Βιβλίο Vambeer για βρικόλακες 
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια νέα ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος κι έτσι γνωρίζουμε τον Ερνέστο και τον κόσμο του μ’ έναν άκρως διασκεδαστικό και χιουμοριστικό τρόπο. Ένας βίγκαν βρικόλακας που θέλει απλά πράγματα: να μη ζηλεύει, να μην έχει σύνδρομα ούτε διαταραχές, να απαλλαγεί από τα προβλήματα που στιγμάτισαν τη ζωή του από τότε που γεννήθηκε. Α, και να μάθει τι παραπάνω ξέρει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος όταν λέει «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», αφού οι βρικόλακες ζουν για μια αιωνιότητα μόνο, άρα μια μέρα θα πεθάνουν! Η ιστορία ξεκινάει με τη φιλία του Ερνέστο και της Έμας να έχει μπει πλέον σε σταθερές βάσεις κι έτσι ο αθώος και απονήρευτος Ερνέστο παρασύρεται από τη διαφήμιση του Λόνγκγιαρμπιεν, της πόλης όπου για τέσσερις μήνες δε βγαίνει ο ήλιος και όπου δεν επιτρέπεται να πεθάνεις. Ένας παράδεισος για τον ήρωά μας που επιτέλους θα κοιμάται ξεσκέπαστος, δηλαδή χωρίς το καπάκι της κάσας. Επιπλέον, αφού απαγορεύεται να πεθάνεις, η θνητή φίλη του, Έμα, θα μπορεί να ζήσει για πάντα στο πλάι του χωρίς να γίνει βρικόλακας. Έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να ρωτήσει κανέναν παίρνει την Έμα και φεύγουν για την πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στη Νορβηγία και στον Βόρειο Πόλο.

Από την πλευρά της, η Έμα ανυπομονεί να ζήσει στην απόλυτη γκοθίλα χωρίς να ξέρει τα πραγματικά σχέδια αγάπης του Ερνέστο για κείνη. Η διαμονή τους βγάζει άφθονο γέλιο από τα περιστατικά που βιώνουν και από τους αντίθετους χαρακτήρες τους: «Ρε συ… ήρθαμε στην άκρη του κόσμου να ευχαριστηθούμε την νταρκίλα και να κουλάρουμε» λέει η Έμα όταν ο Ερνέστο ζητάει επεξηγήσεις για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου που μόλις είδαν και τη ζαλίζει με ατάκες του Μάριο Μεντόζα. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν γνωρίζουν τον ντελιβερά Τομπίας, έναν γοητευτικό γκοθά που ξεκινάει να κάνει παρέα με την Έμα κι ο Ερνέστο ζηλεύει: «…όσο την έβλεπα να απομακρύνεται από εμένα τόσο η επιθυμία μου για μια αφαίμαξη φούντωνε»! Τελικά, αποτέλεσμα της φάσης μεταξύ Έμα και Τομπίας είναι να ανοίξουν στην πόλη εργοστάσιο ζυθοποιίας με κεφάλαια του Ερνέστο, ο οποίος παλεύει με αντικρουόμενα αισθήματα: το άγχος του αποχωρισμού αφού η φίλη του θα μένει εκεί και τη χαρά του αφού όσο η φίλη του θα μένει εκεί θα ζει αιώνια. Ναι, χμ…

Η μητέρα του Ερνέστο, μετά τις αποκαλύψεις στα προηγούμενα βιβλία και τον θάνατο κάποιων αγαπημένων προσώπων, έχει εξαφανιστεί κι αυτό έχει στοιχίσει στον βρικόλακά μας. Ακόμη του λείπει η μητέρα του παρά τη χειριστική και τοξική της συμπεριφορά απέναντί του, λέει πως «Η μανούλα ήταν η μοναδική μου ρίζα», νιώθει για τα καλά ορφανός, σαν τον Ρεμί στο «Χωρίς οικογένεια» του Έκτορα Μαλό και φοβάται για κείνη μην κάνει κακό στον εαυτό της. Μια μεγάλη έκπληξη όμως θα την ξαναφέρει στη ζωή του με τρόπο που αποδεικνύει τον ναρκισσιστικό εαυτό της. Μήπως θέλει με τον τρόπο της όμως να κάνει μια διορθωτική κίνηση και να γεμίσει τον γιο της περηφάνια για κείνη; Ή το κάνει μόνο για να τραβήξει την προσοχή και για να δει τον θαυμασμό στα μάτια του γιου της για κείνη; Νάσου και η γιαγιά του Ερνέστο, Αμπρόσια Μπουνίκουλ, που του αποκαλύπτει κάτι που δεν μπορεί να χωνέψει. Οι αντιδράσεις του με έκαναν να ξεκαρδιστώ στα γέλια αλλά η Αμπρόσια βεβαιώθηκε πως το παιδί δεν πάει καλά από νοητικής άποψης. Μπορεί λοιπόν να ακολούθησε κι εκείνη την καρδιά της αλλά γιατί είναι καταζητούμενη σύμφωνα με μια αφίσα που βρήκε ο Ερνέστο; Τι κακό έκανε και σε ποιον; Γιατί δε μιλιέται με την κόρη της;

Στιβαρές προσπάθειες για να επιζήσει από αυτόν τον κυκεώνα αλλοπρόσαλλων συμπεριφορών και εμφανίσεων εξακολουθεί να καταβάλλει ο δόκτωρ Κοψοκοίλης που προσπαθεί να βγάλει τον Ερνέστο από αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων και να δουλέψουν πάνω στην αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του και την αδυναμία του να παίρνει πρωτοβουλίες. Με αφορμή τον Τομπίας του τονίζει κάποια πράγματα και αφιερώνουν πολλές ξεκαρδιστικές (για τον αναγνώστη) συνεδρίες, τις οποίες το βαμπιράκι μας παρερμηνεύει και καταφεύγει σε πρωτοβουλίες που φέρνουν τη μια αναποδιά μετά την άλλη. Είναι εγωιστής; Ανασφαλής; Ατομιστής; Ή απλά φοβάται την εγκατάλειψη που τη βίωσε σε μεγάλο βαθμό; Ή μήπως έχει διαταραχή άγχους αποχωρισμού; Απορώ πώς επέζησε ως το τρίτο βιβλίο! Το κάστρο όπου ζει ο Ερνέστο και φιλοξενεί πλέον ένα πετυχημένο ξενοδοχείο και έναν αναγνωρισμένο ξενώνα κακοποιημένων βρικολάκων δεν τον χωράει. Έχει δημιουργήσει με τις πετυχημένες επιχειρήσεις του και με την εκκεντρική εμφάνισή του φρενήρη μόδα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα τελικά να έχει χάσει τον εαυτό του και την ταυτότητά του, να έχει γίνει αόρατος και, για να εντυπωσιάσει την Έμα και να την κρατήσει κοντά του, προσπαθεί να σκεφτεί κάτι που θα τον ανεβάσει στην εκτίμησή της, κάτι που θα γεμίσει τις μέρες του, θα δώσει νόημα στη ζωή του. Το αποτέλεσμα καταλαβαίνετε ποιο θα είναι…

