Βασιλική Λεβεντάκη – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Sat, 09 Jan 2021 20:46:57 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.4 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Βασιλική Λεβεντάκη – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Τρέξε στον επόμενο σταθμό», της Βασιλικής Λεβεντάκη, εκδ. Λιβάνη https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%be%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%bc%cf%8c-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25ad%25ce%25be%25ce%25b5-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf%25ce%25bd-%25ce%25b5%25cf%2580%25cf%258c%25ce%25bc%25ce%25b5%25ce%25bd%25ce%25bf-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25bc%25cf%258c-%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b2%25ce%25b5%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%be%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%bc%cf%8c-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/#respond Sat, 09 Jan 2021 20:45:03 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10337 Η Ρενάτα Κίμαν, ειδική πράκτωρ του FBI, καλείται να εξιχνιάσει την πιο περίπλοκη υπόθεση της καριέρας της, μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Ζυρίχη και είναι τόσο μπερδεμένη που τη φτάνει στα όρια της σωματικής και πνευματικής της αντοχής. Ένα συναρπαστικό θρίλερ που το παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα και που λάτρεψα για τη δεξιότητα του χειρισμού, τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, την κλιμακούμενη αγωνία και το αληθοφανέστατο μυστήριο!

Βιβλίο Τρέξε στον επόμενο σταθμό
Συγγραφέας Βασιλική Λεβεντάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Η Ρενάτα Κίμαν, η ξανθιά εγκληματολόγος και ειδική πράκτορας του FBI με τα γκριζογάλανα μάτια, που στο σπινθηροβόλο βλέμμα της αντικατοπτριζόταν η ξεχωριστή ευφυία της και η ιδιαίτερη οξυδέρκειά της. Η Ρενάτα Κίμαν με το εντυπωσιακό βιογραφικό, τις αναρίθμητες επιτυχίες, τις ουσιαστικές παρεμβάσεις σε θέματα απόλυτης μυστικότητας και εχεμύθειας, η οποία εργαζόταν ως πράκτορας στα γραφεία της υπηρεσίας της στη Βέρνη τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ελληνικής καταγωγής, γεννημένη στην Αθήνα και μεγαλωμένη στη Ζυρίχη…» (σελ. 58). Αυτή η γυναίκα λοιπόν τρέχει κάθιδρη να εντοπίσει την ταυτότητα του κατά συρροή δολοφόνου που σκοτώνει ανθρώπους σύμφωνα με την πλοκή του τελευταίου βιβλίου της διάσημης συγγραφέως Πία Στόκλιν.

Το μυθιστόρημα είναι αρκετά δυνατό, γεμάτο ανατροπές, ευρηματική σκηνοθεσία σκηνών, έξυπνη τοποθέτηση χαρακτήρων, με ένα ρολόι ως επικεφαλίδα των κεφαλαίων (τικ τακ, τικ τακ….) και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Σφιχτοδεμένο, ανατρεπτικό, γεμάτο εκπλήξεις, θα το θυμάμαι πάντα με ένα φλιτζάνι καφέ στο πλάι γιατί δεν ήθελα να κοιμηθώ χωρίς να βρεθεί ο ένοχος. Η πόλη της Ζυρίχης αποδόθηκε πολύ πιστά, οι γειτονιές και οι συνοικίες φάνηκαν ότι η συγγραφέας τις είχε μελετήσει. Μου άρεσε πολύ που στα κεφάλαια που η κυρία Λεβεντάκη έδινε φωνή στον / στη δολοφόνο πρόσεξε πάρα μα πάρα πολύ να μην προδώσει το φύλο του / της!

