Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan jumps the gun
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ Φίνλεϊ Ντόνοβαν η ιστορία συνεχίζει από κει που την αφήσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα και μάλιστα ξεκινάει με μια ξεκαρδιστική σκηνή όπου ο μπέμπης Ζακ κρύβεται στην τουαλέτα ενός εμπορικού κέντρου με έναν κύριο που τη χρησιμοποιεί ήδη και τρέμει στη θέα και στην παρουσία μικρών παιδιών. Από την άλλη, ο Στίβεν Ντόνοβαν θεωρεί ασφαλές να επιστρέψει και να δει επιτέλους τα παιδιά του μόνο που, δυστυχώς για τη Φιν, μετά τη βραδιά με την απόπειρα κατά της ζωής του ο Στίβεν αρχίζει να σκέφτεται την επανασύνδεση, να δουν μαζί σύμβουλους γάμου και τέτοια. Αντίθετα, αυτό το σημείο καμπής για τη σχέση τους η Φίνλεϊ πιστεύει πως μπορούν να το εκμεταλλευτούν σωστά κι ευελπιστεί πλέον να μεγαλώσουν τα παιδιά τους αρμονικά σαν πολιτισμένοι ενήλικες. Άλλωστε, έχει να σκεφτεί πώς θα εντοπίσει τον παραλίγο δολοφόνο του Στίβεν, πώς θα χειριστεί την αποκάλυψη του μυστικού της Βέρο, πώς θα προχωρήσει το νέο της μυθιστόρημα, πώς θα γλυτώσει από τα νύχια του Ζιρόφ και πώς θα χειριστεί τα αισθήματά της για τον Νικ.

Στη νέα πίστα του φρενήρους παιχνιδιού στο οποίο συμμετέχει άθελά της η Φίνλεϊ Ντόνοβαν έρχεται αντιμέτωπη με διεφθαρμένους αστυνομικούς και σοβαρά ηθικά διλήμματα, μιας και ο Φέλικς Ζιρόφ, θυμωμένος που αναγκάστηκε να κατεβάσει ολόκληρη ιστοσελίδα-βιτρίνα της ρωσικής μαφίας και που εξαιτίας του ο ΆσπροςΣίφουνας έχασε τη δουλειά του και τώρα τον εκβιάζει, στρατολογεί τη Φίνλεϊ για να τον βγάλει από τη μέση. Στις έρευνές της τη βοηθάει η κατασκήνωση αστυνομίας πολιτών, την οποία οργάνωσε ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της τοπικής μονάδας, με στόχο να κερδίσουν όσο χαμένο έδαφος τους στοίχισαν κάποια κρούσματα διαφθοράς στο τμήμα. Το πακέτο εκπαίδευσης είναι πολύ ελκυστικό και, με τον γοητευτικό ντετέκτιβ Νικ Άντονι επικεφαλής, εγγράφεται μεγάλος αριθμός γυναικών! Ο Νικ είναι ακόμη στη σκέψη της Φιν, μόνο που εκείνη έχει πολλά μυστικά που δεν πρέπει να μάθει και γι’ αυτό εξακολουθεί να τον κρατάει σε απόσταση, όσο κι αν της κοστίζει αυτό. Κάποια στιγμή όμως, δε γίνεται, «πρέπει να δοκιμάσει τα μπισκότα του»! Άθελά της σε αυτό πιέζει η ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ, η οποία μεταφέρει τις επεμβατικές απόψεις της εκδότριας στη Φιν και της εξηγεί πως δε θα πληρωθεί αν δε διορθωθεί το κείμενο! Μάλιστα, η μεν Φίνλεϊ έγραψε ένα μυθιστόρημα που αντικατοπτρίζει κάποια από τα γεγονότα της ζωής της, η εκδότρια όμως την πιέζει η ηρωίδα της να κάνει αυτά που η συγγραφέας σκέφτεται ως προς το ερωτικό κομμάτι! «-Πάρε μερικά ρίσκα», της προτείνει! Μπάχαλο!

Η κατασκήνωση λοιπόν ξεκινάει, με μια σειρά από τραγικωμικά περιστατικά να ξεδιπλώνονται όσο η Φιν και η Βέρο προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα του εκτελεστή, ο εφηβικός έρωτας της Βέρο κλείνει deal να διαλύσει ένα πανάκριβο αμάξι του Ζιρόφ σε ανταλλακτικά για να τα πουλήσει ώστε να μπορέσει η Βέρο να ξεχρεώσει με τους τοκογλύφους που την κυνηγάνε, η κουτσομπόλα γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι με τον ανιψιό της προσπαθούν να μαζέψουν πόντους κλπ. Μια βδομάδα σε αστυνομική κατασκήνωση με διάφορες ασκήσεις, πρακτικές, προσομοιώσεις δικών και σκηνών εγκλήματος θα ήταν μια βαρετή και μονότονη αφήγηση στα χέρια άλλου συγγραφέα αλλά η Elle Cosimano εξακολουθεί να έχει τρελή έμπνευση και να ακροβατεί σωστά ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα, καταγράφοντας ένα σωρό ευφάνταστα περιστατικά και γκάφες που απογειώνουν την πλοκή! Κάποια στιγμή, η Φιν φτάνει να σκεφτεί: «Είχαμε εμπλακεί στους φόνους και την εξαφάνιση τεσσάρων αντρών αλλά θα πηγαίναμε φυλακή για ένα στρινγκ της Βέρο»! Μα τι ξεκαρδιστική ανακεφαλαίωση! Φυσικά στο βιβλίο υπάρχουν και πάλι η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια, η οποία εξακολουθεί να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών κι επιτέλους κάτι ερωτικό αχνοφαίνεται στη ζωή της, ο Καμ, που έγινε μυστικός πληροφοριοδότης της αστυνομίας για να γλυτώσει το αναμορφωτήριο και βοήθησε τη Φίνλεϊ στην προηγούμενη υπόθεση, τραβώντας την προσοχή του Φέλικς Ζιρόφ που θέλει να τον στρατολογήσει, ο συνεργάτης ντετέκτιβ του Νικ Άντονι Τζόι Μπελαφόντε, που μπήκε στους υπόπτους για την προηγούμενη υπόθεση και η Φίνλεϊ ακόμη δεν έχει αποφασίσει τι ρόλο παίζει στις ζωές τους, μέχρι και ο φοιτητής της νομικής και μπάρμαν Τζούλιαν Μπέικερ με τον οποίο χώρισαν σε έναν ρόλο-έκπληξη!

