Βιβλίο Τα πτώματα δεν πληρώνουν 
Συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι η πρώτη περιπέτεια του «ντετέκτιβ» Νετούνο και είναι γεμάτο σκοτωμούς, παγίδες, αίματα και εκπλήξεις ενώ η αγωνία κορυφώνεται από σελίδα σε σελίδα κι ειδικά όσο πλησιάζουμε στο τέλος, όπου πλέον τίποτα δεν πάει κατ’ ευχήν. Δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα βιβλίο μυστηρίου, μιας και ξέρουμε από την αρχή τους ενόχους, τους μπράβους, τα εκτελεστικά όργανα και τους θύτες αλλά για μια κούρσα ενάντια στον χρόνο ώσπου να βρεθούν τα χρήματα που απαιτούνται για την απαγωγή και να ζήσει το άτυχο παιδί. Το μυθιστόρημα περιέχει σύντομες, κοφτές φράσεις, ρεαλισμό και καταιγιστικούς ρυθμούς, σασπένς και αγωνία, κάπου κάπου και διακριτικά καλολογικά στοιχεία («ηλιοψημένος δρόμος»), ακόμη και κυνικό χιούμορ: «Η ζέστη έλιωνε τα πάντα, η πόλη έβραζε, ελάχιστοι κυκλοφορούσαν. Ιδανική μέρα να πάθεις αμόκ και να βγεις με μαχαίρι στους δρόμους σφάζοντας όποιον έβλεπες μπροστά σου» (σελ. 72).

Ο Νετούνο ζει στου Παπάγου και ανεβαίνει συχνά στον Υμηττό για άσκηση, μιας κι είναι διακεκριμένος δρομέας με μεγάλες αντοχές «Η μοναξιά του δρομέα, σε συνδυασμό με την ερημιά του βουνού τη νύχτα, τον συνέπαιρνε» (σελ. 18). Για τον κόσμο ιδιωτικός ντετέκτιβ, στην πραγματικότητα όμως ασκεί βιομηχανική κατασκοπεία χακάροντας τα πάντα. Δεν κάνει μεγάλες δουλειές γιατί δε θέλει να συλληφθεί, του αρέσει ο μικρόκοσμός του και η μοναχική του ζωή. Φανατικός του Τεν Τεν και του Hergé, ακούει μουσική (Chet Baker, Paolo Conte, Miles Davies) και συλλέγει σπάνια αυτοκίνητα. Έχει και μια περίεργη ικανότητα: ενώ έχει ξεχάσει ολόκληρες περιόδους από το παρελθόν του ταυτόχρονα τον πιάνουν κρίσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων ανασύρονται εικόνες από το θρυμματισμένο αυτό παρελθόν ή, ακόμη χειρότερα, στιγμιότυπα από το μέλλον!

Ποιος απήγαγε λοιπόν τον γιο του «Κόφτη» και τι του ζητάει; Η Σάντι ή Κυριακή, γυναίκα του και μητέρα του παιδιού, αποφασίζει να καλέσει τον Νετούνο, που αναγκάζεται να δεχτεί κι ας μην είναι στην πραγματικότητα ντετέκτιβ, οπότε η υπόθεση μεταφέρεται στη Λάρισα. Έχουμε ελάχιστη εμβάθυνση σε χαρακτήρες αλλά άφθονο πιστολίδι και καταδιώξεις, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, μιας και η καταιγιστική δράση και η καλοσχεδιασμένη πλοκή με αποζημίωσαν. Ο Δημοσθένης ή «Φώρος», εκ του «Αυτοφωράκιας», μιας και, ως ο πιο έμπιστος άνθρωπος, συχνάζει στο αυτόφωρο όποτε η αστυνομία εφαρμόζει τον νόμο στα νυχτερινά κέντρα, ο Μπιλ και ο Χίκοκ, κοντός και μυώδης ο πρώτος, ψηλός, σωστό βουνό ο δεύτερος που δουλεύουν για το Γραφείο, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς λεπτομέρειες, ο Γάλλος στον οποίο τους στέλνει το Γραφείο τους για να κάνουν την απαγωγή, ο Γιάννης με τον συνονόματο ξάδελφό του και λίγα ακόμη πρόσωπα αποτελούν τους πρωταγωνιστές ενός μυθιστορήματος με απρόβλεπτες εξελίξεις και λουτρό αίματος, όλοι τους «Χαμένοι στην ελληνική επαρχία μια ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα».

«Τα πτώματα δεν πληρώνουν» κι από αυτά βρίθει η πρώτη περιπέτεια του ντετέκτιβ Νετούνο που είναι γεμάτη από πιστολίδι, ανθρώπους του υποκόσμου και μια αθώα ψυχή που αργοσβήνει μέχρι να πληρωθούν τα λύτρα και να εντοπιστεί η κρυψώνα όπου τον κρατούν. Γρήγοροι ρυθμοί, ανατροπές, ανθρωποκυνηγητό και μια καυτή θεσσαλική γη έτοιμη να δεχτεί με λαχτάρα οτιδήποτε την ξεδιψάσει, ας είναι και αίμα.

Βιβλίο Ο Φρουρός 
Συγγραφέας Νίκος Καλπάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Καλπάκη είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα και ταυτόχρονα ένα συναρπαστικό κείμενο γεμάτο σασπένς, ανατροπές και αγωνία, με πλοκή που ξεφεύγει αρκετά από την πεπατημένη. Είμαστε στη χιονισμένη Θεσσαλονίκη του 2011, στην οποία περπατάμε μαζί με τους ήρωες του βιβλίου από τα πιο γνωστά ως τα πιο κακόφημα στενά και σοκάκια της. Μπαρ, καζίνο και μαγαζιά με «βρώμικο» φαγητό, δρόμοι αδιέξοδοι και σκοτεινοί, θάλασσα ακύμαντη, ουρανός συννεφιασμένος και βαρύς είναι το ολοζώντανο σκηνικό όπου διαδραματίζονται κρυφές συμφωνίες, εξαπατήσεις, μίζες, παράνομες συναλλαγές, με την τράπουλα, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ να έχουν τον πρώτο λόγο. Μια «συνηθισμένη» εξαπάτηση στον τζόγο οδηγεί σε λύση απελπισίας κι αυτή μετατρέπεται σε απαγωγή μικρού παιδιού και οι απανωτές εξελίξεις φέρνουν όλους ανεξαιρέτως τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος αντιμέτωπους με παρακινδυνευμένες αποφάσεις, με πρωτοβουλίες που ίσως δεν οδηγήσουν στα επιθυμητά αποτελέσματα, με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο Αχιλλέας Σκαραμαγκάς είναι ειδικός φρουρός της αστυνομίας, πρώην βατραχάνθρωπος και φυλάει πολιτικούς και επιχειρηματίες (η πιο εύκολη δουλειά που είχε αναλάβει ποτέ, όπως υποστηρίζει). Είναι διαζευγμένος, με ένα μωρό περίπου δύο ετών σχεδόν παρατημένο από τη μάνα του, μια γυναίκα που νιώθει κατεστραμμένη από τη γνωριμία της με τον Αχιλλέα, πιέζει, εκβιάζει, απαιτεί απ’ αυτόν οτιδήποτε αφορά το αβάφτιστο ακόμη πλάσμα. Ο Σκαραμαγκάς κάνει όνειρα και σχέδια για ένα καλύτερο μέλλον, όμως μπλέκει με τον τζόγο περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόταν. Η τελευταία του δουλειά είναι να βρίσκεται στο πλάι του υφυπουργού επί των εσωτερικών υποθέσεων στο Μακεδονίας-Θράκης Στράτου Αγγελίδη, ιδιοκτήτη τράπεζας και πάμπλουτου επιχειρηματία, που ετοιμάζεται να κατέβει στις επερχόμενες εκλογές, στήνοντας μια σκληρή εκστρατεία και κάνοντας τα πάντα για να ενισχύσει την επιρροή του (μέχρι και ετοιμοθάνατη εφημερίδα εξαγοράζει). Πολλοί είναι αντίθετοι με αυτά που θέλει να κάνει και νιώθουν πως με τη δύναμη που αποκτά δεν μπορούν να τον ελέγξουν.

Στον κοινωνικό, επαγγελματικό και οικογενειακό κύκλο των δύο αντρών προστίθεται ο Χριστόφορος Ζαμπέτης, πρώην αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης και ιδιοκτήτης παράνομου καζίνο: «…σε τέτοια μέρη δεν χρειάζεται να κλέψεις ούτε να εξαπατήσεις κανέναν. Οι άνθρωποι που έρχονταν κάθε μέρα εδώ ήταν άρρωστοι. Και οι άρρωστοι δεν έχουν άλλη επιλογή. Μόνοι τους, με το χαμόγελο στα χείλη θα σου δώσουν τα λεφτά τους. Ό,τι και να γίνει, βρέξει χιονίσει, θα χάσουν» (σελ. 51). Αδίστακτος τοκογλύφος και πανίσχυρος νονός της νύχτας θα ηγηθεί της απαγωγής του μικρού Αγγελίδη ενώ στο κατόπι του θα είναι ο επιθεωρητής Αλεξίου από το Εγκλημάτων Κατά Ζωής, ένας κοντόχοντρος και ανίκανος άντρας, παντρεμένος και πατέρας μιας έφηβης κόρης, που μπήκε στην αστυνομία με μέσο, όμως αγωνίζεται έκτοτε να αποδείξει πως έχει τις ικανότητες και τις δεξιότητες να επιλύει υποθέσεις, κάτι που φυσικά δεν υλοποιείται ποτέ. Ακόμη και ο Κωστάκης Αγγελίδης δίνεται σωστά και με τον αντίκτυπο της απαγωγής στην παιδική ψυχούλα του να αποδίδεται αριστοτεχνικά.

