Βιβλίο Vambeer για βρικόλακες 
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια νέα ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος κι έτσι γνωρίζουμε τον Ερνέστο και τον κόσμο του μ’ έναν άκρως διασκεδαστικό και χιουμοριστικό τρόπο. Ένας βίγκαν βρικόλακας που θέλει απλά πράγματα: να μη ζηλεύει, να μην έχει σύνδρομα ούτε διαταραχές, να απαλλαγεί από τα προβλήματα που στιγμάτισαν τη ζωή του από τότε που γεννήθηκε. Α, και να μάθει τι παραπάνω ξέρει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος όταν λέει «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», αφού οι βρικόλακες ζουν για μια αιωνιότητα μόνο, άρα μια μέρα θα πεθάνουν! Η ιστορία ξεκινάει με τη φιλία του Ερνέστο και της Έμας να έχει μπει πλέον σε σταθερές βάσεις κι έτσι ο αθώος και απονήρευτος Ερνέστο παρασύρεται από τη διαφήμιση του Λόνγκγιαρμπιεν, της πόλης όπου για τέσσερις μήνες δε βγαίνει ο ήλιος και όπου δεν επιτρέπεται να πεθάνεις. Ένας παράδεισος για τον ήρωά μας που επιτέλους θα κοιμάται ξεσκέπαστος, δηλαδή χωρίς το καπάκι της κάσας. Επιπλέον, αφού απαγορεύεται να πεθάνεις, η θνητή φίλη του, Έμα, θα μπορεί να ζήσει για πάντα στο πλάι του χωρίς να γίνει βρικόλακας. Έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να ρωτήσει κανέναν παίρνει την Έμα και φεύγουν για την πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στη Νορβηγία και στον Βόρειο Πόλο.

Από την πλευρά της, η Έμα ανυπομονεί να ζήσει στην απόλυτη γκοθίλα χωρίς να ξέρει τα πραγματικά σχέδια αγάπης του Ερνέστο για κείνη. Η διαμονή τους βγάζει άφθονο γέλιο από τα περιστατικά που βιώνουν και από τους αντίθετους χαρακτήρες τους: «Ρε συ… ήρθαμε στην άκρη του κόσμου να ευχαριστηθούμε την νταρκίλα και να κουλάρουμε» λέει η Έμα όταν ο Ερνέστο ζητάει επεξηγήσεις για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου που μόλις είδαν και τη ζαλίζει με ατάκες του Μάριο Μεντόζα. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν γνωρίζουν τον ντελιβερά Τομπίας, έναν γοητευτικό γκοθά που ξεκινάει να κάνει παρέα με την Έμα κι ο Ερνέστο ζηλεύει: «…όσο την έβλεπα να απομακρύνεται από εμένα τόσο η επιθυμία μου για μια αφαίμαξη φούντωνε»! Τελικά, αποτέλεσμα της φάσης μεταξύ Έμα και Τομπίας είναι να ανοίξουν στην πόλη εργοστάσιο ζυθοποιίας με κεφάλαια του Ερνέστο, ο οποίος παλεύει με αντικρουόμενα αισθήματα: το άγχος του αποχωρισμού αφού η φίλη του θα μένει εκεί και τη χαρά του αφού όσο η φίλη του θα μένει εκεί θα ζει αιώνια. Ναι, χμ…

