Βιβλίο Σκοτεινές υποθέσεις
Επιμέλεια Αντώνης Γκόλτσος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο ανατριχιαστικό, ματωμένο και ασφυκτικό «Ε94» της Νίνας Κουλετάκη, η Μαρσέλλα από τους Αγίους Σαράντα αφηγείται στην Αστυνομία τη ζωή της, το πώς δραπέτευσε από την Αλβανία στην Κέρκυρα για μια καλύτερη ζωή αλλά κατέληξε πόρνη, το πώς γνώρισε έναν άνθρωπο που της άλλαξε για πάντα τη ζωή και πώς οδηγήθηκαν όλα στο φριχτό, αιματηρό τέλος. Πρωτοπρόσωπη αφήγηση και καλπάζων ρυθμός έφτιαξαν μια θηλιά αγωνίας, με τη δράση να κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα, την πρωταγωνίστρια να αφηγείται κοφτά, ταραγμένα, απελπισμένα τα όσα συνέβησαν και μαζί της ήταν σα να βίωνα κι εγώ τα δεινά της. Ελπίδες που διαψεύστηκαν, εκδίκηση, προδοσία για μια δόση ηρωίνης, η οδός Ευριπίδου με τις μυρωδιές της και η Ευρωπαϊκή Οδός 94 που εκείνο το βράδυ έτρεχε να κρυφτεί από τη ματωμένη βροχή και το αποτρόπαιο θέαμα που σύντομα θα τη σκέπαζε είναι τα συστατικά ενός καλογραμμένου, ανατρεπτικού και ασφυκτικού διηγήματος.

Στον «Κόκκινο Λύκο» του Κώστα Μουζουράκη, ένας μηχανικός φτάνει σε ένα ελληνικό χωριό, κοντά στο οποίο γίνονται γεωτρήσεις πετρελαίου διαταράσσοντας την οικολογική ισορροπία του τόπου και την ησυχία των κατοίκων. Φυσικά δεν είναι ευπρόσδεκτος όμως φέρνει σε πέρας τη δουλειά για την οποία προήλθε. Μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων-κλειδιά, στο διήγημα ξεδιπλώνεται το παρελθόν του μέρους, που στοιχειώθηκε από τον «Κόκκινο Λύκο», έναν μοναχικό πολεμιστή που έκανε μεγάλη ζημιά σε αντίστοιχα κλιμάκια ερευνών πριν από τον πόλεμο. Τα ανδραγαθήματά του καταγράφονται με ζωντάνια και ταυτόχρονα θανάσιμες συνέπειες για όσους επιτέθηκαν στο περιβάλλον του. Η υπέροχη και τόσο αγαπημένη γραφή του Κώστα Μουζουράκη ζωντανεύει παραστατικά τις εγκαταστάσεις γεωτρήσεων και μου χάρισε μια συγκλονιστική ανατροπή, ανεβάζοντας την πλοκή σε άλλα ύψη! Χαρακτήρες απαραίτητοι ως σύνδεσμοι ανάμεσα στο χτες και το σήμερα, ανεξήγητες συναισθηματικές αντιδράσεις, ένας μυστηριώδης πρωταγωνιστής και ένα εκρηκτικό φινάλε που βάζει τα κομμάτια του παζλ στη σωστή τους θέση είναι τα γνωρίσματα ενός διηγήματος που σφύζει από ζωντάνια και ξεχωρίζει με τις αποκαλύψεις του.