Το μυθιστόρημα, παρά την ελλιπή επιμέλεια, είναι καλοδουλεμένο και ευρηματικό, με έξυπνες ανατροπές και πολύ καλά σχεδιασμένους πολυεπίπεδους, ρεαλιστικούς και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Ο Ζαμπέτης, ο Σκαραμαγκάς, ο Αγγελίδης είναι ήρωες που κινούνται μπρος πίσω ανάμεσα στις αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Δεν είναι απόλυτα κακοί ή καλοί, έχουν και θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά, ο ένας μάλιστα πέφτει στην ίδια του την παγίδα, κάτι που τον φέρνει σε σχεδόν ίδια θέση με αυτήν του πατέρα του απαχθέντος παιδιού. Οι αναγνωστικές εκπλήξεις δεν αφορούν μόνο τις εξελίξεις της ιστορίας αλλά και τις αντιδράσεις των ηρώων σε αυτές, με αποτέλεσμα φτάνοντας στο τέλος να μην ξέρω ποιον να αγαπήσω και ποιον να μισήσω. Απανθρωπιά και αγάπη, μοναξιά και απελπισία, τύψεις και αποφασιστικότητα, τα πάντα μεταβάλλονται μέσα σε λίγα κεφάλαια ξανά και ξανά, χωρίς αυτό να με κουράζει, αντίθετα περίμενα να φτάσω στο τέλος για να δω πώς θα κλείσει η ευρηματική αυτή περιπέτεια. Ο αδίστακτος Ζαμπέτης κρύβει ένα καλά κρυμμένο μυστικό, ο αδιάφορος και τυπικός Σκαραμαγκάς διαπιστώνει πως κάπου βαθιά μέσα του υπάρχει ακόμη το αίσθημα της τιμής και της δικαιοσύνης, ο Αγγελίδης που δε διστάζει να πατήσει επί πτωμάτων για να ανέλθει ιεραρχικά αγνοώντας το ίδιο του το παιδί και τις ανάγκες του έρχεται η ώρα που πληρώνει αυτές τις επιλογές με τον πιο δύσκολο τρόπο.

Σκληρό, ωμό, γρήγορο, με κινηματογραφικές εναλλαγές και άκρως ρεαλιστικό. Μόνο; Όχι, παραδόξως είναι και τρυφερό, αφού δάκρυσα μπροστά σε κάποιες εξελίξεις, σε ορισμένες αποφάσεις και τις συνέπειές τους. Πιστολίδι και ανθρωποκυνηγητό απλά και μόνο για το ξεφύλλισμα και την ευχαρίστηση της ανάγνωσης; Όχι, ο συγγραφέας καταφέρνει επιδέξια και με σωστό τρόπο να τονίσει μέσα από το κείμενό του σημαντικές ηθικές αρχές και αξίες που είναι απαραίτητες για την επιβίωση στον δύσκολο υπόκοσμο αλλά και για βελτίωση και ωριμότητα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που διαφαίνεται είναι το χρέος και η τιμή. Ο Σκαραμαγκάς είναι μπλεγμένος αλλά δε διστάζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του κι ας καταστρέψει τη ζωή του γι’ αυτό, αρκεί να σωθεί ένα παιδί κι ας μην ξαναδεί το δικό του. Τιμή, μπέσα και αντρίκια στάση που σπάνια συναντάει κανείς, μαζί με τον ρόλο, την αξία και τη σημασία του να είναι κανείς γονιός και συγκεκριμένα πατέρας, είναι μερικά στοιχεία που φαίνεται πως καλό θα είναι να υπερτερούν των πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων.

«Ο φρουρός» είναι ένα καλογραμμένο και άκρως αληθινό αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο, ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις και έξυπνη πλοκή. Τονίζει την ηθική ακεραιότητα, την τιμή και την αξιοπρέπεια με ρεαλισμό και παραστατικότητα. Υπέροχες και συναρπαστικές βόλτες σε γνωστά και άγνωστα σημεία της χιονισμένης Θεσσαλονίκης, σε νυχτερινά στέκια, που οδηγούν σε γνωριμία με τον υπόκοσμο και τον άγραφο κώδικα τιμής του, ενδιαφέροντες και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, εκπλήξεις (ναι, θα το ξαναγράψω) είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που με κέρδισε σε πολλά σημεία.

Βιβλίο Η συχνότητα του φόνου
Τίτλος πρωτοτύπου Die frequenz des todes
Συγγραφείς Vincent Kliesch, Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Χρύσα Μπανιά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συνέχεια της «Ακοής» είναι ακόμη πιο συναρπαστική και συνδέεται άρρηκτα μαζί της, με τρόπο απρόβλεπτο και αναπάντεχο.Auris Ο Ματίας Χέγκελ, καθηγητής στον τομέα της δικανικής γλωσσολογίας, με ειδίκευση στην παροχή ακουστικών αποδείξεων και στη φωνητική εγκληματολογία, έχει ικανότητες που ξεπερνούν κάθε φαντασία και τα βήματα που κάνει για να καταφέρει από το ηχητικό κομμάτι να οδηγηθεί στο τι πραγματικά συνέβη είναι πρωτότυπα και ευρηματικά. Εν αναμονή της δίκης του για τη δολοφονία που διέπραξε στην «Ακοή», δέχεται στη φυλακή την επίσκεψη του επιθεωρητή Όσβαλντ Χόλντερ που ζητάει τη βοήθειά του στον εντοπισμό του μωρού μιας οικογένειας. Ταυτόχρονα, η δημοσιογράφος Γιούλα Άνζοργκε που εγκατέλειψε τη δουλειά της στο ραδιόφωνο συνεχίζει να γράφει στο προσωπικό της blog άρθρα για αληθινά εγκλήματα, με την περίπτωση του Χέγκελ να είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, αφού αποκάλυψε το θρασύ και μεγαλοφυές σχέδιό του. Στο προηγούμενο βιβλίο έμαθε από τον Χέγκελ πως ο αδελφός της, Μόριτς, τελικά ζει κι αυτό την οδήγησε σε πρωτοφανή εσωτερικότητα και τάση απομόνωσης, μιας και δεν μπόρεσε να βρει κανένα άλλο ίχνος του. Ο άλλος αδελφός της, Ελίας, μετά την περιπέτεια που έζησε, την κατηγορεί για τα όσα τράβηξε και η σχέση τους έχει παγώσει. Η Γιούλα δέχεται ένα τηλεφώνημα που την ξαναρίχνει στις σκοτεινές στιγμές που έζησε τότε στο Μπουένος Άιρες και στην ασύλληπτη αποκάλυψη που τις ακολούθησε. Γιατί και πώς συνεργάζονται ξανά ο Ματίας και η Γιούλα στην υπόθεση με το εξαφανισμένο μωρό; Τι τους συνδέει με την ιστορία αυτή; Ποιο είναι το επιχείρημα που τους ρίχνει στη μάχη με τον χρόνο μέχρι να βρεθεί η Σέλμα;

Η υπόθεση ξεκινάει με μια άκρως ανατρεπτική αρχή, με το ζευγάρι Σεσίλ και Τζόναθαν Ντορμ να αποδομείται με απρόσμενο τρόπο μέσα σε μόλις είκοσι πέντε σελίδες! Εκείνη είναι επιθεωρήτρια της Υπηρεσίας Ανηλίκων κι εκείνος ψυχοθεραπευτής. Ένα βράδυ η Σεσίλ βρίσκει την κούνια του μωρού της άδεια και γεμάτη αίμα. Τι συνέβη στη μικρή Σέλμα; Γιατί ο άντρας της δεν της επιτρέπει να καλέσει βοήθεια; Τι φοβάται; Από τι πραγματικά κινδυνεύουν; Από κει και πέρα ξετυλίγεται μια ιστορία με δυνατές λεπτοβελονιές που συγκροτούν όχι μόνο μια δυνατή ιστορία απαγωγής αλλά και την ενσωματώνουν ευρηματικά στη ζωή του Χέγκελ, χαρίζοντας έτσι ένα κομμάτι που έλειπε από το παζλ του πρώτου βιβλίου. Ο Χέγκελ και η Γιούλα συνεργάζονται ξανά ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι αρχίζει ένα ανθρωποκυνηγητό με αφετηρία το ηχητικό απόσπασμα της Σεσίλ που ζητάει βοήθεια αλλά δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την κλήση. «Πρέπει να ξέρετε ότι τα γλωσσικά σήματα είναι πολύ περίπλοκα από ακουστικής άποψης… Ακριβώς όπως χωρίζει κανείς το φως στα φασματικά του χρώματα, έτσι και στον ήχο μπορεί να καθορίσει φασματικές συχνότητες… κάθε συχνότητα σε ένα σήμα ομιλίας έχει μια συγκεκριμένη ενέργεια από την πλευρά του ομιλητή για κάθε φθόγγο. Κατά κύριο λόγο αυτά ακριβώς τα μοτίβα ενέργειας είναι που μας επιτρέπουν να ακούμε τα φωνήεντα και τα σύμφωνα, όχι οι ίδιες οι συχνότητες» (σελ. 85), υποστηρίζει ο γλωσσολόγος. Όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο πιο γρήγορα βγαίνουν στο φως αποκαλύψεις και αλήθειες ενώ παράλληλα η δημοσιογράφος, με τη βοήθεια του αδερφού της και του πρώην συντρόφου της, καταφέρνει να βρει τον λόγο που ενδιαφέρεται τόσο πολύ ο καθηγητής για την υπόθεση αυτή. Αυτό θα τη φέρει αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή σκληρότητα και θα χρειαστεί τη βοήθεια των ανθρώπων που ξαναβρήκε μέσα από τη νέα της περιπέτεια για να ορθοποδήσει.