Η μητέρα του Ερνέστο, μετά τις αποκαλύψεις στα προηγούμενα βιβλία και τον θάνατο κάποιων αγαπημένων προσώπων, έχει εξαφανιστεί κι αυτό έχει στοιχίσει στον βρικόλακά μας. Ακόμη του λείπει η μητέρα του παρά τη χειριστική και τοξική της συμπεριφορά απέναντί του, λέει πως «Η μανούλα ήταν η μοναδική μου ρίζα», νιώθει για τα καλά ορφανός, σαν τον Ρεμί στο «Χωρίς οικογένεια» του Έκτορα Μαλό και φοβάται για κείνη μην κάνει κακό στον εαυτό της. Μια μεγάλη έκπληξη όμως θα την ξαναφέρει στη ζωή του με τρόπο που αποδεικνύει τον ναρκισσιστικό εαυτό της. Μήπως θέλει με τον τρόπο της όμως να κάνει μια διορθωτική κίνηση και να γεμίσει τον γιο της περηφάνια για κείνη; Ή το κάνει μόνο για να τραβήξει την προσοχή και για να δει τον θαυμασμό στα μάτια του γιου της για κείνη; Νάσου και η γιαγιά του Ερνέστο, Αμπρόσια Μπουνίκουλ, που του αποκαλύπτει κάτι που δεν μπορεί να χωνέψει. Οι αντιδράσεις του με έκαναν να ξεκαρδιστώ στα γέλια αλλά η Αμπρόσια βεβαιώθηκε πως το παιδί δεν πάει καλά από νοητικής άποψης. Μπορεί λοιπόν να ακολούθησε κι εκείνη την καρδιά της αλλά γιατί είναι καταζητούμενη σύμφωνα με μια αφίσα που βρήκε ο Ερνέστο; Τι κακό έκανε και σε ποιον; Γιατί δε μιλιέται με την κόρη της;

Στιβαρές προσπάθειες για να επιζήσει από αυτόν τον κυκεώνα αλλοπρόσαλλων συμπεριφορών και εμφανίσεων εξακολουθεί να καταβάλλει ο δόκτωρ Κοψοκοίλης που προσπαθεί να βγάλει τον Ερνέστο από αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων και να δουλέψουν πάνω στην αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του και την αδυναμία του να παίρνει πρωτοβουλίες. Με αφορμή τον Τομπίας του τονίζει κάποια πράγματα και αφιερώνουν πολλές ξεκαρδιστικές (για τον αναγνώστη) συνεδρίες, τις οποίες το βαμπιράκι μας παρερμηνεύει και καταφεύγει σε πρωτοβουλίες που φέρνουν τη μια αναποδιά μετά την άλλη. Είναι εγωιστής; Ανασφαλής; Ατομιστής; Ή απλά φοβάται την εγκατάλειψη που τη βίωσε σε μεγάλο βαθμό; Ή μήπως έχει διαταραχή άγχους αποχωρισμού; Απορώ πώς επέζησε ως το τρίτο βιβλίο! Το κάστρο όπου ζει ο Ερνέστο και φιλοξενεί πλέον ένα πετυχημένο ξενοδοχείο και έναν αναγνωρισμένο ξενώνα κακοποιημένων βρικολάκων δεν τον χωράει. Έχει δημιουργήσει με τις πετυχημένες επιχειρήσεις του και με την εκκεντρική εμφάνισή του φρενήρη μόδα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα τελικά να έχει χάσει τον εαυτό του και την ταυτότητά του, να έχει γίνει αόρατος και, για να εντυπωσιάσει την Έμα και να την κρατήσει κοντά του, προσπαθεί να σκεφτεί κάτι που θα τον ανεβάσει στην εκτίμησή της, κάτι που θα γεμίσει τις μέρες του, θα δώσει νόημα στη ζωή του. Το αποτέλεσμα καταλαβαίνετε ποιο θα είναι…

