Βιβλίο Τι απομένει 
Τίτλος πρωτοτύπου What remains
Συγγραφέας Tim Weaver
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η έκτη περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον επιτυχημένο ερευνητή αγνοούμενων προσώπων Ντέιβιντ Ρέικερ με ταξίδεψε και πάλι μέσα από δαιδαλώδεις διαδρόμους και σκοτεινά μονοπάτια σε μια υπόθεση που μου έσφιξε το στομάχι. Μια γυναίκα και κυρίως δύο οκτάχρονα παιδιά δολοφονήθηκαν. Γιατί; Ποιος το έκανε; Τι ήξεραν; Από ποιους κινδύνευαν; Η ιστορία εκτυλίσσεται σχετικά αργά και με κάπως εκτεταμένες περιγραφές, μ’ έναν τρόπο δηλαδή τόσο οικείο πλέον και ταυτόχρονα τόσο παραστατικό και ρεαλιστικό που χαρίζει κινηματογραφικές σκηνές και αληθοφάνεια. Το ένα στοιχείο φέρνει το επόμενο αλλά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ασύνδετοι φαινομενικά κρίκοι μιας αλυσίδας που θα δυσκολέψει τον Ρέικερ να βρει την άκρη της. Κι εκεί που κάτι ανακαλύπτει, διαπιστώνει πως η υπόθεση έχει περισσότερο «ζουμί» απ’ αυτό που φαίνεται αρχικά, προχωρώντας έτσι όλο και βαθύτερα στη ζωή κάποιου που θέλει να εξαφανίσει τα ίχνη του σκορπώντας πτώματα. Ψήγματα μιας μεγάλης αλήθειας έρχονται στο φως τμηματικά, απλώς για να εντείνουν το ερώτημα: «γιατί και τα παιδιά;» ενώ ταυτόχρονα η προσωπικότητα του Κολμ Χίλι καταρρέει ολοένα και περισσότερο.

Ο Χίλι και ο Ρέικερ ξαναβρέθηκαν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα κι ο δεύτερος διαπιστώνει πως ο πρώτος βρίσκεται σε άθλιο οικονομικό και όχι μόνο χάλι. Τον βοηθάει, τον βάζει κάπου να μείνει, ψάχνουν μαζί για δουλειά. Η οικογένειά του τον έχει ξεγράψει, η αστυνομική του καριέρα είναι πια παρελθόν και μένει σ’ ένα άσυλο αστέγων. Πριν όμως ήταν έξυπνος, διαυγής, πετυχημένος, συγκροτημένος, με σημαντικό αριθμό υποθέσεων να έχουν διαλευκανθεί. Μάλιστα, οι πρώτες του έρευνες στην επίμαχη υπόθεση ήταν συγκροτημένες και μεθοδικές, οι καταθέσεις εξαντλητικές αλλά με επιδέξιο τρόπο. Η δολοφονία της κόρης του και στη συνέχεια η συγκεκριμένη υπόθεση που τον ταλανίζει ήταν η αρχή του τέλους του. Δεν ξέρει κανείς για την τωρινή κατάστασή του, ούτε τα παιδιά του ούτε οι πρώην συνάδελφοί του. Με τον Ρέικερ όμως είναι αλλιώς: «…δεν ήμασταν φίλοι ακριβώς -ίσως να μην ήμασταν ποτέ κάτι τέτοιο, όμως υπήρχε ανάμεσά μας ένας δεσμός. Ήξερε ότι τον καταλάβαινα…και δε θα τον έκρινα ποτέ». Έχουν τους δικούς τους δαίμονες που τους τυραννάνε χρόνια, έχουν αντιμετωπίσει το ίδιο ανθρώπινο σκοτάδι κι έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Ρέικερ ξεκινάει τις έρευνες. Δυστυχώς, η στάση και η συμπεριφορά του Χίλι ξεπερνάει τα όρια και του δημιουργεί συνεχώς εμπόδια, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν και να χωριστούν. Έξι μήνες μετά, η πρώην σύζυγος του Χίλι δηλώνει την εξαφάνισή του.

Για άλλη μια φορά ο συγγραφέας έχει κεντήσει πάνω στους χαρακτήρες του και στις ζωές τους, ενώνοντας αποσπάσματα ή και ολόκληρα γεγονότα από αυτές σε προηγούμενα βιβλία και δημιουργώντας αληθινές και ρεαλιστικές προσωπικότητες. Θα γνωρίσουμε και πάλι τη σύζυγο του Κολμ, Τζέμα, και τους γιους τους, Κίραν, που δουλεύει σε ασφαλιστική εταιρεία και Λίαμ, φοιτητή Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Από τη στιγμή που δεν είχαν συχνές ή ακόμη και τυπικές επαφές, γιατί η Τζέμα ανέφερε τώρα την εξαφάνιση του πρώην συζύγου της; Με αφορμή αυτήν την ιστορία λοιπόν παρακολουθούμε τη σταδιακή διάλυση του γάμου των Χίλι, πώς η οικογένειά του σήμαινε τα πάντα για κείνον και πώς η εφηβεία των παιδιών του άλλαξε τη συμπεριφορά τους απέναντί του. Από κει που τον χρειάζονταν και δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς εκείνον, όταν μεγάλωσαν είχαν δική τους γνώμη, αντιμιλούσαν, έκαναν τη δική τους ζωή κι αυτό του στοίχισε, γιατί ήθελε να ανήκει κάπου κι αυτή η αλλαγή τον έκανε πιο μοναχικό και απόμακρο. Πάνω κει ήρθε και η υπόθεση που τον στοίχειωσε. Επομένως, πού βρίσκεται τώρα και γιατί άφησε τα πάντα πίσω του;