«Ο παππούς με τον άσπρο σκύλο» του Φίλιππου Φιλίππου, είναι κι αυτό από τα αγαπημένα μου. Στην αρχή πίστεψα πως είχα να κάνω με τη δομή ενός κλασικού whodunit, με τους υπόπτους να εμφανίζονται διαδοχικά και να παίζει ο καθένας τους τον δικό του ρόλο, όλοι μέλη μιας οικογένειας, με τον αφηγητή Στάθη, δημοσιογράφο στο επάγγελμα, να αναρωτιέται ποιος κρύβεται πίσω από μια σειρά απαγωγών, ληστειών και θανάτων σε αυτό το περιβάλλον όμως στο τέλος έμεινα με ορθάνοιχτο στόμα για την τελική αποκάλυψη και κυρίως για το πόσο έξυπνα παίζει ο συγγραφέας με τον αναγνώστη με υπονοούμενα! Ο Στάθης λοιπόν γνωρίζει την Πετρούλα μετά από μια διαδήλωση του Πολυτεχνείου. Το κορίτσι έχει σχέση με τον Σάββα ενώ η μητέρα της, Αμαλία, είναι αρραβωνιασμένη με τον Τρύφωνα, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της. Μέλος της οικογένειας είναι και ο παππούς που ζει με τον σκύλο του, τον Κρέοντα. Διάφορα γεγονότα αρχίζουν να εξελίσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα από την ημέρα της γνωριμίας του Στάθη με την Πετρούλα, ακονίζοντας το ένστικτο του πρώτου και προετοιμάζοντάς τον για κάτι κακό. Κινηματογραφικές εναλλαγές σκηνών, στακάτοι διάλογοι, σταδιακή παράθεση της ιστορίας κι όχι μονοδιάστατη από την αρχή αφήγηση, ένιωσα πως ήμουν κι εγώ μέλος αυτής της μυστηριώδους οικογένειας κι αναρωτιόμουν μαζί με τον αφηγητή τι κακό θα συμβεί και ποιος κρύβεται από πίσω. Ένταση, εκπλήξεις και αγωνία δε με άφησαν λεπτό σε ησυχία.

Στο «Τελευταία έξοδος… Στρώμη» του Γρηγόρη Αζαριάδη, «ένας τύπος που λήστεψε την ίδια του τη συμμορία, μια γκόμενα που σούφρωσε τα φράγκα μιας κλίκας εμπόρων ναρκωτικών κι ένα μέλος επαναστατικής ομάδας» βρίσκονται στο απομονωμένο χωριό της Στρώμης μια χειμωνιάτικη μέρα, κυνηγημένοι οι δύο πρώτοι από τους εχθρούς τους που επιτέλους ανακάλυψαν τα ίχνη τους. Τι θα συμβεί λοιπόν; Θα γλυτώσουν και αυτήν τη φορά ή θα σταθούν να τους αντιμετωπίσουν; Και με τι συνέπειες; Το κείμενο είναι γραμμένο με προτάσεις μικρές και κοφτές, σα σενάριο που βασίζεται στην εικόνα, περιέχει τις γνωστές, ιδιαίτερες και ρηξικέλευθες παρομοιώσεις του συγγραφέα («Ο δρόμος στριφογυρίζει σαν φίδι που ανακλαδίζεται νωχελικά τις πρώτες στιγμές ενός καθυστερημένου πρωινού ξυπνήματος», σελ. 11), άφθονα όπλα ενώ μια μεγαλειώδης σκηνή γκανγκστερικού φινάλε οδηγεί σε μια φρενήρη ανάγνωση. Ο περιορισμένος χώρος της έκτασης ενός διηγήματος ήρθε σε σύγκρουση με τη φαντασία του συγγραφέα, που φάνηκε πως ήθελε να συστήσει λίγο περισσότερο κάποια πρόσωπα στον αναγνώστη. Από την άλλη, η έλλειψη κύριων ονομάτων και οι επιθετικοί προσδιορισμοί που τα αντικαθιστούσαν, σε συνδυασμό με τα συνεχή πισωγυρίσματα στο παρελθόν και το παρόν και μάλιστα σε διαφορετικές χρονικές αφετηρίες, με μπέρδεψαν αρκετά ώστε να ξεκινήσω το διήγημα από την αρχή τουλάχιστον δύο φορές. Θεωρώ έξυπνη ιδέα το να εκφράζουν σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση τις σκέψεις τους οι τρεις ήρωες την ώρα της αιματηρής συμπλοκής, που βρίθει οπλικών περιγραφών και της μάχης εν συνόλω, γεμίζοντας έτσι με κάτι διαφορετικό τις τελευταίες σελίδες που ίσως, αν περιέγραφαν μόνο το τελικό ξεκαθάρισμα, να ήταν πιο αδύναμες από το υπόλοιπο κείμενο. Οι σκέψεις αυτές όμως που μου γνώρισαν σημαντικά κομμάτια της ψυχοσύνθεσης των ηρώων και κάποιων παρελθοντικών γεγονότων μου έδωσαν ένα αντιφατικό κρεσέντο, μιας και γνώριζα ανθρώπους που ίσως τελικά αποχαιρετούσα μετά την έκβαση της μάχης.

