Βιβλίο Απόδραση από τη Χώρα του Δεν 
Συγγραφέας-Εικονογράφος Μαρίνα Γιώτη
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα / Αλληγορία
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαρίνα Γιώτη έγραψε μια δυνατή και συναρπαστική περιπέτεια για παιδιά από 8 ετών και πάνω που θα τα εμπνεύσει να πετύχουν αυτά που θέλουν στη ζωή τους, αποφεύγοντας τα ΔΕΝ και βρίσκοντας τη μαγική λέξη-κλειδί που θα τα βοηθήσει να ξεφύγουν απ’ όσα τα κρατάνε πίσω. Κάθε κεφάλαιο και μια καινούργια δοκιμασία, κάθε σελίδα κι ένα βήμα προς την επίτευξη του στόχου: να αποδράσουν από τη Χώρα του Δεν! Με απλά λόγια και μέσα από το παιχνίδι, οι μικροί αναγνώστες θα κατανοήσουν τι είναι η αποθάρρυνση και η ατολμία, η επιμονή και η εξάσκηση και πολλές άλλες έννοιες που θα βελτιώσουν την ψυχολογία τους και θα τα γεμίσουν δύναμη και θέληση να κάνουν αυτό που θέλουν, χωρίς να νοιάζονται για το τι θα πουν οι άλλοι ή αν θα αποτύχουν.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι το Αγόρι, που δεν μπορεί με τίποτα να ξεφορτωθεί μια τεράστια επίμονη φούσκα μέσα στην οποία ζει και κάνουν μαζί κάθε βήμα. Ό,τι θέλει στη ζωή του δεν μπορεί να το αγγίξει εξαιτίας της. Θέλει να κάνει φίλους, να παίξει ποδόσφαιρο, να φωνάξει «είμαι εδώ», μα πάνω απ’ όλα θέλει να τον προσέξει το κορίτσι από την τάξη του που αγνοεί την ύπαρξή του. Η ζωή του πλημμύρισε από όλα αυτά τα θέλω κι όσο δεν κατάφερνε να τα πραγματοποιήσει, τόσο αυτά τον έκαναν να φουσκώνει μέσα του. Έτσι όλα τα θέλω του του φαίνονταν βουνό, ένας σωρός από δυσκολίες που δεν μπορούσε να ξεπεράσει. Πώς θα δραπετεύσει λοιπόν από αυτά τα ΔΕΝ; Οι σκέψεις του αρνητικές: δεν έχει νόημα να προσπαθήσει να ξεφύγει, δε γίνεται, δε θα τα καταφέρει, τι θα γίνει αν φάει τα μούτρα του και οι άλλοι γελάσουν μαζί του, δε θέλει να τον πουν αποτυχημένο… («βαριά λέξη, δεν ήθελε να την κουβαλάει σε έναν τόσο τέλειο κόσμο»), Μέσα στη φούσκα του λοιπόν νιώθει ασφαλής, δεν τον βλέπει και δεν τον ενοχλεί κανείς. Τι είναι όμως αυτή η φούσκα; Από τι είναι φτιαγμένη; Τη βλέπουν οι άλλοι ή μόνο εμείς; Είναι πάντα ίδια ή αλλάζει;

Να όμως που το Κορίτσι που τον ενδιαφέρει κάνει το πρώτο βήμα για να τον πλησιάσει και δημιουργείται μια γλυκιά και τρυφερή φιλία ανάμεσά τους. Το Κορίτσι κατανοεί τη θέση του, σέβεται τους προβληματισμούς του και τον βοηθά: «-Τι σημασία έχει τι λένε οι άλλοι για εσένα; Εσύ τι λες για τον εαυτό σου; -Φοβάμαι ότι θα αποτύχω…-Αν θες μπορώ να σε βοηθήσω. -Και αν αποτύχουμε; -Θα αποτύχουμε διαφορετικά». Το Κορίτσι και το Αγόρι ψάχνουν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που τους ταλανίζουν, μέσα από μια συναρπαστική και έξυπνη σειρά ενεργειών και βημάτων αυτοβοήθειας, αυτοπεποίθησης και αυτοβελτίωσης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως μπορεί κάποιος να δείχνει τέλειος και με τακτοποιημένη ζωή, από την άλλη πλευρά του εαυτού του όμως κρύβονται οι αποτυχημένες εκδοχές και προσπάθειες που έκανε για να φτάσει ως αυτό το σημείο.

Κουίζ, λαβύρινθοι, μυστικοί κώδικες, κρυπτογραφήματα και άλλα παιχνίδια κάνουν τη διαδικασία πιο εύκολη και πιο κατανοητή. Ο καθρέφτης της αμφιβολίας, το δωμάτιο της αποτυχίας, ο δρόμος του τέλειου (ένας τέλειος κόσμος όπου κάνουμε συνεχώς τα ίδια και δεν κάνουμε ποτέ λάθος) και ο δρόμος του εαυτού μας (μια διαρκής περιπέτεια που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, θα σε ξεβολέψει αλλά θα έχει πολλά να σου χαρίσει) είναι μερικά μόνο από τα δύσκολα σημεία όπου φτάνουν τα παιδιά και πρέπει να πάρουν τη σωστή, ή μάλλον την πιο κατάλληλη, απόφαση. «Όλα όσα θέλεις βρίσκονται από την άλλη μεριά του φόβου σου», αυτό είναι το μότο που συντροφεύει τις επιλογές τους όσο ψάχνουν το μυστηριώδες κλειδί για την απόδραση από τη Χώρα του Δεν.

Ένα βιβλίο γεμάτο υπέροχα και σημαντικά νοήματα αυτοβελτίωσης και αυτοβοήθειας που φέρνει τα παιδιά σε επαφή με έννοιες όπως επιμονή (μας βοηθάει να προσπαθούμε διαφορετικά για να τα καταφέρουμε), εξάσκηση (μας κάνει πιο δυνατούς) και αποδοχή (ακόμη κι αν κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε από αυτά). Με την υπέροχη εικονογράφηση του κειμένου, πυροδοτείται η φαντασία των μικρών αναγνωστών, μεταφερόμαστε νοερά στον κόσμο των δύο παιδιών και περπατάμε από το ένα στάδιο αυτογνωσίας στο επόμενο. Η Μαρίνα Γιώτη έγραψε ένα καταπληκτικό κείμενο που θα φέρει κοντά γονείς και παιδιά και θα δημιουργήσει πολύτιμες ώρες επικοινωνίας και συζήτησης ανάμεσά τους.

Βιβλίο Η μπάλα 
Συγγραφέας Κωνσταντίνα Τασσοπούλου
Εικονογράφος Ρένια Μεταλληνού
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Νικόλας κατεβάζει την κούτα με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και βάζει τα κλάματα γιατί λείπει μια συγκεκριμένη μπάλα. Εξηγεί λοιπόν στην αδελφή του ποια σημαντικά γεγονότα της οικογενειακής τους ζωής είναι δεμένα με αυτήν την μπάλα και γιατί την ψάχνει σαν τρελός.

Η υπέροχη, συγκινητική και άκρως ατμοσφαιρική ιστορία της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου δείχνει με έξυπνο τρόπο το βάρος της απώλειας του ενός γονιού «που δουλεύει μακριά», ειδικά σε γιορτινές περιόδους, και πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει ένα παιδί. Δυο αδέλφια λοιπόν που μεγαλώνουν με τον πατέρα στα καράβια και με τη μάνα σε μια δουλειά που της στερεί πολλές ώρες μαζί τους προσπαθούν να μαλακώσουν τον πόνο τους κάνοντας χαρούμενα και αισιόδοξα σχέδια. Η μπάλα είναι ο συνδετικός κρίκος του Νικόλα και της αδελφής του με τα πρώτα τους Χριστούγεννα, με το αγαπημένο τους γλυκό που έφτιαχνε η μαμά και τελικά με την αναχώρηση του πατέρα «στα καράβια». Η μπάλα μπορεί τελικά να γίνει μια χρυσόσκονη από σπασμένα γυαλάκια που θα γεφυρώσει την απόσταση με τον μπαμπά και έτσι να γλυκάνει λίγο την απώλειά του. Μια συγκινητική ιστορία που λειαίνει τις «σκληρές γωνίες» της ζωής των δύο παιδιών και δείχνει πώς μπορεί ένα αγαπημένο στολίδι να συνδεθεί με σημαντικές στιγμές από τις πρώτες τους αναμνήσεις, να τα ενώσει με τον απόντα μπαμπά και, γιατί όχι, να τα βοηθήσει να καταλάβουν το ένα το άλλο και να έρθουν πιο κοντά.

Η εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού ζωντανεύει υποδειγματικά το κείμενο συνδυάζοντας άψογα το ρεαλιστικό με το φαντασιακό στοιχείο. Έχουμε την καθημερινότητα του Νικόλα και της αδελφής του εν όψει των Χριστουγέννων, όμορφες αναμνήσεις με αφορμή την μπάλα και τελικά το αγαπημένο στολίδι συνδέει αναπάντεχα το σπιτικό τους με το ταξίδι του μπαμπά και με τις πολύτιμες στιγμές με τη μαμά. Στις σελίδες κυριαρχεί το σκούρο φόντο που όμως αφήνει περιθώριο να δούμε τι διαδραματίζεται στο πρώτο επίπεδο, όπου υπάρχει ποικιλία εκφράσεων, οπτικών γωνιών και χρωμάτων. Υπέροχες χριστουγεννιάτικες και οικογενειακές εικόνες αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο το παραμύθι.

