Βιβλίο Το ναυάγιο
Συγγραφέας Σπύρος Πετρουλάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το 2012 η Άρτεμις Πανοπούλου εγκατέλειψε την Αγγλία κι εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά της, την Αθήνα. Είναι πολύ δεμένη με τη γιαγιά της, τη «γιαγιά γλυκούλα» όπως τη λέει, μια γυναίκα εσωστρεφή, εγκλωβισμένη στον κόσμο της, και η σχέση τους δίνεται με τρυφερότητα και χιούμορ. Η Άρτεμις αγωνίζεται να ξεκλειδώσει την πόρτα του παρελθόντος της ηλικιωμένης γυναίκας κι όταν τα καταφέρνει διαπιστώνει πως υπάρχει μια αλήθεια που καλό θα ήταν να παραμείνει κρυμμένη. Πίσω στα Κύθηρα του 1966, η Ειρήνη και ο Πέτρος Κασιμάτης ζουν τον απόλυτο έρωτα: «-Αν μπορούσα, θα έκανα άρωμα τη μυρωδιά σου. Θα την έκλεινα σε ένα μπουκαλάκι για να την κουβαλάω πάντα μαζί μου» (σελ. 35), λέει χαρακτηριστικά η Ειρήνη. Ασχολούνται με την οινοποιία με μεγάλη επιτυχία και για χόμπι έχουν τη δημιουργία αρωμάτων. Οι συναρπαστικές λεπτομέρειες της δημιουργίας κρασιού και αρωματικών εσάνς δίνονται με προσοχή και τεκμηριωμένα. Αιθέρια έλαια, απόσταξη, ευωδιές, παραφίνη δημιουργούν ένα μεθυστικό σύμπαν, ώσπου μια επαγγελματική πρόταση θα αναγκάσει το ζευγάρι να ταξιδέψει ως την Κρήτη.

Ο Σπύρος Πετρουλάκης, που είχε βιώσει σε μικρή ηλικία τον απόηχο του τραγικού ναυαγίου στην καθημερινότητα των Χανίων, έψαξε και μελέτησε εξονυχιστικά μαρτυρίες, πηγές και εφημερίδες και κατάφερε να αναπαραστήσει με ζωντάνια και αντικειμενικότητα τις τελευταίες στιγμές του «Ηράκλειον». Το αμπάρι με το επικίνδυνα παρκαρισμένο φορτηγό, οι ακαταχώρητοι επιβάτες, η ολιγωρία και αδιαφορία του καπετάνιου, η βιασύνη να φύγει το καράβι στην ώρα του για να μην γκρινιάζουν στον Πειραιά και πολλά άλλα συμμετέχουν σε ένα ταξίδι που θα σημαδέψει για πάντα τη ζωή των ηρώων του βιβλίου. Οι αιτιάσεις εμφανίζονται από την αρχή σχεδόν: «Αυτό το καράβι ταξιδεύει με όλους τους καιρούς, έλεγαν οι πάντες, γιατί έτσι ήταν. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβαινε επειδή το καράβι ήταν αξιοόπλοο αλλά διότι ο ανταγωνισμός των εταιρειών δεν άφηνε περιθώρια για διαφορετικές τακτικές» (σελ. 85). Χάρη στον τρόπο γραφής μπήκα στα βρώμικα αμπάρια, εστίασα στα τεχνικά προβλήματα και στα πασαλείμματα που αποκαλούσαν επισκευές και διορθώσεις, γνώρισα τους επιβάτες που θα έφευγαν για το ανεπίστρεπτο ταξίδι, με μια ανατριχίλα να με συνοδεύει σε κάθε σελίδα. Βιασύνες, πλαστογραφημένα πιστοποιητικά αξιοπλοΐας, απαρτίζουν ένα προδικασμένο αποτέλεσμα που στοίχισε πολλές ανθρώπινες ψυχές. Φυσικά και ξεδιπλώνονται προσωπικές ιστορίες αυτοθυσίας και αγάπης την ώρα του ναυαγίου, φυσικά υπάρχουν ωμές περιγραφές θανάτων και τραυματισμών, όμως σύντομα διαπιστώνουμε πως η τραγωδία δεν έλαβε χώρα μόνο εκείνο το βράδυ αλλά και αργότερα, στις ζωές των επιζώντων.