Το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως, αυτήν τη φορά όμως διαπίστωσα πως υπάρχουν και δεύτερες, αρκετά σοβαρότερες, αναγνώσεις. Ο Ερνέστο μου θύμισε έντονα τους ανθρώπους που αναλώνονται στα μέσα δικτύωσης ή / και κάνουν αυτοσκοπό την προβολή τους εκεί, με αποτέλεσμα δυσβάσταχτες ψυχολογικές συνέπειες. «Τα θύματα της μόδας είναι υποχείρια μιας σχεδόν αρρωστημένης σχέσης, με τάσεις μιμητισμού που δεν έχουν δημιουργική αντίληψη…» (σελ. 143). Η συγγραφέας λοιπόν, με όχημα το καλό χιούμορ, παραθέτει ενδιαφέρουσες σκέψεις και υποδείξεις πάνω στα βήματα που οφείλει να ακολουθήσει κανείς («-Θα προχωρήσουμε βήμα βήμα. -Περπατώντας γίνεται η θεραπεία;», σελ. 170) για να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του και γενικά να βελτιώσει την ψυχική του υγεία. Ταυτόχρονα, μέσα από ξεκαρδιστικά παραδείγματα, τονίζονται οι ολέθριες καταστροφές στη ζωή και στις επιλογές κάποιου αν παρασυρθεί και να εμπιστευθεί άγνωστες επαφές στο διαδίκτυο, όπου ο καθένας ωραιοποιεί τον εαυτό του. «Στην πραγματική ζωή μια τέτοια φιλία δεν μπορεί να διατηρηθεί γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με τον άλλον αποκτάς επίγνωση των ελαττωμάτων του» (σελ. 230). Άλλωστε: «Ο θεσμός της φιλίας βιώνεται με την πραγματική επαφή και μοιάζει μαγικός» (σελ. 230). Παρά τα κωμικά περιστατικά, το ρεσιτάλ βλακείας που φέρνει στα όριά τους τους γύρω του, την περιορισμένη νοημοσύνη και αντίληψη (αυτά όμως λόγω αθωότητας και όχι κάποιας δυσλειτουργίας) του Ερνέστο δε γίνεται να μη συγκινηθώ με την περίπτωσή του και να μη διαπιστώσω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας κολοβωμένοι ψυχολογικά που αποζητούν λάθος ερείσματα για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Αν δεν ξέρεις το παρελθόν σου, πώς θα προχωρήσεις; Αν δε γνωρίζεις καλά ποιος είσαι, πώς θα καταλάβεις τι θέλεις, τι ζητάς και τι προσμένεις από σένα και από τους άλλους γύρω σου;

Το «Vambeer για βρικόλακες» είναι άλλο ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τις προσπάθειες ωρίμανσης και ανεξαρτησίας ενός βρικόλακα που αντικατοπτρίζει τα μειονεκτήματα των τοξικών σχέσεων που βιώνουμε όλοι μας, που χαρίζει θετική διάθεση και αυτοπεποίθηση σε όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτόν τον κλοιό και ισοπεδώνει τα πάντα εξανθρωπίζοντας τα βαμπίρ και φέρνοντάς τα στη δική μας καθημερινότητα. Γέλιο και σκέψη, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα, ξεκαρδιστικές σκηνές και αστεία περιστατικά, απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, σημαντικά και διαχρονικά μηνύματα που περνάνε υποδόρια ανάμεσα στις γραμμές και αφήνουν το στίγμα τους χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς να βαρύνουν πολύ τη ροή της αφήγησης είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Ομολογώ πως θα μου λείψει το σύμπαν του Ερνέστο!

Βιβλίο Δεκαπέντε βήματα προς την άβυσσο 
Συγγραφέας Γιώργος Πολ. Παπαδάκης
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Μωραΐτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συλλογή αποτελείται από δεκαπέντε διηγήματα μεσαίας έκτασης, δηλαδή μεταξύ 10 και 20 σελίδων, που όλα τους διαδραματίζονται στα τέλη του 19^ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Αγγλία. Ρεαλισμός, κινηματογραφικές σκηνές, γρήγορη γραφή, σωστή «σκοτεινή» ατμόσφαιρα, ιδανική μίξη κατάρας, μαύρης μαγείας και της καθημερινότητας εκείνης της εποχής, εναλλαγές σκηνών, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ποικίλη θεματολογία, κλιμακωτές εξελίξεις που δεν προϊδεάζουν για τη συνέχεια είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας ανθολογίας κειμένων που με ξενύχτησαν και μου χάρισαν πολλές ανατριχίλες. Η γραφή ζωντανεύει με τέχνη και αφηγηματική δεινότητα τις διάφορες συνθήκες και εποχές, οι χαρακτήρες παρουσιάζονται με διεισδυτικά ψυχογραφήματα και οι ιστορίες ξεδιπλώνονται με τρόπο που δημιουργεί αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω αλλά και για το τι κρύβεται πίσω από τα όσια διαδραματίζονται. Επίσης, σε κάποια κείμενα παρατηρούμε κοινούς άξονες, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την απόλαυσή τους, μιας και η φαντασία του συγγραφέα είναι ανεξάντλητη: σε κάποιες υπάρχει προοικονομία αλλά η εξιστόρηση μας κάνει να αναρωτιόμαστε για το πώς φτάσαμε ως το σημείο καμπής με το οποίο ξεκινάνε, σε κάποια διηγήματα ο ήρωας έχει μια καλή ζωή όμως κάτι γίνεται κι αρχίζει να καταστρέφεται ή καταφεύγει στο όπιο χωρίς να είναι αυτό η αιτία της καταστροφής του, σε άλλα ο ήρωας έχει φτάσει στο κατώτατο σημείο κι αποφασίζει να γράψει την εμπειρία του ως παρακαταθήκη για όσους διαβάσουν το σημείωμα κλπ.

Στα «Δεκαπέντε βήματα προς την άβυσσο» ταξιδεύουμε από την Αλάσκα στη Βιρτζίνια κι από κει στο Λονδίνο, στην Κορνουάλη αλλά και στα Καρπάθια. Ζώα και άνθρωποι, μέντιουμ και σεάνς, στοιχειωμένα σπίτια, φαντάσματα και σκιές, παιχνίδια του μυαλού και ανυπόστατες φήμες, άντρες και γυναίκες, επιτυχίες και καταστροφές, τιμωρίες και αποδράσεις, φυλακές και βάλτοι ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και με ταξίδεψαν σε κόσμους μυστηριακούς, επικίνδυνους, φαινομενικά αθώους και άκρως συναρπαστικούς.

