Βιβλίο Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια 
Τίτλος πρωτοτύπου How to age disgracefully
Συγγραφέας Clare Pooley
Μετάφραση Βούλα Αυγουστίνου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Clare Pooley έγραψε ένα βιβλίο που με γέμισε ζεστασιά, χαρά και αισιοδοξία και μου σύστησε μέσα από μια σειρά τραγικωμικών περιστατικών άκρως ρεαλιστικούς και ολοκληρωμένους χαρακτήρες γεμάτους αντιθέσεις και ποικίλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Μεγαλώστε αγνοώντας τα στοιχειώδη του καθωσπρεπισμού, νιώστε, τολμήστε, αλλάξτε, αυτό είναι σε γενικές γραμμές το μότο ενός μυθιστορήματος που με συντρόφεψε για μεγάλο διάστημα, αφού το είχα στο μυαλό μου αρκετό καιρό αφού το τελείωσα. Γέλιο και συγκίνηση, ευφάνταστα περιστατικά, κλιμακούμενη πλοκή, ενδιαφέρουσες ανατροπές και ωραίο τέλος, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Η Ντάφνι κλείνει τα εβδομήντα, ζει μόνη κι έρημη κι επιτέλους αποφασίζει να ξαναέρθει σε επαφή με τον κόσμο, να κάνει νέες γνωριμίες, δεν έχει όμως ιδέα πώς κάνει ένας ενήλικος άνθρωπος φίλους κι έτσι αποφασίζει να καταστρώσει ένα σχέδιο. Μιλάει στα φυτά της, στους ανθρώπους στις φωτογραφίες της, δε μιλάει όμως στους γείτονες, αν και ξέρει πάρα πολλά για όλους τους, δεν τηλεφωνεί σε κανέναν παρά μόνο σε μάστορες. Ως τώρα λοιπόν αντιμετώπιζε τον κόσμο με δυσπιστία, υποθέτοντας πως όλοι κρύβουν κάποιον απώτερο σκοπό πίσω από τις αποφάσεις τους, μήπως όμως ήρθε η ώρα να δείξει έναν βαθμό εμπιστοσύνης και να κρίνει με επιείκεια; Κι αν καταφέρει να βρει φίλους, μήπως πρέπει να βρει κι έναν σύντροφο, «έναν άντρα με καλούς τρόπους, την ικανότητα να ακολουθεί οδηγίες και τα περισσότερα δόντια του στη θέση τους»; Τελικά «Πώς να δημιουργήσεις ένα μέλλον όταν έχεις ένα παρόν που δεν σου αρέσει και ένα παρελθόν που δεν μπορείς να εκμυστηρευτείς σε κανέναν»; Μια ευρηματική φιγούρα που έχει πάει «από τη Σκύλλα του σεξισμού στη Χάρυβδη του ηλικιακού ρατσισμού», από την απαξιωτική συμπεριφορά ατάλαντων μισογύνηδων τον πρώτο καιρό της επαγγελματικής της πορείας στο ότι την αγνοούν λόγω της ηλικίας της. Ανακαλύπτει λοιπόν το Κοινοτικό Κέντρο Μαντέλ που φιλοξενεί μια λέσχη ηλικιωμένων και γίνεται μέλος.