Με αφορμή αυτήν τη σκέψη, η ιστορία της Ειρήνης πλέκεται αξιοθαύμαστα με τη δικτατορία του 1967 και κλιμακώνεται με απρόσμενο τρόπο και αναπάντεχες περιπλοκές. Η Άρτεμις του σήμερα και η Ειρήνη του τότε θα μπλέξουν τις ιστορίες τους και θα δημιουργήσουν μια δυνατή ιστορία γεμάτη μυστικά, λάθη και ενοχές. Έβλεπα την αγωνία της Άρτεμης να φτάσει στην αλήθεια που αφορά την καταγωγή της γιαγιάς της και ταξίδευα πότε στο τότε και πότε στο τώρα, γεμάτος αγωνία για το πώς θα ολοκληρωθεί μια ιστορία εμποτισμένη με βιασμό και φόνο, πώς και αν θα δεθεί αυτή με την Άρτεμη ή την Ειρήνη και πώς θα δοθεί ένα τέλος λυτρωτικό για ενόχους και αθώους. Για τον λόγο αυτόν δε γράφω πολλά για τους χαρακτήρες που κινούνται γύρω από τις δύο αυτές γυναίκες (ανάμεσά τους ένας αξιωματικός του ναυτικού που δίνεται αρχικά με γκρίζες γραμμές κι όσο προχωράμε στο κείμενο τόσο σκουραίνει το φως γύρω του), χαρακτήρες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους ή κρύβουν πολύτιμες αποδείξεις ή εμποδίζουν την αλήθεια να έρθει στο φως ή αφαιρούν ανθρώπινες ζωές ή παρατάσσονται με το καθεστώς της Δικτατορίας του 1967, όλοι τους συμμέτοχοι σε ένα γαϊτανάκι αποκαλύψεων και ανατροπών. Ίσως η ιστορία από κάποιο σημείο και μετά να φαίνεται υπερβολική, ίσως κάποιες πράξεις να μη φαίνονται δικαιολογημένες αν τις δει κανείς ρεαλιστικά, πάντως συνολικά το κείμενο ούτε με ξένισε ούτε με απώθησε.

Η γραφή και το στυλ είναι το οικείο, αγαπημένο ύφος που συναντώ κάθε φορά και πιο βελτιωμένο στα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Οι περιγραφές της θάλασσας είναι ολοζώντανες και με συναρπαστικές λεπτομέρειες ενώ η μελετημένη ορολογία δίνει ρεαλισμό στα γεγονότα. Γυναίκα είναι η θάλασσα και οι περιγραφές την αναπαριστούν ακριβοδίκαια, θέλει ξεκάθαρα σεβασμό και φροντίδα, όχι γητειές ούτε ψεύτικες προκλήσεις. Από κει και πέρα, κομψές παρομοιώσεις και άλλα καλολολογικά στοιχεία ομορφαίνουν το κείμενο: «Μια λεπτή κλωστή που κρατούσε την καρδιά της στη θέση της αιωρούνταν ανάμεσα στις λεπίδες ενός αόρατου και καλοακονισμένου ψαλιδιού» (σελ. 60). Και: «Οι ώρες, βουτηγμένες στο γλεντοκόπι, γλιστρούσαν γοργά στου χρόνου το λαήνι» (σελ. 88). Σε κάποια σημεία, παρατηρήσεις όπως ότι «δεν ξαναϊδωθήκαν έκτοτε» ή «οδηγήθηκαν στον θάνατο» επιβαρύνουν το συναισθηματικό φορτίο του κειμένου, ειδικά τη μοιραία νύχτα του ναυαγίου, ο σεβασμός όμως απέναντι στους νεκρούς της τραγωδίας είναι διάχυτος, μιας και το κείμενο δεν εμπλουτίστηκε με υπερβολικές περιγραφές ούτε εκβίασε το δάκρυ από τις τύχες των θυμάτων, αντίθετα, βασίστηκε στη νύχτα του Δεκεμβρίου του 1966 για να στήσει μια αξιοπρόσεκτη ιστορία γεμάτη αληθινούς χαρακτήρες, αποφάσεις και πρωτοβουλίες που επιφέρουν λάθη και κοστίζουν και για να τονίσει τη δύναμη της αγάπης, την ανάγκη της συγχώρεσης και την αυτοθυσία των ανθρώπων μπροστά στο άδικο και στο κακό.