«Η συχνότητα του φόνου» είναι ένα έξυπνο, ευρηματικό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα, με πολλές αναφορές στο πρώτο βιβλίο, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και με πολλές απρόσμενες εξελίξεις που όμως έχουν λόγο ύπαρξης και δε χρησιμοποιούνται για εντυπωσιασμό. Η Γιούλα έρχεται λίγο πιο κοντά στην αλήθεια για τον αδερφό της, κάτι που την ξαλαφρώνει λίγο, ο Χέγκελ παγιδεύεται στον ιστό που ο ίδιος εξύφανε και ο Ντορμ προσπαθεί να σταθεί όρθιος μπροστά στη χιονοστιβάδα των απανωτών εξελίξεων που ακολουθούν την απαγωγή της Σέλμα. Ευρηματική κεντρική ιδέα και έξυπνος χειρισμός της πλοκής είναι δύο μόνο από τα θετικά γνωρίσματα που με κράτησαν ως το τέλος.

Βιβλίο Ο Φροντιστής 
Τίτλος πρωτοτύπου The Curator
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο κομμένα δάχτυλα μέσα σε κούπα που έχει αποτυπωμένους τους χαρακτήρες #ΠΜΚ6 είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο μιας υπαλλήλου στην ετήσια γιορτή του γραφείου της, ένα ζευγάρι ακόμη περιμένει ανάμεσα σε μαγειρεμένα κρέατα ενός καταστήματος τροφίμων στο Γουαϊτχέιβεν και άλλα δύο ανακαλύπτει ένας νεωκόρος στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στα περίχωρα του Μπάροου-ιν-Φέρνες. Αυτή η υπόθεση είναι αρκετά δύσκολη να επιλυθεί και θα ρίξει τον Ουάσινγκτον Πόου με την καλύτερή του φίλη, Τίλι Μπράντσο, και πάλι στα αχαρτογράφητα νερά της ανθρώπινης ψυχής αλλά και στον σκοτεινό, αφανή κόσμο του διαδικτύου. Η ιστορία εκτυλίσσεται έξι μήνες μετά το προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Μαύρο καλοκαίρι» και διαδραματίζεται αρχικά στην Κάμπρια και στη συνέχεια στα σχετικά απομονωμένα νησιά του Φέρνες. Η πλοκή είναι πιο στατική συγκριτικά με τα προηγούμενα δύο, ειδικά όταν τα ίχνη οδηγούν τους δύο πρωταγωνιστές στα νησιά, κατάλαβα σχεδόν αμέσως όμως πως αυτό είναι ένα ήρεμο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο κορυφώσεις: τη διάπραξη των φόνων στην αρχή, όπου ένιωσα τα πρώτα κύματα αδρεναλίνης, και τη μεγάλη ανατροπή όσο πλησιάζαμε στο τέλος. Χάρη στις γλαφυρές περιγραφές ταξίδεψα και έμαθα σχεδόν εκ των έσω πώς είναι να ζεις στα νησιά του Φέρνες, μια συστάδα που επισήμως είναι η πιο ανεμοδαρμένη στη Βρετανία και η οποία, με το Κανάλι του Γουόλνι, του μεγαλύτερου από αυτά, προστατεύεται από τη φουρτουνιασμένη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Όταν έχει άμπωτη τα περισσότερα είναι προσβάσιμα με τα πόδια, πότε το νησί Πίελ έγινε αγαπημένος και δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Χάζεψα λοιπόν τους γλάρους, ένιωσα το θαλασσινό νερό στα χέρια και στο πρόσωπο, απόλαυσα τη σχετική ηρεμία, κι αμέσως, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται μια συγγραφική πλημμυρίδα που με παρέσυρε σε μια δίνη γεγονότων ως τη φριχτή αλήθεια και το πραγματικό κίνητρο των φόνων!

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), έχει αποσυρθεί και μένει μόνιμα στην Κάμπρια, ζητώντας από την υπηρεσία του να δουλεύει από το σπίτι αν δεν είναι απαραίτητος σε κάποια υπόθεση. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Τα πάντα πλέον έχουν αλλάξει στην προσωπική ζωή του Πόου: έχει μάθει την αλήθεια για τη γέννησή του και τώρα ψάχνει γεμάτος αγωνία τον βιολογικό του πατέρα. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Η συναναστροφή της Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια.

Γύρω τους υπάρχουν συνάδελφοι και συνεργάτες του SCAS, όπως η ντετέκτιβ επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS Στέφανι Φλιν, που πήρε τη θέση του Πόου (είναι ακριβώς εκείνη η αξιωματικός που ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και το ένστικτο, όταν η κρισιμότητα μιας κατάστασης απαιτεί παράκαμψη της γραφειοκρατίας), η οποία τώρα είναι έγκυος κι έχει μεταμορφωθεί συμπεριφορικά προς το χειρότερο, με τη σύντροφό της να μην ξέρει πώς να τη χειριστεί. Η αδερφή της, Ζόι, προσπαθεί να την πείσει να εγκαταλείψει την καριέρα της γιατί πλέον έχει ανθρώπους που βασίζονται πάνω της και η δουλειά της δεν της επιτρέπει να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Επιπλέον, έχουμε τον διευθυντή, Έντουαρντ βαν Ζάιλ, τον ντετέκτιβ αστυφύλακα Ντέιβ Κάφλαν, την ειδική πράκτορα του FBI Μέλοντι Λι, την υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την παθολογοανατόμο Εστέλ Ντόιλ, με περιθωριακή εμφάνιση, ντυμένη σαν αφέντρα σε σαδομαζοχιστικό κλαμπ, με γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και αγαπημένο της αυτοκόλλητο αυτό στην πόρτα του νεκροτομείου που γράφει «Όλοι ψοφάνε να έρθουν εδώ» και άλλους, οι οποίοι είτε εμποδίζουν την πορεία της έρευνας από πίστη στο γράμμα του νόμου ή από προσωπικό όφελος είτε αναγνωρίζουν το ένστικτο και την εμπειρία του Πόου και της Μπράντσο και τους στηρίζουν στον αγώνα δρόμου που έχουν μέχρι να βρουν τον ένοχο.

Δεν ξέρω γιατί αλλά λάτρεψα το επάγγελμα του Όουεν Ντεντ, στον οποίο προσφεύγει κάποια στιγμή ο Πόου: ειδικεύεται στο νομικό ναρκοπέδιο των ενταλμάτων, «ειδικά σε όσα ήταν άσχημα διατυπωμένα ή ξεκάθαρα αδικαιολόγητα, εντάλματα που έδιναν πάτημα σε μελλοντικές εφέσεις». Η αξιολόγησή τους γίνεται με την μέθοδο 5 x 5 x 5, δηλαδή ένα σύστημα με πέντε στάδια: την αξιολόγηση της πηγής (έμπιστη ή όχι), της πληροφορίας (έμμεση ή άμεση), τη διασπορά των πληροφοριών σε λοιπές αστυνομικές υπηρεσίες. Παιχνίδια με τις λέξεις, προσεκτική διατύπωση, έρευνα, τι υπέροχα! Επίσης έμαθα περισσότερα για τον τρόπο που εντοπίζουν τις κεφαλές εκτυπωτή ώστε να ανακαλύψουν από πού προέρχονται τα χαρτιά που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος: κάθε κεφαλή έχει τις δικές της μικροσκοπικές ατέλειες που είναι μοναδικές ακριβώς σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα! Ακόμη πιο συναρπαστική, αν και περίπλοκη, είναι η ενεργητική ταυτοποίηση εκτυπωτή ή «εντοπισμός κίτρινης κουκκίδας», επομένως, όπως προτείνει ο ίδιος ο συγγραφέας στο σημείωμά του, καλύτερα να χρησιμοποιήσετε τον εκτυπωτή κάποιου άλλου για τα απειλητικά σας μηνύματα! Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται κάτι που φυσικά δεν μπορώ να αναφέρω, ο συγγραφέας όμως με βοήθησε να καταλάβω πώς επηρέασε τις ζωές κάποιων ευάλωτων ατόμων, άλλωστε πρόσφατα είχε ακουστεί και στις ειδήσεις μια τέτοια μέθοδος, απλώς τώρα κατανόησα τα διαδοχικά στάδια ένταξης, συνήθειας και προετοιμασίας που αφορούν το όλο concept. «Για ένα ευάλωτο άτομο, ειδικά για κάποιο που δε δέχεται συχνά ενθάρρυνση στη ζωή του, το κίνητρο αυτό μπορεί να αποδειχτεί πανίσχυρο και πολλές φορές εθιστικό» (σελ. 190). Η επιλογή των ατόμων είναι προσεκτική: άσχημες εμπειρίες, ακούσια απομόνωση, κατάθλιψη και διαταραχή οριακής προσωπικότητας.