Βιβλίο Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων 
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια νέα ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος κι έτσι γνωρίζουμε τον Ερνέστο και τον κόσμο του μ’ έναν άκρως διασκεδαστικό και χιουμοριστικό τρόπο. Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν είναι ένας υπέρβαρος νεαρός βρικόλακας που μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις περιπέτειές του. Κοιμάται σε κάσα αλλά έχει και τάμπλετ για να βλέπει μεξικάνικες σαπουνόπερες. Στο προηγούμενο βιβλίο είδαμε τον έρωτά του με τη Σταυρρρούλα (ναι, με τρία ρ) και διαπιστώσαμε πόσο χειριστική είναι και πως δεν τον αγαπάει. Ο χαρακτήρας της και η συμπεριφορά της απέναντί του αντικατοπτρίζει ακριβώς τη στάση της μητέρας του, Βανέσας, κάτι που επιβεβαιώνει και ο ψυχίατρος δόκτωρ Κοψοκοίλης: οι άντρες που δεν έχουν καλή σχέση με τις μητέρες τους υποσυνείδητα αναζητούν ίδιου τύπου γυναίκες ως ερωτικούς συντρόφους κι αυτό δεν τους κάνει καλό. Ο νεαρός, μόλις εκατό χρόνων, αφηγητής αγωνίζεται να ανακαλύψει και πάλι το παρελθόν του, μιας και η μητέρα του προσπαθεί να τον κρατήσει στο σκοτάδι. Να όμως που ο Ερνέστο δεν παύει να την αγαπά και να την εκτιμά, πέφτοντας συνέχεια στις συναισθηματικές παγίδες που του στήνει. Έχει φύγει πλέον από κοντά της, διαπρέπει ως ηθοποιός στα θέατρα του Λονδίνου, δεν παύει όμως να αποζητά την επιβράβευσή της παρ’ όλο που εκείνη συνεχίζει να τον καταρρακώνει, απαξιώνοντας όλες του τις επιτυχίες ή και τα μικρά βήματα που καταφέρνει να κάνει για τον εαυτό του. Στην προσπάθειά του να χάσει κιλά, έκοψε το ανθρώπινο αίμα και πίνει μόνο συνθετικό, κάτι που τον βοήθησε και στην κοινωνικοποίησή του, αφού πλέον δεν επιτίθεται σε ανθρώπους.

Η αναπάντεχη φιλία του με την γκοθ Έμα έχει γίνει ένας ισχυρός δεσμός, έχουν αναπτύξει άψογη χημεία μεταξύ τους, δέθηκαν για τα καλά χάρη σε όσα έγιναν στο πρώτο βιβλίο της σειράς κι ας μην ξεχνάμε πως η Έμα, λόγω του μηδέν ρέζους αρνητικό αίματός της, δεν κινδυνεύει από τον Ερνέστο που έχει δυσανεξία σε αυτήν την ομάδα! Η Έμα παθαίνει την πλάκα της όταν ταξιδεύει στα Καρπάθια και ζει στην πιο ταιριαστή ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να φανταστεί! Οι διάλογοι με τον κολλητό της είναι καλοδουλεμένοι και στακάτοι, το μυαλό της παίρνει χίλιες στροφές και ανοίγει ένα night club με θεματικές βραδιές, με αποτέλεσμα να γίνει σύντομα μεγάλη ατραξιόν! Ταυτόχρονα, ο ευαίσθητος Ερνέστο διαπιστώνει πως δεν υπάρχει ΕΣΥΒ (Εθνικό Σύστημα Υγείας Βρικολάκων) και πως οι βρικόλακες δε θα μπορέσουν ποτέ να ζήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους ούτε να γίνουν αποδεκτοί από την κοινωνία τους. Πάντα θα πεθαίνουν αβοήθητοι, με ένα παλούκι στην καρδιά ή με εγκαύματα από τις ακτίνες του ήλιου ή με μια πλεξούδα σκόρδα γύρω στον λαιμό τους ή βρεγμένοι με θαλασσινό νερό. Έτσι η Έμα, αφού τον ξεκουνάει όποτε πέφτει σε τέτοιες συναισθηματικές λούμπες, καταφέρνει να συνδυάσει το μαγαζί της με τα σχέδια του φίλου της με ευρηματικό και φυσικά ξεκαρδιστικό τρόπο!

Στο νέο μυθιστόρημα με ήρωα τον Ερνέστο, υπάρχουν και πάλι άφθονες κωμικοτραγικές καταστάσεις με τη μητέρα του, που είναι μια άψογα σχεδιασμένη καρικατούρα Ελληνίδας και βαμπίρ μάνας (βάλτε τα μαζί αυτά και κάντε σούμα), εμπνευσμένες συνεδρίες με τον ανωτέρω ψυχολόγο, με την άκρως παραστατική και ρεαλιστική περιγραφή του πύργου του παππού, των Καρπαθίων, της πόλης, του κύκλου της οικογένειας των πρωταγωνιστών και πολλά άλλα. Το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως, αυτήν τη φορά όμως διαπίστωσα πως υπάρχουν και δεύτερες, αρκετά σοβαρότερες, αναγνώσεις. Αν διευρύνουμε το θέμα, βλέπουμε τον αγώνα ενός πλάσματος, που δεν έχει πατέρα κι επιπλέον ζει σ’ ένα ψέμα που δημιούργησε η χειριστική μητέρα του, που αποζητάει την επιβεβαίωση για να βρει νόημα στη ζωή του. Παρά τα κωμικά περιστατικά, το ρεσιτάλ βλακείας που φέρνει στα όριά τους τους γύρω του, την περιορισμένη νοημοσύνη και αντίληψη (αυτά όμως λόγω αθωότητας και όχι κάποιας δυσλειτουργίας) του Ερνέστο δε γίνεται να μη συγκινηθώ με την περίπτωσή του και να μη διαπιστώσω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας κολοβωμένοι ψυχολογικά που αποζητούν λάθος ερείσματα για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Αν δεν ξέρεις το παρελθόν σου, πώς θα προχωρήσεις; Αν δε γνωρίζεις καλά ποιος είσαι, πώς θα καταλάβεις τι θέλεις, τι ζητάς και τι προσμένεις από σένα και από τους άλλους γύρω σου;

