Βιβλίο Άσε το κακό να μπει
Τίτλος πρωτοτύπου Låt den rätte komma in
Συγγραφέας John A. Lindqvist
Μεταφραστής Βίκυ Μανωλοπούλου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Οξύ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν ξέρω τι να πρωτοσημειώσω, τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοσχολιάσω. Μου άρεσε η γραφή φυσικά, το σκηνικό, η πλοκή, οι χαρακτήρες. Ο συγγραφέας με πείθει και πολύ καλά μάλιστα ότι ναι, μπορούν να υπάρξουν βρικόλακες και στη σημερινή εποχή (καλά, μιλάμε για τη Σουηδία, που το κλίμα και οι περιστάσεις ευνοούν να γεννηθούν τέτοιες ιστορίες) και αυτοί οι βρικόλακες να είναι άρρωστοι, να αγωνιούν, να δολοφονούν αλλά και κάποιοι να έχουν ακόμη αισθήματα αγάπης και φιλίας που να υπερβαίνουν κι αυτήν την αίσθηση καθήκοντος (πιείτε αίμα, κάνει καλό).

Ας ξεκινήσω με τον Όσκαρ, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ένα παιδί στα 13-14 περίπου, κλειστό, με χωρισμένους γονείς, αύταρκες (κατουριέται πάνω του και για να μην τον κοροϊδεύουν φορά την «κατουρόμπαλα», μια μπάλα από αφρολέξ που προστατεύει να μη λερώνεται). Μαθαίνουμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια, απορίες, συναισθήματα, ερωτικά σκιρτήματα (όσα έχει μια τέτοια ηλικία). Εχθροί του, τρία μεγαλύτερα παιδιά που του κάνουν τη ζωή δύσκολη (πειράγματα, κοροϊδίες, νταηλίκια, παληκαρισμοί κλπ.). Ζει σε μια πόλη όπως όλες οι πόλεις της Σουηδίας. Με τους αλκοολικούς της, τους παρίες της, το αβέβαιο αύριο, τις μελαγχολικές σκοτεινές μέρες του βόρειου ημισφαιρίου, την τρεμάμενη μισοσβησμένη ελπίδα στα μάτια όλων των μέσων ανθρώπων. Κι όλα αλλάζουν όταν έρχεται στο διπλανό διαμέρισμα η Έλι.

Η Έλι είναι βρικόλακας. Τη συντροφεύει (μάλλον συνοδεύει) ένας άντρας που είναι ερωτευμένος μαζί της και την αγαπάει πάνω από τη ζωή του. Παρόλες τις αντιρρήσεις του και τους ενδοιασμούς του αναγκάζεται να βγει προς άγραν αίματος για να νιώσει καλύτερα η αγαπημένη του, με αντάλλαγμα μια βραδιά με χάδια (η Έλι συν τοις άλλοις είναι ένα άφυλο πλάσμα, ένα ευνουχισμένο αγόρι, και γι’ αυτό καταδικασμένο να μη νιώσει πότε σαρκική χαρά λόγω του μπλεγμένου συναισθηματικού του κόσμου) (το μόνο στοιχείο που με χάλασε ήταν αυτό, όλα τα άλλα δοσμένα καταπληκτικά, βλέπε κατωτέρω, έπρεπε η Έλι να είναι Ελίας και να μπερδευτούν τα πράγματα χειρότερα; Προς Θεού, ποτέ και πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα το ερωτικό, τίποτα του στυλ ποιος είμαι και τι θέλω, λόγω αυτής της αναπηρίας και της ανάγκης για αίμα που κυριαρχεί έναντι οτιδήποτε άλλου, οπότε δεν μπλέκουμε τα μπούτια μας με έναν άφυλο βρικόλακα-επίσης εξαιρετικό εύρημα να ζούμε την ιστορία της Έλι μέσα από τα μάτια του Όσκαρ όταν φιλά την Έλι!). Ο Χόκαν λοιπόν ψάχνει θύματα για αίμα για να ταΐσει την καλή του. Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα στραβώνουν και ο κατά συρροήν δολοφόνος της πόλης πιάνεται στα πράσα;

Μπορεί όλα αυτά όπως τα περιγράφω να ακούγονται υπερβολικά αλλά, πιστέψτε με, είναι τόσο καλογραμμένα, τόσο ρεαλιστικά, τόσο συναισθηματικά δοσμένα που συμπάσχεις από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Πραγματικά, ένα βιβλίο με αρχή, μέση και τέλος, ύβρη και κάθαρση. Δίνεις δίκιο στο παιδί που κλέβει τον πατριό του για να το προσέξει η μητέρα του, δίνεις δίκιο στην Έλι που σκοτώνει για να μείνει ζωντανή, δίνεις δίκιο στη γυναίκα που αυτοκτονεί για να σώσει κυρίως τον άνθρωπο που αγαπά, δίνεις δίκιο στην Έλι που έρχεται για να σώσει τον Όσκαρ από τον τελευταίο ολέθριο γύρο αντιμετώπισης των νταήδων που του κάνουν τη ζωή μαύρη.