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται» επιτέλους και χώνεται όλο και πιο βαθιά στα πλοκάμια της ρωσικής μαφίας, εξακολουθώντας να μην αφήνει τίποτα όρθιο γύρω της! Ύποπτοι και ένοχοι, αθώοι και θύματα απαγωγής, κίνδυνοι και απειλές, εκβιασμοί και εξαφανισμένα πτώματα, μυστικά και λάθη εμπλουτίζουν και αυτό το βιβλίο και πραγματικά θαυμάζω τη συγγραφέα που ούτε τον έλεγχο της πλοκής χάνει ούτε παρασύρεται από εύκολες και κλισέ λύσεις για να δώσει βεβιασμένα φινάλε. «Είμαστε όλοι ψεύτες. Απλώς κάποιοι το κρύβουμε καλύτερα»! και «Πάντα οι καλοί είναι αυτοί που έχουν κάτι να κρύψουν» είναι τα βασικά μότο που δυσχεραίνουν την υπόθεση. Ανατρεπτικό, έξυπνο, κωμικό, το τρίτο βιβλίο με τις περιπέτειες της Φίνλεϊ Ντόνοβαν κυλάει σα νερό και σταματάει ξανά σε κρίσιμο σημείο, κάνοντάς με να περιμένω με αγωνία το επόμενο.

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά 
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan knocks ’em dead
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ συνεχίζει την ιστορία από κει που την αφήσαμε, με τους ήρωες να μπλέκουν σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες με εξαφανίσεις, dark web, τεμαχισμένα πτώματα, ακριβά αυτοκίνητα, ανθρωποκυνηγητό, διεφθαρμένους αστυνομικούς, απελπισμένες γυναίκες και πολλά άλλα. Βρισκόμαστε έναν μήνα μετά την υπόθεση στο πρώτο βιβλίο της σειράς, με σαφείς αναφορές σε αυτό, και η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ανακαλύπτει πως ο πρώην σύζυγός της γίνεται στόχος ενός ανώνυμου εντολέα που θέλει τον θάνατό του και μάλιστα βρέθηκε και εκτελεστής που θα το αναλάβει! Έτσι ξεκινάει νέος γύρος μυστικών, ψεμάτων και λανθασμένων χειρισμών που φέρνει το χάος στις ζωές όλων και χαρίζει άφθονο γέλιο και σασπένς. Η Φίνλεϊ πλέον βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άντρες, τον ντετέκτιβ Νικ Άντονι που είναι ερωτευμένος με τη Φίνλεϊ αλλά τσακώθηκαν με αφορμή την υπόθεση του πρώτου βιβλίου και των ψεμάτων που του έχει αραδιάσει και τον φοιτητή της νομικής, Τζούλιαν, που γνώρισε στο προηγούμενο βιβλίο και τη στήριξε στις αποφάσεις της. Και οι δύο άντρες με τις πράξεις τους τραβούν το ενδιαφέρον της και τη διχάζουν. Στο σπίτι της Φίνλεϊ και των παιδιών της, Ντίλια και Ζακ, μένει και η νταντά Βέρο -Βερόνικα- Ρουίζ, με την οποία έχουν δεθεί ως συνεργάτες (στο έγκλημα) και φίλες. Αυτήν τη φορά όμως ανακαλύπτουμε πως έχει ένα σκοτεινό παρελθόν που ίσως μπει ανάμεσα στις δύο γυναίκες. Γιατί δεν έχει επαφές με τη μητέρα της και γιατί αποφεύγει να πηγαίνει σε οικογενειακά τραπέζια με τον ξάδελφό της, Ραμόν; Τι ακριβώς έκανε την Ημέρα των Ευχαριστιών και για ποιο λόγο;

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο πρώην της Φίνλεϊ, Στίβεν Ντόνοβαν, που πλέον χώρισε με την Τερέζα λόγω των όσων έκανε κι έχει βάλει σκοπό της ζωής του να αποδείξει την ανικανότητα της Φίνλεϊ να φροντίζει τα παιδιά τους. Τα πράγματα με τη φάρμα δεν πάνε πλέον και τόσο καλά και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν στο σκοτεινό διαδίκτυο αναρτάται μια αγγελία για δολοφονία του μετ’ αμοιβής! Η Φίνλεϊ αρχίζει να ψάχνει ποιος θέλει να τον βγάλει από τη μέση, ποια είναι η Αγανακτισμένη στο φόρουμ όπου αναρτήθηκε η αγγελία με κωδικοποιημένο τρόπο και η ΆσπροςΣίφουνας που ανέλαβε να το τακτοποιήσει! Έτσι αρχίζει ένας αγώνας δρόμου που θα οδηγήσει σε χάκερς, σε λερωμένες καταψύξεις, σε κοντέινερ που παίρνουν φωτιά, ακόμη και βαθιά στη μαφία που διαχειρίζεται ο Φέλικς Ζιρόφ! Η Φίνλεϊ καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους για εντοπίσει τον δράστη, οι οποίες θα τη φέρουν αντιμέτωπη με ανθρώπους που αγαπά και εμπιστεύεται αλλά στους οποίους δεν μπορεί να μιλήσει. κι αρχίζει να καταγράφει ποιες γυναίκες εκνεύρισε στη ζωή του ο πρώην της, ποιες κορόιδεψε, ποιες ταπείνωσε κλπ. Μέσα από αυτήν την περιπέτεια όμως η Φίνλεϊ θα διαπιστώσει πως όλο αυτό το διάστημα ο ανασφαλής και με χαμηλή αυτοπεποίθηση Στίβεν εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος μαζί της και πως ό,τι κάνει εναντίον της κρύβει από πίσω την ανάγκη του να την έχει στη ζωή του. Ναι, την ταπεινώνει, της φέρεται άσχημα, την προσβάλει, την υποτιμά αλλά εξακολουθεί να την αγαπά κι αυτό δεν πρέπει να της το δείξει ποτέ! Επίσης μαθαίνουμε πως υπήρχαν προβλήματα στη φάρμα του πριν μπλέξουνε με τον υπόκοσμο, πως δεχόταν απειλητικά τηλεφωνήματα μήνες πριν, από ποιον όμως και τι του έλεγε; Γιατί τον απέφευγε γεμάτος θυμό;

Μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Φίνλεϊ Ντόνοβαν είναι και συγγραφέας, οπότε έχουμε την ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ να αναμένει νέο μυθιστόρημα για να το υποβάλει στην εκδότριά της οπότε η Φιν προσπαθεί να ξεφύγει με διάφορες δικαιολογίες και ταυτόχρονα να βρει χρόνο να το ξεκινήσει. Είναι άκρως συναρπαστική η πλοκή που καταφέρνει επιτέλους να βγάλει από το μυαλό της μόνο και μόνο για να διώξει τον βραχνά της προθεσμίας από πάνω της, θα καταφέρει όμως να φτιάξει ένα πραγματικά καλό κείμενο; Επίσης, η Τερέζα είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τη δίκη ώσπου η αποκάλυψη του μυστικού της θα την αναγκάσει να καταφύγει σε ακρότητες, θα έχει όμως αυτήν τη φορά στο πλευρό της την κολλητή της, Έιμυ, η οποία πλέον έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της με όσα έμαθε για την Τερέζα; Η ηλικιωμένη γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι εξακολουθεί να κρατάει σημειώσεις, η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια εξακολουθεί να παραμένει εργένισσα και να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών ενώ η Μπρένα Φούλερ, η γραμματέας του Στίβεν, την οποία απέλυσε μετά τα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου, έχει έναν άσο κρυμμένο στο μανίκι της που περιπλέκει τα γεγονότα.

Έχω την αίσθηση πως το δεύτερο μυθιστόρημα βγάζει λιγότερο γέλιο, κάτι που αφήνει όμως περιθώριο να συγκεντρωθούμε καλύτερα στις νέες περιπέτειες της Φιν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως «σοβάρεψαν τα πράγματα». Δε θα ξεχάσω για παράδειγμα τη σκηνή όπου η μεν Φίνλεϊ νομίζει ότι τα παιδιά της έπεσαν θύματα απαγωγής αλλά απλώς η αδελφή της μαθαίνει στο μικρότερο να χρησιμοποιεί το γιογιό! Διάβαζα με αγωνία τα λόγια της Τζόρτζια πιστεύοντας πως διαπραγματεύεται με απαγωγέα αλλά στο τέλος γέλασα δυνατά ανακαλύπτοντας την αλήθεια της διττής αυτής φράσης: «-Ξέρω ότι φοβάσαι μήπως χάσεις τον έλεγχο και το καταλαβαίνω. Αλήθεια. Αλλά πρέπει να τα αφήσεις να βγουν. Ας ξεκινήσουμε με ένα. Μόνο ένα. Άσε ένα να βγει και θα σου δώσω αυτό που θες» (σελ. 207). Ναι, για κακάκια μιλάει! Όσο εξελίσσονται ασύλληπτα γεγονότα και οι ανατροπές έρχονται η μία πίσω από την άλλη, η συγγραφέας παίζει με το μυαλό του αναγνώστη μπλέκοντάς τον σ’ ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού, όπου προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά οι ανώνυμοι χρήστες που ζήτησαν τον θάνατο του Στίβεν ο ένας και ανέλαβε επί πληρωμή τη δολοφονία του ο άλλος, να διαπιστώσουμε πώς συνδέονται κάποια πρόσωπα με τις νέες εξελίξεις και πώς θα βγουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά και συνωμοσίες.

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά» και δεν αφήνει τίποτα όρθιο, όχι ότι άφησε και πολλά στην προηγούμενη περιπέτειά της. Η γραφή παραμένει με την οικεία ελαφρότητα που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο, οι ανατροπές είναι ευρηματικές, η ιστορία ισορροπεί ανάμεσα στο ρομαντικό και στο κωμικό σε ισόποσες δόσεις ενώ το μυστήριο είναι πολύ καλά στημένο και λύνεται μέσα από μια σειρά περιστατικών που δεν περίμενα. Νομίζω πως το μυθιστόρημα είναι ακόμη καλύτερο από το «Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει», γιατί καταφέρνει να διεισδύσει περισσότερο στους χαρακτήρες, να μας βοηθήσει να τους γνωρίσουμε πιο ολοκληρωμένα και να μάθουμε κομμάτια από ένα παρελθόν που δεν μπήκε ξεκάρφωτα για να εκβιάσει εξελίξεις αλλά είναι καλά σχεδιασμένο από την αρχή της σειράς των βιβλίων και ξεδιπλώνεται τόσο όσο καθώς και όπου δει! Η συγγραφέας αγαπά τους ήρωές της, δεν τους εκμεταλλεύεται ούτε τους καταντάει μαριονέτες και παραμένει στις κεντρικές γραμμές της πλοκής και των μηνυμάτων που θέλει να περάσει, απογειώνοντας την πλοκή και δημιουργώντας αξέχαστες τραγικωμικές καταστάσεις. Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο!