Εκεί θα γνωρίσει τον Αρτ Άντριους, έναν αποτυχημένο ηθοποιό και ορκισμένο κλεπτομανή, που ξαφρίζει μικροπράγματα για να νιώθει την αδρεναλίνη, σταδιακά όμως αυτή η έξαψη αντικαθίσταται όλο και πιο γρήγορα από ένα μεγάλο κενό. Η οικογένειά του δεν του μιλάει κι από το facebook έμαθε πως έγινε παππούς. Στα εβδομήντα πέντε του και με μόνο τηλεοπτικά κομπαρσιλίκια στην πλάτη του, αρνείται να δεχτεί πως ήρθε η ώρα να αποσυρθεί, άσε που δεν έχει λεφτά στην άκρη. Έτσι γίνεται μέλος της λέσχης ηλικιωμένων και αντιπαθεί αμέσως την επικίνδυνη κατ’ αυτόν, γλυκούλα και μικροσκοπική κατά τον φίλο του και πρώην παπαράτσι Γουίλιαμ Τζένκινς, Ντάφνι. Έχει κι αυτός τα δικά του μυστικά, ανοιχτές πληγές που τον γεμίζουν με εφιάλτες και ανασφάλειες, η Ντάφνι όμως θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του. Επίσης, έχουμε την Άννα, πρώην οδηγό νταλίκας, με μαλλιά βαμμένα πάντα με εξωφρενικό χρώμα. Ένα τροχαίο της σαραβάλιασε τη σπονδυλική στήλη και χρησιμοποιεί την τροχήλατη περπατούρα της επικίνδυνα, ενώ έχει θάψει πέντε συζύγους, «φλώρους» κατ’ εκείνη. Μαζί τους θα βρούμε και τη χαμηλών τόνων Ρούμπι, που πάντα κουβαλάει τσάντες με μαλλί και βελόνες πλεξίματος αλλά και την αυστηρή πρώην διευθύντρια σχολείου Πολίν με το ηλικιωμένο σκυλάκι της, τη Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η Λίντια Άρμστρονγκ είναι παντρεμένη με τον Τζέρεμι Ρόμπερτς κι έχουν βυθιστεί σε μια ρουτίνα χωρίς ενδιαφέροντα από τότε που έφυγαν οι κόρες τους από το σπίτι. Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς έχει στοιχήσει στη Λίντια περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Πότε ακριβώς έχασε τον εαυτό της; Πώς μεταμορφώθηκε από ανεξάρτητη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και ελκυστική γυναίκα σε «κυρία Ρόμπερτς» και «μαμά»; Πότε έπαψε ο άντρας της να ασχολείται μαζί της ή μάλλον πότε είχε πάψει να νιώθει ότι της άξιζε ν’ ασχοληθεί μαζί της; Τώρα που ο ρόλος της μητέρας δεν είναι και τόσο απαραίτητος, αν έπαυε να είναι και σύζυγος, τότε τι στο καλό ήταν; Έχοντας όλα αυτά κατά νου, κάνει αίτηση για να προσληφθεί ως υπεύθυνη της λέσχης ηλικιωμένων, έχοντας στο μυαλό της πως θα συναναστρέφεται τρεις φορές την εβδομάδα καλοσυνάτους, ευγνώμονες και ενθουσιώδεις υπερήλικες. Βραδιές με παζλ και μπίνγκο καταρρίπτονται όταν μαζεύεται η ανωτέρω ετερόκλητη ομάδα. Άνθρωποι που έχουν ζήσει εντελώς διαφορετικές ζωές, έχουν ο καθένας τις δικές του κακές συνήθειες και βαθιά ριζωμένες απόψεις, φέρνουν ένταση και φασαρία στις συναντήσεις, όπου, στην πρώτη τους κιόλας συνάντηση, καταρρέει τμήμα της οροφής του κτηρίου στα κεφάλια τους, με αποτέλεσμα το δημοτικό συμβούλιο να αποφασίσει την κατεδάφισή του και τη μετατροπή του σε κάτι άλλο.