Το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως, αυτήν τη φορά όμως διαπίστωσα πως υπάρχουν και δεύτερες, αρκετά σοβαρότερες, αναγνώσεις. Ο Ερνέστο μου θύμισε έντονα τους ανθρώπους που αναλώνονται στα μέσα δικτύωσης ή / και κάνουν αυτοσκοπό την προβολή τους εκεί, με αποτέλεσμα δυσβάσταχτες ψυχολογικές συνέπειες. «Τα θύματα της μόδας είναι υποχείρια μιας σχεδόν αρρωστημένης σχέσης, με τάσεις μιμητισμού που δεν έχουν δημιουργική αντίληψη…» (σελ. 143). Η συγγραφέας λοιπόν, με όχημα το καλό χιούμορ, παραθέτει ενδιαφέρουσες σκέψεις και υποδείξεις πάνω στα βήματα που οφείλει να ακολουθήσει κανείς («-Θα προχωρήσουμε βήμα βήμα. -Περπατώντας γίνεται η θεραπεία;», σελ. 170) για να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του και γενικά να βελτιώσει την ψυχική του υγεία. Ταυτόχρονα, μέσα από ξεκαρδιστικά παραδείγματα, τονίζονται οι ολέθριες καταστροφές στη ζωή και στις επιλογές κάποιου αν παρασυρθεί και να εμπιστευθεί άγνωστες επαφές στο διαδίκτυο, όπου ο καθένας ωραιοποιεί τον εαυτό του. «Στην πραγματική ζωή μια τέτοια φιλία δεν μπορεί να διατηρηθεί γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με τον άλλον αποκτάς επίγνωση των ελαττωμάτων του» (σελ. 230). Άλλωστε: «Ο θεσμός της φιλίας βιώνεται με την πραγματική επαφή και μοιάζει μαγικός» (σελ. 230). Παρά τα κωμικά περιστατικά, το ρεσιτάλ βλακείας που φέρνει στα όριά τους τους γύρω του, την περιορισμένη νοημοσύνη και αντίληψη (αυτά όμως λόγω αθωότητας και όχι κάποιας δυσλειτουργίας) του Ερνέστο δε γίνεται να μη συγκινηθώ με την περίπτωσή του και να μη διαπιστώσω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας κολοβωμένοι ψυχολογικά που αποζητούν λάθος ερείσματα για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Αν δεν ξέρεις το παρελθόν σου, πώς θα προχωρήσεις; Αν δε γνωρίζεις καλά ποιος είσαι, πώς θα καταλάβεις τι θέλεις, τι ζητάς και τι προσμένεις από σένα και από τους άλλους γύρω σου;

Το «Vambeer για βρικόλακες» είναι άλλο ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τις προσπάθειες ωρίμανσης και ανεξαρτησίας ενός βρικόλακα που αντικατοπτρίζει τα μειονεκτήματα των τοξικών σχέσεων που βιώνουμε όλοι μας, που χαρίζει θετική διάθεση και αυτοπεποίθηση σε όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτόν τον κλοιό και ισοπεδώνει τα πάντα εξανθρωπίζοντας τα βαμπίρ και φέρνοντάς τα στη δική μας καθημερινότητα. Γέλιο και σκέψη, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα, ξεκαρδιστικές σκηνές και αστεία περιστατικά, απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, σημαντικά και διαχρονικά μηνύματα που περνάνε υποδόρια ανάμεσα στις γραμμές και αφήνουν το στίγμα τους χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς να βαρύνουν πολύ τη ροή της αφήγησης είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Ομολογώ πως θα μου λείψει το σύμπαν του Ερνέστο!

Βιβλίο Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων 
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια νέα ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος κι έτσι γνωρίζουμε τον Ερνέστο και τον κόσμο του μ’ έναν άκρως διασκεδαστικό και χιουμοριστικό τρόπο. Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν είναι ένας υπέρβαρος νεαρός βρικόλακας που μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις περιπέτειές του. Κοιμάται σε κάσα αλλά έχει και τάμπλετ για να βλέπει μεξικάνικες σαπουνόπερες. Στο προηγούμενο βιβλίο είδαμε τον έρωτά του με τη Σταυρρρούλα (ναι, με τρία ρ) και διαπιστώσαμε πόσο χειριστική είναι και πως δεν τον αγαπάει. Ο χαρακτήρας της και η συμπεριφορά της απέναντί του αντικατοπτρίζει ακριβώς τη στάση της μητέρας του, Βανέσας, κάτι που επιβεβαιώνει και ο ψυχίατρος δόκτωρ Κοψοκοίλης: οι άντρες που δεν έχουν καλή σχέση με τις μητέρες τους υποσυνείδητα αναζητούν ίδιου τύπου γυναίκες ως ερωτικούς συντρόφους κι αυτό δεν τους κάνει καλό. Ο νεαρός, μόλις εκατό χρόνων, αφηγητής αγωνίζεται να ανακαλύψει και πάλι το παρελθόν του, μιας και η μητέρα του προσπαθεί να τον κρατήσει στο σκοτάδι. Να όμως που ο Ερνέστο δεν παύει να την αγαπά και να την εκτιμά, πέφτοντας συνέχεια στις συναισθηματικές παγίδες που του στήνει. Έχει φύγει πλέον από κοντά της, διαπρέπει ως ηθοποιός στα θέατρα του Λονδίνου, δεν παύει όμως να αποζητά την επιβράβευσή της παρ’ όλο που εκείνη συνεχίζει να τον καταρρακώνει, απαξιώνοντας όλες του τις επιτυχίες ή και τα μικρά βήματα που καταφέρνει να κάνει για τον εαυτό του. Στην προσπάθειά του να χάσει κιλά, έκοψε το ανθρώπινο αίμα και πίνει μόνο συνθετικό, κάτι που τον βοήθησε και στην κοινωνικοποίησή του, αφού πλέον δεν επιτίθεται σε ανθρώπους.