Μεταξύ γέλιου και συγκίνησης, διαπίστωνα πως η κάθε είδους εγκατάλειψη επηρεάζει έντονα τον ψυχισμό κι εξαρτάται από αυτήν η επιβίωσή του, αφού ισχυροποιείται η πεποίθηση του ατόμου πως, αφού το εγκατέλειψαν οι γονείς του, θα τον εγκαταλείπουν κι όλοι οι άλλοι γύρω του! Εξίσου διαφωτιστικές είναι και οι πληροφορίες για τις κρίσεις πανικού, πώς ξεσπάνε, υπό ποιες συνθήκες και πώς αντιμετωπίζονται. Η συγγραφέας καταφέρνει να ντύσει με λεπτό χιούμορ τα γεγονότα και τις εξελίξεις ώστε να ελαφρύνει όσο γίνεται την κεντρική ιδέα, με απόλυτο σεβασμό όμως και χωρίς ίχνος γελοιοποίησης, ειδικά όταν αγγίζει και το θέμα της ευθανασίας και της θνητότητας, φωτίζοντας όλες τις πλευρές: το δικαίωμα του ανθρώπου να γίνει σεβαστή η επιθυμία του, ο φόβος να δεχτεί κάποιος να βοηθήσει αγαπημένο του πρόσωπο να πεθάνει και πολλά άλλα! Τέλος, ομολογώ ότι δάκρυσα από τον φόβο του Ερνέστο να μη χάσει τη θνητή φίλη του, Έμα καθώς και τη διαπίστωση της τελευταίας ότι επέλεξε να κάνει παρέα με βαμπίρ για τους δικούς της λόγους μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως και αυτά πεθαίνουν!

Ο «Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων» είναι ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τη μοναξιά και τους φόβους που φέρνει μαζί της, για το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης και για τον πανικό που δημιουργεί η σκέψη ότι θα χάσουμε τον άνθρωπο που αγαπάμε. Όλα αυτά όμως είναι δοσμένα με λεπτό και διακριτικό χιούμορ, με ξεκαρδιστικές σκηνές και αστεία περιστατικά, με απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, οπότε σημαντικά και διαχρονικά μηνύματα περνάνε υποδόρια ανάμεσα στις γραμμές και αφήνουν το στίγμα τους χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς να βαρύνουν πολύ τη ροή της αφήγησης. Τελικά ποιος είναι ο πραγματικός πατέρας του Ερνέστο και γιατί του το απέκρυψε η μητέρα του; Πώς θα καταφέρει ο Ερνέστο να γυρίσει εναντίον της όλον αυτόν τον χειρισμό ώστε να βγει ωφελημένος και να μάθει αυτά που θέλει και χρειάζεται; Ποιο νέο πρόσωπο θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στις ζωές των ηρώων του βιβλίου και πόσες συνεδρίες θα χρειαστεί ο Ερνέστο για να τον αντιμετωπίσει; Γέλιο και σκέψεις, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα κι ένα λυτρωτικό τέλος που με κέρδισε απόλυτα είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου.

Βιβλίο Η επιστροφή του κόμη Δράκουλα και το μυστήριο με τις νυχτερίδες 
Συγγραφέας Λίνα Μουσιώνη
Εικονογράφος Λίλα Καλογερή
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα / Περιπέτεια
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς δύο αδέλφια, ο Ιάσονας και η Κλάιρη, θα πάνε για διακοπές με τους γονείς τους στη Ρουμανία και συγκεκριμένα στα Καρπάθια και στην Τρανσυλβανία. Τα παιδιά στενοχωριούνται γιατί θα χάσουν τις καλοκαιρινές τους βουτιές και γενικά ό,τι συνιστά το ελληνικό καλοκαίρι και η κατάσταση γίνεται χειρότερη όταν διαπιστώνουν πως θα μείνουν σε παραδοσιακό ξενώνα στη Σιγκισοάρα χωρίς τις ανέσεις που περιμένανε! Να όμως που η πόλη είναι κοντά στο κάστρο του κόμη Δράκουλα κι επιπλέον άρχισε να κυκλοφορεί στην πόλη ένας μυστηριώδης άντρας με μαύρο μανδύα που ξύπνησε τις φήμες για επιστροφή του Δράκουλα ενώ ταυτόχρονα σμήνη από νυχτερίδες επιτίθενται στους τουρίστες! Τα παιδιά γνωρίζουν τα συνομήλικά τους αδέρφια Φλορίνα και Γκεόργκι Νικολέσκου και ξεκινάνε να λύσουν το μυστήριο! Ο Δούναβης, το Μπρασόβ με τη Μαύρη Εκκλησία, το κάστρο Μπραν που συντηρεί τον θρύλο του κόμη Δράκουλα για τουριστικούς λόγους, η μεσαιωνική πολιτεία της Σιγκισοάρα («μια νόστιμη μπουκιά») και πολλά άλλα τοπόσημα είναι τα μέρη όπου θα βρεθούν τα παιδιά όσο το μυστήριο γύρω τους πυκνώνει. Η εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή είναι λεπτομερής, παραστατική, πολύχρωμη, με ολοσέλιδες ή μικρότερες εικόνες που αποτυπώνουν σωστά την πόλη και τις εκφράσεις των χαρακτήρων, τα τοπόσημα, τα μνημεία κι έτσι ταξιδεύουμε κι εμείς μαζί με τους ήρωες αυτής της περιπέτειας σε τόπους μακρινούς και ενδιαφέροντες.

Πρόκειται για άλλη μια συναρπαστική κι ανατρεπτική περιπέτεια γεμάτη γεωγραφικές και ιστορικές γνώσεις που τονίζει πόσο άσχημο είναι να υποδουλώνεται η παράδοση και το πολιτιστικό παρελθόν ενός τόπου συλλήβδην στα κύματα του τουρισμού. Κολπάκια, ψευτιές και «κράχτες» που απλώς εκμεταλλεύονται ένα γνώρισμα χωρίς όμως να το σέβονται ή να το παρουσιάζουν στις πραγματικές του διαστάσεις και αξίες για τους ανθρώπους του τόπου ή τους επισκέπτες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο κέρδος μεν αλλά στην εξαφάνιση του αυθεντικού λαϊκού πολιτισμού κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα αφού σβήνεται ένα σημαντικό πολιτιστικό παρελθόν. Η Λίνα Μουσιώνη καταφέρνει να μεταδώσει στους μικρούς αναγνώστες με εύληπτο τρόπο ένα μήνυμα που απασχολεί ακόμη κι εμάς το τελευταίο διάστημα, μιας και η ελληνική ταυτότητα και παράδοση έχουν αρχίσει επίσης να αλλοιώνονται.