«Το ναυάγιο» είναι μια σκληρή μα και τρυφερή ιστορία, με μια πλοκή που κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο ενώ με τη χρήση του πρωθύστερου εμπλουτίζεται με ιστορίες και πορείες ζωής που θα αναμετρηθούν με το σήμερα. Αγάπη και πόνος, χαρά και προσμονή, ελπίδες και όνειρα πλαισιώνουν ένα μυθιστόρημα που στηρίζεται σε μια ναυτική τραγωδία για να ξετυλίξει μια ιστορία επικίνδυνων αναμετρήσεων και για να αναζητήσει μέσα από ρεαλιστικές εξελίξεις την αλήθεια και τη δικαίωση.

ΥΓ. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είναι από τη Βιβλιοθήκη του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (Ε.Λ.Ι.Α.-Μ.Ι.Ε.Τ.).

Βιβλίο Το άρωμα
Τίτλος πρωτοτύπου Das parfum
Συγγραφέας Patrick Süskind
Μεταφραστής Μαρία Αγγελίδου
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα 
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα δυνατό, ανατριχιαστικό και ευρηματικό μυθιστόρημα, με συναρπαστική γραφή και μια αχαλίνωτη φαντασία που ρίχνει τον αναγνώστη από τη μια έκπληξη στην άλλη. Παρ’ όλο που κατά βάση η αφήγηση είναι μονομερής και επίπεδη, χωρίς παράλληλες ιστορίες ή τις τεχνικές που βελτιώνουν μια πλοκή, είναι τέτοια η δύναμη της εξιστόρησης αυτής καθαυτής που δε χρειάζεται κάτι άλλο. Οι γνώσεις του συγγραφέα για την εποχή, οι καλά δουλεμένοι και υποδειγματικοί χαρακτήρες που εμφανίζονται σταδιακά στη ζωή του Γκρενούιγ πηγαίνοντάς τον ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο του, η άρτια ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή, κάποιες νότες χιούμορ και ειρωνείας, η μελετημένη τοποθέτηση σε καίρια σημεία και χωρίς πλατειασμούς των γνώσεων χημείας, αρωματοποιίας και ανθρωπολογίας στο ευρύτερο κοινωνικό και επιστημονικό πλαίσιο, ακόμη και οι συνθήκες ζωής στο βρώμικο Παρίσι και στην καλύτερη από υγειονομικής άποψης επαρχία, κάτι που χαρίζει δυνατό ρεαλισμό στα γεγονότα, είναι κάποια από τα γνωρίσματα του μυθιστορήματος που κυριολεκτικά με καθήλωσαν ως το τέλος.

Ο Γκρενούιγ είναι ένα πραγματικό τέρας, εμφανισιακά και ψυχολογικά, και διάβασα τις περιπέτειες του με τα ίδια ακριβώς αισθήματα που μου γέννησε ο «Φρανκενστάιν» της Μαίρη Σέλλεϋ. Ο συγγραφέας συμμετέχει ενεργά στην αφήγηση, αναφερόμενος με τη μέθοδο της προοικονομίας σε κάποια περιστατικά που θα συμβούν αργότερα ή ολοκληρώνοντας τον βίο των ανθρώπων που γνώρισε ο Γκρενούιγ χρόνια αργότερα από το πέρασμά τους στη ζωή του. Ο Patrick Süskind που έγραψε το βιβλίο αγωνίζεται να μην πάρει θέση στα ιστορούμενα, να μη φανεί μεροληπτικός απέναντι στον αναγνώστη, να μην υποστηρίξει ή αποδοκιμάσει τις πράξεις του Γκρενούιγ αλλά να επιτρέψει σε όποιον θέλει να σκεφτεί λίγο παραπάνω να καταλήξει μόνος του στα δικά του συμπεράσματα.