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει 
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan is killing it
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η σειρά βιβλίων με την ηρωίδα Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξεκινάει δυναμικά, με την πρωταγωνίστρια, μια μέση νοικοκυρά, να μπλέκεται, χάρη σε μια κουβέντα γεμάτη δισημίες, με πληρωμένους δολοφόνους και τα πλοκάμια της μαφίας. Δε γίνεται να μην αγαπήσεις ένα μυθιστόρημα που ξεκινάει έτσι: «Είναι ευρέως γνωστό ότι οι περισσότερες μαμάδες είναι έτοιμες να κάνουν φόνο στις 8.30 το πρωί οποιασδήποτε μέρας. Το συγκεκριμένο πρωί της Τρίτης 8 Οκτωβρίου εγώ ήμουν έτοιμη στις 7.45» (σελ. 10). Το εκρηκτικό πρώτο κεφάλαιο, με τη Φίνλεϊ να προσπαθεί να φτιάξει καφέ, να περισώσει τα κομμένα μαλλιά της τετράχρονης κόρης της, να σκουπίσει τα σιρόπια και τα μέλια από τον δίχρονο γιο της και ταυτόχρονα να βρει την νταντά, την οποία απέλυσε εν αγνοία της ο πρώην άντρας της, δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε μια ιστορία άκρως συναρπαστική και ενδιαφέρουσα, κωμική μεν αλλά βαθιά αληθινή και γεμάτη ανατροπές. Η Φίνλεϊ είναι συγγραφέας κι έχει καθυστερήσει να παραδώσει το νέο της βιβλίο  επειδή… «Έλεος, κοιτάξτε γύρω μου. Για ένα σωρό λόγους»! Ο πρώην άντρας της αποφάσισε να διώξει την νταντά, αφού η Φίνλεϊ δουλεύει από το σπίτι και γενικά η κατάσταση προδιαθέτει επέμβαση της κοινωνικής πρόνοιας, αν το μάθει ποτέ: η ηρωίδα του βιβλίου χρωστάει ενοίκια και υποθήκες, λογαριασμούς ρεύματος και όχι μόνο και μέσα σε όλα αυτά ο Στίβεν την πιέζει για να της πάρει την επιμέλεια των παιδιών ώστε να μεγαλώσουν σωστά κοντά του, δίπλα στην ξινή, απόμακρη, πεντακάθαρη νέα του σύντροφο. «Κάθε μέρα που προσποιούμουν ότι έβγαζα το ψωμί μου ως συγγραφέας με έφερνε απλώς μια μέρα πιο κοντά στο να χάσω τα παιδιά μου» (σελ. 31-32), παραδέχεται ηττημένη η Φίνλεϊ.

Η συνάντηση με την ατζέντισσα δεν πηγαίνει και πολύ καλά, να όμως που με άψογη συγγραφική μαεστρία ο διάλογος των δύο γυναικών παρουσιάζεται διττός και με λογικοφανή περιθώρια παρερμηνείας, με αποτέλεσμα μια γυναίκα στο διπλανό τραπέζι να την περάσει για εκτελεστή δολοφόνο και να την προσλάβει! Ειδικά αυτές τις σελίδες τις διάβασα τουλάχιστον τέσσερις φορές και δεν τις χόρταινα! «50.000 δολάρια μετρητά-Χάρις Μίκλερ»! Η φιλοπεριέργεια και η ανάγκη για τα χρήματα παλεύουν με τις τύψεις και την τρέλα όλου αυτού του γεγονότος, όταν όμως η Φίνλεϊ αποφασίζει να γνωρίσει τον σύζυγο της κυρίας μπλέκεται σε μια ιστορία που δεν περίμενε! Η μια αναποδιά φέρνει την άλλη, η πλοκή απογειώνεται και τρέχει σε ανεξέλεγκτα και μη αναμενόμενα επίπεδα, το μυστήριο αυξάνεται, μιας και η γυναίκα εκείνη είναι ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας που τυλίγεται σφιχτά γύρω από τη Φίνλεϊ. Δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα συμβεί παρακάτω, η ζωή της πρωταγωνίστριας στριμώχνεται όλο και περισσότερο σε κάθε κεφάλαιο και δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω: να γελάσω με τις έξυπνες ατάκες και την ευφυή εξέλιξη ή να προχωρήσω παρακάτω για να δω τι θα γίνει με την ιστορία και όταν τελειώσω το βιβλίο να σκεφτώ με την ησυχία μου τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους, τις τραγικωμικές καταστάσεις αλλά και τα μηνύματα που περνάνε ανάμεσα από τις γραμμές; Για παράδειγμα, κάποια στιγμή η Φίνλεϊ βρίσκεται μπροστά στην ευκαιρία να ενοχοποιήσει κάποιον κι ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος, μιας κι έτσι θα τον βγάλει από τη μέση, εκεί όμως η ηρωίδα πατάει φρένο: «Αυτό έπρεπε να είναι το όριο που δεν θα ήθελα να ξεπεράσω…τι σόι τέρας θα με έκανε αυτό;» (σελ. 250). Δεν έχουμε λοιπόν ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να περάσει η ώρα αλλά ένα καλά σχεδιασμένο, βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που προσφέρει γέλιο αλλά και προβληματισμό!

Τα γεγονότα που αντιμετωπίζει η Φίνλεϊ, τα λάθη που κάνει, οι αποφάσεις που αναγκάζεται να πάρει υπό πίεση και από βιασύνη, πάντα με την ελπίδα πως κάνει το σωστό κι αυτό τελικά της βγαίνει μπούμερανγκ, την αλλάζουν, την ωριμάζουν, τη γεμίζουν τύψεις κι ενοχές για όσα λέει και κάνει απέναντι σε ανθρώπους που αγαπά και την εμπιστεύονται, οπότε το ψυχογράφημα της πρωταγωνίστριας του βιβλίου είναι άκρως αληθινό και βαθιά διεισδυτικό. Υπάρχουν στιγμές που φοβήθηκα, που τη λυπήθηκα, που γέλασα με τις γκάφες της, πάνω απ’ όλα όμως ήθελα να τελειώσει η περιπέτειά της για να μαζέψει τα κομμάτια της και να δει τι θα κάνει με όσους γνώρισε τώρα και με όσους ήξερε από πριν. Ταυτόχρονα γνωρίζουμε την αδελφή της, Τζόρτζια, φανατική εργένισσα που δεν το έχει με τα παιδιά, α, ναι, και αστυνομικό, την ατζέντισσά της, τον πρώην της με τη νυν του, τα δυο παιδιά της, ένα κουκλάκι μπάρμαν που τώρα έπρεπε να μπει κι αυτός στη ζωή της, μέλη του υποκόσμου, τον συνάδελφο της Τζόρτζια, Νικ, όπου εμπλέκεται το στημένο προξενιό με αληθινά αισθήματα αλλά και μια έρευνα εξαφάνισης, η ηλικιωμένη γειτόνισσα που κρατάει τετράδιο συμβάντων της γειτονιάς και άλλοι είναι υπέροχοι χαρακτήρες που σχηματίζουν ένα πολυθεματικό παζλ γεμάτο αντιθέσεις και προκλήσεις.