Βιβλίο Το Μικρό Πάπιγκο
Συγγραφέας Θοδωρής Γεωργακόπουλος
Εικονογράφος Mariana Rio
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά πάνω σ’ ένα όμορφο βουνό, ήταν το Μικρό Πάπιγκο. Ένα χωριό με λίγα σπίτια, λίγους κατοίκους, λίγα αυτοκίνητα κι αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Ήθελε να γίνει μια μεγάλη πόλη αλλά δεν ήξερε πώς. Ζητά λοιπόν τη βοήθεια του αδελφού του, Μεγάλου Πάπιγκου, που δε θέλει το αδελφάκι του ν’ αλλάξει, ρωτάει από δω, ρωτάει από κει, ακόμη και τα Ιωάννινα ρωτάει κι η απάντηση ίδια: «Μείνε μικρό, τρυφερό, καθαρό και ήσυχο»! Τότε, στρέφεται στη Νέα Υόρκη και η συζήτησή τους θα γεννήσει μια πρωτοφανή ιδέα!

Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος έγραψε μια έξυπνη αλληγορία για όσους θέλουν να αλλάξουν και δεν τους αρέσει αυτό που είναι και την εμπλουτίζει με ιδέες που θα συναρπάσουν τα μικρά παιδιά. Βρήκα πολύ πρωτότυπη την πλοκή και μου άρεσε ο τρόπος γραφής με τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις (αφού το Πάπιγκο ρωτάει διάφορες πόλεις και χωριά), με την ποικιλία των συνωνύμων (αφού το χωριό παίρνει την ίδια απάντηση σχεδόν απ’ όλους) και κυρίως με το απροσδόκητο τέλος που θα ξετρελάνει τους μικρούς αναγνώστες και θα πυροδοτήσει τη φαντασία τους! Οι συζητήσεις μεταξύ των πόλεων και των χωριών γίνονται αντιληπτά από τους ανθρώπους ως αεράκι, άνεμος, θύελλα, μιας και το Πάπιγκο φωνάζει όλο και δυνατότερα για να ακουστεί σε μακρινές αποστάσεις και στο τέλος τα αποτελέσματα της κουβέντας του χωριού με τη Νέα Υόρκη φέρνουν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Η εικονογράφηση της Mariana Rio φαίνεται απλή και σχεδόν μονοδιάστατη, μιας και σε κάθε σελίδα αποτυπώνονται τα χωριά και οι πόλεις με παρόμοιο τρόπο ενώ τα χρώματα είναι κυρίως το μαύρο, το λαδί, το άσπρο, το κόκκινο και το γκρι. Αν προσέξει όμως κανείς καλύτερα θα δει κάποιες λεπτομέρειες που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά και δείχνουν έντονη κινητικότητα από τους κατοίκους που πηγαίνουν στις δουλειές τους, διαβάζουν, συναναστρέφονται ενώ κάπου κάπου φαίνεται μια παιδική χαρά, μια εκκλησία, ένα αυτοκίνητο. Μέσα από την απλότητα των γραμμών και την αδρή σκιαγράφηση ζωντανεύουν οι διαφορές των πόλεων και των χωριών ενώ μου έκανε εντύπωση η ποικιλία της αποτύπωσης των δέντρων, άλλα στρογγυλά, άλλα με γυμνά κλαριά, άλλα με πολλά και άλλα με λίγα φύλλα. Μια απλή, σχεδόν απλοϊκή απεικόνιση, με αρκετή δουλειά και λεπτομέρεια όμως.

Βιβλίο Με τα δικά σου φτερά 
Συγγραφέας Χριστίνα Γαβρίλη
Εικονογράφος Κατερίνα Πάικου
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Memento
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Χριστίνα Γαβρίλη έγραψε ένα γλυκό παραμύθι αφιερωμένο στον αποχαιρετισμό μαμάς και παιδιού όταν το δεύτερο ανοίγει τα φτερά του για να γνωρίσει μόνο του τον κόσμο. Είτε λοιπόν ήρθε η στιγμή του πρώτου αποχωρισμού στο σχολείο είτε του μεγαλύτερου, αυτού της ενήλικης ζωής, στο βιβλίο καταγράφεται η άρρηκτη σχέση μάνας και κόρης που θα παραμείνουν για πάντα μαζί ψυχικά, ό,τι κι αν συμβεί.

Με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, η συγγραφέας καταγράφει κάθε της συναίσθημα, φόβο, απορία, άγνοια, λάθος, αντικατοπτρίζοντας έτσι κάθε μητέρα που βλέπει το παιδί της να ανοίγει τα δικά του φτερά. Το κείμενο είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή με ομοιοκαταληξίες και έχει τη δύναμη σε τέσσερις μόλις στίχους κάθε φορά να ζωντανεύει συναρπαστικές και ρεαλιστικές καταστάσεις που βιώνουν όσες διαβάσουν το παραμύθι αυτό. Στην αριστερή σελίδα μιλάει η μητέρα, στη δεξιά το κορίτσι της, με την πρώτη να προσπαθεί ν αφουγκραστεί τον εαυτό της, το παιδί της και τη σχέση τους, να παλεύει με το άγχος του αποχωρισμού, να χαίρεται αλλά και να φοβάται. Από σελίδα σε σελίδα η σχέση μάνας και κόρης γίνεται πιο έντονη, πιο άμεση, πιο ζεστή, με το παιδί να υποστηρίζει τη γυναίκα που την έφερε στον κόσμο, να την πειράζει με τρυφερότητα, να τη βοηθάει. -«Ποτέ δεν ήσουνα δικό μου, ήσουν αστέρι δανεικό μου». -«Το ξέρω, μου το λες συχνά! Μα άσε μου σιγά-σιγά το χέρι… Δεν είμαι πια και τόσο δα!» και «Άλλωστε, ξέρω πως θα είσαι εκεί κοντά. Αν χρειαστεί, θα σε φωνάξω δυνατά». Στο τέλος υπάρχουν σημειώματα προς τους γονείς που θα τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα το «αντίο» και προς τους εκπαιδευτικούς.

Η εικονογράφηση της Κατερίνας Πάικου είναι «ονειρική»! Σ’ ένα υπέροχο γαλάζιο κυρίως φόντο ξεδιπλώνονται οι εικόνες του κειμένου που αποτυπώνουν με άφθαστο ρεαλισμό τα μικρά περιστατικά μεταξύ μάνας και κόρης. Φαντασία και ρεαλισμός μπλέκονται υποδειγματικά και μας ταξιδεύουν στον ψυχικό κόσμο της μητέρας και στη σχολική πραγματικότητα του παιδιού. Τα συναισθήματα της μαμάς αποτυπώνονται με υπέροχο φαντασιακό τρόπο στο πρόσωπό της (μα τι όμορφες γωνίες!) και ταυτόχρονα η ζωή της κόρης είναι γεμάτη παιχνίδια, βιβλία, αγκαλιές. Πολλές φορές μάλιστα μικρότερες εικόνες ενσωματώνονται σε μια μεγαλύτερη, δημιουργώντας ακόμη πιο ονειρικές καταστάσεις.

Βιβλίο Γελωτοασπίδες
Συγγραφέας Φιλιώ Κ. Λαζανά
Εικονογράφος Δήμητρα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Memento
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σ’ ένα πολύ όμορφο χωριό, οι κάτοικοι δε γελούσαν ποτέ. Ένα πέπλο μιζέριας και δυστυχίας το σκεπάζει, με την γκρίνια και το παράπονο να έχουν τον πρώτο λόγο στα χείλη των ανθρώπων. Ακόμη και τα παιδιά δε γελούσαν, γιατί δεν άκουσαν ποτέ αυτό τον ήχο, μάλιστα στο σχολείο μάθαιναν, εκτός από γραφή, ανάγνωση και αριθμητική, «τρόπους να γκρινιάζουν και δικαιολογίες για να κλαίγονται»! Επιπλέον, όσες φορές κάποιος γέλασε τυχαία ή αυθόρμητα, μεγάλες συμφορές βρήκαν το χωριό κι έτσι το γέλιο απαγορεύτηκε αυστηρά.

