντήσει κάποιος στον μοναχικό δρόμο για την ερωτική του αυτογνωσία, ειδικά όταν νιώθει πως έλκεται από άτομα του ίδιου φύλου. Τα ενοχλητικά πειράγματα αλλά και η υποστήριξη, η εσωστρέφεια αλλά και ο έρωτας, είναι όλα εδώ, ανάμεσα στις σελίδες και χαρίζουν αισιοδοξία, δύναμη και γνώση στον αναγνώστη. «Γιατί, αν τα συναισθήματά μου ήταν για κάποιον σαν εσένα, πώς θα μπορούσαν να ήταν κακά;» (σελ. 113).

Ο Σπύρος και ο Ορέστης δεν κομπάζουν ούτε δείχνουν «κουλ» ή «άνετοι», δεν αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα αλλά βουτάνε βαθιά μέσα τους, με συστολή, δισταγμό, ακόμη και ενοχές αλλά το κάνουν, προχωράνε για να γνωρίσουν και να γνωριστούν. Παραθέτουν στην αφήγησή τους όλα όσα βιώνουν και σκέφτονται, παραδέχονται τα λάθη τους και μαθαίνουν από αυτά, εξετάζουν τις διαφορετικές οπτικές των προβλημάτων μα πάνω απ’ όλα ζουν τον απόλυτο έρωτα. Και πώς ξέρουν ότι είναι έρωτας; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι, αφού δεν έχουν νιώσει ποτέ ξανά έτσι (κάψιμο στο στήθος και μυρμήγκιασμα χαμηλά στην κοιλιά) για κανέναν άλλον; Επιπλέον, σηκώνουν ένα διττό βάρος: ο Σπύρος είναι πιο μελαμψός και ήδη νιώθει τον ρατσισμό στο πετσί του, ο δε Ορέστης νιώθει πως προδίδει τον κολλητό του, Ιάσονα, μιας και αγαπάει τον αδελφό του! Η ιστορία επίσης φωτίζει, αν και λιγότερο, τον Ιάσονα, τους γονείς των παιδιών, έναν-δύο καθηγητές τους και κάποιες συμμαθήτριές τους, ώστε όλοι μαζί να φτιάξουν ένα όμορφο, καλοσχηματισμένο και με ποικίλες πτυχές παζλ, μια ποικιλία χαρακτήρων που θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον και θα αποτυπώσουν διάφορα στιγμιότυπα και καταστάσεις της σημερινής εποχής, χαρίζοντας αληθοφάνεια και ρεαλισμό.

Με το «Α΄ στον έρωτα», ο συγγραφέας κατάφερε να ανεβάσει τον πήχη στον τομέα του άρλεκιν μυθιστορήματος γράφοντας ένα κείμενο γεμάτο διεισδυτικά ψυχογραφήματα, απρόσμενες εξελίξεις, γρήγορες σκηνές που με έκανε να προβληματιστώ, να γελάσω, να παρακολουθώ με αγωνία ως το τέλος μια κατά βάση απλή ιστορία που όμως σταδιακά διαπίστωσα πως είναι ολοκληρωμένη και μελετημένη, με διακριτικά καλολογικά στοιχεία και μια σωστά προετοιμασμένη πλοκή που με ικανοποίησε απόλυτα. Αλήθειες και ψέματα, μυστικά και λάθη, τύψεις και αγάπη δίνονται με μέτρο και ρεαλισμό και όλα θα κριθούν σ’ εκείνη την εκδρομή στην Καστοριά, η οποία αποτυπώνεται κι αυτή με ενάργεια και ομορφιά. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είσαι οποιοσδήποτε άλλος και όχι ο εαυτός σου, όποιος λοιπόν εμφύσησε αυτόν τον φόβο μέσα σου δεν πρέπει να τον φοβάσαι και η απάντηση στον φόβο τους για τη διαφορετικότητα είναι η υπερηφάνεια! Αυτά πρεσβεύει μεταξύ άλλων το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Αγγελίδη που εγκαινιάζει μια σειρά queer λογοτεχνίας στις πάντα πρωτοποριακές εκδόσεις Bell.