Στο κοινοτικό αυτό κέντρο συστεγάζεται κι ένας βρεφονηπιακός σταθμός, όπου γνωρίζουμε τον δεκαοχτάχρονο πατέρα Ζίγκι, ένα παιδί που μεγαλώνει την κόρη του μονάχα με τη βοήθεια της μητέρας του. Πώς και πότε έγινε πατέρας ο Ζίγκι, τι απέγινε η μητέρα; Πώς παρενέβησαν οι γονείς των δύο νέων και με τι συνέπειες; Η ζωή του νεαρού άλλαξε ριζικά «χωρίς να το έχει επιλέξει, χωρίς να το κατανοεί πραγματικά και χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από αυτό» και τώρα προσπαθεί να τελειώσει το σχολείο και να καταφέρει ένα καλύτερο αύριο με ευκαιρίες φοίτησης και, γιατί όχι, υποτροφίες. Ζει σε μια περιοχή γεμάτη αντίπαλες συμμορίες που αξιοποιούν τους εφήβους σαν τσιλιαδόρους, αγγελιοφόρους και μεταφορείς, με αποτέλεσμα ο Ζίγκι να μπλέξει στα δίχτυα τους και η ζωή του να πάρει την κάτω βόλτα. Στον σταθμό γνωρίζουμε και τον Λάκι, ένα κλειστό και εσωστρεφές παιδί που πάσχει από επιλεκτική αλαλία, μήπως όμως το σκυλί που υιοθετεί εκ περιτροπής με τους ηλικιωμένους της λέσχης το βοηθήσει να μιλήσει ξανά; Την ημέρα που γκρεμίζεται η οροφή του κτηρίου, η Τζανίν, η δασκάλα του παιδικού σταθμού, δέχεται εντολή να ετοιμάσει χριστουγεννιάτικη  θεατρική παράσταση, χωρίς προϋπολογισμό και έσοδα, οπότε ο Αρτ προτίθεται να βοηθήσει τα παιδιά μαζί με τους ηλικιωμένους της λέσχης. Για να μην γκρεμιστεί το κοινοτικό κέντρο, πρέπει να δείξουν πόσο σημαντικό είναι το μέρος για όλη την κοινότητα, να κερδίσουν το μυαλό και την καρδιά του κόσμου. Άλλωστε, ο παιδικός σταθμός είναι επιδοτούμενος από τον δήμο και από φιλανθρωπικές δράσεις, οπότε ισχύουν πολύ αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια, με αποτέλεσμα να συγκεντρώνει παιδιά από σπίτια που δεν έχουν τίποτα κι εξαρτώνται από επιδόματα και από τα κοινωνικά παντοπωλεία. Πώς μπορεί να σωθεί λοιπόν το κοινοτικό κέντρο που συστεγάζει όλες αυτές τις χρήσιμες υπηρεσίες;

Κι όλα αυτά δεν είναι παρά μόνο η αρχή, μιας και στην πορεία του βιβλίου γνωρίζουμε καλύτερα όλους τους ήρωες και ταυτόχρονα τους ακολουθούμε σε απανωτές ξεκαρδιστικές καταστάσεις που θα τους φέρουν πιο κοντά, θα τους βοηθήσουν να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους και θα τους φέρουν αντιμέτωπους με καταστάσεις που δεν περίμεναν. Έξυπνο, απολαυστικό και διασκεδαστικό κείμενο, με το γέλιο να έρχεται αβίαστα από τη γλαφυρότητα των περιγραφών και από τον τρόπο που η συγγραφέας συνδέει όλο αυτό το ετερόκλητο πλήθος που από κεφάλαιο σε κεφάλαιο γίνεται μια γροθιά και στηρίζουν ο ένας τον άλλον με τρόπο απρόσμενο σε στιγμές αναπάντεχες. Μου άρεσε που ό,τι χρειαζόταν ο ένας σε κάποια δεδομένη στιγμή το είχε κάποιος άλλος κι ο τελευταίος δεχόταν βοήθεια από έναν τρίτο κι όλοι μαζί συγκροτούν ένα υπέροχο παζλ αλληλεγγύης και γλυκιάς τρυφερότητας. Ηλικιωμένοι και μωρά στο ίδιο βιβλίο, μα τι υπέροχες αντίρροπες δυνάμεις! Εκεί που συγκινείσαι με τη μοναξιά κάποιου και τις συνέπειές της στις κοινωνικές του δεξιότητες, θα γελάσεις με ένα παιδί που λέει ακριβώς τα χρόνια του: «Τι ωραίο να είσαι σε μια ηλικία στην οποία θέλεις να προσθέτεις τέταρτα αντί να αφαιρείς δεκαετίες»! Τελικά, η χριστουγεννιάτικη γιορτή θα γίνει αξέχαστη για τους λάθος λόγους κι από εκείνο το σημείο η πλοκή απογειώνεται, οδηγώντας σε απανωτές εκπλήξεις κι ένα γλυκόπικρο τέλος.