Μια μέρα τα τρία παιδιά του Σαράντου του γανωτή ακούνε από κάτι περαστικούς για το γέλιο κι αρχίζουν να ψάχνουν τι είναι, τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει στις ζωές τους. Μαζί μ’ έναν ανέλπιστο σύμμαχο αναλαμβάνουν μια σημαντική αποστολή: να πάνε στη Σπηλιά του Γέλωτα και να φέρουν τις γελωτοασπίδες, αρκεί να μην κιοτέψουν, να μη μαλώσουν, να μη χωριστούν. Εμπόδια, αναποδιές, προκλήσεις, κίνδυνοι θα δυσκολέψουν αυτό το μαγικό ταξίδι και τα παιδιά πρέπει να παλέψουν με τον εαυτό τους και με τους πειρασμούς, θα καταφέρουν λοιπόν να φτάσουν ως το τέλος και να παραμείνουν ενωμένα; Ο δυνατός και αδείλιαστος Πυγμαλίωνας, η μικροσκοπική και εύθραυστη Συνετή και ο κλαψιάρης Ευτύχης, με άλλα λόγια η καρδιά, η γροθιά και η ζυγαριά, είναι γραφτό να λύσουν την κατάρα που έχει πέσει στο χωριό. Η λογική, ο δυναμισμός και ο συναισθηματισμός που εκπροσωπούν τα παιδιά της ιστορίας συναποτελούν την προσωπικότητα ενός ηγέτη, σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή εφαρμοσμένης ψυχολογίας Ντικ Γουόλεν. Φυσικά δεν έχουμε όλοι αυτές τις ιδιότητες στον ίδιο βαθμό και αυτό το αποδεικνύει η ιστορία με τις ανατροπές της, τονίζοντας πως πρέπει να προσπαθήσουμε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας ώστε να φτιάξουμε μια ισορροπημένη προσωπικότητα. Μια πολύ ενδιαφέρουσα αλληγορία για όσα μπορεί να πετύχει μια ηγετική φυσιογνωμία.

Σε γενικές γραμμές, η Φιλιώ Λαζανά έγραψε μια εκπληκτική ιστορία, γραμμένη σαν παραμύθι αλλά για μεγάλα παιδιά, γεμάτη με όλα τα συναρπαστικά γνωρίσματα του είδους: κυνήγι θησαυρού, φυλακτά, κατάρες, φανταστικοί τόποι με μαγικά ονόματα και διαχρονικές πανανθρώπινες αλήθειες. Το κείμενο είναι μια έξυπνη παραβολή για το γέλιο και πώς αυτό μικραίνει όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, αφού οι έγνοιες τον βαραίνουν και τον κάνουν να βουλιάζει. Το γέλιο «έχει την όψη της ευτυχίας, τα χρώματα του ουράνιου τόξου, τη ζεστασιά της αγκαλιάς και τη γλύκα του μελιού. Κι όσο για τον ήχο του, κελαρύζει με τρόπους αμέτρητους, όσες και οι ψυχές των ανθρώπων» (σελ. 31).  Πολύ όμορφες περιγραφές, απολαυστικές επεξηγήσεις και διευκρινίσεις για μερικά από τα περιστατικά της αφήγησης (πώς εδραιώθηκε η κατάρα, γιατί δεν αποκαλύπτεται το όνομα του χωριού, ποιος έφερε τώρα στο φως την ιστορία και με ποιον τρόπο, πώς ζούσε η οικογένεια των τριών παιδιών, πώς συμπεριφερόταν ο δάσκαλος κ. π. ά.), πλούσιο λεξιλόγιο, ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις, τρυφερά καλολογικά στοιχεία, άφθονα μικρά περιστατικά που πλαισιώνουν ταιριαστά την κεντρική ιδέα, όλα αυτά δημιουργούν ένα κράμα φανταστικής ιστορίας και αυθεντικών λαογραφικών παραδόσεων.

Η εικονογράφηση της Δήμητρας Παπαδημητρίου είναι ταιριαστή με το περιεχόμενο του κειμένου και ζωντανεύει με ενάργεια, αδρές γραμμές, υπέροχα χρώματα και καλοδουλεμένη μίξη ρεαλισμού με φαντασία ένα συναρπαστικό και γεμάτο νοήματα κείμενο. Χρησιμοποιεί ποικίλα χρώματα ταιριαστά με το σημείο που κειμένου που αναπαριστά, δημιουργεί εικόνες-πίνακες γεμάτους ομορφιά και στήνει ένα παραμυθένιο και ταυτόχρονα ρεαλιστικό τοπίο.

Βιβλίο Μπέιμπι σίτερ για κατοικίδια: Είμαστε οι καλύτερες 
Τίτλος πρωτοτύπου Der Tiersitter-Club–Alles für die Katz
Συγγραφέας Ulrike Rylance
Εικονογράφος Meike Hamann
Μεταφραστής Μαρία Μαντή
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Το παιδικό μυθιστόρημα της Ulrike Rylance είναι ένα βιβλίο για pet-sitting ιστορίες γεμάτο γέλιο, τρυφερότητα και ανατροπές, αφιερωμένο στα αγαπημένα μας κατοικίδια που τα φροντίζουμε με τόση αγάπη.  Είναι ένα βιβλίο περιπετειώδες με πολύ ενδιαφέρον θέμα που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή: τέσσερα δεκάχρονα παιδιά, η Πόλι και η Φρίντα που αναφέρθηκαν ήδη και τα δίδυμα Νιλς και Χάνες, έχουν φτιάξει μια εταιρεία  για να προσέχουν κάθε λογής ζωάκι και την ονομάζουν «Ο καλύτερος Όμιλος Μπέιμπι-σίτερ για Κατοικίδια». Η Πόλυ και η Φρίντα, θέλοντας να αποδείξουν πως μπορούν να αναλάβουν ευθύνες, αποφάσισαν πως αυτό θα κάνουν για καλοκαιρινή δουλειά και πέτυχαν, με αποτέλεσμα, όταν διαδόθηκε η επιχείρησή τους, να προσέλθουν για βοήθεια και δύο αγόρια από το σχολείο τους, ο Χάνες και ο Νίλς.

Τα τηλέφωνα αρχίζουν να πέφτουν βροχή από ιδιοκτήτες που δεν έχουν πού ν’ αφήσουν τα ζωάκια τους κι η όλη διαδικασία αρχικά κάνει τα τέσσερα παιδιά να διασκεδάζουν και να χαλαρώνουν. Πόσο δύσκολο είναι να ταΐζεις, να βγάζεις βόλτα ή να παίζεις με τα ζωάκια; Κι όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο διαφορετική, τρελή και απρόβλεπτη, με αποτέλεσμα να διαπιστώνουν σύντομα πως η φροντίδα ζώων κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Μα πόσα ξεκαρδιστικά περιστατικά σκέφτηκε η συγγραφέας και πόσες αστείες σκηνές υπάρχουν στο βιβλίο! Τα ζώα έχουν τελείως απρόβλεπτες συμπεριφορές: ένας σκύλος δεν σταματά να γαβγίζει, μια γάτα χάνεται, μια σαύρα το σκάει από το κλουβί της ενώ άλλα ζώα κάνουν τελείως του κεφαλιού τους. Η παρέα έρχεται αντιμέτωπη με το απόλυτο χάος κι όμως, μέσα από αυτές τις ποικίλες δοκιμασίες, μαθαίνουν τι σημαίνει υπευθυνότητα και κατανοούν πόσο σημαντικό είναι να φροντίζουμε και να αγαπάμε τα ζώα, που δεν τα επιλέγουμε για παιχνίδι. Η συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε ένα κόσμο γεμάτο αστείες καταστάσεις και διαλόγους, που μας κάνουν να θέλουμε να διαβάσουμε το βιβλίο σε μία μέρα, κάτι στο οποίο συμβάλλει και η απολαυστική εικονογράφηση της Meike Hamann.

«Μπέιμπι σίτερ για κατοικίδια: Είμαστε οι καλύτερες» αναφωνούν η Πόλι και η Φρίντα και ξεκινάνε να δουλεύουν πάνω σε κάτι εύκολο και γλυκό, όπως νομίζουν αρχικά: να προσέχουν και να φροντίζουν κατοικίδια ζώα. Μια σειρά από απανωτές ανατροπές και διάφορα κωμικοτραγικά επεισόδια σύντομα θα τους αποδείξουν το αντίθετο μα πάνω απ’ όλα πως η επιλογή ενός κατοικίδιου είναι σοβαρή και καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι μικροί αναγνώστες, που έχουν λατρέψει τα βιβλία της Πένι Πέπερ θα βρουν νέες φίλες και θα γελάσουν ξανά με φρέσκες ξεκαρδιστικές καταστάσεις, μέσα από τις οποίες θα μάθουν τι σημαίνει υπευθυνότητα και φροντίδα.