Από το Παρίσι στο Πιερφόρ και το Μονπελιέ κι από την Γκρας στην Ορλεάνη, ο Γκρενούιγ αγωνίζεται να βρει το μυστηριώδες άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης και της αγάπης που πηγάζει απ’ αυτήν και μέσα απ’ όλη αυτήν τη διαδικασία να καταλάβει τι τον κάνει ευτυχισμένο. Ένα πραγματικά και βαθιά δυστυχισμένο πλάσμα, που δε γνώρισε την αγάπη παρά μόνο την απόρριψη και τη μοναξιά της ψυχής, σελίδα τη σελίδα μεταμορφώνεται από ταπεινό και υπάκουο βοηθό σε υπερόπτη αφέντη, πανέξυπνο και ευρηματικό αρωματοποιό, φτάνοντας να θεωρεί τον εαυτό του μοντέρνο Προμηθέα! Η τιμωρία της ύβρεως αυτής θα είναι φυσικά παραδειγματική. Το τέλος είναι ένα πραγματικό σοκ για τον ανυποψίαστο αναγνώστη, μιας και η λύση που έδωσε ο Γκρενούιγ, όταν πια έφτασε στο απόλυτο σημείο θέωσης, όταν κατάφερε να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις του και να υλοποιήσει τους στόχους του, ήταν η μοναδική που θα μπορούσε να δοθεί. Ο πρωταγωνιστής έφτασε στο σημείο που δεν είχε κυριολεκτικά τι άλλο να κάνει κι έτσι επέλεξε να προβεί σε αυτήν την απάνθρωπη πράξη.

Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχουν χιλιάδες ιδέες για συζήτηση, πολλές σκέψεις και νοήματα που καλωσορίζουν όποιον θέλει να κοιτάξει πίσω από τη δράση και την άφθαστη ψυχολογία. Ο συγγραφέας πήρε μια ήσσονος σημασία αίσθηση, όπως η όσφρηση και μέσα από αυτήν ζωντάνεψε μια εποχή γεμάτη συναρπαστικές λεπτομέρειες! Η κεντρική ιδέα, η αφορμή και το κίνητρο, τα ελατήρια, όλα πηγάζουν από και επηρεάζουν φρέσκες, ξεχωριστές ιδέες πλοκής. Πίσω από όλα αυτά λοιπόν ξεπηδάει η αγάπη σε όλες τις μορφές μα πάνω απ’ όλα η προσήλωση του ανθρώπου σε αυτήν σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να σκοτώσει και να είναι και ικανοποιημένος γι’ αυτό!

«Το άρωμα» είναι η ιστορία ενός δολοφόνου, η ζωή ενός πραγματικά κακού ήρωα αλλά και το σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει μια ανθρώπινη ύπαρξη όταν έχει έναν στόχο στο μυαλό της. Οι επιστήμες της εποχής (ιατρική, φυσική, φιλοσοφία), η κοινωνία της Γαλλίας, οι αντιλήψεις και οι ιδέες που πηγάζανε από επαναστατικά μυαλά αλλά και τσαρλατάνους, είναι η τεκμηριωμένη και απαραίτητη τοιχογραφία για ένα μυθιστόρημα φρίκης, γεμάτο σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα, που δε με άφησε να κοιμηθώ τα βράδια από την αγωνία, το σασπένς, την ένταση και τον ρεαλισμό. Είναι μια αναγνωστική εμπειρία από την οποία όλοι θα βγουν κερδισμένοι.

Βιβλίο Το άρωμα του ονείρου
Τίτλος πρωτοτύπου Jitterbug Perfume
Συγγραφέας Tom Robbins
Μεταφραστής Γιάννης Κωστόπουλος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Αίολος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

ΜΗΝ το ξεκινήσετε από το τέλος (γιατί η τελευταία σελίδα-κεφάλαιο σε βάζει σε πειρασμό να το διαβάσεις και διαβάζεις για το πατζάρι που είναι το πιο ισχυρό ζαρζαβατικό και βγαίνει στα κόπρανα -με το μπαρδόν- όπως είναι, νικητής και κάτι τέτοια και στράβωσα αλλά μετά το έπιασα από την αρχή). Τι έχουμε λοιπόν; Έναν αρχηγό άγριας, βαρβαρικής φυλής κάπου στη Βοημία, που δε θέλει να πεθάνει και να γεράσει (όχι από φόβο αλλά θεωρεί ότι ο θάνατος είναι εγωιστής και παρεμβαίνει όποτε του γουστάρει ενώ αυτός θέλει ο Χάρος να τον συμβουλευτεί πρώτα!).