Η αναπάντεχη φιλία του με την γκοθ Έμα έχει γίνει ένας ισχυρός δεσμός, έχουν αναπτύξει άψογη χημεία μεταξύ τους, δέθηκαν για τα καλά χάρη σε όσα έγιναν στο πρώτο βιβλίο της σειράς κι ας μην ξεχνάμε πως η Έμα, λόγω του μηδέν ρέζους αρνητικό αίματός της, δεν κινδυνεύει από τον Ερνέστο που έχει δυσανεξία σε αυτήν την ομάδα! Η Έμα παθαίνει την πλάκα της όταν ταξιδεύει στα Καρπάθια και ζει στην πιο ταιριαστή ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να φανταστεί! Οι διάλογοι με τον κολλητό της είναι καλοδουλεμένοι και στακάτοι, το μυαλό της παίρνει χίλιες στροφές και ανοίγει ένα night club με θεματικές βραδιές, με αποτέλεσμα να γίνει σύντομα μεγάλη ατραξιόν! Ταυτόχρονα, ο ευαίσθητος Ερνέστο διαπιστώνει πως δεν υπάρχει ΕΣΥΒ (Εθνικό Σύστημα Υγείας Βρικολάκων) και πως οι βρικόλακες δε θα μπορέσουν ποτέ να ζήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους ούτε να γίνουν αποδεκτοί από την κοινωνία τους. Πάντα θα πεθαίνουν αβοήθητοι, με ένα παλούκι στην καρδιά ή με εγκαύματα από τις ακτίνες του ήλιου ή με μια πλεξούδα σκόρδα γύρω στον λαιμό τους ή βρεγμένοι με θαλασσινό νερό. Έτσι η Έμα, αφού τον ξεκουνάει όποτε πέφτει σε τέτοιες συναισθηματικές λούμπες, καταφέρνει να συνδυάσει το μαγαζί της με τα σχέδια του φίλου της με ευρηματικό και φυσικά ξεκαρδιστικό τρόπο!

Στο νέο μυθιστόρημα με ήρωα τον Ερνέστο, υπάρχουν και πάλι άφθονες κωμικοτραγικές καταστάσεις με τη μητέρα του, που είναι μια άψογα σχεδιασμένη καρικατούρα Ελληνίδας και βαμπίρ μάνας (βάλτε τα μαζί αυτά και κάντε σούμα), εμπνευσμένες συνεδρίες με τον ανωτέρω ψυχολόγο, με την άκρως παραστατική και ρεαλιστική περιγραφή του πύργου του παππού, των Καρπαθίων, της πόλης, του κύκλου της οικογένειας των πρωταγωνιστών και πολλά άλλα. Το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως, αυτήν τη φορά όμως διαπίστωσα πως υπάρχουν και δεύτερες, αρκετά σοβαρότερες, αναγνώσεις. Αν διευρύνουμε το θέμα, βλέπουμε τον αγώνα ενός πλάσματος, που δεν έχει πατέρα κι επιπλέον ζει σ’ ένα ψέμα που δημιούργησε η χειριστική μητέρα του, που αποζητάει την επιβεβαίωση για να βρει νόημα στη ζωή του. Παρά τα κωμικά περιστατικά, το ρεσιτάλ βλακείας που φέρνει στα όριά τους τους γύρω του, την περιορισμένη νοημοσύνη και αντίληψη (αυτά όμως λόγω αθωότητας και όχι κάποιας δυσλειτουργίας) του Ερνέστο δε γίνεται να μη συγκινηθώ με την περίπτωσή του και να μη διαπιστώσω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας κολοβωμένοι ψυχολογικά που αποζητούν λάθος ερείσματα για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Αν δεν ξέρεις το παρελθόν σου, πώς θα προχωρήσεις; Αν δε γνωρίζεις καλά ποιος είσαι, πώς θα καταλάβεις τι θέλεις, τι ζητάς και τι προσμένεις από σένα και από τους άλλους γύρω σου;