Σασπένς, ανατροπές, ανοιχτό στόμα, άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν ένα ποσοστό του σουηδικού πληθυσμού, κλειστοί, απομονωμένοι, κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου που κάνει μαρμελάδα κάθε θέληση, κάθε αισιοδοξία. Μου έκανε εντύπωση που ο συγγραφέας ξέρει τόσα πολλά για τους βρικόλακες. Ποτέ δεν περίμενα ότι ο βρικόλακας είναι σαν ξενιστής, με ένα πλάσμα μέσα του αυτόνομο και αυτόβουλο, που ζητά αίμα και χτυπά η καρδιά του διαφορετικά. Ούτε ότι κοιμούνται την ημέρα, με σβηστά ΤΕΛΕΙΩΣ τα φώτα, μέσα σε λίμνες αίματος. Επίσης πρέπει να το καλέσεις για να μπει κάπου αλλιώς πληγώνεται το σώμα του (άσε το κακό να μπει!!!). Καλοδουλεμένο έργο, σφιχτοπλεγμένο, ανατρεπτικό, αστυνομικό και κοινωνικό περισσότερο παρά δρακουλιάρικο και τρομακτικό. Επί τη ευκαιρία δεν θεωρώ τον John A. Lindqvist τον νέο Stephen King. Ο Lindqvist , τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βιβλίο, έχει καλολογικά στοιχεία, έχει αφηγήσεις με μάτια τρίτων, έχει πολλά πράγματα που χωρίς δισταγμό προσωπικά θα το χαρακτήριζα λογοτεχνικό θρίλερ. Μην το χάσετε (και να δείτε και την αντίστοιχη ταινία, όχι την αμερικανική αλλά τη σουηδική).

Α, ένα σοβαρό μειονέκτημα της έκδοσης του 2011 είναι η ελλιπής επιμέλεια: λείπουν ολόκληρες λέξεις στο κείμενο (ευτυχώς το παρατήρησα 10-12 φορές συνολικά αλλά χτυπάει άσχημα στο μάτι όπως και να το κάνουμε).

Βιβλίο Ο Στόχος: Δευτέρα Παρουσία
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο νέο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας περιγράφει με τον οικείο γρήγορο και σφιχτοδεμένο τρόπο του το πώς εξελίσσεται η ζωή και η προσωπικότητα του δημοσιογράφου που γνωρίσαμε στο «Ημερολόγιο». Μια γυναίκα-Λίλιθ είναι κρυμμένη πίσω από τη μεγαλύτερη συνωμοσία όλων των εποχών κι έχει σχέδια που θα στοιχίσουν στον κόσμο το τέλος του. Ενώ στο πρώτο βιβλίο είχαμε εναλλάξ αφηγηματικές περιγραφές και αποσπάσματα ημερολογίου, εδώ το κείμενο παρατίθεται με τριτοπρόσωπη αφήγηση μεν αλλά με ενδείξεις ώρας και μέρας ακόμη και τρεις φορές στην ίδια σελίδα. Έτσι ο αναγνώστης αποκτά την αίσθηση πως διαβάζει με ένα ρολόι που χτυπάει ανελέητα τον χρόνο, αλλάζοντας για πάντα με κάθε τικ και κάθε τακ τις ζωές των ηρώων του βιβλίου, κόβοντας την ανάσα με κάθε κεφάλαιο. Η ένταση, η αγωνία, ο γρήγορος ρυθμός, η αστείρευτη φαντασία, οι έξυπνες ανατροπές συνταιριάζονται με ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τις αρχαίες μυστικές τελετές και ένα μυστήριο που περιβάλλει τη ζωή του αρχαίου συγγραφέα τραγωδιών Σοφοκλή.

Μου άρεσε που επισημάνθηκε διακριτικά η επιμονή όλων των πολιτισμών να δίνουν κυρίως γυναικεία μορφή στους δαίμονες (π. χ. Μορμώ, Γοργώ, Λίλιθ κλπ.) και στον τρόπο που καταγράφηκαν οι τελετές, δείγματα των οποίων είχαμε δει και στο προηγούμενο βιβλίο. Ήταν μια καλή εξέλιξη ο τρόπος με τον οποίο βαθμηδόν έμπλεκε ο Πινιατέλι με τα διάφορα εγκλήματα, με την αστυνομία να τον καθιστά βασικό ύποπτο κάθε φορά αλλά χωρίς αποδείξεις δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο αναφέρθηκε στον Μεσσία και η ρηξικέλευθη ματιά για την πραγματική ταυτότητα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου μου έδειξε πως ο συγγραφέας μπορεί κυριολεκτικά να συνδυάσει τα πάντα και να σε πείσει γι’ αυτό. Το μόνο που με απώθησε ήταν η επιμονή σε ανατριχιαστικές περιγραφές των φόνων και των τρόπων θανάτωσης (αίματα, κόκαλα, έντερα, κομμένοι λαιμοί κλπ., όλα λεπτομερώς).