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει» τα πάντα στο πέρασμά της! Χειρόγραφες σημειώσεις, επιστολές εκδίκησης, ανταλλάγματα, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, οργανωμένο έγκλημα, μυστικά και ψέματα, σε μια ιστορία όπου κανένας δεν είναι αυτό που δείχνει εκ πρώτης όψεως κι όλα αυτά πρέπει να τα χειριστεί μια γυναίκα με δυο παιδιά που πρέπει να παραμείνει ζωντανή, εκτός φυλακής και με την επιμέλεια των παιδιών της! Αναπάντεχες και απανωτές εκπλήξεις, αστεία και τραγικά περιστατικά, ευφυείς λύσεις στην πλοκή και υποδειγματικός σχεδιασμός της, ενδιαφέροντες χαρακτήρες που μπλέκονται χωρίς κλισέ και εύκολες λύσεις κι ένα εκρηκτικό φινάλε είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που αγάπησα από την αρχή ως το τέλος.

Βιβλίο Κάθε νεκρό πράγμα 
Τίτλος πρωτοτύπου Every dead thing
Συγγραφέας John Connolly
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με τον Τσάρλι Πάρκερ και διαπίστωσα πως ξεφεύγουμε αρκετά από τη γνωστή συνταγή των αστυνομικών του είδους. Πρόκειται για ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετή επίστρωση αστυνομικού που καταγράφει άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με ποικίλα ψυχογραφήματα και παρατηρεί κάθε κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική αλλαγή στα μέρη όπου διαδραματίζονται οι έρευνες του Πάρκερ. Για παράδειγμα, έμαθα πως η  αστυνομία της Νέας Ορλεάνης έχει λόγο που παραμένει διεφθαρμένη μιας και οι συνθήκες υπό τις οποίες ιδρύθηκε τον 19^ο αιώνα και η πορεία της στον χρόνο ήταν συνυφασμένες με το περιβάλλον του υποκόσμου, από τον οποίο υποτίθεται ότι προστατεύει ντόπιους και τουρίστες. «Η ίδια η Νέα Ορλεάνη, με τα ρημαγμένα κτίρια… έμοιαζε να ενσαρκώνει αυτή την παρακμή κι έτσι ήταν αδύνατο να πεις αν η πόλη ήταν που διέφθειρε τους κατοίκους ή, το αντίστροφο, αν ήταν οι κάτοικοι που παρέσυραν την πόλη στη σήψη» (σελ. 295). Εξίσου συναρπαστικά δίνεται και η Νέα Υόρκη, της οποίας πολλά σημεία παραδέχομαι πως τα έψαξα στο διαδίκτυο για να νιώσω περισσότερο την αύρα τους. Ακόμη και το Χέιβεν της Βιρτζίνια ζωντανεύει υπέροχα και μοναδικά: «Το Χέιβεν έμοιαζε μόνιμα κολλημένο σ’ ένα μουντό κυριακάτικο απόγευμα», σελ. 191.

Σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι, έχουν κι ένα υπόβαθρο βάσει του οποίου έχουν ανατραφεί και τώρα δρουν, με τόσες λεπτομέρειες που καταφέρνουν να μην κουράσουν αλλά να δώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό πλαίσιο της σφιχτοδεμένης πλοκής που απαρτίζει την πρώτη περιπέτεια του ντετέκτιβ. Δεν κουράστηκα ούτε στιγμή, όσες φορές κι αν ο συγγραφέας ανέλυε πρόσωπα και καταστάσεις που ξέφευγαν ίσως από την κεντρική ιδέα (την αναζήτηση του δολοφόνου που σκοτώνει με βάναυσο και απάνθρωπο τρόπο), ζωντάνευαν όμως το περιβάλλον στο οποίο ερευνά ο Πάρκερ ενώ κάποια λεπτομέρεια ήταν ο συνδετικός κρίκος με μια άλλη ιστορία, έναν άλλον τόπο, έναν απρόσμενο συμπρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα, προσωπικά τουλάχιστον, να μην μπορώ να προσπεράσω ούτε γραμμή.

Ο 36χρονος σήμερα Τσάρλι Πάρκερ είδε τη σύζυγο και την κόρη του βάναυσα δολοφονημένες το 1996 και δύο εβδομάδες μετά παραιτήθηκε από το Σώμα και άλλαξε σπίτι και καθημερινότητα, όσο η ψυχολογία του αγωνιζόταν να κρατηθεί στα κατάλληλα επίπεδα λογικής. Η ιστορία της γνωριμίας με τη γυναίκα του καταγράφεται αποσπασματικά με διάφορες αφορμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, κάτι που μου κράτησε το ενδιαφέρον, μιας και η έλλειψη γραμμικής αφήγησης, τα πρωθύστερα και οι εκπλήξεις δημιουργούν διαρκώς ένταση και σασπένς. Ψηφίδα προς ψηφίδα δόθηκε το παρελθόν του και μου σύστησε τις ευτυχισμένες και τις δύσκολες μέρες της γνωριμίας και του γάμου του, μιας και τον τελευταίο καιρό, λόγω της αφόρητης πίεσης στη δουλειά είχε γίνει αλκοολικός. Από τον αστυνομικό πατέρα του έχει αποσπασματικές αναμνήσεις, εκτός από εκείνο το βράδυ της αυτοκτονίας του μετά από ένα ανεξήγητο συμβάν που με σόκαρε: «Είμαι γιος του πατέρα μου, με όσα συνεπάγεται αυτό» (σελ. 281), αποφαίνεται με πίκρα. Και όσο προχωρά η υπόθεση, τόσο διαπιστώνει τη δεινή θέση όσων γνωρίζει ή / και συνεργάζονται μαζί του: «Βρομούσα θάνατο» (σελ. 488). Και ναι, το όνομά του προέρχεται από τον γνωστό τραγουδιστή της τζαζ (1920-1955), γιατί ο ιερέας που τον βάφτισε ήταν λάτρης αυτής της μουσικής!