Βιβλίο Σκοτεινή κληρονομιά
Συγγραφέας Γιώργος Αγγελίδης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Αγγελίδης έγραψε ένα δυνατό, έξυπνο και ευρηματικό μυθιστόρημα τρόμου που εκτυλίσσεται στο καθολικό μοναστήρι ενός αιγαιοπελαγίτικου νησιού. Η δράση ξετυλίγεται σε δύο κυρίως άξονες, στις αρχές του 1940 και στο 1996, σύντομα όμως ο τρόπος γραφής αναμιγνύει υποδειγματικά τις δύο φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες και μας ταξιδεύει πότε στο σήμερα και πότε στο χτες συστήνοντάς μας δύο διαφορετικές γυναίκες που έχουν να πολεμήσουν, να παλέψουν, να νικήσουν, να επιβιώσουν από τη σκοτεινή κληρονομιά που τις κυνηγάει. Ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που μπλέκει τη φαντασία με την πραγματικότητα, τους εφιάλτες που βιώνουν οι δύο ηρωίδες με τα πραγματικά γεγονότα που καλούνται να αντιμετωπίσουν, το σήμερα με το χτες. Οι εναλλαγές μεταξύ των διαφορετικών αφηγηματικών περιόδων κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον κι είναι έτσι δοσμένες που δε χάθηκα ούτε μπερδεύτηκα στιγμή. Ο συγγραφέας στήνει πολύ καλά τις ιστορίες του, με τους χαρακτήρες του να έχουν ένα παρελθόν που βγαίνει σιγά σιγά στην επιφάνεια μέσα από πρωθύστερα, συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην αγωνία και στο μυστήριο. Ρεαλιστικές περιγραφές τοπίων και φύσης, ανθρώπων και καιρικών φαινομένων, καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις και μεταφορές που χαρίζουν λογοτεχνικότητα σ’ έναν αγώνα δρόμου προς την αλήθεια που θα ενώσει αυτές τις διαφορετικές περιόδους: «Τα σύννεφα γλιστρούσαν γοργά στον γκρίζο ουρανό. Θαρρείς και βιάζονταν στο δρόμο τους από το κορφοβούνι που τα έφτυνε μέχρι τη θάλασσα που τα ξεθώριαζε στην ανυπαρξία» (σελ. 11). Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεπηδάει μια ανάγλυφη και υποβλητική ατμόσφαιρα τρόμου που δε δημιουργείται από περιγραφές φρικαλεοτήτων ή άλλες εύκολες λύσεις. Καλά μελετημένο λεξιλόγιο, σωστή έμφαση στα γεγονότα που πρέπει τη στιγμή που πρέπει, καλοσχεδιασμένες ανατροπές μα πάνω απ’ όλα ένα πανέξυπνο παιχνίδι με τον αναγνώστη είναι μερικά μόνο από τα πλεονεκτήματα της συναρπαστικής αυτής περιπέτειας. Η αγωνία κορυφώνεται για διαφορετικό λόγο σε κάθε χρονική περίοδο, με κυρίαρχη τη βασική ερώτηση: πώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους και τι συμβαίνει με το μοναστήρι που βρίσκεται πάντοτε μπροστά μας;

Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση γνωρίζουμε την Άννα, η οποία κλέβει ένα τετράδιο από το γραφείο της ηγουμένης και αρχίζει να γράφει μανιωδώς για όσα βλέπει και για όσα ακούει από τη στιγμή που ήρθε στη μονή. Ορφανή, τη μεγάλωσε ο θείος της και την έστειλε στο μοναστήρι της Κυράς των Αγγέλων για ασφάλεια και για δουλειά. Στο μοναστήρι λειτουργεί και οικοτροφείο που χρειάζεται μια κοπέλα για τις δουλειές, τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο αγγελικά. Τι απέγιναν οι γονείς της όμως και γιατί μεγάλωσε με τον θείο της; Θα επιστρέψει από τον πόλεμο; Η Άννα είναι πρόθυμη να δεχτεί αυτήν τη νέα ζωή, μόνο που είδε κάτι που τη φόβισε πολύ και γι’ αυτό άρχισε να ξετυλίγει ένα κουβάρι γεμάτο μυστηριώδη και αλλόκοτα γεγονότα. Πώς γίνεται μέσα σε μια νύχτα να εξαφανιστούν ταυτόχρονα και χωρίς ίχνη οι μοναχές του μοναστηριού και οι οικότροφοι; Δώδεκα μοναχές, η ηγουμένη και οχτώ ορφανές κοπέλες θα τυλίξουν την Άννα σ’ έναν ασφυκτικό κλοιό. «Ο δρόμος των Αγγέλων είναι επώδυνος. Όμως η σωτηρία της ψυχής και η θέωση αξίζουν κάθε είδους μαρτύριο. Σωματικό ή ψυχικό» (σελ. 131). Μήπως όμως αυτή η δικαιολογία δεν είναι αρκετή για να εξηγηθούν τα όσα αντικρίζει η Άννα και κάποιοι παίρνουν στα χέρια τους την κατάσταση για να πραγματοποιήσουν τα δικά τους ανομολόγητα σχέδια; Είναι πραγματικότητα ή οράματα αυτά που βλέπει η Άννα; Τι κρύβει το μοναστήρι; Τι θα συμβεί που θα ατσαλώσει τη θέληση της Άννας να μείνει και να λύσει τον αινιγματικό γρίφο με τις φριχτές σκηνές που βλέπει τη μια στιγμή αλλά εξαφανίζονται την επόμενη; Αποκούμπι και σημαντικό στήριγμα στον αγώνα της είναι ο κηπουρός Θεοχάρης με το ξύλινο πόδι, που εμφανίζεται σχεδόν ως δια μαγείας την πιο κρίσιμη στιγμή, επομένως μήπως έχει κι αυτός τα δικά του σχέδια;