Βιβλίο Πόσες θερμίδες έχει το αίμα;
Συγγραφέας Αντιγόνη Πόμμερ
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αντιγόνη Πόμμερ έγραψε μια ξεκαρδιστική ιστορία γύρω από τον κόσμο των βαμπίρ, τα οποία μας τα παρουσιάζει στις ανθρώπινές τους διαστάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος φρικιαστικών περιγραφών παρά την κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος. Είναι σα να διαβάζουμε για τον αγώνα που κάνει κάθε μαμόθρεφτο παιδί να μεγαλώσει, να σταθεί στα πόδια του και να πάψει να επηρεάζεται από τη μητέρα του, η οποία καταφεύγει σε όλα τα κόλπα που μπορεί να φανταστεί κανείς για να κρατήσει το παιδί κοντά της. Ο Ερνέστο λοιπόν είναι ένας υπέρβαρος νεαρός βρικόλακας που μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις περιπέτειές του. Κοιμάται σε κάσα αλλά έχει και τάμπλετ για να βλέπει μεξικάνικες σαπουνόπερες. Έχει ερωτευτεί τη Σταυρρρούλα (ναι, με τρία ρ) κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που θέλει να χάσει κιλά, ο άλλος είναι γιατί το καπάκι της κάσας τραμπαλίζεται στην κοιλιά του και δεν κλείνει καλά για να κοιμηθεί. Είναι ένας νεαρός που δεν ξέρει πώς να φερθεί σε μια γυναίκα, δεν έχει ιδέα πώς είναι εμφανισιακά (είπαμε, βαμπίρ), φοβάται την απόρριψη κλπ.

Ο νεαρός, μόλις εκατό χρόνων, αφηγητής αρχίζει δίαιτα λοιπόν αλλά πόσες θερμίδες έχει το αίμα; Ταυτόχρονα αγωνίζεται να ανακαλύψει το παρελθόν του, μιας και η μητέρα του δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας του και αυτό αλλάζει τη μεταξύ τους σχέση αλλά ο Ερνέστο δεν παύει να την αγαπά και να την εκτιμά για τον αγώνα της να τον μεγαλώνει όλα αυτά τα χρόνια με αίμα χωρίς χοληστερίνες και τριγλυκερίδια, χωρίς μηδέν ρέζους αρνητικό στο οποίο έχει δυσανεξία κ. ά. Υπάρχουν άφθονες κωμικοτραγικές καταστάσεις με τη μητέρα, που είναι μια άψογα σχεδιασμένη καρικατούρα Ελληνίδας και βαμπίρ μάνας (βάλτε τα μαζί αυτά και κάντε σούμα), εμπνευσμένες συνεδρίες με ψυχολόγο που τον αντιμετωπίζει ως διαταραχή προσωπικότητας, καθώς και μια αναπάντεχη φιλία με την γκοθ Έμα. Ο Ερνέστο φαντασιώνεται πως πετυχαίνει στη ζωή του και κερδίζει έτσι τη Σταυρρρούλα (είπαμε, με τρία ρ) και το γέλιο ρέει άφθονο από τον σουρεαλισμό του κειμένου και την αστείρευτη φαντασία της συγγραφέως.

Το «Πόσες θερμίδες έχει το αίμα» είναι ένα ευφάνταστο μυθιστόρημα για τις προσπάθειες ωρίμανσης και ανεξαρτησίας ενός βρικόλακα που αντικατοπτρίζει τα μειονεκτήματα των τοξικών σχέσεων που βιώνουμε όλοι μας, που χαρίζει θετική διάθεση και αυτοπεποίθηση σε όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτόν τον κλοιό και ισοπεδώνει τα πάντα εξανθρωπίζοντας τα βαμπίρ και φέρνοντάς τα στη δική μας καθημερινότητα. Γέλιο και σκέψεις, κωμικές παρεξηγήσεις, αισιοδοξία και ελπίδα κι ένα λυτρωτικό τέλος που με κέρδισε απόλυτα είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου.

Βιβλίο Οι Λύκοι της Κάλα
Τίτλος πρωτοτύπου Wolves of the Calla
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μάααλιστααα…Το στόρι δεν ήταν βαρετό αλλά πολύ εκτεταμένο. Ναι, ο κόσμος του Μαύρου Πύργου είναι καλά δομημένος, οι χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα πράγματα, η καθημερινότητα σε παρασέρνουν στον κόσμο του συγγραφέα αλλά μέχρι εκεί. Πότε πια θα έρθει αυτός ο Μαύρος Πύργος; Ξενέρωσα απίστευτα με τις βλακείες περί βρικολάκων του Καλαχαν και με τις δικές του προσορμίσεις Ευτυχώς δεν επεκτάθηκε στο πότε του κα-τετ μας γιατί δε θα άντεχα ανάμεσα σε αρκετά πράματα που διασώθηκαν όταν ο κόσμος προχώρησε παραπέρα να είναι και οι βρικόλακες. Ένα μεγάλο Χ και πάμε παρακάτω. Πάρα πολλές ανούσιες λεπτομέρειες, πάρα πολύ τράβηγμα, πάρα πολλά πισωγυρίσματα στη Νέα Υόρκη, με αρκετή προσοχή ομολογώ για να μη διασπαστεί η ενότητα της υπόθεσης. Μου άρεσαν όμως που εξακολουθούν να θεωρούνται τα βιβλία πολύτιμα, μου άρεσε που διασώθηκαν τα πολύτιμα βιβλία του βιβλιοπώλη, μου άρεσε η αλήθεια στο γεγονός ότι ένα τυπογραφικό λάθος κάνει ένα βιβλίο συλλεκτικότατο. Μου άρεσε ο αριθμός 9 που αρχίζει κι εμφανίζεται σιγά σιγά ως σύμβολο, μου άρεσαν οι προστριβές ανάμεσα στα μέλη του κα-τετ και ότι όντως πρέπει να είσαι αληθινός με τους φίλους σου (διαχρονική έννοια). Αχ αυτό το τριανταφυλλάκι…Δε μου άρεσε η τέταρτη γυναίκα στο σώμα της Σουζάνα, αυτή πια δεν είναι γυναίκα, πάνελ του ΜΕΓΚΑ είναι. Αναρωτιέμαι πώς θα το χειριστεί αυτό στο επόμενο βιβλίο, ελπίζω να μην ξενερώσω. Κάποια στιγμή υπάρχουν δύο αράδες γύρω από τις κοινές θρησκείες και ο King το πέταξε ότι ο Ιησούς είχε μια φιλενάδα που ήταν πόρνη! Δε μου άρεσαν τα inside jokes σχετικά με τα βιβλία του King και τον συγγραφέα (ίσως επειδή δεν είμαι και τόσο φανατικός για να τα αναγνωρίζω). Μου άρεσε που κλειδί του μυστηρίου είναι το βιβλίο. Και φυσικά η πλοκή ως πλοκή με τις ανατροπές και την κατάληξη. Οι Λύκοι είναι υπολείμματα ρομπότ που τρέχουν να πάρουν φρέσκια ανθρώπινη σάρκα για να τραφούν αυτοί που σπάνε τις ακτίνες (κάτι σαν τους καλικάντζαρους και το δέντρο της γης δηλαδή). Πολύ καλή υπόθεση, με ανατροπές και σασπένς (όποτε δε μακρηγορούσε, βεβαίως βεβαίως).