«Πώς να μεγαλώσεις χωρίς αξιοπρέπεια» και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου δείχνει η συγγραφέας μέσα από ένα μυθιστόρημα γεμάτο γέλιο και αισιοδοξία, με ανθρώπους της διπλανής πόρτας που… δεν κάνουν ό,τι και οι άνθρωποι της ηλικίας τους. «Είναι απίστευτο πόσο στερεοτυπικά σκέφτονται όλοι τους ηλικιωμένους», παρατηρεί η Ντάφνι κι αρχίζει να καταστρατηγεί αυτήν την άποψη με τη συμπεριφορά και τη στάση της: «…εφόσον ο κόσμος επιμένει να μας ανάγει σε στερεότυπα, μπορούμε κάλλιστα να αξιοποιήσουμε προς όφελός μας τις παρωχημένες προκαταλήψεις τους»! Άφθονες αναφορές σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές και σε προϊόντα ευρείας κατανάλωσης ως παρομοιώσεις, τρόποι σύγκρισης, παραδείγματα προς μίμηση ή προς αποφυγή βοηθάνε ακόμη περισσότερο στην εξοικείωση του αγγλόγλωσσου κυρίως κοινού, αν και αρκετές φορές αναφέρεται κάτι που έχω κι εγώ ακούσει, δει ή βιώσει. Εξίσου απολαυστικές είναι οι αναπάντεχες και ξεκαρδιστικές παρομοιώσεις: «Η πολυκαιρισμένη και παραμελημένη παλιά αίθουσα ήταν τόσο ζεστή, φιλική και φτιασιδωμένη όσο η μαντάμ ενός πρωτοκλασάτου οίκου ανοχής» (σελ. 209). Ηλικιωμένοι και μικρά παιδιά θα βελτιωθούν μέσα από τη σχέση που θα αναπτύξουν με αφορμή το κοινοτικό κέντρο, θα αλλάξουν τη ζωή και τη νοοτροπία τους, θα μάθουν και θα βοηθηθούν. Τι να την κάνεις την αξιοπρέπεια άμα θέλεις να κάνεις κάτι κι όπου σε βγάλει;

Βιβλίο Μακρινή ακτή
Τίτλος πρωτοτύπου A distant shore
Συγγραφέας Peter Yeldham
Μεταφραστής Βούλα Αυγουστίνου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κατερίνα Βάσσου, δικηγόρος, ασχολείται με ένα είδος Νομικής Βοήθειας για μετανάστες, κόρη και η ίδια προσφύγων, οπότε έχει ζήσει από πρώτο χέρι τις κακουχίες, τον διωγμό, την έλλειψη αγάπης και φροντίδας από τους ντόπιους. Ένα βράδυ συναντά στο δρόμο της ένα φοβισμένο 10χρονο αγόρι που το έσκασε από το κέντρο υποδοχής και οι πληγές στην πλάτη του από τους «φύλακες« του κέντρου την κάνουν να το κρύψει σπίτι της, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που φυγαδεύουν αθώα παιδιά κι όταν την ανακαλύψουν να κλειστεί στη φυλακή. Ανθρώπινοι χαρακτήρες, πραγματολογικά στοιχεία, αγάπη και ενδιαφέρον για ένα αθώο πλάσμα είναι τα δυνατά σημεία του βιβλίου.