Μεταξύ γέλιου και συγκίνησης, διαπίστωνα πως η κάθε είδους εγκατάλειψη επηρεάζει έντονα τον ψυχισμό κι εξαρτάται από αυτήν η επιβίωσή του, αφού ισχυροποιείται η πεποίθηση του ατόμου πως, αφού το εγκατέλειψαν οι γονείς του, θα τον εγκαταλείπουν κι όλοι οι άλλοι γύρω του! Εξίσου διαφωτιστικές είναι και οι πληροφορίες για τις κρίσεις πανικού, πώς ξεσπάνε, υπό ποιες συνθήκες και πώς αντιμετωπίζονται. Η συγγραφέας καταφέρνει να ντύσει με λεπτό χιούμορ τα γεγονότα και τις εξελίξεις ώστε να ελαφρύνει όσο γίνεται την κεντρική ιδέα, με απόλυτο σεβασμό όμως και χωρίς ίχνος γελοιοποίησης, ειδικά όταν αγγίζει και το θέμα της ευθανασίας και της θνητότητας, φωτίζοντας όλες τις πλευρές: το δικαίωμα του ανθρώπου να γίνει σεβαστή η επιθυμία του, ο φόβος να δεχτεί κάποιος να βοηθήσει αγαπημένο του πρόσωπο να πεθάνει και πολλά άλλα! Τέλος, ομολογώ ότι δάκρυσα από τον φόβο του Ερνέστο να μη χάσει τη θνητή φίλη του, Έμα καθώς και τη διαπίστωση της τελευταίας ότι επέλεξε να κάνει παρέα με βαμπίρ για τους δικούς της λόγους μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως και αυτά πεθαίνουν!

Ο «Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων» είναι ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τη μοναξιά και τους φόβους που φέρνει μαζί της, για το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης και για τον πανικό που δημιουργεί η σκέψη ότι θα χάσουμε τον άνθρωπο που αγαπάμε. Όλα αυτά όμως είναι δοσμένα με λεπτό και διακριτικό χιούμορ, με ξεκαρδιστικές σκηνές και αστεία περιστατικά, με απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, οπότε σημαντικά και διαχρονικά μηνύματα περνάνε υποδόρια ανάμεσα στις γραμμές και αφήνουν το στίγμα τους χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς να βαρύνουν πολύ τη ροή της αφήγησης. Τελικά ποιος είναι ο πραγματικός πατέρας του Ερνέστο και γιατί του το απέκρυψε η μητέρα του; Πώς θα καταφέρει ο Ερνέστο να γυρίσει εναντίον της όλον αυτόν τον χειρισμό ώστε να βγει ωφελημένος και να μάθει αυτά που θέλει και χρειάζεται; Ποιο νέο πρόσωπο θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στις ζωές των ηρώων του βιβλίου και πόσες συνεδρίες θα χρειαστεί ο Ερνέστο για να τον αντιμετωπίσει; Γέλιο και σκέψεις, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα κι ένα λυτρωτικό τέλος που με κέρδισε απόλυτα είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου.