Από την άλλη, το θύμα, η Γκέιλ Κλαρκ ήταν χήρα, είχε απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά ήδη εννιά χρόνια, φοβόταν να βγαίνει και να αποκτήσει κοινωνικό κύκλο, σπούδαζε εξ αποστάσεως, είχε ελάχιστες φίλες και κανένα συγγενή. Ο σύζυγός της, Κέβιν Σιμς, σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν καιρό αλλά ήταν ένα κάθαρμα. Η μητέρα και τα κορίτσια της μαχαιρώθηκαν αθόρυβα, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, άρα ήξεραν τον δολοφόνο τους. Κι όσο προχωράει και βαθαίνει η ιστορία, τόσο μεγάλη ανατριχίλα προκαλεί η αφήγηση των τελευταίων ημερών τους μέσα από τα μάτια του άντρα που κρατούσε συντροφιά στην Γκέιλ. Λάτρευε την αίσθηση ότι ανήκε κάπου, ξαφνιάστηκε από το πόσο γρήγορα τα παιδιά τον αποδέχτηκαν ως μέλος της οικογένειας, ήταν χαρούμενος, ώσπου μια μυστηριώδης φωνή από το τηλέφωνο τον γεμίζει τρόμο: «Όλα όσα αγαπάς, θα πρέπει να τα χάσεις»! Ποιος είναι και γιατί εξαφανίστηκε μετά την επίθεση;

Πάντως, μου έκανε εντύπωση που ο Ρέικερ άρχισε μια διακριτική ρομαντική σχέση με την αρχιεπιθεωρήτρια Μέλανι Κρόου, η οποία, μετά την ιστορία με την εξαφάνιση του πατέρα της στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, πλέον εμπιστεύεται απόλυτα τον ερευνητή. Είναι έξυπνη και ευάλωτη, με αντιφάσεις και ηγείται μιας Ομάδας Διερεύνησης Ανθρωποκτονιών που αποτελείται κατά 99% από άντρες κι όλοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Περνάνε καλά μαζί και κάνουν καλή παρέα, σύντομα όμως τα ίδια τα γεγονότα θα δείξουν πόσο επικίνδυνη είναι μια τέτοια προσωπική επαφή, με αποτέλεσμα να ανατραπούν οι ισορροπίες τους. Κάποτε, η Κρόου είχε εγγυηθεί προσωπικά για τον Χίλι και είχε υποστηρίξει την επανένταξή του στη Μητροπολιτική Αστυνομία, κάτι που είδαμε στον «Αφανιστή». Είχε διακρίνει το ένστικτο ενός προικισμένου ερευνητή, την ταπεινότητα ενός ανθρώπου που είχε καταστραφεί και τότε ο Χίλι τα είχε τινάξει όλα στον αέρα, μολύνοντας ένα από τα σημαντικότερα ανθρωποκυνηγητά της Αστυνομίας και κυρίως τους αστυνομικούς που ήταν σε αυτήν την έρευνα. Παρ’ όλ’ αυτά, η Κρόου εξακολουθεί να διαβλέπει κάτι στον Χίλι, κάτι που αξίζει να σωθεί, μόνο που σύντομα θα βρεθεί σε πραγματικά δύσκολη θέση.

Ταυτόχρονα, η σχέση του Ρέικερ με την κόρη του, Άναμπελ, γίνεται όλο και καλύτερη: «Είχαμε εγκλωβιστεί κάπου στο ενδιάμεσο των αναμνήσεων της θετής της οικογένειας και της πραγματικότητας του ποιος ήμουν για κείνη τώρα» (σελ. 97). Η επαφή τους είναι εύθραυστη και προσεκτική αλλά σταδιακά χτίζεται εμπιστοσύνη και αγάπη μεταξύ τους. Η γνωριμία τους ήταν σοκαριστική και για τους δύο, μιας και η Άναμπελ μεγάλωσε με θετούς γονείς και μια αδελφή, τη Λιβ, την οποία λατρεύει., Όλο αυτό δημιουργεί φόβο και τύψεις στον Ρέικερ που προσπαθεί να μη χάσει τη δουλειά του: «… είχα αρχίσει να φοβάμαι…ότι το να γνωρίσω την Άναμπελ ίσως να με ανάγκαζε να εγκαταλείψω την έρευνά μου για τους αγνοούμενους. Ο δεσμός που με ένωνε με τους ανθρώπους που είχαν χαθεί και με τις οικογένειές τους ήταν η σταθερά μου, ένας χάρτης που με είχε οδηγήσει μέσα από τις σκιές…να βγω στην άλλη πλευρά» (σελ. 97). Θα καταφέρει λοιπόν να διατηρήσει και τους δύο αυτούς αντίθετους κόσμους στη ζωή του;