Το μειονέκτημα είναι ότι για να ζήσουμε αυτήν την περιπέτεια πρέπει να διαβάσουμε ΟΛΟ το παρελθόν της Κατερίνας, που έρχεται με τη μητέρα της από την Κύπρο στην Αυστραλία για να δουλέψουν με τον πατέρα της Κατερίνας. Μόλις φτάνει το καράβι στο λιμάνι, η μητέρα της Κατερίνας δεν αποβιβάζεται, διαπιστώνοντας ότι έκανε ένα μεγάλο λάθος και ότι ο γάμος της δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ. Έτσι τους εγκαταλείπει για τον λογιστή του πλοίου και γυρίζει μαζί του στην Κύπρο. Η Κατερίνα πρέπει να μεγαλώσει ουσιαστικά μόνη της, μιας και ο πατέρας της δεν μπορεί να την αγαπήσει και γενικά να σταθεί στα πόδια του μετά το κάζο που έπαθε από τη γυναίκα του. Διαβάζουμε για το πώς μεγαλώνει η Κατερίνα, πώς της συμπεριφέρονται τα άλλα παιδιά στο σχολείο, για τον πρώτο της έρωτα που, για να αποφύγει να πολεμήσει στο Βιετνάμ, κρύβεται ακόμη κι από κείνη κι έτσι μεγαλώνει μόνη της το παιδί τους. Ώσπου συναντά έναν γνωστό δικηγόρο που αναγνωρίζει το παιδί της και τη βοηθά να ξεκινήσει καριέρα στη νομική. Στη συνέχεια γνωρίζουμε και τη ζωή της κόρης της Κέιτ, Τζουλιέτ, κι ένα ένα τα κομμάτια του παρελθόντος έρχονται κι ενώνονται στο σήμερα. Το κείμενο δεν παύει να είναι καλογραμμένο, αλλά προσωπικά έχω διαβάσει πολλές τέτοιες ιστορίες οπότε δε με τράβηξε ιδιαίτερα. Παρ’ όλ’ αυτά το βιβλίο μου άρεσε μόνο και μόνο για το καίριο θέμα που διαπραγματεύεται και για τη γραφή του.

Ένα εκπληκτικό γυναικείο μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στην Ινδία του 1928-1929, λίγο πριν ξεκινήσει η επανάσταση των Ινδών και αποτινάξουν τη βρετανική αυτοκρατορία από πάνω τους.. Η Βίβα Χόλογουέι, που έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Ινδία, κόρη μηχανικού σιδηροδρόμων, μετά από χρόνια ειδοποιείται ότι πρέπει να παραλάβει ένα μπαούλο με προσωπικά είδη των γονιών της, το οποίο έμεινε στα αζήτητα μετά τον θάνατό τους. Η Βίβα, που φοβάται να γυρίσει στην Ινδία για να μην αντιμετωπίσει κατάματα τους φόβους της και τον πραγματικό της εαυτό, τελικά αλλάζει γνώμη και για το δύσκολο και ακριβό ταξίδι για την Ινδία προσφέρεται να συνοδεύσει επί πληρωμή δύο νεαρές φίλες κι έναν νεαρό με ανάρμοστη συμπεριφορά, που τον απέβαλε το σχολείο του. Η Ρόουζ πηγαίνει να παντρευτεί και η φίλη της, Βικτόρια, πηγαίνει για να βρει το γαμπρό ενώ ο Γκάι επιστρέφει στους γονείς του, εκών άκων. Στο ταξίδι αυτή η αλλόκοτη παρέα θα έρθει πιο κοντά, θα γνωριστεί και ο ένας θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή του άλλου. Οι κοπέλες θα γίνουν αχώριστες φίλες με τη Βίβα ενώ ο Γκάι θα γίνει ένας παθιασμένος, φανατικός και σχιζοφρενής εχθρός.