Βιβλίο Άσε το κακό να μπει
Τίτλος πρωτοτύπου Låt den rätte komma in
Συγγραφέας John A. Lindqvist
Μεταφραστής Βίκυ Μανωλοπούλου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Οξύ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν ξέρω τι να πρωτοσημειώσω, τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοσχολιάσω. Μου άρεσε η γραφή φυσικά, το σκηνικό, η πλοκή, οι χαρακτήρες. Ο συγγραφέας με πείθει και πολύ καλά μάλιστα ότι ναι, μπορούν να υπάρξουν βρικόλακες και στη σημερινή εποχή (καλά, μιλάμε για τη Σουηδία, που το κλίμα και οι περιστάσεις ευνοούν να γεννηθούν τέτοιες ιστορίες) και αυτοί οι βρικόλακες να είναι άρρωστοι, να αγωνιούν, να δολοφονούν αλλά και κάποιοι να έχουν ακόμη αισθήματα αγάπης και φιλίας που να υπερβαίνουν κι αυτήν την αίσθηση καθήκοντος (πιείτε αίμα, κάνει καλό).

Ας ξεκινήσω με τον Όσκαρ, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ένα παιδί στα 13-14 περίπου, κλειστό, με χωρισμένους γονείς, αύταρκες (κατουριέται πάνω του και για να μην τον κοροϊδεύουν φορά την «κατουρόμπαλα», μια μπάλα από αφρολέξ που προστατεύει να μη λερώνεται). Μαθαίνουμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια, απορίες, συναισθήματα, ερωτικά σκιρτήματα (όσα έχει μια τέτοια ηλικία). Εχθροί του, τρία μεγαλύτερα παιδιά που του κάνουν τη ζωή δύσκολη (πειράγματα, κοροϊδίες, νταηλίκια, παληκαρισμοί κλπ.). Ζει σε μια πόλη όπως όλες οι πόλεις της Σουηδίας. Με τους αλκοολικούς της, τους παρίες της, το αβέβαιο αύριο, τις μελαγχολικές σκοτεινές μέρες του βόρειου ημισφαιρίου, την τρεμάμενη μισοσβησμένη ελπίδα στα μάτια όλων των μέσων ανθρώπων. Κι όλα αλλάζουν όταν έρχεται στο διπλανό διαμέρισμα η Έλι.

Η Έλι είναι βρικόλακας. Τη συντροφεύει (μάλλον συνοδεύει) ένας άντρας που είναι ερωτευμένος μαζί της και την αγαπάει πάνω από τη ζωή του. Παρόλες τις αντιρρήσεις του και τους ενδοιασμούς του αναγκάζεται να βγει προς άγραν αίματος για να νιώσει καλύτερα η αγαπημένη του, με αντάλλαγμα μια βραδιά με χάδια (η Έλι συν τοις άλλοις είναι ένα άφυλο πλάσμα, ένα ευνουχισμένο αγόρι, και γι’ αυτό καταδικασμένο να μη νιώσει πότε σαρκική χαρά λόγω του μπλεγμένου συναισθηματικού του κόσμου) (το μόνο στοιχείο που με χάλασε ήταν αυτό, όλα τα άλλα δοσμένα καταπληκτικά, βλέπε κατωτέρω, έπρεπε η Έλι να είναι Ελίας και να μπερδευτούν τα πράγματα χειρότερα; Προς Θεού, ποτέ και πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα το ερωτικό, τίποτα του στυλ ποιος είμαι και τι θέλω, λόγω αυτής της αναπηρίας και της ανάγκης για αίμα που κυριαρχεί έναντι οτιδήποτε άλλου, οπότε δεν μπλέκουμε τα μπούτια μας με έναν άφυλο βρικόλακα-επίσης εξαιρετικό εύρημα να ζούμε την ιστορία της Έλι μέσα από τα μάτια του Όσκαρ όταν φιλά την Έλι!). Ο Χόκαν λοιπόν ψάχνει θύματα για αίμα για να ταΐσει την καλή του. Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα στραβώνουν και ο κατά συρροήν δολοφόνος της πόλης πιάνεται στα πράσα;

Μπορεί όλα αυτά όπως τα περιγράφω να ακούγονται υπερβολικά αλλά, πιστέψτε με, είναι τόσο καλογραμμένα, τόσο ρεαλιστικά, τόσο συναισθηματικά δοσμένα που συμπάσχεις από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Πραγματικά, ένα βιβλίο με αρχή, μέση και τέλος, ύβρη και κάθαρση. Δίνεις δίκιο στο παιδί που κλέβει τον πατριό του για να το προσέξει η μητέρα του, δίνεις δίκιο στην Έλι που σκοτώνει για να μείνει ζωντανή, δίνεις δίκιο στη γυναίκα που αυτοκτονεί για να σώσει κυρίως τον άνθρωπο που αγαπά, δίνεις δίκιο στην Έλι που έρχεται για να σώσει τον Όσκαρ από τον τελευταίο ολέθριο γύρο αντιμετώπισης των νταήδων που του κάνουν τη ζωή μαύρη.

Σασπένς, ανατροπές, ανοιχτό στόμα, άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν ένα ποσοστό του σουηδικού πληθυσμού, κλειστοί, απομονωμένοι, κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου που κάνει μαρμελάδα κάθε θέληση, κάθε αισιοδοξία. Μου έκανε εντύπωση που ο συγγραφέας ξέρει τόσα πολλά για τους βρικόλακες. Ποτέ δεν περίμενα ότι ο βρικόλακας είναι σαν ξενιστής, με ένα πλάσμα μέσα του αυτόνομο και αυτόβουλο, που ζητά αίμα και χτυπά η καρδιά του διαφορετικά. Ούτε ότι κοιμούνται την ημέρα, με σβηστά ΤΕΛΕΙΩΣ τα φώτα, μέσα σε λίμνες αίματος. Επίσης πρέπει να το καλέσεις για να μπει κάπου αλλιώς πληγώνεται το σώμα του (άσε το κακό να μπει!!!). Καλοδουλεμένο έργο, σφιχτοπλεγμένο, ανατρεπτικό, αστυνομικό και κοινωνικό περισσότερο παρά δρακουλιάρικο και τρομακτικό. Επί τη ευκαιρία δεν θεωρώ τον John A. Lindqvist τον νέο Stephen King. Ο Lindqvist , τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βιβλίο, έχει καλολογικά στοιχεία, έχει αφηγήσεις με μάτια τρίτων, έχει πολλά πράγματα που χωρίς δισταγμό προσωπικά θα το χαρακτήριζα λογοτεχνικό θρίλερ. Μην το χάσετε (και να δείτε και την αντίστοιχη ταινία, όχι την αμερικανική αλλά τη σουηδική).