«Τι απομένει» λοιπόν μετά από μιαν άδικη αιματοχυσία που έχει καταστρέψει μια ανθρώπινη ύπαρξη; Ποιος είναι αυτός που έβγαλε από τη μέση μια γυναίκα και δυο αθώα παιδιά και πόσο αποφασισμένος είναι να παραμείνει στο σκοτάδι; Τι θα απογίνει ο Χίλι όταν διαπιστώνει πως η υπόθεση που τον έχει στοιχειώσει εξακολουθεί να μην προχωράει ενώ ταυτόχρονα χάνει κάθε ελπίδα και για επανασύνδεση με την οικογένειά του; Θα πάρει τον νόμο στα χέρια του αν βρει την άκρη κι αν όχι γιατί; «…δεν υπάρχει κανένας θρίαμβος στη βία, καμία ικανοποίηση στον θάνατο» (σελ. 342), τονίζει ο συγγραφέας και ξεδιπλώνει μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συγκινητική, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με μια σειρά μυστηριωδών εξαφανίσεων και δολοφονιών που διαστρεβλώνουν την πραγματική εικόνα ως το λυτρωτικό τέλος.

Βιβλίο Η καρέκλα του ελέους 
Τίτλος πρωτοτύπου The mercy chair
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι από τα πιο σκοτεινά της σειράς με ήρωες τον Ουάσιγκτον Πόου και την Τίλι Μπράντσο, σε σημείο που πολλές φορές σταματούσα την ανάγνωση είτε λόγω των αιματηρών εικόνων που περιγράφονταν είτε λόγω του ψυχολογικού βάρους που προέκυπτε ως συνέπεια των εξελίξεων. Σκοτάδι και φως παλεύουν αδιάσπαστα και σε κάθε σελίδα βυθιζόμουν όλο και περισσότερο σ’ έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Όπως πάντα, ξεκινάμε σχετικά χαλαρά, όταν το πτώμα ενός άντρα ανακαλύπτεται κάτω από το φέρετρο μιας γυναίκας χάρη σε μια ομάδα ασβών που σκάβουν το έδαφος. Στη συνέχεια, η Στέφανι Φλιν, επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS, αναθέτει στον Πόου να βοηθήσει και πάλι την υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ σε μια υπόθεση στην Κάμπρια, αυτήν τη φορά με τη βοήθεια και του Λάινους Γιόργκενσεν από το Εθνικό Γραφείο Ελέγχου. Ο Τομέας Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων θεωρείται μια από τις λίγες μονάδες της Εθνικής Υπηρεσίας Δίωξης Εγκλήματος που δε συμβάλλει και πολύ στην ατζέντα κατά της τρομοκρατίας, επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό λόγο που τους «κόλλησαν» τον Λάινους. Ο Πόου τον αντιπαθεί από την αρχή και όντως στην πορεία αποδεικνύεται πως άλλος είναι ο ρόλος του στην ιστορία.

Ταυτόχρονα, με διαρκή πρωθύστερα, παρακολουθούμε τις συνεδρίες του αρχιφύλακα με την Κλάρα Λανγκ, ψυχολόγο ειδικευμένη στη θεραπεία ψυχικού τραύματος, κατόπιν εντολής των ανωτέρω του πρώτου, συνεπεία των γεγονότων της τελευταίας του περιπέτειας που θα ανακαλύψουμε σε αυτό το βιβλίο. Έτσι η πλοκή ξετυλίγεται πότε μέσα από τις συζητήσεις τους και πότε με τα καθαυτά γεγονότα. Οι συνεδρίες αποτελούν μικρά διαλείμματα για ανακεφαλαίωση και ηρεμία πριν συνεχίσουμε την καταβύθιση στον σκοτεινό κόσμο του βιβλίου και χάρη σε αυτές κοιτάμε την υπόθεση από διαφορετικές σκοπιές όσο ψυχαναλύεται ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του Πόου. Επιτέλους, ο αρχιφύλακας, χάρη στις συνεδρίες με την ψυχολόγο, δείχνει την ευαίσθητη και ευάλωτη πλευρά του, με μια συναισθηματική και άκρως ανθρώπινη αντίδραση σε αυτά που βιώνει, που δεν είναι και λίγα! Επιπλέον, η Εστέλ Ντόιλ, μια γυναίκα με περιθωριακή εμφάνιση αλλά άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής, με απαξιωτική συμπεριφορά στους αστυνόμους και κοφτερή γλώσσα, έκανε πρόταση γάμου στον άντρα που αγαπάει, τον Πόου, κι εκείνος δέχτηκε! Πώς είναι άραγε η νέα τους καθημερινότητα; Θα καταφέρει η υπόθεση του βιβλίου να τους κρατήσει ενωμένους με τα όσα διαδραματίζονται;

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια, στο απομονωμένο Χέρντγουικ Κροφτ, το καταφύγιό του. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που έπεφτε θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες, μια «κοινωνική χειροβομβίδα με υπέροχη αθωότητα»! Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες έχουν πλέον βρει τα πατήματά τους κι έχουν δέσει πολύ καλά ως συνεργάτες, με αποτέλεσμα αξέχαστες και ξεκαρδιστικές ατάκες αλλά και σκληρή δουλειά. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει πλέον να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσαρμοστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Στο τέλος του βιβλίου η φιλία και η πίστη της Τίλι στον Πόου θα φέρει πιο γρήγορα τη μεγάλη ανατροπή που θα διαλύσει τα πάντα στον αέρα.