Βιβλίο Πόσες θερμίδες έχει το αίμα;
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος. Είναι σα να διαβάζουμε για τον αγώνα που κάνει κάθε μαμόθρεφτο παιδί να μεγαλώσει, να σταθεί στα πόδια του και να πάψει να επηρεάζεται από τη μητέρα του, η οποία καταφεύγει σε όλα τα κόλπα που μπορεί να φανταστεί κανείς για να κρατήσει το παιδί κοντά της. Ο Ερνέστο λοιπόν είναι ένας υπέρβαρος νεαρός βρικόλακας που μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις περιπέτειές του. Κοιμάται σε κάσα αλλά έχει και τάμπλετ για να βλέπει μεξικάνικες σαπουνόπερες. Έχει ερωτευτεί τη Σταυρρρούλα (ναι, με τρία ρ) κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που θέλει να χάσει κιλά, ο άλλος είναι γιατί το καπάκι της κάσας τραμπαλίζεται στην κοιλιά του και δεν κλείνει καλά για να κοιμηθεί. Είναι ένας νεαρός που δεν ξέρει πώς να φερθεί σε μια γυναίκα, δεν έχει ιδέα πώς είναι εμφανισιακά (είπαμε, βαμπίρ), φοβάται την απόρριψη κλπ.

Ο νεαρός, μόλις εκατό χρόνων, αφηγητής αρχίζει δίαιτα λοιπόν αλλά πόσες θερμίδες έχει το αίμα; Ταυτόχρονα αγωνίζεται να ανακαλύψει το παρελθόν του, μιας και η μητέρα του δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας του και αυτό αλλάζει τη μεταξύ τους σχέση αλλά ο Ερνέστο δεν παύει να την αγαπά και να την εκτιμά για τον αγώνα της να τον μεγαλώνει όλα αυτά τα χρόνια με αίμα χωρίς χοληστερίνες και τριγλυκερίδια, χωρίς μηδέν ρέζους αρνητικό στο οποίο έχει δυσανεξία κ. ά. Υπάρχουν άφθονες κωμικοτραγικές καταστάσεις με τη μητέρα, που είναι μια άψογα σχεδιασμένη καρικατούρα Ελληνίδας και βαμπίρ μάνας (βάλτε τα μαζί αυτά και κάντε σούμα), εμπνευσμένες συνεδρίες με ψυχολόγο που τον αντιμετωπίζει ως διαταραχή προσωπικότητας, καθώς και μια αναπάντεχη φιλία με την γκοθ Έμα. Ο Ερνέστο φαντασιώνεται πως πετυχαίνει στη ζωή του και κερδίζει έτσι τη Σταυρρρούλα (είπαμε, με τρία ρ) και το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως.

Το «Πόσες θερμίδες έχει το αίμα» είναι ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τις προσπάθειες ωρίμανσης και ανεξαρτησίας ενός βρικόλακα που αντικατοπτρίζει τα μειονεκτήματα των τοξικών σχέσεων που βιώνουμε όλοι μας, που χαρίζει θετική διάθεση και αυτοπεποίθηση σε όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτόν τον κλοιό και ισοπεδώνει τα πάντα εξανθρωπίζοντας τα βαμπίρ και φέρνοντάς τα στη δική μας καθημερινότητα. Γέλιο και σκέψεις, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα κι ένα λυτρωτικό τέλος που με κέρδισε απόλυτα είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου.

Βιβλίο Οι δολοφόνοι της νύχτας
Τίτλος πρωτοτύπου Violets are blue
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά τον τραγικό θάνατο της Μπέτσι Καβαλιέρε και τη δύσκολη υπόθεση του προηγούμενου βιβλίου, «Το μεγάλο κόλπο», ο Άλεξ Κρος θέλει πλέον οριστικά να αποσυρθεί από την Αστυνομία και το FBI, να ιδιωτεύσει και να ζήσει με την οικογένειά του: τα τρία του παιδιά (την οχτάχρονη τώρα Τζάνι -εξάχρονη στο «Μεγάλο κόλπο», χμ…-, τον δεκάχρονο Ντέιμον -ίδιας ηλικίας στο «Μεγάλο κόλπο», ξαναχμ…- και τον μόλις ενός έτους Άλεξ Τζούνιορ -αυτός έμεινε ακέραιος) και τη γιαγιά του, Νάνα. Ταυτόχρονα το γεγονός πως έχασε τη ζωή της άλλη μια γυναίκα ίσως εξαιτίας του ή εξαιτίας της δικής του δουλειάς τον έχει κάνει πιο απόμακρο και εσωστρεφή. Κι όμως ο πράκτορας του FBI Κάιλ Γκρεγκ του αναθέτει άλλη μια υπόθεση που θα τον οδηγήσει ως το Λος Άντζελες, τη Σάρλοτ, το Λας Βέγκας, μακριά από την οικογένειά του και τις σημαντικές στιγμές των παιδιών του.