«Ο Φροντιστής» είναι μια αδίστακτη προσωπικότητα που καταφέρνει να χειραγωγεί ευάλωτους χαρακτήρες και να τους οδηγεί στα άκρα με μια μέθοδο ανατριχιαστική και καλοσχεδιασμένη. Η περίπλοκη υπόθεση που απασχολεί όμως τον Ουάσινγκτον Πόου και την Τίλι Μπράντσο έχει πολλές περισσότερες παραμέτρους και αλήθειες που οδηγούν σε υψηλά επίπεδα παράνοιας. Απανωτές εκπλήξεις και ανατροπές, σταδιακές αποκαλύψεις που οδηγούν αργά και βασανιστικά στο τέλος και μια ιστορία που με έκανε να δω εντελώς διαφορετικά το διαδίκτυο και τη χρήση του είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα ενός βιβλίου που με ξενύχτησε όπως και τα προηγούμενα της σειράς.

Βιβλίο Ο Κυνηγός
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augenjager
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Ο Κυνηγός» είναι η κορύφωση της ιστορίας που ξεκίνησε με τον «Συλλέκτη», το κρεσέντο που όλοι περιμένουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα του Sebastian Fitzek. Τελειώνοντας το πρώτο βιβλίο είχα φυσικά μείνει άφωνος με την πλοκή και τις ανατροπές, με τα κίνητρα του δολοφόνου, με τους ρόλους των χαρακτήρων στην ιστορία, ένιωθα όμως πως κάτι έλειπε, ειδικά αφού διάβασα την περίληψη του δεύτερου που με προετοίμαζε για άλλη μια υπόθεση με πρωταγωνιστές τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ και την Αλίνα Γκρεγκόριεφ. Η αλήθεια όμως είναι πως το δεύτερο βιβλίο είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο κι όχι μόνο αυτό αλλά, εκτός από το γνωστό σασπένς, τα αδιάκοπα παιχνίδια με τον αναγνώστη και τις φρικτές λεπτομέρειες, τα πάντα τινάζονται στον αέρα όσο πλησιάζουμε στο τέλος κι όλα ανατρέπονται με τέτοιο τρόπο που με σήκωσαν από την καρέκλα και έκοψαν την ανάσα μου. Ήδη από την  αρχή, εν είδει ρεπορτάζ, αποκαλύπτονται η ιστορία και οι εξελίξεις του πρώτου βιβλίου, οπότε θα τονίσω κι εγώ πως τα μυθιστορήματα πρέπει να διαβαστούν με τη σειρά.

Έχουμε και πάλι εναλλακτικές αφηγήσεις, πρωτοπρόσωπες και τριτοπρόσωπες, που αποτυπώνουν σφαιρικότερα την πλοκή και δεν αφήνουν τίποτα κρυφό. Η ιστορία ξεκινάει από το σημείο που την αφήσαμε στον «Συλλέκτη» ως προς την αναζήτηση του Τσόρμπαχ για τον γιο του ενώ ταυτόχρονα η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα δέχεται να βοηθήσει την αστυνομία με τον οφθαλμοχειρουργό Τσάριν Ζούκερ. Είναι ο καλύτερος, ο πιο έμπειρος, διαπρεπής στον χώρο του, έγκλειστος προσωρινά στη φυλακή, κατηγορούμενος για βιασμό και κτηνώδη βασανισμό γυναικών, που τους έκοβε τα βλέφαρα με νυστέρι και χωρίς αναισθητικό. Η Αλίνα δέχεται να του κάνει φυσιοθεραπείες όταν πιάστηκε κατά τη διάρκεια της γυμναστικής του, γιατί η μόνη μάρτυρας εξαφανίστηκε κι έτσι πρέπει να χρησιμοποιήσουν το χάρισμά της να «βλέπει» όταν αγγίζει κάποιον. Δυστυχώς, το παιχνίδι σύντομα στρέφεται εναντίον της ενώ λίγες ώρες νωρίτερα έχει δεχτεί την επίσκεψη μιας μητέρας που ψάχνει την έφηβη κόρη της, μια εξαφάνιση την οποία η αστυνομία αγνόησε.

Εφόσον αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και είναι άρρηκτα δεμένο με το πρώτο, μιας και τα απόνερα των εξελίξεων στοιχειώνουν τους χαρακτήρες και επηρεάζουν τις κινήσεις και τις σκέψεις τους, μπορώ να γράψω κάποια πράγματα παραπάνω. Λάτρεψα λοιπόν την Αλίνα Γκρεγκόριεφ γιατί αποδόθηκε με τέτοιο ρεαλισμό και τόση προσοχή που με κέρδισε εξαρχής. Είναι μια τυφλή φυσιοθεραπεύτρια που οραματίζεται κάποια γεγονότα στις ζωές των πελατών της όταν τους αγγίζει, κάτι που βοήθησε (λίγο) τις εξελίξεις στο πρώτο βιβλίο της σειράς. Η καθημερινότητά της, οι αισθήσεις της, ο τρόπος που περπατάει και κινείται μες στον χώρο, το αγαπημένο μου σκυλί-φύλακας που την εμποδίζει όταν οσμίζεται κακό αποδίδονται τόσο παραστατικά και με τέτοια προσοχή που μου έδειξαν με ενάργεια και ρεαλισμό τα προβλήματα ενός τυφλού στον σύγχρονο κόσμο. Ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται στις Ευχαριστίες του πρώτου βιβλίου πόσο χρόνο αφιέρωσε στη μελέτη αυτών των ανθρώπων ακριβώς για να αποφύγει τα χιλιοειπωμένα κλισέ που όμως δε συνάδουν με την πραγματικότητα και για να καταργήσει τις κοινοτοπίες που έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι. Το συναισθηματικό της ξέσπασμα στο πρώτο βιβλίο, ότι τελικά δεν είναι εύκολο και πως υπάρχουν τόσες λεπτομέρειες που ψυχολογικά δεν βοηθάνε όσο κι αν το έχεις πάρει απόφαση ή έχεις βελτιώσει / βοηθήσει τη ζωή σου, ήταν συγκινητικό και αληθινό.

Ο συγγραφέας όμως, λες και θέλει να με εκδικηθεί, βάζει τον Αλεξάντερ σε μια τόσο απρόβλεπτη περιπέτεια που δεν μπορώ να γράψω εκτενέστερα γι’ αυτήν. Έγραψα για τη μία, δεν μπορώ να γράψω όμως για τον άλλον! Είναι μια εξέλιξη που με γέμισε αγωνία, άφθαστη συγκίνηση και ταυτόχρονα πληροφορίες για ιατρικές καταστάσεις που σπάνια συμβαίνουν, να όμως που έτσι βιώνουμε μια από τις πιο περίτεχνες ιστορίες εκδίκησης και μίσους, μιας και ο πρώην αστυνομικός δεν παύει να κυνηγάει μετά βδελυγμίας τον Συλλέκτη Ματιών ώστε να πάρει μια αργή και βασανιστική εκδίκηση. Η προθεσμία όμως τελειώνει κι όλα ανατρέπονται ευρηματικά και καλοσχεδιασμένα. Η δεύτερη ιστορία γίνεται ακόμη πιο προσωπική, φτάνοντας τον Αλεξάντερ στο ηττοπαθές συμπέρασμα: «…αναρωτήθηκα αν ήταν κάποιος φυσικός νόμος το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι που αγαπούσα έφταναν αργά ή γρήγορα να έχουν την ίδια μοίρα. Λες και ο βίαιος θάνατος ήταν ένας ιός κι εγώ ένας μολυσμένος φορέας, έτοιμος να τον μεταδώσω σε όποιον ήταν κοντά μου» (σελ. 273). Ναι αλλά πώς συνδέεται ο Συλλέκτης με τον οφθαλμοχειρούργο; Έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους ή πρόκειται για συμπτωματικές παράλληλες δράσεις; Ποια είναι τα κίνητρα του Ζούκερ και πώς θα καταφέρουν οι ήρωες του βιβλίου να νικήσουν δύο ψυχοπαθείς δολοφόνους;

Σε δεύτερο φόντο, από τη μια έχουμε συναρπαστικές παρατηρήσεις ψυχολογίας γύρω από την πολλαπλή προσωπικότητα, τη λειτουργία αυτοπροστασίας του εγκεφάλου, τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, το ψυχικό σημείο ζέσης, την αποσύνδεση από την πραγματικότητα ως μέτρο προφύλαξης όταν το σώμα το ξεπεράσει αυτό το σημείο. Από την άλλη, εμφανίζεται το δίλημμα περί τιμωρίας από δικαστήριο ή προσωπικής αντεκδίκησης. Δε ζούμε στη ζούγκλα, οι περιγραφές όμως εγείρουν στον αναγνώστη την οργή και τη δίψα για εκδίκηση για όσα απεχθή εγκλήματα γίνονται. Ποιος κερδίζει; Ο συγγραφέας δεν είναι ξεκάθαρος, ακριβώς λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που επιλέγει να παρουσιάσει. Κι όλα αυτά εμφανίζονται σε μια περιπέτεια που κυριολεκτικά δε σε προετοιμάζει για το επόμενο στάδιο, είναι ανελέητη με τον αναγνώστη και κλείνει έξυπνα, ρεαλιστικά και σωστά μια ιστορία φρίκης, ανατριχίλας, τρόμου και δυσάρεστων εκπλήξεων. «Ο χειρότερος τρόμος έχει συχνά αθώο όνομα» (σελ. 25) και το Sebastian είναι η καλύτερη απόδειξη. Μετά τον «Κυνηγό» θα χρειαστεί να απομακρυνθώ λίγο από το αστυνομικό είδος για να μπορέσω να ξαναπιάσω τέτοιο βιβλίο ανεπηρέαστος από τα συναισθήματα που μου άφησε ο συγγραφέας χάρη στην αφηγηματική του μαεστρία και τα πανέξυπνα παιχνίδια που παίζει με το μυαλό μου.