Α, ένα σοβαρό μειονέκτημα της έκδοσης του 2011 είναι η ελλιπής επιμέλεια: λείπουν ολόκληρες λέξεις στο κείμενο (ευτυχώς το παρατήρησα 10-12 φορές συνολικά αλλά χτυπάει άσχημα στο μάτι όπως και να το κάνουμε).

Βιβλίο Οι δολοφόνοι της νύχτας
Τίτλος πρωτοτύπου Violets are blue
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά τον τραγικό θάνατο της Μπέτσι Καβαλιέρε και τη δύσκολη υπόθεση του προηγούμενου βιβλίου, «Το μεγάλο κόλπο», ο Άλεξ Κρος θέλει πλέον οριστικά να αποσυρθεί από την Αστυνομία και το FBI, να ιδιωτεύσει και να ζήσει με την οικογένειά του: τα τρία του παιδιά (την οχτάχρονη τώρα Τζάνι -εξάχρονη στο «Μεγάλο κόλπο», χμ…-, τον δεκάχρονο Ντέιμον -ίδιας ηλικίας στο «Μεγάλο κόλπο», ξαναχμ…- και τον μόλις ενός έτους Άλεξ Τζούνιορ -αυτός έμεινε ακέραιος) και τη γιαγιά του, Νάνα. Ταυτόχρονα το γεγονός πως έχασε τη ζωή της άλλη μια γυναίκα ίσως εξαιτίας του ή εξαιτίας της δικής του δουλειάς τον έχει κάνει πιο απόμακρο και εσωστρεφή. Κι όμως ο πράκτορας του FBI Κάιλ Γκρεγκ του αναθέτει άλλη μια υπόθεση που θα τον οδηγήσει ως το Λος Άντζελες, τη Σάρλοτ, το Λας Βέγκας, μακριά από την οικογένειά του και τις σημαντικές στιγμές των παιδιών του.

Η καθαυτή υπόθεση έχει όλα τα γνωστά συστατικά του συγγραφέα: κατονομάζεται από την αρχή ο δολοφόνος, τον οποίο παρακολουθούμε να διαπράττει εγκλήματα όσο ο Κρος και άλλοι πράκτορες είναι στο κατόπι του, συνεχή ταξίδια στις Πολιτείες, μια νέα γυναικεία γνωριμία, την Τζαμίλα Χιουζ, πράκτορα της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο, με την οποία ερωτεύεται, γνωρίζουμε τα θύματα και τις ιστορίες τους κλπ. Το μόνο διαφορετικό είναι η κεντρική ιδέα, μιας και η τάση κάποιων να φέρονται και να μοιάζουν με βρικόλακες είναι κάτι πρωτόγνωρο απ’ ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα. Περιγράφονται λοιπόν παραστάσεις με μάγους, μπαρ και άλλα μέρη όπου συχνάζουν τύποι με φυτεμένους ισχυρούς κυνόδοντες, ντυμένους με λάτεξ και άλλα περίεργα ρούχα, με κόκκινους φακούς επαφής, γενικώς μια κλειστή κοινωνία γεμάτη θιασώτες που δε θα ήθελα να γνωρίσω!

Στο άτυπο δεύτερο μέρος του βιβλίου, επιλύεται η υπόθεση του Εγκέφαλου, του άντρα που μας απασχόλησε στο προηγούμενο μυθιστόρημα, «Το μεγάλο κόλπο». Η πραγματική του ταυτότητα είναι κάτι που με ξάφνιασε πριν και προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα. Ναι, είναι ένα πρόσωπο πέραν πάσης υποψίας, τρομερά ευφυές όμως όλο αυτό το παρελθόν του, το οικογενειακό υπόβαθρο κλπ. δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα άτομο ακατάλληλο για πράκτορας του FBI; Ή όντως ήταν τόσο σατανικός που να καλύψει τα ίχνη του; Τέλος πάντων, δε θα το αναλύσω πολύ, γιατί εν συνόλω πρόκειται για έναν χαρακτήρα-κλειδί, χάρη στον οποίο ξαναδιάβασα αναφορές σε όλα τα προηγούμενα βιβλία του Κρος, αποκαλύφθηκε πόσο καλά γνώριζε τον Καζανόβα από προηγούμενη υπόθεση της σειράς αλλά πάνω απ’ όλα κατάλαβα πολύ καλά γιατί υπήρχε μια τόσο έντονη εμμονή μεταξύ Εγκέφαλου και Κρος. Ο James Patterson κλείνει έναν μεγάλο κύκλο ιστοριών του διάσημου έγχρωμου ντετέκτιβ, γράφει για το πώς εξελίχθηκαν όσοι γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία κι έμειναν ζωντανοί ως το τέλος των περιπετειών (Κέιτ Μακτίρναν, Ναόμι Κρος, ακόμη και η Κριστίν που διαπιστώνει πως τίποτε δεν άλλαξε στην καθημερινότητα του πρώην συζύγου της) ενώ ταυτόχρονα όλη αυτή η δοκιμασία οδήγησε τον ντετέκτιβ-ψυχίατρο στην οριστική απόφασή του να παραιτηθεί από την αστυνομία.

«Οι δολοφόνοι της νύχτας» είναι ένα ανατριχιαστικό στις περιγραφές των φόνων αστυνομικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ του Άλεξ Κρος και του παρελθόντος του. Ο συγγραφέας εξακολουθεί να μ’ έχει μια στο καρφί και μια στο πέταλο ενώ ως σύνολο οι περιπέτειές του μέχρι τώρα μ’ έχουν κρατήσει σε αγωνία ως προς την εξέλιξη του χαρακτήρα του και των οικογενειακών και επαγγελματικών του σχέσεων. Για να προχωρήσουμε και στο επόμενο, τους «Τέσσερις τυφλούς ποντικούς»!