Η καθαυτή υπόθεση έχει όλα τα γνωστά συστατικά του συγγραφέα: κατονομάζεται από την αρχή ο δολοφόνος, τον οποίο παρακολουθούμε να διαπράττει εγκλήματα όσο ο Κρος και άλλοι πράκτορες είναι στο κατόπι του, συνεχή ταξίδια στις Πολιτείες, μια νέα γυναικεία γνωριμία, την Τζαμίλα Χιουζ, πράκτορα της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο, με την οποία ερωτεύεται, γνωρίζουμε τα θύματα και τις ιστορίες τους κλπ. Το μόνο διαφορετικό είναι η κεντρική ιδέα, μιας και η τάση κάποιων να φέρονται και να μοιάζουν με βρικόλακες είναι κάτι πρωτόγνωρο απ’ ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα. Περιγράφονται λοιπόν παραστάσεις με μάγους, μπαρ και άλλα μέρη όπου συχνάζουν τύποι με φυτεμένους ισχυρούς κυνόδοντες, ντυμένους με λάτεξ και άλλα περίεργα ρούχα, με κόκκινους φακούς επαφής, γενικώς μια κλειστή κοινωνία γεμάτη θιασώτες που δε θα ήθελα να γνωρίσω!

Στο άτυπο δεύτερο μέρος του βιβλίου, επιλύεται η υπόθεση του Εγκέφαλου, του άντρα που μας απασχόλησε στο προηγούμενο μυθιστόρημα, «Το μεγάλο κόλπο». Η πραγματική του ταυτότητα είναι κάτι που με ξάφνιασε πριν και προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα. Ναι, είναι ένα πρόσωπο πέραν πάσης υποψίας, τρομερά ευφυές όμως όλο αυτό το παρελθόν του, το οικογενειακό υπόβαθρο κλπ. δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα άτομο ακατάλληλο για πράκτορας του FBI; Ή όντως ήταν τόσο σατανικός που να καλύψει τα ίχνη του; Τέλος πάντων, δε θα το αναλύσω πολύ, γιατί εν συνόλω πρόκειται για έναν χαρακτήρα-κλειδί, χάρη στον οποίο ξαναδιάβασα αναφορές σε όλα τα προηγούμενα βιβλία του Κρος, αποκαλύφθηκε πόσο καλά γνώριζε τον Καζανόβα από προηγούμενη υπόθεση της σειράς αλλά πάνω απ’ όλα κατάλαβα πολύ καλά γιατί υπήρχε μια τόσο έντονη εμμονή μεταξύ Εγκέφαλου και Κρος. Ο James Patterson κλείνει έναν μεγάλο κύκλο ιστοριών του διάσημου έγχρωμου ντετέκτιβ, γράφει για το πώς εξελίχθηκαν όσοι γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία κι έμειναν ζωντανοί ως το τέλος των περιπετειών (Κέιτ Μακτίρναν, Ναόμι Κρος, ακόμη και η Κριστίν που διαπιστώνει πως τίποτε δεν άλλαξε στην καθημερινότητα του πρώην συζύγου της) ενώ ταυτόχρονα όλη αυτή η δοκιμασία οδήγησε τον ντετέκτιβ-ψυχίατρο στην οριστική απόφασή του να παραιτηθεί από την αστυνομία.

«Οι δολοφόνοι της νύχτας» είναι ένα ανατριχιαστικό στις περιγραφές των φόνων αστυνομικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ του Άλεξ Κρος και του παρελθόντος του. Ο συγγραφέας εξακολουθεί να μ’ έχει μια στο καρφί και μια στο πέταλο ενώ ως σύνολο οι περιπέτειές του μέχρι τώρα μ’ έχουν κρατήσει σε αγωνία ως προς την εξέλιξη του χαρακτήρα του και των οικογενειακών και επαγγελματικών του σχέσεων. Για να προχωρήσουμε και στο επόμενο, τους «Τέσσερις τυφλούς ποντικούς»!