«Οι έρωτες είναι χαμένα βήματα», γράφει ο Σέργιος Γκάκας. Με αυτό το ρομαντικό στιχάκι από φλαμένκο ξεδιπλώνεται άλλο ένα επεισόδιο από τη ζωή του Συμεών Πιερτζοβάνη, που πρωταγωνιστεί στα βιβλία του συγγραφέα «Κάσκο» και «Στάχτες», αυτήν τη φορά με μια φυγά που βρίσκεται αναπάντεχα στη ζωή του κι η ιστορία της δεν είναι η αληθινή. Με ιδιόρρυθμη αφήγηση, αναφορές σε Ρέημοντ Τσάντλερ και άλλα είδη λογοτεχνίας, καθώς και ταινίες, το διήγημα ξεκινάει αλλιώς για να καταλήξει αλλιώς. Δυνατό, ρεαλιστικό, ανατρεπτικό, με την κεντρική ιδέα να ξεδιπλώνεται μέσα από τις αναμνήσεις του πρωταγωνιστή και πάντα τη μοιραία γυναίκα να κινεί τα νήματα.

«Η επιστροφή ή Το τέρας στο πατάρι» του Αντώνη Γκόλτσου, ήταν μια έκπληξη για μένα, μιας και ο συγκεκριμένος συγγραφέας κάνει κυριολεκτικά ένα άλμα στο μέλλον και περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που ζει στην Αίγινα του 2030, με ένα τυραννικό καθεστώς πάνω από τη χώρα. Δομές, αξίες και συστήματα που μου θύμισαν τον «Κύκλο» του Dave Eggers και μια Αθήνα εντελώς αλλαγμένη (κυλιόμενα πεζοδρόμια, κάμερες παρακολούθησης, ειδικά σκάφη που ελαχιστοποιούν το θαλάσσιο ταξίδι κ. π. ά.). Παρ’ όλ’ αυτά δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την εξέλιξη της πλοκής, μιας και είχε πολλές ορολογίες και ιστορικά γεγονότα γύρω από τη φωτογραφία και τις τεχνικές της, αν και η «επανάσταση» που σχεδίαζε κάποιος εναντίον του συστήματος μέσω της απαγορευμένης αναλογικής φωτογραφίας (το σύστημα επιτρέπει μόνο την ψηφιακή) ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Επίσης το κείμενο ξεδιπλώθηκε με ελάχιστες περιγραφικές σκηνές και έμφαση κυρίως στην εσωτερικότητα του πρωταγωνιστή, που βιώνει ένα λυτρωτικό τέλος. Το διήγημα αυτό είναι μια καλή απόπειρα του συγγραφέα για κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Τέλος, στο διήγημά της «Βουίζει η ψυχή μου» η Έλενα Χουσνή με καθήλωσε από τις πρώτες σχεδόν λέξεις: «Από τα σκουπίδια ενός κόσμου, καταλαβαίνεις πώς είναι ο κόσμος» και «Όλα τα συναισθήματα έχουν ήχους. Η ομορφιά γελά κελαρυστά, η ασχήμια φωνάζει, η στενοχώρια βουίζει -και η χαρά βουίζει. Η οργή στενάζει, ο θυμός κροταλίζει, η απορία σφυρίζει» (σελ. 444). Είναι η ιστορία δύο αστέγων που έχουν μάθει να κάνουν τα πάντα μαζί, ώσπου ένα βράδυ δέχονται επίθεση και ο ένας χάνει τη ζωή του. Πώς θα είναι η ζωή για τον άλλον; Πώς προχωράς, ήδη απορριγμένος, σε κάτι ήδη εγκαταλειμμένο, όπως η ζωή σου όντας άστεγος; «Έχουν φτιάξει δεκάδες ιστορίες μαζί αλλά δεν έχουν μοιραστεί καμιά δική τους» (σελ. 461). Και τώρα; Με ένα ιδιαίτερο λεξιλόγιο κι ένα στυλ γραφής γεμάτο παρομοιώσεις και μεταφορές, η κυρία Χουσνή με ξενάγησε σ’ έναν κόσμο που δεν πλησιάζει κανείς πέρα του ενός μέτρου και μόνο σε γιορτές και αργίες («ευκαιριακή ευγένεια» το χαρακτηρίζει). Κάθε της λέξη κι ένα χαστούκι στην υποκρισία όλων μας, ένα χάδι στην εκτεθειμένη σάρκα των ανθρώπων που κοιμούνται έξω όσο εμείς χωνόμαστε όλο και πιο μέσα. Κι ο επιζών άστεγος γίνεται σκιά των ανθρώπων που τους επιτέθηκαν («Είναι σκιές. Σκιές που γκρεμίζουν. Τους ήδη γκρεμισμένους», σελ. 482). Θα εκδικηθεί; Αυτός είναι ο στόχος του; Θα τα καταφέρει; Θα έρθει σε αντιπαράθεση με το άδικο ή θα κρυφτεί ξανά στα σκοτεινά υπόγεια που τον φιλοξενούνε κάθε βράδυ; Μια υπέροχη αντιπαράθεση αδικίας, με καταπληκτικό λεξιλόγιο και όμορφη, ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Οι «Σκοτεινές υποθέσεις» είναι μια προσεγμένη ανθολογία διηγημάτων που ταξιδεύουν τον αναγνώστη από την Αθήνα στον Αλμυρό κι από τους Αγίους Σαράντα στα Πατήσια, από το σήμερα στο μέλλον, από την ανήσυχη ζωή ενός φυγά σε ένα σατανικό σχέδιο εκδίκησης κι από την άστεγη ζωή σε μια άλλη, καλά τακτοποιημένη, γεμάτη όμως αμφιβολίες κι ερωτηματικά. Ποικίλα στυλ γραφής, ιδιαίτερη θεματολογία, απόπειρες επιστημονικής φαντασίας και κινηματογραφικού σεναρίου, χαρακτήρες καθημερινοί αλλά και πρωτότυποι, ρεαλιστική αφήγηση και καλολογικά στοιχεία, αυτά και άλλα πολλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα θα βρει κάποιος σε αυτήν την ξεχωριστή εκδοτική πρόταση αστυνομικής λογοτεχνίας.