Ταυτόχρονα, πάλι με πρωτοπρόσωπη γραφή, γνωρίζουμε και την Έμμα Σμιθ, μητέρα της Φιλίας, ενός κοριτσιού που συνεννοείται μαζί της με συσκευή επικοινωνίας γεμάτη εικονίδια. Η Έμμα, που βιώνει κακοποιητικές στιγμές στον γάμο της, βρίσκει τη δύναμη να ταξιδέψει στο νησί, αφήνοντας πίσω τη σκληρή και δύσκολη ζωή της μονογονεϊκής οικογένειας και τις διπλοβάρδιες σε φαστφουντάδικο στην Αμερική. Η Φιλία, ένα ιδιαίτερο παιδί, κρύβει επιθετικότητα και ξεσπά σε εκρήξεις βίας και μίσους και η μητέρα της κάνει σκληρό αγώνα για να κρατήσει όρθια τη μεταξύ τους σχέση, να τη βοηθήσει όσο και όπως μπορεί και να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη της. Η ζωή τους είναι δύσκολη, σκληρή, γεμάτη δάνεια και δουλειές του ποδαριού, με τους δικούς της ανθρώπους να της έχουν γυρίσει την πλάτη. Η παράδοξη και παράξενη κληρονομιά που την έφερε στην Ελλάδα είναι η αφορμή που θα της δώσει τη δύναμη για να κάνει τα πάντα ώστε να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να γίνει δυνατή, ικανή να μεγαλώσει επιτέλους σωστά το παιδί της, να πάψουν να τη λυπούνται. Το χωριό Αμάραντος, όπου και το μοναστήρι, περιγράφεται με κάθε παραστατική λεπτομέρεια, ζωντανεύοντας με υπέροχο και ρεαλιστικό τρόπο ένα συνηθισμένο νησιώτικο χωριό, με τη μεσημεριανή του ραστώνη, τα ασβεστωμένα σπίτια, το καφενείο-ταβέρνα που ανοίγει μόνο το βράδυ, με τους κατοίκους να λείπουν στα χωράφια και τις γυναίκες να ετοιμάζουν το φαγητό στις πόρτες των σπιτιών, με τα παιδιά να τρέχουν ελεύθερα στα σοκάκια κλπ. Πόσο όμορφη και ειδυλλιακή εικόνα και πόσο ριζικά αλλάζει όταν οι κάτοικοι μαθαίνουν τον πραγματικό λόγο της παρουσίας της Έμμα στον τόπο τους. Τι συμβαίνει λοιπόν στο μοναστήρι που δημιουργεί την άκρως αντίθετη ατμόσφαιρα, αυτήν του φόβου και της αγωνίας; Γιατί όποιος ακούει γι’ αυτό μεταμορφώνεται από καλοσυνάτο και ευγενικό σε εσωστρεφή και ψυχρό συνομιλητή; Τι συνέβη κι έπαψε ο τόπος να είναι μετά τον πόλεμο καρπερός; Στο πλάι της Έμμα θα σταθεί ο γοητευτικός και ορθολογιστής ιερέας Ιάκωβος, που δε δίνει σημασία στις φήμες και στις δεισιδαιμονίες του χωριού για το μοναστήρι, αντιθέτως, προτιμά να σκέφτεται και να ερευνά. Η Έμμα τον ερωτεύεται και αποζητά τη βοήθειά του ώστε να καταφέρει να ξεπεράσει την εχθρότητα των κατοίκων και ταυτόχρονα να καταλάβει πώς και γιατί βρέθηκε μπλεγμένη με το μοναστήρι και τι μυστικά κρύβει. Μόνο που…