Στο δεύτερο βιβλίο του «Στόχου», με τίτλο «Δευτέρα Παρουσία», η ιστορία του δημοσιογράφου Βιτόριο Πινιατέλι κορυφώνεται και αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο την κυριολεκτικά προαιώνια εχθρό του, τη Γοργώ αλλά και κάτι χειρότερο, κάτι μεγαλύτερο, κάτι ασύλληπτο, κάτι που ούτε ο ίδιος ο Πάπας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Το συστήνω για όσους αρέσκονται να διαβάζουν ανατριχιαστικές ιστορίες με σκοτεινή υπόθεση.

Βιβλίο Ο Στόχος: Ημερολόγιο
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Εξαιρετικό λεξιλόγιο και πανέξυπνες περιγραφές. Δεν τολμούσα να αφήσω ούτε μία σελίδα αδιάβαστη! Και από ένα σημείο και μετά, που αρχίζει η πλοκή να γίνεται λίγο «διαφορετική», δεν υπάρχει σωτηρία, το διάβασα με μια ανάσα! Έμεινα άφωνος με τον ικανότατο τρόπο που πλέκει ο συγγραφέας την ιστορία μιας αριστοκρατικής οικογένειας με τη φαντασία τρόμου! Δηλαδή εγώ, που δε διαβάζω με τίποτα ιστορίες τρόμου και μάλιστα από Έλληνες συγγραφείς, την ξαναπάτησα όπως με το «Άσε το κακό να μπει», για το οποίο είχα ακούσει τα καλύτερα, το είχα ξεκινήσει με επιφύλαξη και μετά είχα παραδοθεί αμαχητί.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένος που φοβάμαι να γράψω περίληψη, μήπως μου ξεφύγει κάτι που θα προδώσει την πραγματική διάσταση της ιστορίας. Θα περιοριστώ στο εξής: Ιταλός δημοσιογράφος ταξιδιωτικού ρεπορτάζ φτάνει στην Αθήνα με νέα συνάδελφο για έρευνα στο Τατόι και στα κτήματα των βασιλιάδων. Μετά την εξαφάνιση της συναδέλφου του, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μυστηριώδη πλάσματα εμφανίζονται από το πουθενά, ένα χειρόγραφο ημερολόγιο αποκαλύπτει το ανάλγητο πρόσωπο του Μαξιμιλιανού και ιδίως του γιου, Βενέδικτου, μυστηριώδη πειράματα γίνονται σε υπόγειες στοές των κτημάτων ώστε να εκπληρωθεί ο Στόχος! Δε φανταζόμουν ποτέ πόσο αληθοφανέστατα θα έδενε η φαντασία του γράφοντος με την αληθινή αιτία που κατέλαβαν οι συνταγματάρχες την εξουσία πραξικοπηματικά το 1967!

Μόνο πολύ καλά λόγια έχω να γράψω για αυτό το υπέροχο δείγμα γραφής και ναι, θα υποστηρίξω θερμά ότι μπορούν και οι Έλληνες συγγραφείς να γράψουν τέτοιες διαφορετικές ιστορίες! Όσο παράξενα και απίστευτα και αδύνατον να συμβούν φαίνονται κάποια γεγονότα στο βιβλίο, η γραφή του Παναγιώτη Δεληγιάννη είναι αληθοφανέστατη και σε κανένα σημείο δε σκέφτηκα ότι διαβάζω χαζές αστήρικτες ιστορίες! Η μόνη μου ένσταση είναι στην περιγραφή της βιβλιοθηκονόμου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Βαρυμπόμπης, που αντιστοιχεί σε ένα στερεότυπο ξεπερασμένο εδώ και αρκετά χρόνια (ναι, από συναδελφική αλληλεγγύη το γράφω αυτό, βιβλιοθηκονόμος ων!).

Φροντίστε λοιπόν να έχετε άφθονο χρόνο μπροστά σας και άπλετο φως πριν ξεκινήσετε αυτό το βιβλίο. Όταν το κλείσετε η γνώμη σας για τις ιστορίες τρόμου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια! Το βιβλίο σταματά στο πιο κρίσιμο σημείο και περιμένω πώς και πώς να συνεχίσω με το δεύτερο!