Ο Κορνίλιους Γκριν, που βρέθηκε δεμένος στο Δέντρο του Κεραυνού στο Καρλάιλ, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου. Ήταν χαρισματικός, η παρουσία του επισκίαζε τους άλλους και ταυτόχρονα είχε το ένστικτο να ανακαλύπτει τους φόβους, τις ελπίδες και τις προκαταλήψεις των ανθρώπων και να τα εκμεταλλεύεται! Εξ ου και ίδρυσε και ταυτόχρονα διηύθυνε ένα θρησκευτικό ησυχαστήριο, τα Παιδιά του Ιώβ, μια θρησκευτική οργάνωση που όμως δεν έχει καταφέρει να αναγνωριστεί από τους αρμόδιους φορείς. Τα μέλη της υπακούνε πιστά στον Νόμο του Θεού αλλά δεν κάνουν προσηλυτισμό και αποφεύγουν να τραβήξουν την προσοχή ή να κατηγορηθούν για υποκίνηση μίσους και βίας. Στο Ινστιτούτο Τσάπελ Γουντ, όπου είναι η έδρα τους, ακολουθείται ένα αυστηρό πρόγραμμα για παιδιά και εφήβους με συμπεριφορά που έρχεται σε αντίθεση με τη Βίβλο, στην πραγματικότητα όμως δίνονται ακραίες θρησκευτικές οδηγίες, με σκοπό τη διόρθωση ανεπιθύμητων στοιχείων του χαρακτήρα, όπως η ομοφυλοφιλία που πλήττει την έννοια του γάμου ενώ ταυτόχρονα είναι ξεκάθαρα εναντίον της θεωρίας της εξέλιξης που αντιβαίνει στον Λόγο του Θεού και των εκτρώσεων. Πρόκειται τελικά για θρησκευτική ομάδα ή για σέχτα; Είναι όμως υπεύθυνη και για τον θάνατο του ιδρυτή της; Τι είναι η καρέκλα του ελέους και η θεραπεία αποστροφής; Η ιατροδικαστής Εστέλ Ντόιλ ανακαλύπτει ανάμεσα στα χιλιάδες τατουάζ του πτώματος έξι αλφαριθμητικές αλληλουχίες. Τι σημαίνουν αυτοί οι κωδικοί και σε τι αντιστοιχούν;

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι μια εξαφανισμένη γυναίκα, η Μπέθανι Μπόουμαν, μια άτακτη και επιθετική έφηβη που το έσκασε από το σπίτι της και γύρισε πέντε χρόνια μετά για να σφάξει την οικογένειά της, όπως δείχνουν τα στοιχεία. Μήπως δεν το έκανε αυτή τελικά; Αν όχι, τότε ποιος; Και πού βρίσκεται η κοπέλα τώρα, τόσα χρόνια μετά; Πώς ήταν οι σχέσεις της με τους γονείς της; Πώς συνδέεται με τη δολοφονία του Κορνίλιους Γκριν και με τα Παιδιά του Ιώβ; Πώς είναι να σε κακοποιούν συναισθηματικά; Ανατρίχιασα με τον τρόπο που ανατράφηκε, χωρίς βιβλία, χωρίς δικά της ρούχα, χωρίς παιχνίδια, με ελάχιστο φαγητό, ίσα για να κρατιέται στη ζωή, γιατί όμως της φέρονταν έτσι οι γονείς της ενώ ξεχώριζαν τ’ αδέλφια της, Ιβ και Άαρον; Πόσο αρρωστημένο μυαλό είχαν και γιατί μισούσαν τόσο πολύ το παιδί τους; Τι συνέβη και η Μπέθανι εξαφανίστηκε οριστικά, απότομα και αμετάκλητα από τις ζωές όλων τους πριν γυρίσει να τους σφάξει; Γιατί εκείνη τη φορά δεν κατέφυγε στη φίλη της, Άλις; Η Άλις Σίμοντς διασταυρώνεται με τον Πόου και την Μπράντσο και τους αποκαλύπτει στοιχεία που ίσως βοηθήσουν στις έρευνες, είναι αλήθεια όμως τα όσα λέει ή έχει κίνητρα για μεγαλύτερη ενοχοποίηση της φίλης της;