Βιβλίο Σφηνάκια σοφίας 
Συγγραφέας Χρήστος Σαλαμανίκας
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Γραφή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Χρήστος Σαλαμανίκας έγραψε ένα κείμενο που με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου, τις αρετές και τα δεινά του κόσμου που με περιβάλλει και να βυθιστώ στον μαγικό κόσμο της φιλοσοφίας. Μικρές γουλιές (όχι πάνω από έξι σελίδες το κάθε κεφάλαιο) που αποτυπώνουν όσα νιώθουμε, όσα φοβόμαστε να πούμε, όσα θα θέλαμε να ακούσουμε. Ο συγγραφέας καταθέτει μεγάλα λόγια ανθρώπων που έζησαν και στοχάστηκαν σε άλλες εποχές και μας τους φέρνει πιο κοντά, σπάει το φράγμα της χρονικής απόστασης και τους τοποθετεί στη δική μας καθημερινή ζωή του 21^ου αιώνα. Επιπλέον, με απλότητα και αλήθεια, όπως κάνουν οι φίλοι, μοιράζεται μαζί μας εμπειρίες και σκέψεις από τη δική του ζωή με αφορμή το εκάστοτε πρόσωπο που μας συστήνει. Είναι ένα βιβλίο που μπορούμε να διαβάσουμε ακολουθώντας τη σειρά των κειμένων ή και στην τύχη, που θα μας κρατήσει παρέα στις ώρες της σιωπής, της αναζήτησης και της σκέψης: «Για όσους αναζητούν νόημα στα λίγα, ουσία στο βάθος και μερικές γουλιές σοφίας». Όπως τονίζει ο συγγραφέας: «Είναι ένα σύντομο, περιεκτικό και όσο το δυνατόν ελαφρύ ανάγνωσμα για ορισμένα θεμελιώδη ερωτήματα και αξίες που απασχολούν την ανθρώπινη ύπαρξη, καθώς και για το πώς εμείς τα αντιλαμβανόμαστε, τα επεξεργαζόμαστε και τα απαντάμε μέσα στο εργαστήρι της σκέψης μας».

Από την αρχή με κέρδισε ο τρόπος γραφής, η ξεκάθαρη δομή και η επιλογή των προσώπων. Οι κλασικοί φιλόσοφοι (Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Επίκτητος, Πυθαγόρας, Σενέκας) συναντούν την κινεζική σκέψη (Λάο Τσε, Κομφούκιος) και την ινδική (Μαχάτμα Γκάντι, Σιντάρτα), τον Κάρολο Δαρβίνο και τον Τόμας Έντισον κι από κει φτάνουμε στον 20ό αιώνα με προσωπικότητες όπως Μαρία Μοντεσσόρι, Άννα Φρανκ, Βιρτζίνια Γουλφ, φυσικά Νίκος Καζαντζάκης κ. π. ά. Όλοι τους ήταν άνθρωποι με πείσμα, γνώσεις, φιλοδοξίες, όνειρα, ταλέντα, δυσκολεύτηκαν στα πρώτα τους βήματα αλλά κατάφεραν να φτάσουν ψηλά και να γίνουν πρότυπα και ήρωες. Όσο συναρπαστικές είναι οι ζωές τους άλλο τόσο ενδιαφέρουσες, διαχρονικές και σημαντικές είναι οι ρήσεις τους επί παντός επιστητού. Ο συγγραφέας δημιουργεί έτσι μια πινακοθήκη προσώπων απ’ όλες τις εποχές και μαζί μια πολύτιμη παρακαταθήκη συμβουλών, απόψεων και υποδείξεων που μπορούν να εμπνεύσουν τον καθένα από μας να ψάξει μέσα του και γύρω του για να βελτιωθεί, να ανακαλύψει το ταλέντο του και τον πραγματικό του εαυτό, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό και πολλά άλλα. Τι να πρωτοξεχωρίσω και τι να σημειώσω: «Η αναζήτηση της γνώσης και της σοφίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα, σπουδαιότερα και πιο θαρραλέα ταξίδια που οφείλουμε να κάνουμε…σε αυτό το ταξίδι επιβάλλεται να θέσουμε μια αφετηρία: η γνώση της άγνοιάς μας!» (σελ. 20). Το αγαπημένο μου: «Το μοναδικό τζίνι που μπορεί να πραγματοποιεί επιθυμίες είναι η γνώση αλλά για να βγάλεις τη γνώση από το λυχνάρι της χρειάζεται χρόνος, θυσίες και πολύ τρίψιμο» (σελ. 131). Επίσης: «…άλλο πράγμα είναι η επιμονή, άλλο το πείσμα και άλλο η εθελοτυφλία» (σελ. 145).

Όταν ακούμε για φιλοσοφία το βάζουμε στα πόδια και δεν την επιλέγουμε για ανάγνωση. Να όμως που ο Χρήστος Σαλαμάγκας, με μια παιχνιδιάρικη γραφή, σπάει τη «σοβαρότητα» του θέματος με έναν γλυκό και άμεσο τρόπο οικειότητας. Καταφέρνει να μας δώσει έτσι τα βασικά γνωρίσματα της κάθε ρήσης, πώς και πότε ειπώθηκε και πώς επηρέασε τη μεταγενέστερη ανθρωπότητα με απλά και κατανοητά λόγια, με σύντομες προτάσεις και με μια διακριτική νότα χιούμορ. Επίσης χρησιμοποιεί ωραίες παραβολικές εικόνες για να κάνει πιο κατανοητά αυτά που θέλει να πει και να βοηθήσει τον αναγνώστη να τα εμπεδώσει με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς στείρους ορισμούς και ακαδημαϊκές υπερβολές. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι η ομοιογένεια των κειμένων, κάτι που δε διακρίνεται από την αρχή, δηλαδή δεν αναφέρεται κάτι και το αφήνουμε πίσω μας, προχωρώντας σε άλλη προσωπικότητα και θέμα, αντίθετα, όλα ανεξαιρέτως τα σφηνάκια είναι οι διαφορετικές πλευρές ενός πολυπρισματικού καθρέφτη, του εαυτού μας. Έτσι, το κάθε απόφθεγμα που αναλύεται αποτελεί ένα κομμάτι που έχουμε συναντήσει σε προηγούμενο σφηνάκι κι έρχεται και κουμπώνει στο συναρπαστικό παζλ αυτογνωσίας που μας χαρίζει το βιβλίο. Μικρές επαναλήψεις και διαφορετικές οπτικές γωνίες χτίζουν βήμα προς βήμα τον εσωτερικό μας κόσμο μέσα από πολύπλευρα σχήματα και ενδιαφέρουσες επαναλήψεις που πάντα θα κολλήσουν δίπλα σε κάτι καινούργιο που θα μάθουμε όσο προχωράμε την ανάγνωση, κάτι που βοηθάει στο να θυμόμαστε, να σκεφτόμαστε και να παραμένουμε σε εγρήγορση όσο ψάχνουμε την προσωπική μας αλήθεια.

Η ταπεινότητα του Σωκράτη με το «ουδέν οίδα» στη σημερινή εποχή της επιφανειακής γνώσης και της προχειρότητας, τα κακά του συμβιβασμού και της συνήθειας, ο αυτοσεβασμός και οι απαιτήσεις μας από αυτόν, τα κότσια που χρειάζονται απέναντι στη ζωή για να αφήσεις το στίγμα σου στο βιβλίο της (ας μην ξεχνάμε πως «τα όνειρά μας έχουν ανάγκη από προτροπή και συμπαράσταση»), οι «νταήδες» που καταστρέφουν τους στόχους και τα όνειρα (δηλαδή ο φόβος της αποτυχίας, της επίκρισης και της αμφιβολίας), οι μάχες που εσύ θα επιλέξεις να δώσεις, τα οφέλη του παιχνιδιού (ακόμη και στην ενήλικη ζωή!), η αδυναμία μας να ζητήσουμε βοήθεια, η επίγνωση και η επάρκεια ως αποτέλεσμα της καλής προετοιμασίας («ο μοναδικός τρόπος για να γίνεις επιτυχημένος, αγαπητός, σοφός είναι μέσα από την αυτογνωσία, την αυτοκριτική, την επιμονή, ακόμη και την αποτυχία»), η υλοποίηση και η φροντίδα αυτών που σκεφτόμαστε να πραγματοποιήσουμε («Οτιδήποτε σκεφτείς είναι κάτι που μπορείς να πραγματοποιήσεις. Διότι, αν δεν μπορούσες, ο εγκέφαλός σου δεν θα το σκεφτόταν ποτέ»), ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και η αγάπη που χρειάζεται η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της, η ομορφιά της απλότητας, η γνώμη και η απαραίτητη σύνδεση με τη γνώση, το ταλέντο και οι χιλιάδες παράγοντες που πρέπει να συνδυαστούν για να αναδειχθεί και να καλλιεργηθεί, η μοναξιά και η διαφορετικότητα, αναπάντεχες αλήθειες (««Η ζωή δεν έστειλε ένα εμπόδιο ΣΕ μας αλλά ΓΙΑ μας»!»), ο φόβος της επίκρισης («ας μας επικρίνουν όσο θέλουν»), η προδοσία του εαυτού μας για να γίνουμε αρεστοί στους άλλους και χιλιάδες άλλα θέματα αποτελούν την ουσία του βιβλίου.

Τα «Σφηνάκια σοφίας» μας συστήνουν στοχαστές, ποιητές και φιλοσόφους αλλά και ηθοποιούς, συγγραφείς κ. ά. προσωπικότητες με ιδέες που άντεξαν στον χρόνο και που οι αλήθειες τους συνεχίζουν να έχουν ισχύ ή αντίκτυπο στην εποχή μας. Είναι ένα βιβλίο σκέψης, φιλοσοφίας και διαλογισμού που ξεχωρίζει απ’ όλα τ’ άλλα χάρη στη δομή του, στην επιλογή των παραδειγμάτων του και στην απλότητα της γραφής του, που το κάνει προσιτό στον καθένα. Στην υγεία μας!