Η Πία Στόκλιν απήχθη λίγο πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο της. Βρέθηκε δαρμένη και ταλαιπωρημένη λίγες ώρες πριν αυτοκτονήσει ο απαγωγέας της. Η υπόθεση όμως δεν έκλεισε, γιατί η Ζυρίχη αρχίζει να γεμίζει πτώματα. Ποιος είναι ο ένοχος; Τι συνέβη στο παρελθόν του Ρόμπερτ Φίσερ, του άντρα που αυτοκτόνησε; Ποια μυστηριώδης αλυσίδα δένει τη συγγραφέα, τον αυτόχειρα, τη γραμματέα Νίνα, την ασθενή Κάριν Γκραφ, τον αστυνόμο Στέφαν, τον φωτογράφο Μάρκους και την εκδότρια Μάρτα; Ποιος ενέπνευσε τον δολοφόνο και τι πραγματικά θέλει να δείξει με τα πτώματα που αφήνει πίσω του; Γιατί αφήνει μηνύματα στη Ρενάτα; Πόσο καλά την ξέρει; Ποιο είναι το όπλο του εγκλήματος κάθε φορά; Ένα παζλ για δυνατούς λύτες που έχει όλα τα εχέγγυα για να υπάρξει και δεύτερο βιβλίο με πρωταγωνίστρια τη Ρενάτα Κίμαν! Ένα τελείως διαφορετικό μυθιστόρημα από τη γνωστή συγγραφέα που με εξέπληξε ευχάριστα!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%be%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%bc%cf%8c-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/feed/ 0 «Στα μονοπάτια του καπνού», της Βασιλικής Λεβεντάκη, εκδ. Λιβάνη https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25bc%25ce%25bf%25ce%25bd%25ce%25bf%25cf%2580%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25bd%25ce%25bf%25cf%258d-%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b2%25ce%25b5%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/#respond Mon, 04 Jan 2021 17:49:00 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=9820 Μια αξιόλογη προσπάθεια για αστυνομικό μυθιστόρημα, με τη μυρωδιά του διαλεχτού καπνού να ανακατεύεται με τη διαπεραστική μυρωδιά του αίματος. Σαν τα φύλλα του καπνού που απλώνονται στον ήλιο για να αποξηρανθούν, έτσι και οι ήρωες του μυθιστορήματος απλώνονται στα μάτια του αναγνώστη και του αφηγούνται την ιστορία τους. Ο αστυνόμος Ηλίας Μαντάς και ο γιατρός Πέτρος Φραζής εμπλέκονται σε μια σειρά δολοφονιών που ξεκινούν από τη Δραπετσώνα και καταλήγουν στην Καβάλα τη δεκαετία του 1930, λίγα χρόνια μετά τη μικρασιατική τραγωδία και την άφιξη των χιλιάδων προσφύγων στην Ελλάδα. Ποιος είναι ο επιχειρηματίας Μηνάς Βασιλείου; Τι κρύβει το παρελθόν του; Τα θύματα τι ρόλο παίζουν στη ζωή του; Ποιος είναι ο δολοφόνος;

Βιβλίο Στα μονοπάτια του καπνού
Συγγραφέας Βασιλική Λεβεντάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές, η ιστορία ήταν ικανοποιητική ως προς τον χειρισμό και την εξέλιξή της. Η ταυτότητα του δολοφόνου με άφησε άναυδο και μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ καλή ανατροπή, αν και μου θύμισε έντονα και παραλλαγμένα ανατροπή γνωστής συγγραφέως αστυνομικών βιβλίων. Μόνο η ιστορία με κράτησε και κάποια σκόρπια καλολογικά στοιχεία που συναντούσα κατά την ανάγνωση. Η κυρία Λεβεντάκη έχει όμορφη πένα, είδα σε πολλά σημεία αποσπάσματα που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, όμως στο παρόν βιβλίο ο τρόπος που παρουσίασε τα γεγονότα με ξένισε. Φρόντισε να παρουσιάσει τα θύματα, τους πρωταγωνιστές, τον γιατρό και τον αστυνομικό, τόσο καταιγιστικά και χωρίς ξεκάθαρο συνεκτικό δεσμό ανάμεσα στα περιστατικά, που χάθηκα. Περιέγραφε μια σκηνή, πήγαινε στην επόμενη, μετά σε μια άλλη τόσο απότομα που δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω άνετα την ιστορία. Καταλαβαίνω ότι σε ένα αστυνομικό βιβλίο η δράση είναι καταιγιστική, όμως τα γεγονότα και τα πρόσωπα συνδέονται, έστω με περιγραφή των τόπων και του περιβάλλοντος στο οποίο θα εκτυλιχτεί η επόμενη σκηνή.

Ένα άλλο σημείο που με ξένισε ήταν η περιττή περιγραφή γεγονότων και οι ξύλινοι διάλογοι με άφθονες λέξεις που δεν έχουν νόημα να βρίσκονται εκεί! Για παράδειγμα, δεν μπορεί να σου πετούν πέτρα στο τζάμι του σπιτιού σου και να λες: «Και ξαφνικά ακούω ένα δυνατό μα και παράξενο ήχο, τόσο κοντινό αλλά και τόσο μακρινό, σαν αστραπή που ξέσκιζε τον ουρανό, με κρυστάλλινη ηχώ όμως» (σελ. 163). Αυτό το παρατήρησα σε πολλά σημεία και στην αφήγηση και στις περιγραφές: «Η σκέψη και μόνο εκείνης της γυναίκας, της αέρινης, της εύθραυστης, της γεμάτης αντιθέσεις, που επιδίωκε την επιβράβευση σαν κακομαθημένο κοριτσόπουλο και ταυτόχρονα πάλευε για ουσιαστική αλληλεγγύη σαν ώριμη γυναίκα, έκλεινε στον πυρήνα της την αμαρτία» (σελ. 159). Έχω την αίσθηση ότι ακουμπάμε στον βερμπαλισμό και δεν χρειάζεται, η ιστορία είναι δυνατή από μόνη της!