Βιβλίο Η αφιέρωση
Συγγραφέας Αντώνης Γκόλτσος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γρήγορη, κινηματογραφική γραφή, με τον μέλλοντα χρόνο να κυριαρχεί στην αφήγηση, δίνοντας ένταση και προκαλώντας ιδρώτα και έξαψη στον αναγνώστη όσο προχωράει στην ανάγνωση του βιβλίου. Αυτή η ιδέα μου άρεσε πολύ, γιατί ζωήρεψε πολύ την εξέλιξη της ιστορίας και της έδωσε τέτοιο νεύρο και ένταση που ένας απλός ενεστώτας ή αόριστος δε θα τα κατάφερνε. Κοφτές, μεστές φράσεις, χωρίς στολίδια και φιοριτούρες, σκηνές βγαλμένες λες από σενάριο αλλά ταυτόχρονα και γεμάτες λογοτεχνικότητα. Ο κύριος Γκόλτσος είναι σε θέση να μεταλαμπαδεύσει την πολύχρονη εμπειρία του στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας σε ένα απαιτητικό, στακάτο και πρωτότυπο κείμενο, που με κέρδισε σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Οι χαρακτήρες ήταν όλοι διαλεγμένοι πολύ προσεκτικά. Ο Άλκης είναι συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, οπότε τις σκέψεις του και τις απόψεις του και τον αγώνα του να αποκαλύψει την αλήθεια την αποδίδουν οι γύρω του στις φαντασιοκοπίες του ενώ το πείσμα του και η φαντασία του πηγάζουν ακριβώς από αυτήν την πείρα, ο θείος Αλέξανδρος με τον μυστηριώδη φίλο του, πρώην ιατροδικαστή, που είχε λάβει μέρος στις υποθέσεις των γονιών του Άλκη, είναι δύο άνθρωποι που ντύνονται με την απαραίτητη αχλή, φωτίζονται και αργοσβήνουν σταδιακά. Η σύντροφος του Αλκιβιάδη, χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο ως χαρακτήρας, κέρδισε την καρδιά μου ειδικά μετά την ανατροπή στη ζωή της. Στάθηκε στο πλάι του ανθρώπου της από την αρχή ως το τέλος. Το άλλο δίπολο Μάγιας-Μαίρης ήταν εξίσου συναρπαστικό και αδρά σκιαγραφημένο, απόλυτα ρεαλιστικό και ανατριχιαστικά αληθοφανές! Ο παράλυτος Ίκαρος, η γκαρσόνα Ζουλού, που λατρεύει να αποκαλεί τον Άλκη «Όστερ» (εκ του συγγραφέα Paul Auster) και ο δημοσιογράφος Μέγας είναι μερικές ακόμη ψηφίδες από αυτό το δυνατό παζλ.