Γροθιά στο στομάχι η συμπεριφορά των Μπόουμαν στο παιδί τους («…όσοι κακοποιούν την οικογένειά τους γίνονται εξαιρετικά καλοί στο να το καλύπτουν. Δεν ελέγχουν απλά το θύμα, ελέγχουν το αφήγημα», σελ. 173), ένα κορίτσι που τελικά μεγαλώνει με πολλά σύνδρομα, όπως αυτό του απορριφθέντος παιδιού, που το αναπτύσσουν όσα δεν εισπράττουν αγάπη από τους ανθρώπους που πρέπει να τα αγαπούν και να τα φροντίζουν. Αν μάλιστα η απόρριψη συνεχιστεί ως την εφηβεία, το παιδί δε θα νιώθει την ασφάλεια και τη σταθερότητα που είναι θεμελιώδη για τη συναισθηματική ανάπτυξη, οπότε θα είναι πολύ τυχερό αν ενηλικιωθεί χωρίς να έχει πάρει ατυχείς αποφάσεις. Η αρρωστημένη κατάσταση στο σπιτικό της δεν είναι τίποτα μπροστά στα όσα διαδραματίζονται στα Παιδιά του Ιώβ από τέρατα που νιώθουν θεοί και, με πρόσχημα τις θεραπείες αποστροφής, αναγκάζουν αθώους να έρθουν αντιμέτωποι με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού τους. Κι όλα αυτά στην Κάμπρια, «…ουσιαστικά μια μικρή χώρα ανάμεσα στη Σκωτία και την Αγγλία», όπου «η γη μύριζε πρόβατα, άγριο ρείκι και εκατοντάδες άλλα πράγματα». Οι λεπτοδουλεμένες βελονιές στα ψυχογραφήματα των ηρώων συνοδεύονται από παραστατικές περιγραφές τόπων, τοπίων και ατμόσφαιρας και όσο πλησιάζουμε στο τέλος η μια ανατροπή ακολουθεί την άλλη, με αποτέλεσμα να μην ξέρω τι θα μάθω στην επόμενη σελίδα, στο επόμενο κεφάλαιο και να μένω ξάγρυπνος ως το τέλος. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας παραθέτει ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία, όπως ο Νόμος του Μπένφορντ και η τελετουργική δολοφονία / αυτοκτονία 909 μελών του Ναού του Λαού το 1978 που είχε ιδρύσει ο Τζιμ Τζόουνς, καθώς και αρκετούς προβληματισμούς γύρω από τα θέματα που αναπτύσσει στο βιβλίο. Τονίζει πως η Βίβλος δεν πρέπει να ερμηνεύεται κυριολεκτικά, μιας και δεν είναι αλάνθαστη. Μας λέει απλά ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και πού πηγαίνουμε, είναι μετα-αφηγητική, ένας οδηγός για μια καλή ζωή και όχι πανάκεια. Επίσης, «Η μεγαλύτερη απειλή για τη φυτική δημοκρατία αυτή τη στιγμή δεν είναι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, είναι η άκρα δεξιά» (σελ. 90).

«Η καρέκλα του ελέους» είναι μια σκληρή και τραγική ιστορία, γεμάτη αλήθειες που δεν πρέπει να βγουν στο φως, φριχτά μυστικά και σχεδόν απάνθρωπη πλοκή. Η υπόθεση περιπλέκεται όλο και περισσότερο, οι κλιμακούμενες εξελίξεις μπλέκουν ολοένα και πιο πολύ την κατάσταση, οι ανώτεροι αξιωματικοί αποκτούν χοντρούς μπελάδες για τους οποίους πρέπει να λογοδοτήσουν και ο Πόου μας αφήνει για αρκετές σελίδες με την αγωνία για το τι, πότε, γιατί και πώς πήγε στραβά και κατέληξε στην ψυχολόγο. Για άλλη μια φορά, μικρές απροσδιόριστες και αναπάντεχες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν αίτια θανάτου και κίνητρα, ανατρέπουν θεωρίες, εμπλουτίζουν την ιστορία, οδηγούν σε κορύφωση της αγωνίας. Το κουβάρι ξεμπλέκεται αριστοτεχνικά, με σύντομα κεφάλαια ενώ μια βεντάλια χαρακτήρων διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες. Η «Καρέκλα του ελέους» είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο τρυπώνουν η ατμόσφαιρα και το κλίμα των έργων του Chris Carter και το οποίο απολαμβάνει η V. C. Andrews. Στο τέλος παρατίθεται και συνέντευξη του συγγραφέα, όπου, δε μας φτάνει που το βιβλίο τινάζει στον αέρα τα όσα ξέραμε ως τώρα για την ιστορία των κεντρικών χαρακτήρων, τώρα μαθαίνουμε πως το επόμενο μυθιστόρημα είναι μεταβατικό ώστε το μεθεπόμενο να δώσει νέο αέρα και να οδηγήσει αλλού τους ήρωες και την ιδέα των βιβλίων! Ουφ….

Βιβλίο Φόβος 
Τίτλος πρωτοτύπου Genesis
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Μαζί του είναι και πάλι ο Κάρλος Γκαρσία, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, που αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση.  Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών.

«…για σένα θα είμαι ένας μέντορας…ένας δάσκαλος. Μορφώνω. Διδάσκω. Κι αυτό είναι μέρος ενός μεγάλου μαθήματος. Το πρώτο μάθημα θα είναι για τον φόβο.. Ύστερα θα σου μάθω για τον πόνο… Κι όταν θα κατανοήσεις επιτέλους τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα δύο θα σου μάθω για τον θάνατο» (σελ. 13-14). Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε το απόλυτο Κακό, έναν δολοφόνο που με τα εγκλήματά του ξεπερνάει τη γνωστική ψυχολογική ικανοποίηση και δημιουργεί μια ολόκληρη καινούργια κατηγορία σαδισμού. Είναι πειθαρχημένος, συστηματικός, δημιουργικός και υπομονετικός και δείχνει να διαλέγει τα θύματά του τυχαία, λες και προσπαθεί να ξεπερνάει τον εαυτό του με κάθε έγκλημα και όχι να ακολουθεί ένα μοτίβο, μιας και οι παρανοϊκές και υπερβολικές μέθοδοι δολοφονίας του πονοκεφαλιάζουν τους ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν την υπόθεση. «-Διασκέδασες στο πάρτι; -Όσο γι’ αυτό σίγουρα. Εσύ; -Εγώ δεν ήμουν στο πάρτι» (σελ. 13). Τι ανατριχίλα!