Από την άλλη η Καβάλα ξετυλίγεται πολύ όμορφα και αναπαρίσταται και η εποχή και ο τόπος πολύ μελετημένα. Η διαδικασία της καπνοδιαλογής, τα βάσανα των εργατών, τα λούσα των αφεντικών, η μητρόπολη του καπνού και σημαντικό λιμάνι, χαρίζουν μια μυρωδάτη τοιχογραφία, ποτισμένη όχι νικοτίνη αλλά σέρτικο καπνό. Επομένως το βιβλίο το συστήνω για την ωραία ιδέα της αστυνομικής πλοκής και για την αναπαράσταση της Καβάλας του 1930, όχι για τη γραφή και το ύφος της συγγραφέως, η οποία όμως είμαι σίγουρος ότι δε θα με απογοητεύσει αν ασχοληθεί με άλλο είδος μυθιστορήματος ή ξαναγράψει αστυνομικό μυθιστόρημα με διαφορετική προσέγγιση.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Ένα δυσάρεστο γεγονός είχε φέρει κοντά τρεις ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους, ενώνοντας κατά παράξενο τρόπο τις μοίρες τους. Ο αστυνόμος, ο κρατούμενος, ο γιατρός…Σαν χαρακτήρες μυθιστορήματος που ο συγγραφέας δεν αποφάσισε ακόμα να ξεκαθαρίσει το ρόλο τους στην πλοκή του έργου του. Σαν άγνωστοι διαβάτες που συναντήθηκαν τυχαία στη διασταύρωση του δρόμου και αποφάσισαν να βαδίσουν σε κοινή πορεία. Σαν κομμάτια γης που κάποια δίψασαν για μια ψιχάλα βροχής και άλλα ποτίστηκαν άφθονα με γάργαρο νερό, αλλά αναπτύχθηκαν από το ίδιο χώμα και ξεριζώθηκαν την ίδια στιγμή, για να βρεθούν ανακατεμένα στη χούφτα του αγρότη που θα αξιολογούσε την ποικιλία τους» (σελ. 36).

Η μαγευτική Καβάλα:

«Ήταν και οι ανάκατες μυρωδιές στους μαχαλάδες και στους εμπορικούς δρόμους, στα χαμόσπιτα και στις επαύλεις από μπαχαρικά και λογής λογής καρυκεύματα, που μπερδεύονταν με τα σπάνια αρώματα των πλούσιων κυράδων και ταξίδευαν τις αισθήσεις στους απολαυστικούς περιπάτους της όσφρησης. Ήταν και οι φωνές των παιδιών μετά το σχόλασμα, καθιώς κατηφόριζαν προς τις Καμάρες για να σνυαντήσουν μανάδες και συγγενείς, γείτονες και γνωστούς όταν εκείνοι τέλειωναν με το μεροκάματο στις καπναποθήκες και επέστρεφαν εξαντλημένοι στα σπιτικά τους, ένα ανθρώπινο ποτάμι που ξεχυνόταν δίχως επικίνδυνη ορμή. Ήταν και τα χέρια τα γδαρμένα από την κοπιαστική εργασία στο χωράφι, τα δάχτυλα τα τρυπημένα από τις βελόνες στο μπούρλιασμα, τότε που τα περισυλλεγμένα φύλλα αποχαιρετούσαν την ασφαλή αγκάλη των κοφινιών για να παραδοθούν στο πέρασμα της κλωστής κι έπειτα του σπάγκου και να μεταμορφωθούν σε γιορτινή γιρλάντα που δεν έμελλε να παίξει το ρόλο διακοσμητικού στοιχείου παρά καλούνταν να ρουφήξει άπληστα τις πύρινες αχτίδες του ήλιου, εξασφαλίζοντας την αποξήρανσή της, οι στιλπνές παλάμες την ώρα της δουλειάς στα τεζάκια, τους πάγκους διαλογής, με την αφή να ματώνει από τον αδιαμαρτύρητο κάματο όσων πάλευαν για την επιβίωσή τους. Ήταν και η επίδειξη πλούτου και γοήτρου στις χοροεσπερίδες της Μεγάλης Λέσχης που θάμπωνε την όραση με την πολυτέλεια και την υπερβολή. Χίλιες εικόνες τόσο ανόμοιες μεταξύ τους, συντροφιά σε μια κοινή πορεία, που μέτραγε χρόνια άνθησης και ακμής από τη μια, φτώχειας καια αγωνίας από την άλλη» (σελ. 67).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/feed/ 0