Βιβλίο Ο Στόχος: Δευτέρα Παρουσία
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο νέο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας περιγράφει με τον οικείο γρήγορο και σφιχτοδεμένο τρόπο του το πώς εξελίσσεται η ζωή και η προσωπικότητα του δημοσιογράφου που γνωρίσαμε στο «Ημερολόγιο». Μια γυναίκα-Λίλιθ είναι κρυμμένη πίσω από τη μεγαλύτερη συνωμοσία όλων των εποχών κι έχει σχέδια που θα στοιχίσουν στον κόσμο το τέλος του. Ενώ στο πρώτο βιβλίο είχαμε εναλλάξ αφηγηματικές περιγραφές και αποσπάσματα ημερολογίου, εδώ το κείμενο παρατίθεται με τριτοπρόσωπη αφήγηση μεν αλλά με ενδείξεις ώρας και μέρας ακόμη και τρεις φορές στην ίδια σελίδα. Έτσι ο αναγνώστης αποκτά την αίσθηση πως διαβάζει με ένα ρολόι που χτυπάει ανελέητα τον χρόνο, αλλάζοντας για πάντα με κάθε τικ και κάθε τακ τις ζωές των ηρώων του βιβλίου, κόβοντας την ανάσα με κάθε κεφάλαιο. Η ένταση, η αγωνία, ο γρήγορος ρυθμός, η αστείρευτη φαντασία, οι έξυπνες ανατροπές συνταιριάζονται με ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τις αρχαίες μυστικές τελετές και ένα μυστήριο που περιβάλλει τη ζωή του αρχαίου συγγραφέα τραγωδιών Σοφοκλή.

Μου άρεσε που επισημάνθηκε διακριτικά η επιμονή όλων των πολιτισμών να δίνουν κυρίως γυναικεία μορφή στους δαίμονες (π. χ. Μορμώ, Γοργώ, Λίλιθ κλπ.) και στον τρόπο που καταγράφηκαν οι τελετές, δείγματα των οποίων είχαμε δει και στο προηγούμενο βιβλίο. Ήταν μια καλή εξέλιξη ο τρόπος με τον οποίο βαθμηδόν έμπλεκε ο Πινιατέλι με τα διάφορα εγκλήματα, με την αστυνομία να τον καθιστά βασικό ύποπτο κάθε φορά αλλά χωρίς αποδείξεις δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο αναφέρθηκε στον Μεσσία και η ρηξικέλευθη ματιά για την πραγματική ταυτότητα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου μου έδειξε πως ο συγγραφέας μπορεί κυριολεκτικά να συνδυάσει τα πάντα και να σε πείσει γι’ αυτό. Το μόνο που με απώθησε ήταν η επιμονή σε ανατριχιαστικές περιγραφές των φόνων και των τρόπων θανάτωσης (αίματα, κόκαλα, έντερα, κομμένοι λαιμοί κλπ., όλα λεπτομερώς).

Στο δεύτερο βιβλίο του «Στόχου», με τίτλο «Δευτέρα Παρουσία», η ιστορία του δημοσιογράφου Βιτόριο Πινιατέλι κορυφώνεται και αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο την κυριολεκτικά προαιώνια εχθρό του, τη Γοργώ αλλά και κάτι χειρότερο, κάτι μεγαλύτερο, κάτι ασύλληπτο, κάτι που ούτε ο ίδιος ο Πάπας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Το συστήνω για όσους αρέσκονται να διαβάζουν ανατριχιαστικές ιστορίες με σκοτεινή υπόθεση.

Βιβλίο Ο Στόχος: Ημερολόγιο
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Εξαιρετικό λεξιλόγιο και πανέξυπνες περιγραφές. Δεν τολμούσα να αφήσω ούτε μία σελίδα αδιάβαστη! Και από ένα σημείο και μετά, που αρχίζει η πλοκή να γίνεται λίγο «διαφορετική», δεν υπάρχει σωτηρία, το διάβασα με μια ανάσα! Έμεινα άφωνος με τον ικανότατο τρόπο που πλέκει ο συγγραφέας την ιστορία μιας αριστοκρατικής οικογένειας με τη φαντασία τρόμου! Δηλαδή εγώ, που δε διαβάζω με τίποτα ιστορίες τρόμου και μάλιστα από Έλληνες συγγραφείς, την ξαναπάτησα όπως με το «Άσε το κακό να μπει», για το οποίο είχα ακούσει τα καλύτερα, το είχα ξεκινήσει με επιφύλαξη και μετά είχα παραδοθεί αμαχητί.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένος που φοβάμαι να γράψω περίληψη, μήπως μου ξεφύγει κάτι που θα προδώσει την πραγματική διάσταση της ιστορίας. Θα περιοριστώ στο εξής: Ιταλός δημοσιογράφος ταξιδιωτικού ρεπορτάζ φτάνει στην Αθήνα με νέα συνάδελφο για έρευνα στο Τατόι και στα κτήματα των βασιλιάδων. Μετά την εξαφάνιση της συναδέλφου του, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μυστηριώδη πλάσματα εμφανίζονται από το πουθενά, ένα χειρόγραφο ημερολόγιο αποκαλύπτει το ανάλγητο πρόσωπο του Μαξιμιλιανού και ιδίως του γιου, Βενέδικτου, μυστηριώδη πειράματα γίνονται σε υπόγειες στοές των κτημάτων ώστε να εκπληρωθεί ο Στόχος! Δε φανταζόμουν ποτέ πόσο αληθοφανέστατα θα έδενε η φαντασία του γράφοντος με την αληθινή αιτία που κατέλαβαν οι συνταγματάρχες την εξουσία πραξικοπηματικά το 1967!

Μόνο πολύ καλά λόγια έχω να γράψω για αυτό το υπέροχο δείγμα γραφής και ναι, θα υποστηρίξω θερμά ότι μπορούν και οι Έλληνες συγγραφείς να γράψουν τέτοιες διαφορετικές ιστορίες! Όσο παράξενα και απίστευτα και αδύνατον να συμβούν φαίνονται κάποια γεγονότα στο βιβλίο, η γραφή του Παναγιώτη Δεληγιάννη είναι αληθοφανέστατη και σε κανένα σημείο δε σκέφτηκα ότι διαβάζω χαζές αστήρικτες ιστορίες! Η μόνη μου ένσταση είναι στην περιγραφή της βιβλιοθηκονόμου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Βαρυμπόμπης, που αντιστοιχεί σε ένα στερεότυπο ξεπερασμένο εδώ και αρκετά χρόνια (ναι, από συναδελφική αλληλεγγύη το γράφω αυτό, βιβλιοθηκονόμος ων!).

Φροντίστε λοιπόν να έχετε άφθονο χρόνο μπροστά σας και άπλετο φως πριν ξεκινήσετε αυτό το βιβλίο. Όταν το κλείσετε η γνώμη σας για τις ιστορίες τρόμου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια! Το βιβλίο σταματά στο πιο κρίσιμο σημείο και περιμένω πώς και πώς να συνεχίσω με το δεύτερο!