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες. Κι όταν επιτέλους φτάνουμε στη φριχτή αλήθεια και περιμένουμε να πιαστεί ο ένοχος, έρχεται στο φως μια μεγάλη ανατροπή που ρίχνει τις έρευνες στο σημείο μηδέν με τον χρόνο για το επόμενο θύμα να τελειώνει! Ομολογώ πως με αυτό το βιβλίο ξαναβρήκα τον συγγραφέα που αγαπούσα, μιας και, παράλληλα με τις ωμές περιγραφές των δολοφονιών, μας βάζει να σκεφτούμε σοβαρά απέναντι στην αυτοδικία και στην εκδίκηση. Όσο και να πονάει κάποιος, όσο και να υποφέρει, το να παίρνει τον νόμο στα χέρια του ουσιαστικά δε βοηθάει κανέναν, αφού ο πόνος θα συνεχίζει να υπάρχει, να τιμωρεί, να λυγίζει τον θύτη. Όλες αυτές οι σκέψεις άρχισαν να ξεδιπλώνονται όσο πλησιάζουμε στο τέλος και σχεδόν αγγίζουμε τον ένοχο, με αποτέλεσμα μαζί με την αγωνία και την ένταση από τις αποκαλύψεις, να υπάρχει και αρκετός προβληματισμός πάνω σε καίριες ηθικές διαχρονικές απόψεις. Επιτέλους, οι «χρονοβόρες» σελίδες των τελευταίων βιβλίων του αντικαταστάθηκαν με κλιμακούμενη δράση, κυνήγι ενάντια στον χρόνο, αποκαλύψεις, ακόμη και η σκηνή του αεροπλάνου, στην οποία δε σταματούν οι εκπλήξεις, είχε κάθε λόγο να υπάρχει!

Μέσα από τη νέα συναρπαστική περιπέτεια του Ρόμπερτ Χάντερ ξεπηδούν υπόνοιες για εγκλήματα ρατσιστικού μίσους και πράξεις βιαιότητας και σαδισμού από συμμορίες που θέλουν να εκδικηθούν ή να φοβίσουν κάποιον, αφού βρισκόμαστε λίγο καιρό μετά το γεγονός που πυροδότησε το κίνημα του Black Lives Matter και οι θύλακες ακραίου ρατσιστικού μίσους συνεχίζουν να σιγοκαίνε. Ο συγγραφέας στηλιτεύει και την «κουλτούρα της απόρριψης», όπου: «ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των αυτοκτονιών των νεαρών παιδιών… οφείλονται στην απουσία κοινωνικής αποδοχής που προκύπτει απ’ την τρέλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την παράνοια στην οποία έχει εξελιχθεί η κουλτούρα της απόρριψης, όχι σε ιστορικό κατάθλιψης ή σε κάποια χημική ή ορμονική ανισορροπία του εγκεφάλου. Το μεγαλύτερο μέρος της τρέλας που υπάρχει σήμερα στον κόσμο, ιδιαίτερα ανάμεσα στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες, έχει ψηφιακό πρόσημο και βρίσκει το δρόμο για τις ψυχές τους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (σελ. 361). Επίσης, ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν είναι ακριβής επιστήμη. Τα μοτίβα αλλάζουν και μπορούν να αλλάξουν δραστικά από άτομο σε άτομο, εξ ου και η άποψη ότι οι κατά συρροή δολοφόνοι διαλέγουν συνήθως τον ίδιο τύπο θυμάτων είναι λανθασμένη, εξαιτίας των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών. «Στην πραγματικότητα, οι μόνοι κανόνες που ακολουθούν οι σίριαλ κίλερς, αν δηλαδή ακολουθούν κάποιους, είναι εκείνοι που δημιουργούν οι ίδιοι. Κι αυτοί μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή» (σελ. 116).

«Φόβος» λοιπόν, έντονος, αδικαιολόγητος, χειραγωγούμενος φόβος. Αυτό είναι το βασικό συναίσθημα που προκαλεί ο Μέντορας στα θύματά του πριν αρχίσει να τα μεταχειρίζεται απάνθρωπα, να τα βασανίζει και να τα σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο, αφήνοντας πίσω του στίχους από ποιήματα και σκηνοθετώντας κάθε δολοφονία με έναν εντελώς γκροτέσκο τρόπο. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Γραμμένο με αίμα
Τίτλος πρωτοτύπου Written in blood
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το ενδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο, μιας και η πορτοφολού Άντζελα Γουντ, τρεις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, σε μια «περίοδο υψηλής κερδοφορίας» μιας και ο κόσμος ψωνίζει για τις γιορτές και μάλιστα με μετρητά οπότε είναι η καλύτερή της, αρπάζει ένα σακίδιο με ένα μαύρο σημειωματάριο και το περιεχόμενό του κάνει την καρδιά της να σταματήσει να χτυπάει για μια στιγμή! Δεν είναι όμως απλώς εκείνη που θα βάλει τα γρανάζια της πλοκής σε κίνηση παραδίδοντας ανώνυμα το σημειωματάριο και μετά θα την ξεχάσουμε αλλά ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας που κουβαλάει ένα οικογενειακό τραύμα και τύψεις εξ αυτού, μια πανέξυπνη νέα κοπέλα που κάνει ένα λάθος κι έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της πράξης της.