Όταν έρχεται η ώρα του να πεθάνει γιατί η φυλή βρήκε μια άσπρη τρίχα στο κεφάλι του και τους σκοτώνουν τους αρχηγούς πριν γεράσουν έχοντας την ψευδαίσθηση ότι σκοτώνοντάς τους πριν γεράσουν διατηρείται ακμαία και η φυλή, το σκάει. Στις περιπλανήσεις του συναντιέται με μια κλειστή κάστα ασκητών που του διδάσκουν ασκήσεις μακροζωίας (αν αφήσεις τον εαυτό σου να γεράσει μόνο τότε γερνάς, κι αυτό είναι ολόσωστο ακόμη και σήμερα) και μια Ινδή χήρα που το έσκασε από την πυρά του συζύγου της. Μαζί μυούνται στα μυστικά της μακροζωίας και μεγαλώνουν μαζί με τον κόσμο μας! Γνωρίζουν την Αρκαδία του Πάνα (ο οποίος στην εποχή μας έχει αρχίσει να εξασθενίζει εξαιτίας της εκκλησίας που αφόρισε την ωμότητα και λαγνεία των οπαδών του, εξοβελισμός δηλαδή του έρωτα από την καθημερινή ζωή ενός καλού χριστιανού) και του κάνουν παρέα.

Μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και δεν γερνάνε ποτέ. Για να μην κινήσουν υποψίες κάθε 20 χρόνια μετακομίζουν (Αρκαδία, Κωνσταντινούπολη και Βυζάντιο, Παρίσι και μεσαίωνας, Ντεκάρτ κλπ.). Και καταλήγουν στη Νέα Υόρκη. Εν τω μεταξύ η χήρα Ινδή θέλει να φτιάξει ένα άρωμα μοναδικό για αυτούς τους δυο, αν χαθούν να αναγνωρίσει ο ένας τον άλλον από αυτό το μοναδικό άρωμα. Παράλληλα στη σημερινή εποχή αρωματοβιομηχανίες αλληλοκατασκοπεύονται για να φτιάξουν ένα μοναδικό άρωμα. Και μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα οι ιστορίες ενώνονται, οι ήρωες συναντιούνται και η πλοκή παίρνει απρόσμενη τροπή. Απίθανο κείμενο, ανατρεπτική και καθηλωτική ιστορία, παρομοιώσεις και μεταφορές, φιλοσοφίες για τον θάνατο, μαθαίνουμε γιατί πραγματικά εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι (μετάβαση από την ερπετοειδή συνείδηση στην εγκεφαλική!!!), φιλοσοφικά ρεύματα και κινήματα, ανθρώπινες στιγμές, η ολοσχερής εξαφάνιση του έρωτα στην εποχή μας (μια εποχή γρήγορη, βιαστική, ανούσια και απαιτητική). Πραγματικά όλοι οι αναγνώστες κάτι θα βρουν σε αυτό το βιβλίο που θα τους τραβήξει. Ένα καλειδοσκόπιο εννοιών, περιπετειών και εικόνων που μόνο ο Tom Robbins θα μπορούσε να γράψει.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Δίχως εκείνο το πάπλωμα από σύννεφα που έκανε συνήθως τον ουρανό του Σηάτλ να μοιάζει με τυρί φέτα που είχε συρθεί κάμποσα χιλιόμετρα πίσω από καμιόνι φορτωμένο με τσιμέντο, η πόλη, για πρώτη φορά στην ιστορία, θα είχε μια ανεμπόδιστη θέα ενός από τα πιο μυστηριακά φαινόμενα της φύσης» (σελ. 72) (εδώ η μεταφορά είναι από τις πιο ακραίες που έχω διαβάσει κι όμως διασκεδαστική).

«Η υψηλότερη λειτουργία του έρωτα αντικαθρεφτίζεται στο γεγονός ότι κάνει τον αγαπημένο μας μια μοναδική και αναντικατάστατη ύπαρξη. Παρ’ όλ’ αυτά, οι ερωτευμένοι εξακολουθούν να τσακώνονται. Πολύ συχνά τσακώνονται μόνο και μόνο για να ξαναφορτίσουν την ατμόσφαιρα ανάμεσά τους, για να ζωηρέψουν τον τόνο της σχέσης τους. Για να προκληθεί ένας τέτοιος καβγάς, συνήθως ανασύρεται από το μπαούλο το ιδρωμένο κιμονό της ζηλοτυπίας, αν και εξίσου καλή θα ήταν οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία…» (σελ. 166).