Η »Σκοτεινή κληρονομιά», με το ερεβώδες φόντο, τις αξέχαστες στιγμές τρόμου, τα υποδειγματικά πισωγυρίσματα μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη, μεταξύ του σήμερα και του χτες, ξεδιπλώνει με μαεστρία και με αξιόλογο τρόπο δύο ιστορίες όπου πρωταγωνιστούν ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, άκρως ρεαλιστικοί, απόλυτα ανθρώπινοι, με καλοδουλεμένα αίτια και αιτιατά, δράσεις και αντιδράσεις. Καμία πρόταση δεν είναι περιττή και ακόμη και η παραμικρή λέξη είναι απόλυτα ταιριαστή με την κουλτούρα, τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις του κάθε ήρωα που μας συστήνεται μέσα από το κείμενο. Η Άννα μεγαλώνει με τον θείο της που αναγκάζεται να πάει στον πόλεμο και καταλύει σ’ ένα μοναστήρι γεμάτο μυστικά, γεμίζει ερωτήματα αλλά πεισμώνει, παθαίνει σοκ με όσα αντικρίζει και με όσα, αντίθετα, της καταμαρτυρούν αλλά επιμένει να φτάσει στην άκρη του νήματος. Ταυτόχρονα, η Έμμα είναι μια γυναίκα που βιώνει έναν κακοποιητικό γάμο και αγωνίζεται να μεγαλώσει ένα παιδί με αναπηρία. Πώς βρήκε τη δύναμη να φύγει μακριά από τον δυνάστη της; Πώς θα είναι η σχέση της με την κόρη της από δω και πέρα; Ο συγγραφέας κατάφερε να διεισδύσει στην ψυχοσύνθεση δύο διαφορετικών γυναικών και να τις παρουσιάσει με πιστότητα και αληθοφάνεια, τοποθετώντας δίπλα τους εξίσου ολοκληρωμένες προσωπικότητες με τις οποίες συμπάσχουμε, θυμώνουμε, λυπούμαστε κλπ. Επιπλέον, οι έξυπνες και υπολογισμένες εναλλαγές στις εξελίξεις του παρόντος και του παρελθόντος αλλά και του ίδιου του περιστατικού, μιας κι εκεί που διαβάζουμε για κάτι, αυτό το ίδιο συμβάν αλλάζει οπτικές γωνίες, θέση στον χωροχρόνο και ξαναστήνεται υπό άλλες συνθήκες και με άλλους θεατές δημιουργούν ένα αείρροο καλειδοσκόπιο με ποικίλες οπτικές γωνίες που εμπλουτίζουν τη δράση. Για να μην αναφερθώ στην πανέξυπνη ανατροπή κοντά στο τέλος του βιβλίου που άλλαξε ριζικά τις οπτικές γωνίες κι έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους θέση, μόνο και μόνο προσδίδοντας ακόμη περισσότερη φρίκη και αγωνία για τα όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν τους έδινα σημασία γιατί η ροή, οι εξελίξεις, με παρέσερναν αλλού! Πόσα διαχρονικά μηνύματα, πόσες καίριες παρατηρήσεις παρεισφρέουν ανάμεσα στις γραμμές, όπως για παράδειγμα: «…το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να μας αγγίξει όσο δεν του το επιτρέπουμε» (σελ. 247). Και αργότερα: «Το παρελθόν έχει παρέλθει, δεν μπορούμε να το αγγίξουμε, να το αλλάξουμε, οπότε δεν έχει νόημα να το σκεφτόμαστε. Το μέλλον, πάλι, είναι αβέβαιο, οπότε είναι ανούσιο να επιχειρούμε να το τιθασεύσουμε πριν γίνει παρόν…Μπορεί να μην μπορούμε να αγγίξουμε το παρελθόν… μα εκείνο μας αγγίζει διαρκώς γιατί μας έχει ήδη αλλάξει. Μας έχει κάνει αυτό που είμαστε στο παρόν» (σελ. 305).

Το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Αγγελίδη είναι σαν ένα βάζο με μελάσα που βουτάς μέσα του γεμάτος περιέργεια να δεις τι υπάρχει στο κέντρο ή στον πάτο κι ώσπου να φτάσεις εκεί έχουν κολλήσει πάνω σου χιλιάδες λέξεις που συναποτελούν το περιεχόμενο του βιβλίου και τις κουβαλάς μαζί σου ως το μοιραίο και λυτρωτικό τέλος της ανάγνωσης. Παιχνίδια με το μυαλό του αναγνώστη, μάχες μεταξύ δεισιδαιμονίας και πραγματικότητας, διαρκές κυνήγι φανταστικού και ρεαλιστικού, η μια ιστορία βυθίζεται μες στην άλλη με τέτοιο τρόπο που αδιαφορούσα για το γιατί ενώνονταν, αφού με ενδιέφερε κυρίως το πώς ενώνονταν, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, τρόμος και σασπένς, ανατριχιαστικές περιγραφές που στήνουν υποβλητική ατμόσφαιρα σε κάθε σημείο του νησιού, του μοναστηριού, της εξοχής είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα ενός δυνατού, καλού βιβλίου που θα θυμάμαι για καιρό.