Βιβλίο Τα χρώματα της Χλόης
Συγγραφέας Κατρίνα Τσάνταλη
Εικονογράφος  Little Miss Grumpy
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κατρίνα Τσάνταλη έγραψε ένα συναρπαστικό αλληγορικό παραμύθι για τη δοτικότητα, την αυτοπεποίθηση, την ανάγκη για παρέα και τη φιλία. Με αφορμή τα παθήματα της πολύχρωμης Χλόης, μαθαίνουμε για τις σκέψεις και τα συναισθήματα όσων μένουν μόνοι γιατί είναι με κάποιον τρόπο διαφορετικοί από τους άλλους. Η Χλόη ενοχλεί τους γύρω της με τα πλουμιστά χρώματά της, υπάρχουν όμως κι άλλα γνωρίσματα σε κάποιους που κάνουν τους άλλους να τους ζηλέψουν: ένα ταλέντο, μια ιδιαιτερότητα, ένας άλλος τρόπος σκέψης. Όλοι αυτοί ενώνονται κάτω από τη Χλόη και η πλοκή της ιστορίας δείχνει στα μικρά παιδιά τα μειονεκτήματα της αλόγιστης δοτικότητας και του λάθους να αλλάξουμε τον εαυτό μας για να μοιάσουμε στους άλλους. Η εικονογράφηση της Little Miss Grumpy είναι απολαυστική και γεμάτη χρώματα και ενδιαφέρουσες προοπτικές. Οι ήρωες του βιβλίου ξεπηδάνε από κάθε σημείο της σελίδας, πολλές φορές μάλιστα από κει που δεν το περιμένεις με τρόπο που φέρνει πιο κοντά στο κείμενο τα παιδιά, ενισχύοντας τη φαντασία τους και το αισθητικό τους κριτήριο. Οι εκφράσεις των προσώπων είναι παραστατικές και μου άρεσαν πολύ τα φωτεινά κυρίως χρώματα που ποικίλλουν σε κάθε φόντο.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κλιμακωτά, με πολλά επιμέρους περιστατικά, και από σελίδα σε σελίδα βλέπουμε μια Χλόη που αλλάζει, σκουραίνει, αποδυναμώνεται, χάνει τον εαυτό της κι όταν φτάνει στην ανάγκη των γύρω της όλοι τής γυρίζουν την πλάτη, εκτός από έναν. Σοφή η κίνηση της συγγραφέως να βρει η αρουρίνα στήριξη σε αυτόν τον καινούργιο της φίλο, μιας και στο πρόσωπό του βλέπουμε το μέλλον της επόμενης γενιάς, την οποία προσμένουμε με την ελπίδα να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Η Χλόη κάνει πράγματα για να είναι αρεστή και όχι γιατί ταιριάζουν με τα ενδιαφέροντα και τις επιθυμίες της ώσπου εξαντλείται και δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό της. Έδωσε τα πάντα για να γίνει αποδεκτή και τώρα νιώθει μόνη και αόρατη. Βήμα βήμα θα επανέλθει και θα διαλέξει με σοφία τους νέους της φίλους, ποντικούς και αρουραίους, που θα την αγαπούν γι’ αυτό που είναι και θα στηρίζουν τα όνειρα, τα ταλέντα και τις δυσκολίες ο ένας του άλλου. Τελικά, όλοι έχουμε χρώματα και είναι πάντα μέσα μας, αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας για να βγουν στην επιφάνεια.

«Τα χρώματα της Χλόης» είναι μια γλυκιά αλληγορία για τη δοτικότητα και την αυτοπεποίθηση. Η γλυκιά αρουρίνα θέλει να γίνει μέλος μιας κοινότητας και κάνει απανωτά λάθη, ελπίζοντας πως έτσι θα την αποδεχτούν. Συναρπαστικές εξελίξεις θα τη βοηθήσουν να καταλάβει τα λάθη της και θα κάνει μια νέα αρχή χάρη σ’ έναν ανέλπιστο φίλο. «Ποτέ ξανά μην κρύψεις ποια είσαι. Μην κάνεις ποτέ κάτι που δεν θέλεις, μόνο και μόνο για να ανήκεις κάπου», τονίζει η συγγραφέας. Επίσης: «Μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου για να αρέσεις στους άλλους. Θα σε αγαπήσουν γι’ αυτό που είσαι. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα; Να σε αγαπάς πολύ, εσύ»! Τρυφερά και συγκινητικά μηνύματα θα βοηθήσουν τους μικρούς αναγνώστες να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να κατανοήσουν πόσο σημαντική είναι η εκτίμηση στον εαυτό μας και η πίστη στις δικές μας δυνάμεις, δεξιότητες και ικανότητες, έστω κι αν αυτές μας ξεχωρίζουν από το σύνολο.

Βιβλίο Ο Άρης χαμογελάει-Ο Άρης γκρινιάζει 
Τίτλος πρωτοτύπου Grahams’ got the grins grumps
Συγγραφέας P. Crumble
Εικονογράφος Matt Shanks
Μετάφραση Εύη Γεροκώστα
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άρης είναι ένα γκρινιάρικο ελεφαντάκι που μια μέρα του πάνε όλα στραβά. Το αγαπημένο του πουλόβερ έχει μπει στο πλύσιμο, πάτησε ένα παιχνίδι, του κόπηκε το κορδόνι του παπουτσιού, άρχισε να βρέχει όταν ξεκίνησε για το σχολείο κι είχε και αρακά για μεσημεριανό όταν γύρισε σπίτι! Ήταν μια απαίσια μέρα για τον Άρη…ή μήπως όχι; Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω, τα οποία μπορούν να γυρίσουν το βιβλίο ανάποδα και να διαβάσουν την ιστορία από την αρχή, γεμάτη αισιοδοξία και τύχη αυτήν τη φορά! Έτσι, μέσα από έξυπνες ανατροπές, οι μικροί αναγνώστες μαθαίνουν να βρίσκουν κάτι αισιόδοξο στις αναποδιές τους και να μην γκρινιάζουν ασταμάτητα, αφού σύντομα, με κάποιον τρόπο, κάτι καλό θα βγει στην πορεία. Για παράδειγμα, μετά τον αρακά έχει μηλόπιτα για επιδόρπιο!

Η εικονογράφηση του Matt Shanks είναι απλή και χωρίς πολλές λεπτομέρειες, με μεγάλες μορφές και πολλά χρώματα. Η προβοσκίδα του Άρη βοηθάει κι αυτή με τον τρόπο της δημιουργώντας έτσι αστείες απεικονίσεις ενώ οι καθαυτές ιστορίες χρωματίζονται με πιο σκούρες επιλογές η γκρινιάρικη, με πιο φωτεινές η αισιόδοξη. Ένα θυμωμένο σύννεφο συνοδεύει τον Άρη όταν γκρινιάζει κι ένα κίτρινο φόντο στις περισσότερες στιγμές της ημέρας του αισιόδοξου Άρη. Επίσης μου άρεσε πολύ σε χρώματα και απεικόνιση η βόλτα του Άρη με τη φίλη του τη Φένια κάτω από τη βροχή. Επομένως, ποιον Άρη προτιμάτε και πώς μπορείτε να βελτιώσετε μια δύσκολη μέρα;

Βιβλίο Τα ταξίδια του Μαρίνου
Τίτλος πρωτοτύπου I viaggi di Marino
Συγγραφέας-Εικονογράφος Cecilia Cavallini 
Μετάφραση Βαρβάρα Καρζή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μαρίνος είναι ένας γλυκός ρινόκερως που θέλει να νιώθει χρήσιμος κι εφευρίσκει διάφορες ιδέες για να βοηθάει τον κόσμο. Όλα ξεκίνησαν όταν το καλοκαίρι μοίραζε σπιτικές λεμονάδες και διαπίστωσε πως αυτό μπορεί να το προσφέρει ο οποιοσδήποτε κι έτσι στρέφει το ενδιαφέρον του αλλού. Αποφασίζει λοιπόν να φέρνει τη βροχή όπου την έχουν ανάγκη και σύντομα αρχίζει να ταξιδεύει ακολουθώντας πάντα το καλοκαίρι. Έτσι ξεκινάει μια συναρπαστική σειρά ταξιδιών σε όλο τον κόσμο και οι μικροί αναγνώστες ακολουθούν τον Μαρίνο από τον βορρά μέχρι τον νότο. Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω και το λεξιλόγιο είναι απλό και εύληπτο. Ο γλυκός ρινόκερως πότε ταξιδεύει στον νότο κάτω από τον Ισημερινό, πότε στον Νέο Κόσμο που θέλουν να καθαρίσει ο βρώμικος αέρας, πότε στην Ευρώπη που έχει αναστατωθεί από τις θερμοκρασίες, πότε στην ανατολή για τους πολύτιμους ορυζώνες. Γιατί δεν τον καλούν όμως και στον Βόρειο Πόλο; Θα στρέψει τη ματιά του ο Μαρίνος και προς τα εκεί; Και πώς μπορεί να συνεισφέρει στους πόλους με τη βροχή; Τίποτα δεν εμποδίζει τον ήρωα της ιστορίας να σκαρφιστεί κάτι εξίσου χρήσιμο και γέλασα πολύ με την ευστροφία του.