Η αναζήτηση του κατά συρροή δολοφόνου είναι και μια κραυγή αγωνίας του συγγραφέα, που καταδεικνύει μέσω ερευνών και στατιστικών πόσοι τέτοιοι «άνθρωποι» υπάρχουν, πόσο συχνά σκοτώνουν και πόσο κακό κάνουν ευρύτερα. Και αμέσως θέτει τους ηθικούς ενδοιασμούς του: «Δεν πιστεύουμε πια στο κακό, μονάχα στις κακές πράξεις, που μπορούν να εξηγηθούν από την επιστήμη του νου. Δεν υπάρχει κακό και το να πιστεύεις σ’ αυτό, σημαίνει πως είσαι θύμα της δεισιδαιμονίας, σαν να κοιτάζεις κάτω από το κρεβάτι σου το βράδυ ή να φοβάσαι το σκοτάδι. Υπάρχουν όμως αυτοί για τους οποίους δεν έχουμε να δώσουμε εύκολες απαντήσεις, που διαπράττουν το κακό γιατί αυτή είναι η φύση τους, γιατί είναι κακοί» (σελ. 168). Και το εξής αποκαλυπτικό: «Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, μονάχα μοτίβα που δεν διακρίνουμε» (σελ. 283). Φόβος, τρόμος, ακρωτηριασμοί, δολοφονίες, τιμωρία, εκδίκηση κι όλα αυτά στη σκιά της ματαιότητας: «Κι αυτό ήταν που ήθελε ο Ταξιδευτής: να παρέχει, με το θάνατο των άλλων, μια υπενθύμιση του θανάτου όλων μας και του πόσο άχρηστη ήταν η αγάπη, η πίστη, η πατρότητα, η μητρότητα, η φιλία, ο έρωτας, η ανάγκη, η χαρά, μπροστά στο κενό που μας περίμενε όλους» (σελ. 489).

Αυτές οι σκέψεις συνυπάρχουν σε κείμενο ωμού ρεαλισμού και ανατριχιαστικών περιγραφών, όπως το ακόλουθο, τη στιγμή της δολοφονίας ενός παιδιού που είχε ερευνήσει ο Τσάρλι Πάρκερ τέσσερις μήνες μετά τον χαμό της οικογένειάς του, με αφορμή τη γνωριμία του με μια γριά μάντισσα της περιοχής: «Και τότε άκουσα και ένιωσα, βαθιά μέσα μου, τη λεπίδα να κόβει, να ξύνει, να χωρίζει το μυ από την άρθρωση, τη σάρκα από το κόκαλο, την ψυχή από το κορμί, τον καλλιτέχνη να δουλεύει στο μουσαμά του κι ένιωσα τον πόνο να χορεύει μέσα μου, να με διαπερνά, διαγράφοντας την τροχιά του μέσα από μια ζωή που έσβηνε σαν αστραπή» (σελ. 64).

Η πλοκή με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, όπου στον πρόλογο έχουμε δύο παράλληλες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις που συνδέονται απροσδόκητα. Η ανατριχίλα που προκύπτει και από τις περιγραφές των θυμάτων, του ακρωτηριασμού, του βασανισμού και της δολοφονίας τους και από την ωμότητα κάποιων αναπάντεχων εξελίξεων είναι πολύ μεγάλη. Παρ’ όλ’ αυτά, δε λείπουν ούτε το χιούμορ (π. χ. «Η σάρκα της ξεχείλιζε από τα ρούχα της κι έτσι έδινε την εντύπωση πως είχε μυστηριωδώς πρηστεί κάποια στιγμή από την ώρα που ντύθηκε μέχρι να φτάσει στη δουλειά», σελ. 25 και «Ο Φρανκ πάσχισε να δείξει πως πάλευε με τη συνείδησή του, αν και θα ήταν αδύνατο να τη βρει δίχως φτυάρι και ένταλμα εκταφής», σελ. 100) ούτε κάποιες παρομοιώσεις και μεταφορές που τις θεωρώ αρκετά επιτυχημένες και είναι όσες ακριβώς χρειάζονται για να μη γίνει πολύ λυρικό το κείμενο (δείτε στη σελίδα 182 τις περιγραφές του οδικού ταξιδιού ως τη Βιρτζίνια ή στο κεφάλαιο 42 την περιγραφή του βάλτου Χάνι Άιλαντ). «Ένα απαλό αεράκι φυσούσε από το ποτάμι, αλλά έδινε μια χαμένη μάχη με την πρωινή ζέστη…» (σελ. 298).

Εξίσου ενδιαφέροντες είναι και οι συνεργάτες του Πάρκερ, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι Έιντζελ και Λούις, τους οποίους είναι καλύτερο να μη συναντήσεις νύχτα και τους τσατίσεις, και η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Ρέιτσελ Γουλφ. Η επιλογή αυτών των ετερόκλητων χαρακτήρων δίνει άλλη διάσταση στα γεγονότα, μιας και η συμμετοχή τους είναι, των πρώτων αντισυμβατική και γεμάτη εκπλήξεις, της τρίτης η αναμενόμενη, μιας και προσπαθεί να βοηθήσει με το μοτίβο του δολοφόνου, η προσωπικότητα, οι γνώσεις και το παρελθόν της όμως την απομακρύνει από τα διαχρονικά στερεότυπα ενός Γουάτσον ή λοχαγού Χέιστινγκς! Ομολογώ ότι δε βρήκα την ταυτότητα του δολοφόνου αλλά όταν αποκαλύφθηκε διαπίστωσα πως ο συγγραφέας βάδισε σε αρκετά στερεότυπα που έχω δει και σε άλλα αστυνομικά βιβλία ενώ ο ρόλος της Ρέιτσελ έγινε εντελώς προβλέψιμος βάσει των γεγονότων που οδηγούν στο τέλος, δεν ξεχνάω όμως πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της σειράς κι είμαι σίγουρος πως στη συνέχεια θα υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές.