Βιβλίο Ο Συλλέκτης
Τίτλος πρωτοτύπου Der Augensammler
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Γιώτα Λαγουδάκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Συλλέκτης Ματιών σκοτώνει τις μητέρες, απάγει τα παιδιά και δίνει σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά στους πατεράδες να τα βρουν. Βγάζει πάντα το αριστερό μάτι από τα πτώματα των παιδιών κι όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβολίζει. Παράλληλα έχουμε τις σκέψεις και την αγωνία του απαχθέντος εννιάχρονου Τομπίας Τράουνσταϊν, που προσπαθεί να καταλάβει πώς έφτασε εκεί όπου κρατείται και αναπολεί τις όχι και τόσο ευχάριστες οικογενειακές του στιγμές. Οι συνθήκες αιχμαλωσίας του είναι απάνθρωπες και οι περιγραφές αναδίδουν κλεισούρα και τρόμο, μιας και το παιδί νιώθει πως κινδυνεύει αλλά στο σκοτεινό του περιβάλλον δεν καταλαβαίνει ούτε πού βρίσκεται ούτε τι πρέπει να κάνει. Σταδιακά μαθαίνουμε πόσο άσχημα μεγάλωσε, πώς τιμωρούνταν για το παραμικρό και πόσο μίσος έχει μαζέψει για τον άνθρωπο που τον γέννησε.

Αν κι έχουμε ένα κλασικό μοτίβο δομής (απαγωγή, προθεσμία ωρών και παράλληλη αφήγηση του αστυνομικού που έχει αναλάβει την υπόθεση με του παιδιού που έχει απαχθεί, καθώς και όλες τις συμπληρωματικές ιστορίες που συγκροτούν ένα μυθιστόρημα) ο συγγραφέας έχει κάνει σκληρή δουλειά κι έχει παρουσιάσει την ιδέα του με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Από τη μια έχουμε αγώνα ενάντια στον χρόνο (σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά για την ακρίβεια), κλιμακούμενη πλοκή στην οποία εμπλέκεται ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ, αναρωτώμενος για την προσωπική βεντέτα του Συλλέκτη Ματιών μαζί του, ένα ιδιαίτερο πρωταγωνιστικό ντουέτο επίλυσης της υπόθεσης κι από την άλλη σοκαριστικές σκηνές και βιώματα από το παρελθόν του κατά συρροή δολοφόνου που άλλαξαν το μυαλό και τη λογική του για πάντα. Λεπτομέρειες και ίχνη που συγκροτούν μια μεγαλύτερη εικόνα, την οπτική της οποίας όμως ρυθμίζει ο Sebastian Fitzek, αφήνοντάς με άφωνο όσο πλησίαζε το τέλος όταν κατάλαβα τι πραγματικά συμβαίνει, προδοσίες και ανατροπές κι ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία γύρω από τον κόσμο των τυφλών στον οποίο στρέφεται ο πρωταγωνιστής για να καταφέρει να βγάλει μια άκρη σε αυτό το κουβάρι είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Μαζί με την αγωνία, το σασπένς και τον τρόμο, υπάρχουν διάχυτες πληροφορίες γύρω από το θαύμα της όρασης, πώς βλέπουμε από άποψη ανατομίας, για το πώς αντιλαμβάνονται και πώς προσαρμόζουν τη ζωή τους οι τυφλοί, πώς τους βοηθάει ένας σκύλος-φύλακας, τι ονειρεύονται άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ στη ζωή τους κλπ. «Η γλώσσα μας είναι γεμάτη με ιδιωματισμούς που έχουν να κάνουν με τα μάτια» (σελ. 139) κι αυτό ο συγγραφέας το χρησιμοποιεί κατά κόρον πλάθοντας και γλωσσικά ένα ενδιαφέρον σύμπαν παρομοιώσεων και μεταφορών που συνοδεύει τις απανωτές εξελίξεις.

Ο Αλεξάντερ Τσόρμπαχ είναι αστυνομικός που ζει κι εργάζεται στο Βερολίνο. Πριν εφτά χρόνια έκανε εν υπηρεσία μια λάθος κίνηση που του κόστισε τη δουλειά του, την οικογένειά του και την ικανότητά του να κοιμάται τις νύχτες χωρίς να ξυπνάει από εφιάλτες. Ο Τσόρμπαχ γνώρισε την τώρα εν διαστάσει σύζυγό του, Νίκι, βρίσκοντας χαριτωμένες τις τρέλες της περί χειρομαντείας και αποκρυφισμού, σταδιακά όμως διαπίστωσε πως όλο αυτό μετατρεπόταν σε λόξα, με αποτέλεσμα τελικά να απομακρυνθούν. Πώς είναι ως πατέρας; «…δεν τον έστελνα με άδεια χέρια στη δαρβινική μάχη για επιβίωση, στον αγώνα που διεξάγεται κάθε μέρα εκ νέου στα σχολικά προαύλια» (σελ. 464). Η Νίκι επιμένει πως έχει αποδυθεί σε αυτήν τη σταυροφορία κι ας αθωώθηκε πανηγυρικά στις έρευνες γιατί: «…θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου; Ψάχνεις να βρεις το κακό επειδή ίσως δεν θεωρείς τον εαυτό σου καλό άνθρωπο»; Ο ίδιος πάντως παραδέχεται στον εαυτό του πως τον τραβάει το κακό αλλά δεν ξέρει γιατί. Σύντομα οι εφιάλτες του άρχισαν να συνοδεύονται από ζωντανά όνειρα και έντονες αντιληπτικές διαταραχές, έβλεπε δηλαδή, άκουγε και μύριζε ό,τι τον καταδίωκε στους εφιάλτες. Κατέφυγε στη βοήθεια του ψυχίατρου Μάρτιν Ροτ και προσπαθεί να σώσει τη σχέση του με τον γιο του.

Όντας σε διαθεσιμότητα, βγάζει τα προς τα ζην ως αστυνομικός ρεπόρτερ στη μεγαλύτερη εφημερίδα της πόλης κι έχει κάνει καλό όνομα με τα ρεπορτάζ του για τα πιο φρικτά εγκλήματα βίας στη Γερμανία. Όταν στον τόπο του νέου εγκλήματος που διέπραξε ο Συλλέκτης Ματιών βρίσκουν το πορτοφόλι του Αλεξάντερ, αρχίζει ένα λυσσαλέο κυνηγητό από την αστυνομία και την εφημερίδα όπου εργάζεται για να τον συλλάβουν και να τον ανακρίνουν. Τα στοιχεία του Συλλέκτη είναι καταδικαστικά ενώ ο ίδιος ο πρώην αστυνομικός, στην προσπάθειά του να λύσει πρώτος τον γρίφο, κάνει γκάφες που βαραίνουν όλο και περισσότερο την ενοχή του. Στο πλάι του έρχεται η φυσιοθεραπεύτρια Αλίνα Γκρεγκόριεφ, ένας από τους πιο πρωτότυπους και αντισυμβατικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει ως τώρα στο σύμπαν του Sebastian Fitzek και λάτρεψα τον τρόπο σκέψης της και τις αντιλήψεις της. Ο ρόλος της στην ιστορία είναι παράδοξα ταιριαστός με το κύριο αντικείμενο μελέτης και έρευνας στη σειρά των φόνων και ο συγγραφέας για άλλη μια φορά μου έκλεινε το μάτι με τον έξυπνο χειρισμό της πλοκής. Ο αστυνομικός διευθυντής, η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας, ο ασκούμενος δημοσιογράφος, στο ταλέντο και στην πένα του οποίου πίστεψε ο Τσόρμπαχ, ο ψυχίατρός του, ένας απατεώνας profiler είναι στο κατόπι του πρώην αστυνομικού και οι ώρες μειώνονται αισθητά πριν βρεθεί νεκρό το νέο θύμα απαγωγής.