Βιβλίο  Στην καρδιά των μουσώνων
Τίτλος πρωτοτύπου East of the sun
Συγγραφέας Julia Gregson
Μεταφραστής Βούλα Αυγουστίνου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το έργο κεντάει σε όλα τα σημεία. Ομολογώ ότι είναι μεν πολύ αγγλικό («βρετανικό») το στυλ γραφής, περνάει όλη η αγγλική αριστοκρατία από μπροστά σου (τσάι, ιπποδρομίες, πόλο, σώμα ιππικού, κυνήγι, οδηγίες καλής συμπεριφοράς κλπ.) αλλά και ένα σωρό παρωχημένες σήμερα απόψεις για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, την υπακοή και την κομ-ιλ-φό συμπεριφορά μιας νεαρής κοπέλας, όμως αυτό το στυλ ακριβώς είναι που αναπαριστά την εποχή και το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι ηρωίδες και οι ήρωες. Μιλάμε για 1929, μιλάμε για Ινδία, μιλάμε για κραταιά Βρετανική Αυτοκρατορία. Κι όμως η συγγραφέας δεν παίρνει το μέρος κανενός, ούτε των Ινδών ούτε των Άγγλων, τουλάχιστον όχι ανοιχτά. Οι Ινδοί αρχίζουν να μισούν πια την καταδυνάστευση των Άγγλων και οι Άγγλοι αρχίζουν να ανησυχούν για το μέλλον τους στην Ινδία. Ο Γκάντι αρχίζει να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Η συγγραφέας ντύνει διακριτικά αυτήν την παράθεση και μόνο όσο πρέπει για να χρωματίσει το κείμενό της και το φόντο των ιστοριών. Ταραχές σε υποβαθμισμένες γειτονιές, απαγωγές Άγγλων αριστοκρατών κλπ.

Ομολογώ ότι παρόλο που είναι γυναικείο μυθιστόρημα δεν είναι σε καμία περίπτωση προχειροδουλειά. Είναι ένα αξιοπρεπέστατο μυθιστόρημα, με πλοκή, ήρωες, ιστορία, φοβερή ψυχολογία και ολοκληρωμένους χαρακτήρες, γυναίκες και άντρες. Ίσως μου άρεσε που δεν είχε πολλές ερωτικές σκηνές, που να περιγράφονται κλασικά και γλυκανάλατα (στιβαρά μπράτσα, φυλλοκάρδια, ιππότες κλπ.) αλλά όχι, δεν είναι μόνο για αυτό. Οι ηρωίδες, η μεν ωριμότερη (;) Βίβα , οι δε νεαρότερες φιλενάδες της έχουν αγωνίες, φόβους, απορίες, ανασφάλειες, χιούμορ, εγωισμό. Μπορεί να ξενίσει το γεγονός ότι η Ρόουζ, μια νύχτα πριν παντρευτεί προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το αντισυλληπτικό σφουγγαράκι με παταγώδη αποτυχία, αλλά της συμπαρίστασαι γιατί κανείς δεν της έχει μιλήσει γι’ αυτό, ούτε σε τι χρησιμεύει, ούτε τίποτα. Κινείται μηχανικά και οι φοβίες της ενόψει ενός συζύγου που τον γνώρισε μόνο μια φορά σε κοινωνική συνεστίαση χτυπάνε κόκκινο. Δεν είναι γελοίες απορίες, είμαι σίγουρος ότι τότε έτσι σκέφτονταν, ίσως ίσως ακόμη και σήμερα, αν δεν βρεθεί κάποιος να διαπαιδαγωγήσει σωστά μια κοπέλα θα γεμίσει ανασφάλειες, ερωτηματικά και φοβίες. Η Ρόουζ καταφέρνει όμως να ξεπεράσει τις φοβίες της, να χαλαρώσει δίπλα στον άγνωστο σύζυγο και να πάρει κυρίαρχη θέση στη ζωή του ώσπου μαθαίνει ένα σοβαρό μυστικό του.

Από την άλλη, δεν έχω δει πιο ισχυρογνώμωνα, πείσμονα και ανασφαλή άνθρωπο από τη Βίβα. Η πρωταγωνίστρια αρνείται να παραδεχτεί τις τύψεις της, τα αισθήματά της, την πραγματικότητα, τις αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας, κι όλα αυτά σωρεύονται σε έναν ύφαλο που την εμποδίζει να αντιμετωπίσει την πραγματική ζωή. Γνωρίζει στο πλοίο τον Φρανκ, έναν γιατρό, που ταξιδεύει στην Ινδία για να μελετήσει τον αιμοσφαιρινουρικό πυρετό, γεννιούνται συναισθήματα ανάμεσά τους αλλά η Βίβα προτιμά να κουτουλάει και να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο παρά να δει την πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να πληγώσει τον μοναδικό άντρα που την αγάπησε πραγματικά. Φτάνει στην Ινδία αλλά περνάνε δυο χρόνια πριν πάρει το θάρρος να παραλάβει επιτέλους αυτό το μπαούλο. Και όντως, η γυναίκα που της επιστρέφει το μπαούλο τής αποκαλύπτει μια φριχτή πραγματικότητα, αυτήν που η Βίβα αρνιόταν να παραδεχτεί.