Το μυθιστόρημα είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς περιπετειών με ήρωα τον Τσάρλι Πάρκερ και είναι αφιερωμένο στα νεκρά πράγματα: «…είχε ανακαλύψει μέσα… του ένα σκοτάδι ακατονόμαστο, ένα μαύρο, άφωτο μέρος όπου κείτονταν σφαγιασμένα παιδιά, την ερεβώδη καρδιά κάθε νεκρού πράγματος» (σελ. 265). Το κείμενο βρίθει από νονούς της νύχτας που ξεπέρασαν τη λογική, μαφιόζους που εκδικούνται με απάνθρωπο τρόπο, δολοφόνους παιδιών, οπότε ειλικρινά ο Ταξιδευτής, όπως ονομάστηκε ο κατά συρροή δολοφόνος, είναι το μικρότερο πρόβλημα στο μυθιστόρημα! Ανυπομονώ για το επόμενο!

ΥΓ. Η σελιδαρίθμηση των παραπομπών βασίζεται στην πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος το 2001.

Βιβλίο  Ο βιβλιοθηκάριος
Τίτλος πρωτοτύπου The librarian
Συγγραφέας Larry Beinhart
Μεταφραστής Γιάννα Μυράτ
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν έχω λόγια. Κόλλησα στην πρώτη (επαναλαμβάνω, πρώτη) σελίδα του βιβλίου τουλάχιστον τρεις φορές. Το ξεπέρασα. Μπα, λέω, ιδέα μου θα είναι, άστο να κυλήσει. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ κακογραμμένο! Μετά την τρίτη σελίδα άρχισα να αναρωτιέμαι αν είναι κακογραμμένο ή κακομεταφρασμένο. Ε, μετά το “σύγκρουση ενδιαφερόντων” (conflict of interest = σύγκρουση συμφερόντων) βεβαιώθηκα. Το βιβλίο δεν ξέρω αν αξίζει ή όχι, αν σε κρατάει σαν πλοκή, το παράτησα. Εξαιτίας της μετάφρασης ή / και της επιμέλειας. Ειλικρινά με το ζόρι κρατήθηκα να μην ουρλιάξω, ειδικά όταν διαπίστωσα ότι διάβαζα Καστανιώτη!!!!!Μα είναι δυνατόν η μετάφραση να είναι στην κυριολεξία κατά λέξη; Χωρίς να προσαρμοστεί στη δική μας σύνταξη, ροή, γραμματική; Δεν είναι δυνατόν η μετάφραση να γίνεται λέξη προς λέξη από καμία γλώσσα προς καμία γλώσσα, πάντα υπάρχουν προσαρμογές, ακόμη και τροποποιήσεις όπου δει. Έχω διαβάσει θριλεράκια και Γκρίσαμ και Φορσάιθ κλπ. πουθενά τέτοιο χάλι, ναι, κοφτές και γρήγορες φράσεις, ναι, αγωνία, ναι, ανατροπές αλλά πουθενά δε στάθηκε εμπόδιο η γλώσσα. Διαβάστε:

“Δεν θα ήθελε να είναι τόσο έτοιμος εκεί έξω στη δουλειά, θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε σύγκρουση ενδιαφερόντων ή, όταν θα είναι παρκαρισμένος και θα περιμένει βαριεστημένα, κοιτάζοντας πάνω από τον ώμο του Σπινέλι όσο εκείνος θα έλεγχε τις κόρες του” (σελ. 110). [περιμένετε την κύρια πρόταση που ακολουθεί μετά τον διαζευκτικό σύνδεσμο “ή”; Ναι, κι εγώ]

“Ήθελα να γυρίσω πίσω, εκεί που ανήκω. Στη γαλήνη της βιβλιοθήκης, περιτριγυρισμένος από βιβλία, από στοχασμούς, επιφωνήματα έκπληξης, που, ανεξάρτητα από το πόσο εμπαθείς μπορεί να είναι, θα περιμένουν ήσυχα μια εμπεριστατωμένη απόκριση και ανεξάρτητα του πόσο ισχυρογνώμονες ή προκατειλημμένοι, θα περιμένουν ήσυχα μια έρευνα, έως ότου επιβεβαιωθούν ή ανατραπούν” (σελ. 118). [ποιοι καλέ; τα επιφωνήματα έκπληξης είναι ισχυρογνώμονες και εμπαθείς; και γιατί να περιμένουν απόκριση και μάλιστα εμπεριστατωμένη, ρώτησαν κάτι;]

“Ο Σκοτ είχε μιλήσει, με τον καλοδουλεμένο του αυθορμητισμό, με σοβαρότητα και βαρυσήμαντα, αλλά εν συντομία, για τους κινδύνους και τη φρίκη του πολέμου και είχε εξηγήσει, εν συντομία και με σαφήνεια, για ποιο λόγο έπρεπε να γίνει και μετά είχε πει, μ’ αυτήν την αισιόδοξη, αποφασιστική φωνή ήρωα του σινεμά αλά Τζων Γουέιν μέχρι Ρόναλντ Ρέιγκαν: Ας επελάσουμε” (σελ. 148). [όχι, πείτε μου όντως δεν πάει κάτι καλά στη μετάφραση-επιμέλεια, έτσι δεν είναι; γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι το αγγλικό κείμενο είναι τόσο άτεχνο!!]