Το μυθιστόρημα κλιμακώνεται σταδιακά, η μέτρηση όμως των κεφαλαίων είναι αντίστροφη, με το εισαγωγικό κεφάλαιο που τίναξε την καριέρα του Τσόρμπαχ στον αέρα να θεωρείται το τελευταίο κι από κει να ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση που θα οδηγήσει ως τον πρόλογο στο τέλος του βιβλίου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως το φινάλε είναι το τέλος των ζωών που ξέραμε ως τότε και ταυτόχρονα η αρχή για μια ανοδική πορεία που θα ακολουθήσουμε στο επόμενο βιβλίο. Την ίδια φορά ακολουθεί και η σελιδαρίθμηση, ενισχύοντας έτσι την αγωνία και κάνοντάς με να νιώθω ακόμη πιο έντονα την αντίστροφη μέτρηση. Τι μπορεί να συμβεί μέσα σε σαράντα πέντε ώρες και επτά λεπτά; Γιατί ο Συλλέκτης έχει βάλει στο μάτι τον Αλεξάντερ Τσόρμπαχ; Τι συμβολίζουν οι δολοφονίες του; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντώνται στις σελίδες του πρώτου βιβλίου της σειράς. Καλό θα ήταν, πάντως, να μη διαβαστεί νύχτα γιατί εγώ τουλάχιστον δεν μπόρεσα να το αφήσω πριν τελειώσει.

Βιβλίο Ο κρυφός μας εαυτός 
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο μυθιστόρημα της σειράς «Ευγενείς Άγριοι» είναι ένα ταξίδι στις κρυφές πτυχές του καθενός μας, στα όρια των αντοχών μας και στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή έτσι και το περάσεις. Με αφορμή τον Μωυσή, έναν άνθρωπο κυριολεκτικά άδειο από αισθήματα, που δρα χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις, ξεδιπλώνεται μια περιπέτεια γεμάτη ένταση και αγωνία κάθε σελίδα της οποίας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο δύο αθώες κοπέλες. Η αφήγηση πότε καταγράφει τις εξελίξεις στην υπόθεση της απαγωγής και πότε τα αισθήματα αγωνίας και τρόμου των δύο κοριτσιών που ξύπνησαν δεμένα σε μια μεγάλη δεξαμενή η οποία γεμίζει νερό αργά μα σταθερά. Η αγωνία κλιμακώνεται, κάθε επόμενο βήμα φέρνει τις αντίστοιχες συνέπειες και επηρεάζει τον ψυχισμό όσων εμπλέκονται στην αναζήτηση των κοριτσιών καθώς ο χρόνος τελειώνει. Απρόσμενες καταστάσεις, παραστατική καταγραφή των δρόμων και των περιοχών της Θεσσαλονίκης, εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο και ένα ανελέητο κυνήγι ενάντια στον χρόνο με ξενύχτησαν.

Η εισαγγελέας Ισιδώρα Κάσπαρη, που γνωρίσαμε στο «Κάθε μυστικό σου», αναφέρει την απαγωγή της κόρης της, Ματίνας Κοματά, και της στενής της φίλης την επομένη του πάρτι γενεθλίων της πρώτης, στο οποίο ήταν παρών ως φύλακας ο Τζορτζ Ντόρμερ. Η υπόθεση είναι προσωπική; Κι αν ναι, γιατί; Η άτεγκτη δκαστικός μετατρέπεται σταδιακά από αυστηρή και τυπική σε άνθρωπο με αδυναμίες και φοβίες, σε μητέρα που πονάει και αγωνιά. Η προσωπικότητά της τσαλακώνεται και κουρελιάζεται όσο η κόρη της δεν εντοπίζεται κι όσο αυτός που κινεί τα νήματα παίζει μαζί της. Εξίσου διεισδυτικά και παραστατικά περιγράφεται και ο Μωυσής, που συγκεντρώνει όλα τα θετικά και ταυτόχρονα αρνητικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της απάθειας, της αδιαφορίας, της ψυχρότητας και της ωμότητας. Το παρατσούκλι του ταιριάζει μοναδικά με το έγκλημα που διέπραξε κι η συμπεριφορά του βάζει σε μεγάλους μπελάδες την ομάδα του Δημήτρη Μαρτέλου που ανέλαβε την υπόθεση καθώς και την εισαγγελέα. Το κίνητρό του είναι τραγικά απλό και ασύλληπτα δύσκολο: θέλει να φτάσει τη δικαιοσύνη στα όριά της, επομένως μήπως οι απαιτήσεις του δεν είναι και τόσο παράλογες; Τελικά έχει μεγαλύτερη σημασία η ανθρώπινη ζωή ή η ελευθερία; Πρόκειται για μια έξυπνη και διαφορετική προσωπικότητα, που ξεφεύγει αρκετά από τους κλισέ κακούς χαρακτήρες.

Έναν χρόνο μετά την υπόθεση του Εξαγνιστή που επιλύθηκε με οδυνηρό τρόπο στο «Κάθε μυστικό σου», συναντάμε ξανά την ανθυπαστυνόμο Άννα Μακροπούλου που έχει διατηρήσει μια τυπική αλλά καλή σχέση με τον Ντόρμερ, βασισμένη στην αμοιβαία εκτίμηση. Η κοπέλα, στην προσπάθειά της να επουλώσει τις πληγές της από το τέλος της προηγούμενης περιπέτειας, εντάχθηκε στην Ειδική Μονάδα Εξιχνίασης Κακουργημάτων (ΕΜΕΚ), «για να μην έχει προσωπική ζωή, για να μην ασχολείται με επίπονες αναμνήσεις». Την ομάδα συγκρότησε ο Αστυνόμος Δημήτρης Μαρτέλος και αποτελείται από ανθρώπους εργασιομανείς, που βάζουν τη δουλειά πάνω απ’ όλα, που δεν έχουν προσωπική ζωή και δεσμεύσεις. Πρόκειται για μια μυστική υπηρεσία-φάντασμα που αναφέρεται απευθείας στον γενικό αστυνομικό διευθυντή της Θεσσαλονίκης. Δουλεύουν παρασκηνιακά και ακατάπαυστα σε υποθέσεις του Ανθρωποκτονιών ή της Αντιτρομοκρατικής με τις οποίες δεν παύουν να συνεργάζονται, απλώς έχουν τη δική τους μεθοδολογία. Πρότυπο για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της δεν είναι άλλη από την Τέταρτη Ομάδα της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, της οποίας ηγείται η Στέλλα Άνταμς (ένας φόρος τιμής στις περιπέτειες που έχει γράψει η Κική Τσιλιγγερίδου).

Σε αυτό το βιβλίο αρχίζουμε να γνωρίζουμε επιτέλους το παρελθόν του Ντόρμερ, με αφορμή την εμφάνιση της δημοσιογράφου Γεωργίας Παππά. Η γυναίκα ξύπνησε στον ντετέκτιβ αναμνήσεις μιας περασμένης εποχής και το άδοξο τέλος ενός μεγάλου έρωτα. Γιατί όμως η δημοσιογράφος μοιάζει τόσο πολύ με κάτι που ο Ντόρμερ κρατάει μόνο για τον εαυτό του; Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο ιδιωτικός ντετέκτιβ και γιατί κρύβει τα συναισθηματικά του αποθέματα από τους γύρω του; Τα βάσανά του βέβαια δεν τελειώνουν εδώ, μιας και στο τέλος του Δ΄ μέρους υπάρχει μια τόσο μεγάλη έκπληξη που έμεινα άφωνος για αρκετή ώρα. Έτσι, τα πράγματα μπλέκουν όσο ο χρόνος τελειώνει και η αγωνία για την τύχη των κοριτσιών κορυφώνεται, μιας και κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σε αυτήν την πολύκροτη υπόθεση. Ο Γιώργος Δάμτσιος πράγματι κατάφερε να γράψει ξανά ένα διαφορετικό είδος μυθιστορήματος στο πλαίσιο της σειράς των «Ευγενών Αγρίων». Με χαρά διαπίστωσα πως δε διστάζει να ζωντανέψει συναρπαστικές ιστορίες μεν αλλά με διαφορετικό θεματικό άξονα, εναλλακτικά στυλ αφήγησης (το πρώτο ήταν μια κατασκοπική περιπέτεια, το δεύτερο ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, το τρίτο αποδίδει ρεαλισμό σε μια σχιζοφρενή προσωπικότητα, το παρόν είναι ένα ξεκάθαρο περιπετειώδες θρίλερ στο οποίο εμπλέκονται μια απαγωγή και μια σειρά δολοφονιών) και ταυτόχρονα να ρίχνει άφθονη τροφή για σκέψη στον αναγνώστη χωρίς να μειώνει την ένταση. Ο συγγραφέας, με σεμνότητα αλλά και αχαλίνωτη φαντασία, ρίχνει στη λογοτεχνική κονίστρα όποιον θέλει από το σύμπαν που έχει πλάσει και ταυτόχρονα αλλάζει αφηγηματικό στυλ και οπτικές γωνίες, με τρόπο που δεν έχω προσέξει ως τώρα σε άλλα μυθιστορήματα.