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες, πάντα με την Άντζι στο πλάι του Ρόμπερτ Χάντερ και του συναδέλφου του,  Κάρλος Γκαρσία. Ο Κάρλος, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Σε αυτήν την ιστορία πρέπει να ανακαλύψουν έναν άντρα που δολοφονεί με ποικίλους και απάνθρωπους τρόπους: μια κοπέλα τη θάβει ζωντανή, έναν έφηβο τον μαστιγώνει 241 φορές κλπ. Στο τετράδιο υπάρχουν καταγραφές για 16 θύματα («υποκείμενα»), τα οποία ο κάτοχος του ημερολογίου σκότωσε με φριχτό τρόπο, προσθέτοντας τις αντίστοιχες φωτογραφίες και μια κηλίδα αίματος από αυτά!  Πάντως ακόμη αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να διαβάζουμε ένα προς ένα γι’ αυτά και αντίστοιχα να τα εντοπίζουμε και να τα ταυτοποιούμε, αντί να οργανωθεί κάτι μαζικό, όσο κι αν κόστιζε στον κρατικό προϋπολογισμό. Και κάπου στη μέση έρχεται η μεγάλη ανατροπή που απογειώνει τις εξελίξεις, δείχνει τον πραγματικό ρόλο του serial killer και αποκαλύπτει τα αναπάντεχα κίνητρά του, κάτι που ρίχνει τον Ρόμπερτ Χάντερ σε αγώνα δρόμου για να καλύψει τον χαμένο χρόνο από το λάθος του!

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών, είναι αυτή που βρίσκει το σημειωματάριο στο γραμματοκιβώτιό της και το παραδίδει στον Ρόμπερτ Χάντερ. Ένα μικρό πέρασμα κάνει και η Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Δυστυχώς η σχέση τους τερματίστηκε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς αλλά μια τυχαία συνάντηση είναι πάντα ευπρόσδεκτη και αμήχανη.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, γιατί αφήνουν τους υπόπτους μόνους σε μια αίθουσα ανακρίσεων πριν ξεκινήσουν τις ερωτήσεις, με ποιον τρόπο καταφέρνουν οι έμπειροι πορτοφολάδες να ξαφρίζουν τα θύματά τους μέσα στον κόσμο και με σχεδόν ταχυδακτυλουργικό τρόπο, ποια είναι τα στάδια καταμέτρησης επιδείνωσης μνήμης για όποιον πάσχει από άνοια, τι προκαλεί τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες και πώς συνδέεται με τη σχιζοφρένεια και με τις φωνές που τυχόν κάποιος μπορεί ν’ ακούει στο κεφάλι του και πολλά άλλα. Ως προς το τελευταίο, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Χάντερ, οι σχιζοφρενείς που ακούνε φωνές σπάνια είναι βίαιοι και τότε στρέφονται κατά του εαυτού τους, όχι σε άλλους, επομένως σε ποια φάση της ζωής του δολοφόνου έχουν βάση οι φωνές που ακούει, τι τραύμα υπέστη ο ίδιος ή έγινε μάρτυρας ώστε να σχηματοποιούνται με συγκεκριμένα πρότυπα και μεγέθη τα είδη τιμωρίας και η επιλογή των θυμάτων; Ποιος είναι, πώς διαλέγει τα θύματά του, γιατί καταφεύγει σε διαφορετικές απάνθρωπες μεθόδους θανάτωσης; «Αυτός ο κόσμος έχει χάσει το μυαλό του. Έχει χάσει τη λογική του… την αξιοπρέπειά του… Δεν πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι… Μιλάμε για την πραγματική ζωή… για αληθινούς ανθρώπους» (σελ. 271), τονίζει ο συγγραφέας μέσα από τους ήρωές του.

Δυστυχώς, από το 70ό κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο βασικών αντιπάλων, με πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις, μιας και ο ντετέκτιβ μεταβαίνει από το ένα σημείο στο άλλο καθ’ υπόδειξη του αντιπάλου του, παίζοντας ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Επιπλέον, η πραγματική ταυτότητα του ενόχου, το παρελθόν του, η καριέρα που ακολούθησε για μια ολόκληρη ζωή κι η οποία κάποια στιγμή ράγισε όταν ήρθε αντιμέτωπος μ’ ένα σοβαρό δίλημμα επίσης κράτησαν πολλές σελίδες, κάνοντάς με να χάσω το ενδιαφέρον για την ταυτότητά του, για τα κίνητρά του, για την ιδιοσυγκρασία του. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

Στο «Γραμμένο με αίμα» ένας κατά συρροή δολοφόνος θα κάνει τα πάντα για να πάρει πίσω το σημειωματάριό του πριν προλάβει ο Ρόμπερτ Χάντερ να μάθει τι πραγματικά κρύβεται σε αυτό. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Ο Γρίφος του Κακού 
Τίτλος πρωτοτύπου Hunting Evil
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Τώρα όμως διαπιστώνει πως ο εφιάλτης που έζησε με τον «Διαβολικό» αναβιώνει!