Η Cecilia Cavallini έκανε και την εικονογράφηση του κειμένου της, το οποίο γέμισε με παλ και πλούσια χρώματα γεμάτα φως και αδρές γραμμές. Παραστατικές απεικονίσεις, ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, σωστή προοπτική, έξυπνες οπτικές γωνίες κι ένα χορταστικό δισέλιδο στο τέλος του βιβλίου όπου ξεδιπλώνεται ο πλανήτης μας σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια είναι γνωρίσματα που θα οξύνουν τη φαντασία των παιδιών, θα εμπλουτίσουν τη σκέψη τους και το λεξιλόγιό τους στην προσπάθειά τους να περιγράψουν τι βλέπουν σε κάθε σελίδα. Αγάπησα τα σαλιγκαράκια μες στη βροχή, εντυπωσιάστηκα από τα πολύχρωμα ψάρια και τις πανέμορφες ομπρέλες που δημιούργησαν γοητευτικές εικαστικές αντιθέσεις και απόλαυσα τις μεταμορφώσεις του Μαρίνου σε κάθε περίσταση. Ελάτε λοιπόν να ζήσουμε «Τα ταξίδια του Μαρίνου».

Βιβλίο Η δεύτερη μύηση 
Συγγραφέας Μάνος Ταμιωλάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάνος Ταμιωλάκης στο πρώτο του μυθιστόρημα ενηλίκων καταγράφει με τρόπο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον την προσωπική οδύσσεια ενός άντρα που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του και τη θέση του στο γύρω του περιβάλλον. Είναι ένα κείμενο πλούσιο σε σκηνές, εξελίξεις και ανατροπές, αν και η εσωτερικότητά του μειώνει τη δράση. Ο συγγραφέας, δάσκαλος του τάι τσι και του κουνγκ φου, δεν εκμεταλλεύεται το κείμενο για να το γεμίσει με πληροφορίες γύρω από την ανατολική φιλοσοφία ούτε έχει γράψει ένα βιβλίο αυτοβοήθειας. Αντίθετα, έχει καταστρώσει πολύ προσεκτικά τη ζωή του Άλεξ, έχει σχεδιάσει με μεγάλη προσοχή τις ανατροπές στη ζωή του ήρωα που θα αλλάξουν τον δρόμο του καθ’ οδόν για την αυτογνωσία, τον έχει πλαισιώσει με εξίσου ενδιαφέροντες χαρακτήρες και χρησιμοποιεί ωραία καλολογικά και πολλά πραγματολογικά στοιχεία κυρίως γύρω από τη Βιέννη και τη Σεούλ ώστε να προσδώσει αληθοφάνεια και ρεαλισμό στα γεγονότα.

Ο Άλεξ εργάζεται σ’ ένα Ινστιτούτο Έρευνας Αγοράς κι έχει κουραστεί από τη μονοτονία της δουλειάς, όπου επιπλέον αντιμετωπίζει ίντριγκες, χειραγώγηση από το αφεντικό, τρικλοποδιές, γκρίνια. Είναι αρκετά νέος για ν’ ακολουθεί κάθε θέληση για ζωή και τις εύκολες ευτυχίες, πράγματα που τον οδηγούν σε λάθη και εσωτερικούς προβληματισμούς. Ο Άλεξ βγήκε από μια σχέση που είχε τελειώσει με ψυχικά τραύματα και σύντομα μπλέκεται σε μία άλλη που σταδιακά θα αποδειχθεί χειρότερη από ψυχολογικής άποψης κι αυτό είναι ένα βαρίδι που τον τραβάει όλο και πιο κάτω. Δύο χρόνια μετά τη σχέση του με την Άννα, ο Άλεξ νιώθει πως παραδόθηκαν σε μια συμβατική καθημερινότητα. Ακόμη κι όταν μια αναποδιά φέρνει την Άννα στα όριά της ο Άλεξ επιμένει: «…δεν μπορούσα να φύγω εγώ, έπρεπε να μ’ αφήσει εκείνη»! Φυσικά ακολουθούν διάφορες ανατροπές ώσπου συναντάει τη Σαμπίνε, τη σύντροφο ενός από τους ιδιοκτήτες του μπαρ όπου συχνάζει και μαγεύεται από την παρουσία της. Είναι μια γυναίκα μ’ έναν αέρα «εξυπνάδας, ευελιξίας και διαπερατότητας» που θα κάνει τον Άλεξ να ζήσει πολλά μαζί της με ψυχικό και ψυχολογικό κόστος. Η σχέση τους καταγράφεται αντικειμενικά και αμερόληπτα, φωτίζονται και οι δύο εξίσου, τα λάθη τους, η υπομονή τους, τα αισθήματά τους. Κακοποίηση και παθητικότητα αποτυπώνονται σε αυτήν τη σχέση και βλέπουμε πώς οδηγούνται αυτοί οι δύο άνθρωποι από την αγάπη και το πάθος στην αναμονή, στα πισωγυρίσματα, στα άκρα. Η αλήθεια της Σαμπίνε «έχει πάντα δύο όψεις και γι’ αυτό δεν ξέρει ποια να υπερασπιστεί κάθε φορά» (σελ. 311).

Ο Άλεξ έχει κι έναν κύκλο από φίλους και γνωστούς, όπως τον Γουάνγκ, λάτρη του διαλογισμού, στον οποίο μυεί τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Τον χαρακτηρίζει μάλιστα βάσει των τσάκρα του «εγωκεντρικό ηδονιστή» και τον βοηθάει στο ταξίδι της αυτογνωσίας: «…δεν έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου αφού τα συναισθήματά σου εξαρτώνται από τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί σου». Χάρη στον Γουάνγκ έμαθα πως όσοι διαλογίζονται, όσοι προσεύχονται κλπ. αυξάνουν την ευαισθησία τους, μιας κι έχει αλλάξει η κατάσταση του νου τους, κάτι που όμως προέρχεται από την ευαισθητοποίηση του σώματος κι αυτό θέλει εξάσκηση. «Οι σκέψεις γίνονται λίγο πιο ευγενείς, είμαστε λιγότερο εγωιστές και δείχνουμε περισσότερο σεβασμό και προσοχή στον άλλον» (σελ. 49). Το «Κουτί της Πανδώρας», το στέκι του Άλεξ και της παρέας του, είναι ένα μπαρ ξεχασμένο κι απ’ τον Θεό, μια «σκουληκότρυπα του χωροχρόνου», ένα «καταφύγιο για τη ζωή που κυλούσε ορμητικά στις φλέβες μας αλλά και η καλύτερη πρόφαση για την αυτοεπιβεβαίωσή μας» (σελ. 17). Αυτό το μέρος είναι η μόνη σταθερά στη ζωή του ήρωά μας και των φίλων του κι εκεί συμβαίνουν διάφορα κωμικοτραγικά περιστατικά, μέσα από τα οποία τους γνωρίζουμε καλύτερα και βλέπουμε πώς αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους και με τον Άλεξ.

Ο συγγραφέας ρίχνει τη διεισδυτική του ματιά και στους τόπους δράσης του βιβλίου του, με προεξάρχουσα τη Βιέννη, την πόλη που, ειδικά μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, άλλαξε η ζωή της. Περπατάμε σε λεωφόρους και δρόμους, σε μνημεία και πάρκα, στον Δούναβη και στον αντεργκράουντ έβδομο τομέα που παίρνει ζωή τη νύχτα. Μια πόλη που «…μοιάζει ήσυχη σαν τον χειμώνα και παίρνει πάντα καιρό στον κάθε επισκέπτη μέχρι να διαπιστώσει την υφέρπουσα ένταση» (σελ. 33). Κι όμως «ξεπηδάνε από μέσα της χιλιάδες μοναξιές μέσα στο πλήθος και στους πολύβουους δρόμους της» (σελ. 34). Εξίσου παραστατικά δίνονται η Νότια Κορέα, με τη Σεούλ να δίνει πρωτόγνωρα ερεθίσματα στον Άλεξ αλλά και το Ρέθυμνο, όπου ο πρωταγωνιστής βιώνει στιγμές ανάπαυλας από τα μπερδέματα και τους προβληματισμούς του. «Το Ρέθυμνο έχει μια ανάλαφρη γλυκύτητα», αναφέρεται στο κείμενο. Με απρόσμενο τρόπο μπαίνουν στη ροή της αφήγησης και η Σκιάθος με το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ένα προσκύνημα για τον αφηγητή που εντυπωσιάστηκε από τη μορφή του και αποφάσισε να διαβάσει τα γραπτά του. Τελικά: «…ο κόσμος είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να αντιληφθούμε… Η αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο είναι στην πραγματικότητα μια συμβιβαστική μετάφραση που κάνει ο νους μας» (σελ. 116). Αναφορές στην Άνοιξη της Πράγας, στον Φραντς Κάφκα, στον Ρίχαρντ Βάγκνερ κ. ά. εμπλουτίζουν το κείμενο ακόμη περισσότερο, βάζοντας τους ήρωες να δρουν και να σκέφτονται σ’ ένα υπαρκτό σύμπαν, σ’ έναν ρεαλιστικό χωροχρόνο, όσο ο συγγραφέας αφήνει ψήγματα φιλοσοφίας και αυτοβοήθειας σε διάφορα σημεία ως μικρές εκπλήξεις, απόλυτα ταιριαστές όμως με τις αντιδράσεις και τον τρόπο σκέψης των χαρακτήρων, μιας και επηρεάζονται από αυτά λιγότερο ή περισσότερο.