Για παράδειγμα, δείτε πόσο καλοδουλεμένα περιγράφονται τα άφατα συναισθήματα μιας οδυνηρής στιγμής, όπως αυτή της αναγνώρισης ενός πτώματος που δεν ξέρεις αν είναι δικός σου άνθρωπος ή του διπλανού σου: «Έπεσαν ταυτόχρονα στα γόνατα, για να βρεθούν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κεφάλι της νεκρής. Μία μάνα και μία αδερφή, γονατιστές απέναντι στον κλήρο του θανάτου. Γνωρίζονταν μια ολόκληρη ζωή, ήταν αγαπημένες, αλλά μέσα τους τώρα κρυβόταν η ίδια σκοτεινή ευχή: η κραυγή οδύνης να ακουστεί από δίπλα τους. Ειδάλλως θα ξεπηδούσε από μέσα τους» (σελ. 164). Αυτό είναι και ένα από τα «ηθικά μηνύματα» που υπάρχουν στο κείμενο και μου δημιούργησαν σοβαρά διλήμματα: πόσο σημαντική είναι η ζωή των δικών μας ανθρώπων και γιατί είναι νομοτελειακά σωστό να έχουμε μια χαιρεκακία όταν το κακό χτυπάει τη διπλανή μας πόρτα (καλά, ο λαός λέει «αρκούδι στη γειτονιά, θαρθεί και στην πόρτα σου», αλλά δεν είναι της παρούσης). Και πόσο επιδέξια άρχισε να μπαίνει ο φόβος του θανάτου ανάμεσα στις δύο φίλες, που μετατρεπόταν σε πανικό κι αυτός σε μίσος (εσύ φταις που φτάσαμε εδώ, εσύ που είσαι πλούσια και σε βάλαν στο μάτι) και αγώνα για τη ζωή (γιατί να πεθάνω εγώ κι όχι εσύ;) όσο ανέβαινε το νερό.

«Ο Κρυφός μας εαυτός» είναι ένα πολύ καλό σύνολο περιπέτειας και ολοκληρωμένων χαρακτήρων που διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη και μέσα από κινηματογραφικούς διαλόγους και σκηνές ξεπηδούν σημαντικά μηνύματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Κίνητρα και αντικίνητρα, πράξεις και αντίποινα, λογική και ειρμός υπάρχουν σ’ ένα κείμενο που έχει δουλευτεί πολύ για να χαρακτηριστεί απλώς «περιπέτεια» και όλα δείχνουν πως ο συγγραφέας συνεχίζει να ακολουθεί τον δρόμο στον οποίο τον καλούν οι χαρακτήρες του, ο καθένας εκ των οποίων έχει μια ενδιαφέρουσα και μελετημένη προσωπικότητα, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι. Γιατί: «Ο κρυφός μας εαυτός συνυπάρχει με αυτόν που αντικρίζουν καθημερινά οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι μας και βρίσκεται κάπου ανάμεσα σ’ εμάς και τις σκιές μας, σαν αν είναι ταυτόχρονα υλικός και άυλος μαζί…είναι τρομερά επικίνδυνος. Συσσωρεύει την κακία μας. Και αλίμονό μας αν ξαφνικά πάρει τα ηνία της ύπαρξής μας…» (σελ. 278).

Βιβλίο Είμαι ο θάνατος 
Τίτλος πρωτοτύπου I am Death
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η έβδομη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών. Τις δύο εβδομάδες που του έδωσαν υποχρεωτική άδεια μετά την υπόθεση που διάβασα στο «Έναν προς έναν» ασχολήθηκε με το FBI και την περίπτωση του «Διαβολικού», οπότε τώρα επέστρεψε στο γραφείο του και στο πλάι του συνεργάτη του, Κάρλος Γκαρσία.

Ο Γκαρσία ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Παρ’ όλες τις δύσκολες στιγμές που έζησε στο «Έναν προς έναν», παραμένει στην υπηρεσία και μαζί με τον Χάντερ μπλέκουν σ’ έναν πραγματικό εφιάλτη! Ο δολοφόνος δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, κανείς δεν μπορεί να βρει τον συνεκτικό δεσμό μεταξύ των θυμάτων, δε σκοτώνει από ένστικτο ή παρόρμηση ούτε βάσει μοτίβου, είναι προσεκτικός, υπομονετικός, οργανωμένος, πολυμήχανος και ευφυής, δηλαδή ο τέλειος θηρευτής!

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του στην Πόλη των Αγγέλων κάθε 39 ώρες, αν και το έγκλημα δε θεωρείται σημαντική είδηση, παρεκτός και χαρακτηρίζεται από παράγοντες που τραβούν την προσοχή, χρήση δηλαδή υπερβολικής βίας, διάπραξη από κάποιον διάσημο ή έναν κατά συρροή δολοφόνο. Επίσης, ότι εξαφανίζονται 200-300 άνθρωποι κάθε μήνα στην περιοχή με τον αριθμό να διπλασιάζεται αν προσθέσουμε και τα ανήλικα παιδιά (απ’ αυτό το ποσοστό, μόνο το 70% ανευρίσκεται). Έχουμε φυσικά και τις σκληρές εικόνες από τους τόπους του εγκλήματος (δεν ήξερα ότι και τα δύο άντερα μαζί εκτείνονται σε μήκος 8 μέτρων ή τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν μας κρεμάνε ανάποδα για αρκετή ώρα, κάτι που σταδιακά οδηγεί στον θάνατο).

Η ταυτότητα του δολοφόνου αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα από εικόνες της καθημερινότητάς του και στοιχεία της ταυτότητάς του που βγαίνουν στο φως αναπάντεχα, χαρίζοντάς μου ανατριχίλα στην ιδέα πως τον πλησιάζουμε. Οι δολοφονίες είναι αποτρόπαιες (πανίσχυρο περιστροφικό τριβείο πάνω σε ανθρώπινο πρόσωπο, βασανιστήρια με μαστίγιο κ. ά.) και η τελική αποκάλυψη βάζει τα πράγματα στη σωστή σειρά, αφήνοντάς με άφωνο με την εσκεμμένα λανθασμένη οπτική γωνία της αφήγησης! Η ανατροπή είναι αρκετά μεγάλη και μου έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί ο πόνος σε μίσος, χωρίς αυτό φυσικά να δικαιολογεί τις δολοφονίες. Επίσης, λυπήθηκα πολύ το παιδί που απήχθη και σε τι συνθήκες ζούσε, γιατί σταδιακά έβλεπα την αθώα, ανέμελη εντεκάχρονη ζωή του να μετατρέπεται σε σκουπίδια και τον ίδιο σ’ ένα εκφοβιστικά υπάκουο «Σαμιαμίδι», βορά στις ορέξεις και τις διαθέσεις του απαγωγέα του. Ο Chris Carter στα κείμενά του δημιουργεί ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, δείχνοντάς σου πως ο καθένας μπορεί να γίνει θύμα κάποιου. Απλώς, εδώ παίζει πολύ έξυπνα με αυτήν την ιδέα.

Το «Είμαι ο Θάνατος» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Αναλφάβητος 
Τίτλος πρωτοτύπου Das geschenk
Συγγραφέας Sebastian Fitzek
Μεταφραστής Δέσποινα Κανελλοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Sebastian Fitzek, με αφορμή μια ιδιαιτερότητα την οποία κανείς απ’ όσους ξέρουν να γράφουν και να διαβάζουν δεν έχει σκεφτεί, δημιουργεί ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα αγωνίας και σασπένς, με χιλιάδες ερωτήματα που όταν απαντηθούν δίνουν τη θέση τους σε άλλα κι όλα μαζί συγκροτούν έναν σφιχτοδεμένο ιστό αλήθειας και ψεμάτων που με παρέσυρε και με συγκλόνισε. Δεν έχουμε όμως μόνο αγώνα δρόμου ενάντια στην αλήθεια και την απελευθέρωση του έφηβου κοριτσιού αλλά και πολλά περιστατικά που απαντούν ή ασχολούνται με το αέναο ερώτημα: υπάρχει Κακό μέσα μας; Ποιο ρόλο παίζει η κληρονομικότητα; Αν το αφήσουμε να μας κυριέψει, πόσο πολύ θα πονέσουμε και θα πληγώσουμε τους άλλους; Μπορούμε να το ελέγξουμε μονάχα χάρη στην ανατροφή μας; Έχει το δικαίωμα η επιστήμη να κάνει κάποιους ανθρώπους πειραματόζωα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, που ίσως και να χειροτερέψουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους; Ο συγγραφέας χαρίζει απανωτές ανατροπές και εκπλήξεις, παίζει με τις οπτικές γωνίες, χύνει άφθονο αίμα, παραθέτει τροφή για σκέψη κι όλα αυτά σε μια πλοκή που κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα, αφήνοντάς με χωρίς ανάσα να προσπαθώ να φτάσω στο τέλος αυτού του γοητευτικού και ταυτόχρονα φριχτού ταξιδιού.

Η ιστορία στα πρώτα κεφάλαια μας πηγαίνει πότε στο χτες και πότε στο σήμερα για να θέσει σωστά τις βάσεις πάνω στις οποίες θα ξεδιπλωθεί μια αφάνταστη πλοκή και στη συνέχεια αρχίζει ένα ταξίδι που κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει. Ένα 13χρονο κορίτσι, παγιδευμένο σ’ ένα αμάξι, ζητάει βοήθεια από τον Μίλαν Μπεργκ, και η κοπέλα του, Λεάντρα, δέχεται να τον βοηθήσει. Ο πατέρας του ζει πλέον σ’ ένα γηροκομείο πολυτελείας και αναβιώνει το μοιραίο βράδυ της φωτιάς που έκαψε το σπίτι του, σκότωσε τη γυναίκα του και κατέστρεψε συμπεριφορικά τον γιο του. Ο Γιάκομπ με τη γυναίκα του οργανώνουν μια απαγωγή, μόνο που τα κίνητρά τους είναι πολύ βαθύτερα και συνδέονται αναπόσπαστα με το παρελθόν του Μίλαν, από το οποίο νόμιζε ότι ξέφυγε. Ένα ετοιμόρροπο τροχόσπιτο φιλοξενεί ανείπωτο πόνο από τα μαρτύρια που υφίστανται οι επιβάτες του από ένα διεστραμμένο μυαλό. Κι όλα αυτά ενώνονται με τέτοιο τρόπο που, όταν το φως χύνεται διάπλατο πάνω στην ιστορία, τοποθετώντας τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις, με κόπο κατάφερα να κλείσω το στόμα μου από την ευρηματικότητα του συγγραφέα. Βέβαια, οι καταστάσεις ήταν τόσο ευφάνταστες που φοβόμουν πως όλα θα επιλύονταν όπως και στη «Θεραπεία», μιας και κατά καιρούς πετάγονταν λέξεις-κλειδιά που με προσανατολίζανε κατά κει, αλλά τελικά η μαγεία ενός καλού μυθιστορήματος είναι αυτό που συνάντησα εδώ: ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό του αναγνώστη, όχι για να τον κοροϊδέψει αλλά για να τον συναρπάσει και ποτέ δεν επαναλαμβάνεται ούτε καταφεύγει σε εύκολες λύσεις εντυπωσιασμού.

Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από μια «απλή», κεντρική ιδέα: τι σημαίνει να είσαι αναλφάβητος (και ακόμη πιο σπάνια αλεκτικός, δηλαδή να μην μπορείς νοητικά να διαβάσεις ποτέ λέξεις) στη σημερινή κοινωνία, όπου τα πάντα κινούνται βάσει του γραπτού λόγου; Μέσα από το μυθιστόρημα βιώνουμε τον τρόπο σκέψης και τις φοβίες ενός ανθρώπου που δεν ξέρει γραφή κι ανάγνωση, κάτι που τον αποξενώνει από στοιχειώδεις κινήσεις στη ζωή: λίστα για το σουπερμάρκετ, συμπλήρωση αιτήσεων κλπ. Ο Μίλαν συγκεκριμένα είχε μεν μάθει το αλφάβητο και μπορούσε ν’ αναγνωρίσει λέξεις και αριθμούς αλλά δεν είχε γράψει ποτέ του ορθογραφία ή έκθεση. Δεν μπορεί να διαβάσει ούτε μια πρόταση αν δεν το κάνει κάποιος άλλος για λογαριασμό του και δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί το μυστικό του, γιατί φοβάται ότι θα τον περιγελάσουν ή παρατήσουν, ακόμη και απολύσουν αν τον ανακαλύψουν σε κάποια εργασία π. χ. Πώς θα καταφέρει λοιπόν να βγάλει άκρη σε μια ιστορία μυστηρίου και αγωνίας το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει, αρκεί να μην το ξεκινήσει βράδυ, γιατί θα ξενυχτήσει.

«Ο αναλφάβητος» είναι ένα δυνατό, ανατρεπτικό θρίλερ γεμάτο αγωνία και ένταση, πρωτότυπες εξελίξεις, σημαντικές και διαχρονικές σκέψεις πάνω στην ανθρώπινη φύση και μ’ ένα μεγάλο μυστικό που θα δώσει τις πραγματικές διαστάσεις της ιστορίας με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πιστέψω τον βαθμό ευφυούς χειρισμού της πλοκής. Πώς γίνεται να ξεκινάει κανείς να γράφει εμπνευσμένος από ανθρώπους που είναι σχετικά αποκλεισμένοι κοινωνικά λόγω του αναλφαβητισμού τους και να γεμίσει αυτήν την ιδέα με διαρκείς ανατροπές και αναπάντεχα γεγονότα, με τα οποία μπλέκει το παρελθόν και το παρόν σ’ ένα μπερδεμένο κουβάρι; Ο Sebastian Fitzek με κέρδισε και πάλι!

Βιβλίο Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης
Συγγραφέας Ελευθερία Μεταξά
Κατηγορία Περιπέτεια / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ελευθερία Μεταξά επιστρέφει με άλλο ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα δράσης και αγωνίας, γεμάτο μυστικούς κώδικες, ανθρωποκυνηγητό, απαγωγές και ανομολόγητα μυστικά που διαδραματίζεται κυρίως στην Αίγινα. Ο Απόλλωνας Ροδόπουλος είναι ο απόλυτος κακός της ιστορίας κι ένας από τους καλύτερα σκιαγραφημένους παλιανθρώπους της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Είναι μια προσωπικότητα που σκιαγραφείται με τα μελανότερα χρώματα κι ενώ αρχικά φαίνεται άπληστος και με διαστρεβλωμένες αντιλήψεις περί καλού και κακού, στην πορεία αποκαλύπτονται τα πραγματικά του σχέδια και διαπίστωσα πως ο ήρωας αυτός έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα επίπεδα της ύβρεως. Ο «σύγχρονος θεός» δεν ορρωδεί προ ουδενός και σταδιακά αποκαλύπτεται πως έχει πολλά μυστικά κρυμμένα για όλους τους συμπρωταγωνιστές και ταυτόχρονα ένα καλά μελετημένο σχέδιο. Ασύνδετες αρχικά δολοφονίες αρχίζουν να ενώνονται με αιματηρούς κρίκους ενώ σποραδικά ίχνη πονοκεφαλιάζουν τον Βαρσάμη, που απελπισμένα ψάχνει να βρει μιαν άκρη για να ξετυλίξει το δυσκολότερο κουβάρι της καριέρας του. Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε η συγγραφέας τον πάμπλουτο αρχικακοποιό, μιας και αναρωτιόμουν πώς θα τιμωρηθεί ένας άνθρωπος που ουσιαστικά είναι αήττητος και ανίκητος. Έτσι, η ζωή του κινδυνεύει από κάτι εντελώς απρόσμενο και απόλυτα λογικοφανές.

Εκτός από τον Ροδόπουλο, έχουμε ένα περίεργο δίπολο «καλών» πρωταγωνιστών, τον αστυνόμο και την αρχαιολόγο. Έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας και πνευματικού επιπέδου, αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να αποτελέσουν ένα καλό ντουέτο και να συνεργαστούν υποδειγματικά για την επίλυση μιας υπόθεσης που αφορά την ίδια την οικογένεια της Τζόουνς! Το εύρος και ο πλούτος των εγκυκλοπαιδικών γνώσεων της γυναίκας κεντρίζουν το ενδιαφέρον του αστυνόμου και από την άλλη η δική του πείρα που πηγάζει από τα χρόνια που εργάζεται σε δυσεπίλυτες υποθέσεις και η πατρική του φιγούρα ενισχύουν σημαντικά τον χαρακτήρα της ανθρωπολόγου που ως νέα κοπέλα είτε θα αντιδράσει σπασμωδικά είτε θα λιγοψυχήσει πιο εύκολα.

Οι πληροφορίες που αφορούν την Εκάτη, ο τρόπος που πείθει ο Ροδόπουλος ανθρώπους να γίνουν μέλη της αίρεσής του, οι κωδικοποιημένες πληροφορίες που με προκάλεσαν να ασχοληθώ μαζί τους κατά την πορεία της ανάγνωσης, το κείμενο της ανατριχιαστικής προφητείας που σταδιακά αρχίζει να κουμπώνει πάνω σε πραγματικούς χαρακτήρες και χρονικές στιγμές της πλοκής, οι αποκαλύψεις ως προς τη σημαντικότητα του ειδωλίου και του μέρους όπου έχει κρυφτεί αυτό, ο ορφικός ύμνος προς την Εκάτη, ο διπλός ρόλος κάποιων χαρακτήρων και η κατά περιόδους καταιγιστική δράση είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά του νέου βιβλίου της Ελευθερίας Μεταξά που με ταξίδεψε για άλλη μια φορά σε πρωτόγνωρα γνωστικά μονοπάτια και μου σύστησε νέους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η εμφάνιση μάλιστα της ψυχολόγου της αστυνομίας Έλσας Γληνού που γνωρίσαμε στα «Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά» είναι ένα κλείσιμο του ματιού στον αναγνώστη κι ένα ασφαλές και οικείο περιβάλλον για να κλείσει ικανοποιητικά η συναρπαστική περιπέτεια. Τέλος, ήθελα να επισημαίνω πως η εξιστόρηση ξεκινάει δυναμικά και με έντονη αγωνία, μιας και στα πρώτα κεφάλαια γνωρίζουμε μια γυναίκα με αμνησία, αιχμάλωτη κάποιων απαγωγέων, και κάποιες σκηνές που εκτυλίσσονται με γέμισαν αμφιβολίες ως προς την πραγματική της ταυτότητα, έχουμε δηλαδή πραγματικά ένα πήδημα στα βαθιά της πλοκής κι όχι ένα χαλαρό, γλυκανάλατο ξεκίνημα, επομένως ο αναγνώστης γίνεται αμέσως κομμάτι της αφήγησης κι αρχίζει από τις πρώτες σελίδες να σκέφτεται, να παρακολουθεί, να αναρωτιέται και να διαβάζει πυρετωδώς.

«Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης» είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ, με αγωνία, σασπένς, άφθονο πραγματολογικό υλικό, ζωντανούς χαρακτήρες, εκπλήξεις και δράση που δε σταματά ποτέ. Παρασύρει και συναρπάζει, ξετυλίγεται κλιμακωτά και παραθέτει άφθονες αξέχαστες σκηνές και καλά μελετημένους, απόλυτα ρεαλιστικούς χαρακτήρες σ’ ένα βιβλίο με σασπένς και αλλεπάλληλες ανατροπές.