Η Βικτόρια, ένα κορίτσι με σχετικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, στη σκιά της κολλητής της, φτάνει στην Ινδία για να βρει γαμπρό και πελαγώνει. Χωρίς σωστή καθοδήγηση, χωρίς συμβουλές, μόνη σε άγνωστα νερά, φιλοξενείται από μια θεία της, η οποία τη συστήνει σε όλον τον καλό κόσμο αλλά ο καιρός περνά και η Τορ παραμένει στο ράφι. Όταν η θείαδείξει έναν πραγματικά κακό εαυτό, η Τορ θα ρισκάρει. Τέλος, ο Γκάι, ένας επαναστάτης χωρίς αιτία, γίνεται πονοκέφαλος για τη Βίβα και ψυχωσικός απέναντί της, οι γονείς του σχεδόν τον διώχνουν από το σπίτι, ανίκανοι να ασχοληθούν σοβαρά μαζί του, κι έτσι ο Γκάι μπλέκεται με επαναστάτες μουσουλμάνους που έχουν ως σκοπό να διώξουν τους Άγγλους από την Ινδία, με δυσάρεστες συνέπειες για όλους.

Ειλικρινά, είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το γράψιμο και το στυλ της συγγραφέως δε σε αφήνει να αναπνεύσεις. Χρησιμοποιεί λέξεις, προτάσεις και τρόπους αφήγησης που δε σε αφήνουν εύκολα να σταματήσεις το διάβασμα (και μιλάμε για 637 σελίδες). Χιούμορ, αυθόρμητες και ειλικρινείς στιγμές, συγκίνηση, περιπέτεια και αγωνία, ιστορικό αλλά περισσότερο ρομαντικό (και πιστέψτε με το αδικεί αυτός ο χαρακτηρισμός) μυθιστόρημα. Σας ικετεύω, μην το διαβάσετε ακούγοντας Φρανκ Σινάτρα, σίγουρα θα δακρύσετε, αν όχι μελαγχολήσετε. Αισθήματα που σίγουρα μια γυναίκα κάπου, κάποτε τα έχει νιώσει, συμπεριφορές υποταγμένες σε πρωτόκολλα, νοοτροπίες ριζωμένες βαθιά στις παλαιότερες γενιές, φτώχεια και κακομοιριά αλλά αισιοδοξία από τους Ινδούς, τι να πρωτογράψω και πού να πρωτοεστιάσω. ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσετε.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

-ο αποχαιρετισμός της Ρόουζ και του πατέρα της-
«Ακούστηκε ο ήχος της πόρτας που έκλεισε και το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι. Η Ρόουζ ήξερε, όπως ήξερε κι αυτός, ότι απόψε ήταν η τελευταία νύχτα που θα περνούσαν κάτω από την ίδια στέγη» (σελ. 37).

«Δεν ξέρω πώς καταλαβαίνει κανείς ότι είναι ερωτευμένος, είπε. Θέλω να πω, στα βιβλία και στις ταινίες φαίνεται να συμβαίνει στους ήρωες σαν μια εκτυφλωτική αστραπή και αμέσως τρέχουν σε καράβια και σε τρένα και μετά παίζει η μουσική και μετά τέλος. Γιατί η ζωή είναι τόσο μπερδεμένη;» (σελ. 388).

«Σπίτι σου είναι να ξέρεις ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου κάποιου άλλου ανθρώπου» (σελ. 576).

ΥΓ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο captainbook στις 3 Ιανουαρίου 2012 και υπήρξε η αφορμή να ξεκινήσει η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Διόπτρα τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, με το βιβλίο «Υ.Γ. Σ’ αγαπώ» της Cecilia Ahern.