Χάρη στο μυθιστόρημα, που είναι γεμάτο από ενδιαφέροντα και διεισδυτικά ψυχογραφήματα, έμαθα πολλά γύρω από τη φιλοσοφία του κόσμου που μας περιβάλλει και κατάλαβα πολλές βασικές αρχές για ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Μάλιστα, οι σκέψεις του συγγραφέα, οι απόψεις του και τα διαχρονικά μηνύματα που παρατίθενται ως αντικείμενο εμβριθούς μελέτης του στην ανατολική φιλοσοφία, καταγράφονται συντομευμένα και περιληπτικά, ίσα για να τονίσουν / τεκμηριώσουν την τρέχουσα κατάσταση του Άλεξ και των συνοδοιπόρων του σε αυτό το ταξίδι. Πολλές φορές μάλιστα εντυπωσιαζόμουν από την απλότητα της διατύπωσης και τις ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις: «…όλη μας η προσπάθεια ως άνθρωποι είναι πώς να βγάλει ο καθένας το δικό του κεφάλι έξω απ’ το νερό…η στάθμη ως διά μαγείας ανυψώνεται κι πάλι απ’ την αρχή…Οι περισσότεροι κάνουμε σημαία αυτή μας την προσπάθεια, δημιουργούμε γύρω της μια προσωπική μυθοπλασία…ικανοποιούμαστε όταν το δικό μας κεφάλι είναι πάνω απ’ το νερό, απελπιζόμαστε όταν βυθίζεται κι όλο αυτό … το θεωρούμε ζωή» (σελ. 22-23). Οι άνθρωποι είναι: «Υποτακτικοί στους από πάνω, σκληροί στους από κάτω. Πάνω στον φόβο τους χτίστηκαν κοινωνίες, πάνω στο δέος τους εξαπλώθηκαν θρησκείες» (σελ. 27). Κι εμείς: «…επιλέγουμε μάλλον σε τι να υποταχθούμε παρά από τι να απελευθερωθούμε» (σελ. 37). Στις σχέσεις «νιώθουμε συνήθως οικειότητα, πολλές φορές δυνατό έρωτα, όμως εγώ πιστεύω ότι ο παράγοντας που κρίνει εντέλει τη διάρκεια είναι το αν υπάρχει από την αρχή βαθιά αίσθηση ηρεμίας ή όχι» (σελ. 162), οπότε «…μέσα σ’ αυτόν τον ωφελιμιστικό κόσμο είναι ευλογία και αληθινή τύχη να σ’ αγαπάει κάποιος χωρίς να του είσαι χρήσιμος» (σελ. 121). Πόσο σημαντικές και ευτυχισμένες είναι οι παιδικές αναμνήσεις: «…δεν υπάρχει ανεμελιά, αν δεν υπάρχει κάποιος να σε περιμένει» (σελ. 254).

«Η δεύτερη μύηση» είναι ένα μυθιστόρημα ποτισμένο με την ανατολική φιλοσοφία και τα πλεονεκτήματα του διαλογισμού αλλά δεν παύει να είναι ένα καλογραμμένο κείμενο γεμάτο ανατροπές και απρόσμενα γεγονότα. Από τη μια, μαθαίνουμε πολλά για τον εαυτό μας και για το σύμπαν μέσα από τις συνεδρίες με τον Γουάνγκ κι από την άλλη παρακολουθούμε τον δύσκολο αγώνα αυτογνωσίας ενός ανθρώπου που μπλέκει με τη μία ακατάλληλη γυναίκα μετά την άλλη, νιώθει χειραγωγημένος στη δουλειά του και προσπαθεί να λύσει το ψυχοσυναισθηματικό του κουβάρι κάνοντας διαρκώς λάθη. Έχουμε έτσι μια βαθιά, διεισδυτική ψυχογραφία ενός ανθρώπου που πνίγεται σε μια τελματωμένη καθημερινότητα και προσπαθεί να βρει τι του φταίει, τι πρέπει να αλλάξει, χωρίς να παύει να υποκύπτει στις ανθρώπινες αδυναμίες, είτε εγωισμός είναι αυτό είτε ανάγκη για εξωσυζυγική σχέση. Ταυτόχρονα, υπάρχουν οι περιγραφές της Βιέννης και της Σεούλ που ζωντανεύουν παραστατικά και ρεαλιστικά κάθε σκοτεινή και φωτεινή γωνιά, οδηγώντας μας σε σημεία λιγότερο γνωστά από τις τουριστικές ατραξιόν. Είναι μια ιστορία που ξεδιπλώνεται αργά αλλά ουσιαστικά και περιεκτικά, με έναν τρόπο γραφής που μου θύμισε την εσωτερικότητα του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη, ειδικά στο «Μπαρ Φλωμπέρ», χωρίς έντονες ανατροπές και σκηνές δράσης. Η πλοκή εξελίσσεται κυρίως μέσα από τις αλληλοεπιδράσεις των χαρακτήρων, αλλά η αφήγηση, οι εναλλαγές οπτικών γωνιών, η αρμονική μίξη φιλοσοφίας και μυθοπλασίας και πολλά άλλα θετικά γνωρίσματα με κράτησαν ως το τέλος. Είναι μια διαφορετική αναγνωστική πρόταση που με κέρδισε από την αρχή ως το τέλος.

Βιβλίο Το μεταξένιο 
Συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος
Εικονογράφος Βασίλης Κουτσογιάννης
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συγκλονιστική αλληγορία του Κυριάκου Χαρίτου απευθύνεται σε μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά. Τα μικρότερα μπορούν να διαβάσουν για τις περιπέτειες του μεταξένιου μόνα τους ή με κάποια βοήθεια και να εμπλουτίσουν έτσι το λεξιλόγιό τους ενώ τα μεγαλύτερα μπορούν να σκεφτούν πάνω στα όσα διαδραματίζονται στις σελίδες ή ακόμη και να ψάξουν να βρουν τι συμβολίζει το πάθημα του μεταξένιου. Είναι μια υπέροχη ιστορία για την αυτοεκτίμηση και τη φιλία, για τον φόβο και τη δειλία που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε στη ζωή μας και να μάθουμε από τα λάθη μας, για όλα τα θέσφατα που καθοδηγούν τη ζωή μας κι εμείς υπακούμε σε αυτά χωρίς να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις και να σχηματίσουμε τη δική μας γνώμη μέσα από την εμπειρία και την αυτοψία.

Το κείμενο είναι αρκετά ιδιαίτερο και με πλούσιο λεξιλόγιο, μιας και η ιστορία ξετυλίγεται με μικρές προτάσεις αλλά και μόνο με λέξεις, με τέτοια δύναμη που μπορούν να ζωντανέψουν ένα στιγμιότυπο αυτές καθαυτές. «Τριγύρω του η ζωή τρομακτική κι υπέροχη. Μουσικές, χορευτές, φώτα, φωτιές, μυρωδιές, λαμπιόνια, τραγούδια, χοροί…» κλπ. Το κείμενο είναι πεζογράφημα, κάποιες φορές όμως κλίνει και προς την ελεύθερη ποίηση ενώ σε άλλα σημεία σχηματίζει κύκλους, σκάλες και άλλα σχήματα με τη σειρά και τη θέση των λέξεων. Πάρα πολλά επίθετα και ρήματα, πολλές περιγραφές που όμως δεν κουράζουν, συγκροτούν ένα αξιοπρόσεκτο και πολύ διαφορετικό κείμενο που με ταξίδεψε σε μια μακρινή χώρα και μου έδειξε μια αγνή φιλία ανάμεσα σ’ ένα μεταξένιο παιδί και σ’ ένα ταπεινό ραφτάκι. Αυτές οι πολλές λέξεις κάποιες φορές μπλέκονται και μεταξύ τους, σχηματίζοντας ποιητικές εκφράσεις: «Μα πάνω απ’ όλα, μεταξένιο μου κι απαλένιο μου, μεταξάκι μου κι απαλάκι μου, παιδάκι μου και ακριβό μου, μεταξομονάκριβό μου, πρόσεχε τους ανθρώπους»… Ακόμη και κάποια μοτίβα επαναλαμβάνονται: «Ναι. Τι; Δεν το πιστεύεις; Αλήθεια..». Όλα αυτά όμως αντί να κουράζουν ή να καθυστερούν την πλοκή εμπλουτίζουν τα δρώμενα και ξεδιπλώνουν τον γλωσσικό και εκφραστικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας, πυροδοτώντας τη φαντασία των αναγνωστών και εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιό τους.

Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη είναι άψογη, φαντασμαγορική και απόλυτα ταιριαστή με το κείμενο. Το μεταξένιο περιβάλλον του μικρού πρωταγωνιστή αποτυπώνεται όμορφα, σχεδόν τρισδιάστατα, με αεράτες απεικονίσεις και σωστό φωτισμό. Οι νουθεσίες της μαμάς μπλέκονται με μια πληθώρα κλουβιών, κάτι που υπονοεί τα στεγανά στα οποία κλείνεται το παιδί τάχα μου για το καλό του κι όλο αυτό μεταμορφώνεται σε αβάσταχτο, σκοτεινό βάρος με μάτι που αγρυπνεί για τις κινήσεις του μεταξένιου Η γιορτή αποτυπώνεται εξαίσια, οι θεατές που επιτίθενται στο παιδί έχουν ποικιλία χρωμάτων, εκφράσεων, ρούχων ενώ η σκηνή όπου το ραφτάκι βρίσκει το μεταξένιο κουρελιασμένο είναι υπόδειγμα προοπτικής και ισορροπίας. Το βαμβάκι και το μετάξι αποτυπώνονται με ενάργεια και το φόντο σε κάθε σελίδα επίσης ποικίλλει όχι μόνο σε χρώματα αλλά και σε σκιάσεις. Μια άψογη εικονογράφηση για ένα υπέροχο κείμενο.

«Το μεταξένιο» είναι μια τρυφερή και σκληρή αλληγορία για τον αγώνα του ανθρώπου να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να αγνοήσει το «κλουβί» στο οποίο τον βάζουν να μεγαλώσει οι άνθρωποι που τον αγαπούν. Ένα γλυκόπικρο κείμενο για τη φιλία και την αγάπη και ένα καταπληκτικό ταξίδι στις διαπροσωπικές σχέσεις. Με το QR Code στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μπορείς να ακούσεις τον συγγραφέα να αφηγείται την ιστορία.

Βιβλίο Ένα βιβλίο με… υπερθησαυρούς!
Τίτλος πρωτοτύπου El gran libro de los supertesoros 
Συγγραφέας Susanna Isern 
Μετάφραση Εύη Γεροκώστα
Εικονογράφος Rocio Bonilla
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άλλο ένα έξυπνο και συναρπαστικό βιβλίο της Susanna Isern που μέσα από μικρές ιστορίες δείχνει στα παιδιά τι είναι θησαυρός για τον καθένα μας, τι πολύτιμο έχουμε στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, στο δωμάτιό μας, ακόμη και στην ψυχή μας, που να μας δίνει χαρά, να μας γεμίζει ευχάριστα τον χρόνο, να το θεωρούμε σημαντικό για μας. Με πολλά παραδείγματα και ποικίλες περιπτώσεις, οι μικροί αναγνώστες γνωρίζονται με διάφορα παιδιά, αγόρια και κορίτσια όλων των φυλών και των φύλων, τα οποία μας καλωσορίζουν στη ζωή τους και μας εκμυστηρεύονται μικρά μυστικά ή μάλλον… υπερ-θησαυρούς!

Οι φίλοι, τα ταξίδια, η αγάπη, τα ζώα, η οικογένεια, οι αναμνήσεις και πάρα πολλά άλλα ξεδιπλώνονται μέσα από μικρές ολοσέλιδες αυτοτελείς ιστορίες που βοηθάνε τα παιδιά να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους και ταυτόχρονα να κατανοήσουν και εκείνα τι γεμίζει περισσότερο τη δική τους ζωή. Βρήκα πολύ διασκεδαστική τη βραδιά της κατασκήνωσης, ιδιαίτερα τρυφερή την αγάπη της Χριστίνας για τα ζώα, εντυπωσιάστηκα με το πόσα βιβλία διαβάζει η Μίκα και μου άρεσαν το πώς εξερευνά ο Νίκος τον κόσμο, πώς μαζεύει ο Αλέξης τα φιλιά και τα χαμόγελα των αγαπημένων του ανθρώπων, πώς αποζητάει ο Ρένος περισσότερο χρόνο με τους φίλους του, τι μαζεύει η Ζωή. Αυτά και χιλιάδες άλλα περιστατικά ξεδιπλώνονται μέσα από τις σελίδες αυτού του συναρπαστικού και έξυπνου βιβλίου, μέσα από τις σελίδες του οποίου ο κάθε μικρός αναγνώστης θα ταυτιστεί με κάποιον από τους ήρωες ή ακόμη και με περισσότερους από έναν! Έτσι θα κατανοήσει πώς μπορεί να εμπλουτίσει την αγαπημένη του συνήθεια και ίσως, επιπλέον, χάρη σε αυτές τις ιστορίες, τα παιδιά αποκτήσουν και νέες συνήθειες ή παρατηρήσουν κάτι πρωτόγνωρο που δεν είχαν προσέξει πριν. Αυτό το βιβλίο δημιουργεί μικρές ολοκληρωμένες προσωπικότητες μέσα από έναν διασκεδαστικό τρόπο μάθησης του γύρω μας κόσμου και της ιδιοσυγκρασίας μας.

Η εικονογράφηση της Rocio Bonilla είναι υπέροχη, ρεαλιστική και ταυτόχρονα σουρεαλιστική, αναμιγνύει άψογα την πραγματικότητα που βιώνουν οι ήρωες του παραμυθιού με τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες που κάνουν. Αγαπημένες φατσούλες ταξιδεύουν στον κόσμο, διαβάζουν, μαζεύουν, πετάνε, παίζουν, κολυμπάνε με μια ποικιλία εκφράσεων και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων. Ένα απολαυστικό σύμπαν γεμάτο απρόσμενες λεπτομέρειες ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των μικρών αναγνωστών και δημιουργούν μια αξέχαστη αναγνωστική εμπειρία.

Βιβλίο Η Έμμα ζωγραφίζει και…
Τίτλος πρωτοτύπου Emma ne veut pas dépasser 
Συγγραφέας Céline Person
Μετάφραση Εύη Γεροκώστα, Βαρβάρα Καρζή
Εικονογράφος Francesca Dafne Vignaga
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Έμμα λατρεύει τη ζωγραφική αλλά νιώθει μέσα της κάτι τόσο δα μικρό που την εμποδίζει να την απολαύσει. Δεν καταλαβαίνει τι είναι αλλά η λαχτάρα της για τα χρώματα, τα σχέδια και τα σχήματα δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Ζωγραφίζει λοιπόν με τον φόβο μην ξεφύγει από τη γραμμή, ακολουθεί πιστά και φανατικά το πλαίσιο της εικόνας με την οποία καταπιάνεται, μόνο που τελικά ο μεγαλύτερος φόβος της πραγματοποιείται κι έτσι ζει μια απρόσμενη περιπέτεια!

Η συγγραφέας χτίζει έναν συναρπαστικό κόσμο γεμάτο αντιθέσεις και ασυμβατότητες για να δείξει με τον καλύτερο τρόπο πως δεν είναι κακό «να ξεφεύγουμε κάπου κάπου, να αφήνουμε τις επιταγές, τα «πρέπει» και τους κανόνες και να ακολουθούμε την καρδιά μας». Έτσι λοιπόν η Έμμα γνωρίζει τον ουρανό που ξέφυγε από το μπλε, το πουλί που ξέφυγε από τα φτερά του, το φεγγάρι που ξέφυγε από τη νύχτα, το αεροπλανάκι που ξέφυγε από τον χρόνο και τον πιλότο του που ξέφυγε από τον φόβο του. Οι συναρπαστικές περιπέτειες που θα ζήσει με τους νέους της φίλους θα δείξουν στην Έμμα πώς να πάψει να φοβάται και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση ώστε να ζήσει μια καλή ζωή, ακολουθώντας τις δικές της επιθυμίες. Ο φόβος μάς κρατάει πίσω και μας εμποδίζει να ζήσουμε ελεύθερα, να πιστέψουμε στις δυνάμεις και στις αντοχές μας, να απολαύσουμε τις αγαπημένες μας ασχολίες κι αυτό η Έμμα το κατανοεί με τον πιο κατάλληλο τρόπο.

Η εικονογράφηση είναι ονειρική, κινείται σε παλ χρώματα και σπάει το φράγμα μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Μπορεί στην αρχή να βλέπουμε την Έμμα να ζωγραφίζει σ’ ένα όμορφο περιβάλλον, με τη μαμά της να την παρακολουθεί, όταν αρχίζει όμως η περιπέτειά της ζούμε σ’ ένα πανέμορφο παραμυθένιο σύμπαν χωρίς προοπτική και ρεαλισμό και μέσα σε αυτό η εικονογράφος βάζει τα καλύτερά της σχέδια! Λουλούδια, σύννεφα, το λαμπερό φεγγάρι, ο μικρός φίλος της Έμμα, το κουνελάκι, τοποθετημένα σε αναπάντεχα σημεία και δοσμένα υποδειγματικά, δημιουργούν ένα υπέροχο φαντασιακό περιβάλλον που συμπληρώνει άψογα το κείμενο.