Η λύση του μυστηρίου ήταν απόλυτα ρεαλιστική, αν και στηρίχτηκε σε μια απίθανη σύμπτωση, σε κάτι που συμβαίνει μια στις χίλιες, η δύναμη της γραφής όμως, η εκπληκτική αφήγηση, οι απανωτές ανατροπές και γενικότερα όλο το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξυφάνθηκε το story με έπεισαν. Ο Άλκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα απροσδόκητο, τρομακτικό γεγονός που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Είναι έτοιμος να δεχτεί την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή; Ποιος είναι ο μυστηριώδης Ίκαρος και τι ρόλο παίζει στη ζωή των δύο γυναικών; Πόσα πράγματα γνωρίζει ο θείος Αλέξανδρος και αν κρύβει το παρελθόν γιατί το κάνει; Τι τον συνδέει με τον ιατροδικαστή, που είναι ωσεί παρών στις συζητήσεις με τον ανιψιό του; Ποιους πραγματικά ενοχλεί ο Αλκιβιάδης με τις έρευνές του και γιατί; Ήταν πραγματικά ένοχος ο κατά συρροή δολοφόνος των γυναικών και αν όχι πόσο υπολογίσιμο πιόνι ήταν σε αυτήν την ιστορία; Έχουν παίξει ρόλο οι συνταγματάρχες και η Δικτατορία στις απαρχές της ιστορίας αυτής; Τελικά ο Πύρρος Πικρός αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε;

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα ζητούν απάντηση σε ένα σφιχτοδεμένο, φρέσκο, ανατρεπτικό, καλογραμμένο, έξυπνο και ευρηματικό θρίλερ που με ξενύχτησε και το απόλαυσα!

Βιβλίο Οδηγός φόνων
Συγγραφέας Αντώνης Γκόλτσος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σπουδή στο noir είναι το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Αντώνη Γκόλτσου, μιας και είναι γραμμένο μ’ ένα άκρως προσωπικό ύφος και στυλ, περιστοιχίζεται από τις σκιές και τις γνώμες συγγραφέων όπως η Patricia Highsmith, ο Raymond Chandler, η P. D. James κ. ά., σεργιανάει στους δρόμους και τις ερημιές του Μετς κυρίως μα και του υπόλοιπου κέντρου και απόκεντρου της Αθήνας μα πάνω απ’ όλα ξετυλίγει μια δύσκολη υπόθεση μ’ έναν ρευστό και αεράτο τρόπο που δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, στις καταστάσεις, σε νοήματα όπως η απονομή δικαιοσύνης, η νέμεσις, η ύβρις.

Η προσωπικότητα του Αλκιβιάδη Πικρού καταγράφεται όπως ακριβώς και στην «Αφιέρωση», με τα ψυχολογικά και συναισθηματικά του προβλήματα, τη μοναξιά και την κατάθλιψη, την αρνούμενη να μπει σε φόρμες κανονικότητας θαλερή ζωή του, «..καπνίζοντας άφιλτρες φυτείες και πίνοντας θάλασσες καφέ» (σελ. 10), ενώ θεωρείται «πορειομανής και αγοραφοβικός», «φυγάνθρωπος», «κοινωνικά ασυγχώρητος δυσλεξικός». Αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα μπλέκει σ’ ένα γαϊτανάκι εκπλήξεων και ανατροπών και αγωνίζεται να βγάλει άκρη σε μια υπόθεση που σελίδα τη σελίδα όλο και δυσχεραίνει. Έχει ν’ αντιμετωπίσει τη γοητεία της Ζουλού, τον ρόλο της Άννας στη ζωή του, τις πιέσεις της Αστυνομίας, το στρες του Σφυρή και των νέων και παλιών συναδέλφων του, να μπει στη θέση του δολοφόνου που σκοτώνει σχεδόν πάντα με το ίδιο μοτίβο. Πρόκειται για την πολύπλοκη και σύνθετη εξέλιξη μιας ως τότε απλής ζωής, οπότε ο Πικρός σίγουρα, αν μπορούσε, θα κρυβόταν όσο πιο βαθιά στη γη μπορούσε αντί να κλείνεται μέσα για να γράψει, να στύβει το μυαλό του να δει πώς μπορεί μέσα από το μυθιστόρημά του να παγιδέψει τον δολοφόνο, να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις στη ΓΑΔΑ κλπ.