«Αν η μυρωδιά που ξεχύνεται από μια φρεσκοανοιγμένη κυψέλη είναι τόσο οικεία που μας θυμίζει με κάποιο αίσθημα ντροπής κάποια δική μας μυρωδιά (ρωτήστε έναν οποιονδήποτε ευαίσθητο μελισσοκόμο), το ίδιο συμβαίνει και με τη γύρη του πατζαριού. Έχει κάτι πολύ προσωπικό και πολύ αρχέγονο…Αλλά η γύρη του πατζαριού είναι μέλι στο τετράγωνο, βασιλικός πολτός στον κύβο, νέκταρ στη νιοστή δύναμη» (σελ. 226).

Οι σελίδες 383-393 είναι αρκετά βαριές (φιλοσοφία γαρ) είναι όμως και πολύ πρωτότυπες στη σύλληψή τους για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη!!!

Βιβλίο Το άρωμα της νοσταλγίας
Τίτλος πρωτοτύπου L’étrange voyage de Monsieur Daldry
Συγγραφέας Marc Levy
Μεταφραστής Ξανθίππη Δημητρούλια
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

SPOILERS

Έξυπνο και καλογραμμένο, ρεαλιστικό και αυθεντικό, με πολύ ψάξιμο για την Κωνσταντινούπολη του 1950. Ιστικλάλ, Μπέγιογλου, Τζιχανγκίρ, απλοί καθημερινοί άνθρωποι και η Άλις να παλεύει με τις αναμνήσεις της. Εντάξει, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή ότι κάτι δεν πάει καλά με την οικογένειά της και το βλέπεις ότι η κοπέλα είναι υιοθετημένη αλλά ο συγγραφέας αυτό το ξεδιπλώνει σιγά σιγά, χωρίς να βιάζεται. Η ιστορία εκτυλίσσεται πολύ ωραία, χωρίς κοιλιές και ανούσια πράγματα, ρουφάς τις σελίδες ως το τέλος. Φυσικά υπάρχει και ανατροπή: ο Ντάλντρι ήθελε να διώξει την Άλις για τους δικούς του λόγους, έλα όμως που το ταξίδι που κάνουν μαζί τις πρώτες μέρες, η απουσία της αργότερα και η αλλαγή του χαρακτήρα και της νοοτροπίας της Άλις τους αναγκάζουν να παραδεχτούν τα αμοιβαία ερωτικά τους συναισθήματα! Και ποιος είναι ο σημαντικός άντρας της ζωής της;

Εντύπωση μου έκανε η άποψη του ζωγράφου για τα σταυροδρόμια ως θέμα ενός πίνακα ζωγραφικής. Ποτέ μου δεν έχω σκεφτεί πόσα πολλά μπορείς να ζωγραφίσεις σε ένα σταυροδρόμι μιας πόλης! Διαβάστε:

«Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολυποίκιλη είναι η ζωή σε ένα σταυροδρόμι. Άλλοι τρέχουν, άλλοι ψάχνουν το δρόμο τους. Συναντά κανείς όλα τα μέσα μεταφοράς: άμαξες, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, ποδήλατα, πεζούς, διανομείς μπίρας που σπρώχνουν τα καρότσια τους, γυναίκες και άντρες κάθε ηλικίας και τάξης πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον, εκνευρίζονται, κάνουν ότι δε βλέπουν, χαιρετιούνται, στριμώχνονται, βρίζονται. Το σταυροδρόμι είναι μέρος καταπληκτικό!» (σελ. 43).

Διαβάστε άμεσα αυτό το βιβλίο και αφεθείτε στα αρώματα από μπαχαρικά και κανέλα που αναδίδει η μαγευτική και μαγική Κωνσταντινούπολη, στις τύχες που αλλάζουν και τις εκπλήξεις που συναντούν οι άνθρωποι. Ένα διαφορετικό μυθιστόρημα για αναγνώστες με απαιτήσεις.