“-Και αν δεν έχουμε νέα για το τι σχεδιάζουν είναι επειδή είναι κάποιο σκοτεινό μυστικό, τόσο σκοτεινό που μονάχα ελάχιστοι μπορούν να το γνωρίζουν. Γι’ αυτό δεν έχουμε ακούσει και γι’ αυτό σε ανησυχεί η σιωπή”. Έγνεψε, σχεδόν ανεπαίσθητα και, σχεδόν ανεπαίσθητα, άστραψε μπροστά της ο γερο-μοναχός μέσα στον παραγωγό του τηλεοπτικού ριάλιτι, μυστικά ικανοποιημένος από το νεαρό τριζόνι” (σελ. 162) [Εγώ πάω για βρούβες].

Βιβλίο Το μεγάλο κόλπο
Τίτλος πρωτοτύπου Roses are red
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η έκτη περιπέτεια του Άλεξ Κρος μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια μου φάνηκε σχεδόν επίπεδη, με τον Κρος να πηγαίνει από ύποπτο σε ύποπτο, οπότε γνωρίζουμε τους χαρακτήρες τους και αρκετά στοιχεία που δικαιολογούν μια πιθανή ανάμιξη σε αυτές τις ληστείες κι από την άλλη με το εκκρεμές φινάλε και τη μεγάλη αποκάλυψη στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Η αλήθεια με χτύπησε σα γροθιά στο στομάχι όμως το βιβλίο σταματάει εκεί και η συνέχειά του διαδραματίζεται στο επόμενο της σειράς «Οι δολοφόνοι της νύχτας». Για τον λόγο αυτόν και τα δύο αυτά βιβλία έχουν ως πρωτότυπο τίτλο τον στίχο από ένα παιδικό τραγουδάκι: «Roses are red» και «Violets are blue». Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε συμπάθησα τα cliffhangers (=εκκρεμές τέλος σε κρίσιμο σημείο, οπότε η ιστορία συνεχίζεται σε επόμενο βιβλίο), γιατί ελάχιστα είναι πραγματικά απαραίτητα, πόσο μάλλον εδώ!

Για το βιβλίο αυτό είχα αντιφατικές απόψεις, γιατί ένιωσα πως χάσαμε πολύτιμες σελίδες αφήγησης περιγράφοντας κάποιες καταστάσεις που αποδείχθηκαν αδιέξοδες (με το μοτίβο «Έπιασες λάθος άνθρωπο» να επαναλαμβάνεται σε βαθμό κορεσμού) και ταυτόχρονα μου φάνηκε εντελώς αψυχολόγητο να κρύβεται πίσω από τις αιματηρές ληστείες, τις αδίστακτες δολοφονίες και τη σαδιστική μανία βασανισμού ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Εύχομαι πραγματικά να υπάρχει μια σωστή αιτιολογία, γιατί πρόκειται για μια ανατροπή που βάζει ολόκληρη τη σειρά των βιβλίων με τον Άλεξ Κρος σε εντελώς άλλο επίπεδο!

Το βιβλίο επομένως μου φάνηκε ανισοβαρές, μιας και στα πρώτα κεφάλαια έχουμε το συναρπαστικό ανθρωποκυνηγητό των ληστών, τις διαφορετικές περιπτώσεις ληστειών σε πολλά υποκαταστήματα τραπεζών, μέχρι και μια απαγωγή και κατάθεση λύτρων και ξαφνικά λες και δίνεται μια αόρατη διαταγή η υπόθεση επικεντρώνεται στην έρευνα του Κρος και της Καβαλιέρε, με ψάξιμο, εξέταση μαρτύρων και πληροφοριοδοτών και μια βήμα προς βήμα διαλεύκανση της υπόθεσης, οπότε οι τόνοι έπεσαν σχεδόν κατακόρυφα. Ένταση, αγωνία, σασπένς, κινηματογραφική αφήγηση στην αρχή αλλά στατική σχεδόν, σταδιακή εξέλιξη της πλοκής στη συνέχεια.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο δεκάχρονος γιος του ντετέκτιβ, Ντέιμον, και η εξάχρονη κόρη του, Τζάνι, υποδέχονται με χαρά το νέο μέλος της οικογένειας, τον Άλεξ τζούνιορ, γιο του Κρος με την Κριστίν, η οποία όμως, εξαιτίας της απαγωγής της στο προηγούμενο βιβλίο, αποφασίζει να φύγει από την Ουάσιγκτον μόλις λήξει το σχολικό έτος. Δεν κοιμάται πια τα βράδια, φοβάται όλη την ώρα για τη ζωή της κι εφόσον ο άνθρωπος που αγαπά δεν αλλάζει επάγγελμα και συνεχίζει να ζει με τον κίνδυνο, δεν της αφήνει άλλα περιθώρια. Μέχρι να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή, αφήνει το μωρό της στην οικογένεια του Κρος. Ταυτόχρονα, ο ντετέκτιβ δείχνει συναισθηματικά ασταθής μιας και υπάρχει ένα όμορφο φλερτ με την Μπέτσι Καβαλιέρε, θα καταφέρει όμως να ζήσει κάτι όμορφο; Θα είναι ποτέ ξανά ευτυχισμένος με μια γυναίκα στο πλάι του; Τέλος, η Τζάνι περνά μια περιπέτεια υγείας με όγκο στον εγκέφαλο όμως σαν ιστορία δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ενώ η όλη στάση, συμπεριφορά και συναισθηματισμός, κυρίως των παιδιών, δηλαδή πώς αντιμετωπίζουν όλον αυτόν τον αγώνα, δε με έπεισε καθόλου.

«Το μεγάλο κόλπο» είναι μια νέα περιπέτεια του Άλεξ Κρος, με ανθρωποκυνηγητό, αποκαλύψεις, περιπέτειες σε Ουάσιγκτον, Βιρτζίνια και Φλόριντα, σαδιστικές δολοφονίες κι έναν άνθρωπο πανέξυπνο, αδίστακτο και αιμοσταγή που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Εγκέφαλος» κι έχει βάλει στόχο την εξόντωση του Άλεξ Κρος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.