Αυτό που αρχικά με απομάκρυνε ήταν η επιμονή του συγγραφέα στις καταστάσεις που βίωσε ο ήρωας στην «Αφιέρωση», των οποίων τις συνέπειες βιώνει τώρα από συναισθηματικής και ψυχολογικής άποψης. Ξανά και ξανά δίνονταν σημεία-κλειδιά του προηγούμενου βιβλίου, χωρίς όμως να αποκαλύπτεται η λύση εκείνης της υπόθεσης ή άλλα περιστατικά που πρέπει να μείνουν κρυμμένα για όποιον δε διάβασε την αρχή των περιπετειών του Αλκιβιάδη Πικρού κι έτσι αυτή η ασάφεια με κούρασε και μου γέννησε την επιθυμία να σταματήσω για να διαβάσω ξανά την «Αφιέρωση». Σύντομα όμως έρχεται η εντολή συγγραφής κι έτσι βουτάμε αμέσως στα νέα βαθιά νερά!

Ο κύριος Αντώνης Γκόλτσος πειραματίστηκε υφολογικά και κατ’ εμέ πέτυχε μια μικρή νίκη έναντι του εαυτού του, μιας και η αφήγηση και οι σκηνές που περιγράφονται είναι από την αρχή ως το τέλος γεμάτες εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Μικρές κοφτές φράσεις, επεξηγηματικές δευτερεύουσες προτάσεις και πλούσιες παραθέσεις που ανακόπτουν από τη φόρα της πλοκής όμως δίνουν εναργέστερη εικόνα του αφηγητή, υποδόριο χιούμορ (απολαύστε στις σελίδες 14-15 τον τρόπο με τον οποίο «γειώνει» ο Αλκιβιάδης Πικρός τις συμβουλές αποφυγής της κατάθλιψης, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτήν), εξαιρετικός χειρισμός των χρόνων αφήγησης, πολλές φορές ανακατεύοντας μέλλοντα και ενεστώτα, αόριστο και μέλλοντα, στην ίδια πρόταση, ακόμη και εναλλαγές τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Αναπάντεχοι επιθετικοί προσδιορισμοί και ξαφνικά επιρρήματα δίνουν μια εξαιρετική σφριγηλότητα στην εξιστόρηση και μια νέα πνοή στη γραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.

Οι δολοφονίες ολοένα και αυξάνονται, μαζί με τις αμφιβολίες και τις υπόπτους. Σε ελάχιστα σημεία παρατίθενται αποσπάσματα του βιβλίου που γράφει καθ’ υπόδειξιν ο Πικρός, παραλληλίζοντας έτσι την πραγματικότητα του Πικρού με αυτήν του «χάρτινου» αστυνόμου Μαύρου που προσπαθεί να ξεμπλέξει την υπόθεση. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, διαφορετικές οπτικές γωνίες, ένας επιτυχημένος εγκιβωτισμός, που μου θύμισε αμυδρά την τεχνική που συνάντησα στο «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, είναι κάποια ξέφτια από ένα κουβάρι που δείχνει δυσεπίλυτο. Η πλοκή μπλέκει αρμονικά τη φαντασία με τη (λογοτεχνική) πραγματικότητα και δημιουργεί συνέχεια νέα ερωτηματικά, στα οποία απαντά χωρίς υπερβολή, βιασύνες και ακρότητες. Μάλιστα, ακριβώς λόγω της άρτια δομημένης ατμόσφαιρας και των υποδειγματικών χαρακτήρων, σύντομα βρέθηκα περισσότερο να παρακολουθώ τις εξελίξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών και λιγότερο να κρατάω σημειώσεις ώστε να βρω τον κατά συρροή δολοφόνο. Εν κατακλείδι, διαπίστωσα πως το μυθιστόρημα ξεφεύγει κατά πολύ από τη ραχοκοκαλιά ενός κλασικού whodunit και ακολουθεί δικούς του κανόνες και πορεία εξέλιξης.

Ο «Οδηγός φόνων» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που θέλει κάποια μικρή συγκέντρωση κατά την ανάγνωση λόγω των αδρά δοσμένων σκηνών και της ελαστικότητας στη ροή, αλλά διεκπεραίωσε μια καινοτόμα κεντρική ιδέα πολύ καλά και μ’ έφερε σ’ επαφή με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης ενός δολοφόνου. Γρήγορη, κινηματογραφική δράση, πρωτοποριακή και εντελώς προσωπική λογοτεχνική γραφή, ιδιαίτερες ατραποί επίλυσης του μυστηρίου και σωστός χειρισμός της κεντρικής ιδέας που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα είναι ελάχιστα από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νέου μυθιστορήματος του κυρίου Γκόλτσου.