Ο Λούσιεν Φόλτερ είναι ένας δολοφόνος με την καλύτερη ψυχολογική κατάρτιση του κόσμου, εξαιρετικός στις μιμήσεις, μάγος στις μεταμφιέσεις εξ ου και γίνεται αγνώριστος σε λίγα μόλις λεπτά, πειθαρχημένος, αποφασισμένος, συγκεντρωμένος στον στόχο του, ευρηματικός, αυθεντία στον ψυχολογικό χειρισμό και την εξαπάτηση, έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Τώρα είναι και πάλι ελεύθερος κι όσο εκτελεί τα σκοτεινά του σχέδια μαθαίνουμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες γι’ αυτόν και για τα φοιτητικά του χρόνια με τον Ρόμπερτ Χάντερ ενώ κάποιες λεπτομέρειες για την υπόθεση του «Διαβολικού» είναι απαραίτητο να δοθούν ξανά για καλύτερη κατανόηση. Με κάποια πρωθύστερα μαθαίνουμε για τα παιδικά του χρόνια, για την άνετη οικονομικά ζωή χάρη στους πλούσιους γονείς, αλλά ο μεν πατέρας ήταν πλήρως αφοσιωμένος στη δουλειά του από το πρωί ως το βράδυ (ή τουλάχιστον έτσι έλεγε), η δε μητέρα, κατά την εφηβεία του Λούσιεν, υπέκυψε στον αλκοολισμό. Ο Λούσιεν είναι ένας ψυχοπαθής που μελετά τους ψυχοπαθείς, τις μεθόδους και τα κόλπα τους, τις σκέψεις και τις πράξεις τους, είναι έτσι από επιλογή κι όχι από τη φύση του, δεν ωθείται λοιπόν από κάποια εσωτερική, ανεξέλεγκτη παρόρμηση αλλά θέλει να σκοτώνει! Του έχει λείψει ο φόνος και τώρα επιστρέφει δριμύτερος στην έρευνα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, μόνο που πλέον θα δοκιμάσει μεθόδους που δεν πρόλαβε, καταστάσεις στις οποίες δεν είχε υποβάλει τον εαυτό του, συναισθήματα που δεν είχε βιώσει! Το παιχνίδι αρχίζει!

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Η υπόθεση του «Διαβολικού» ξετυλίχτηκε την περίοδο που η αστυνόμος Μπλέικ είχε διώξει με άδεια τους δυο τους μετά την υπόθεση του βιβλίου «Είμαι ο Θάνατος» κι έτσι ο Γκαρσία δεν έμαθε ποτέ για όλα αυτά, αφού ο ίδιος ο Χάντερ δεν αναφέρθηκε σε αυτό. Τώρα προσπαθεί με τον φίλο και συνάδελφό του να πιάσουν μαζί το κουβάρι από την αρχή, μόνο που ο Χάντερ προτιμάει να κρατήσει φυλαγμένες στο μυαλό του τις προσωπικές αποκαλύψεις που άλλαξαν για πάντα τη ζωή του.

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η υπόθεση τραβάει την προσοχή του Έιντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ειδικού τμήματος του FBI, ο οποίος αφήνει τη Δικαστική Αστυνομία και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κυνηγήσουν τον Λούσιεν, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί μια ομάδα κρούσης από το ίδιο το FBI. Ο μάρσαλ Τάιλερ Γουέστ και ο ειδικός πράκτορας Πίτερ Χόλμπρουκ αναλαμβάνουν την επιχείρηση σύλληψης του Λούσιεν Φόλτερ κι ένα τρελό κυνήγι ενάντια στον χρόνο ξεκινάει. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό. Ο ίδιος ο Χάντερ παρ’ όλ’ αυτά δεν επιτρέπει στον έρωτα μεταξύ τους να ανθίσει, προς απογοήτευση της Τρέισι. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για το industrial rock και το gothic rock που σημάδεψαν τα ακούσματά της, για τον σχολικό εκφοβισμό που ακολούθησε όταν υιοθέτησε νέο λουκ και το υπερασπίστηκε γιατί ήθελε να είναι ο εαυτός της και πολλά άλλα.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τη διαφορά μεταξύ Xanax και Valium, τον εγκυκλοπαιδικό ορισμό για τη μαζική δολοφονία και τις στατιστικές πιθανότητες επιτυχίας της, γιατί ένας ψυχοπαθής σκοτώνει χωρίς τύψεις και ενοχές, ούτε καν θλίψη («με το που θα περάσει η στιγμή εμείς ήδη διηγούμαστε και πάλι την ιστορία στον εαυτό μας αντιμεταθέτοντας τον φόνο», οπότε από τη στιγμή που ο φόνος θα τελειώσει έχει γίνει αντικείμενο φαντασίας, ένα αφήγημα, το αφήνουν πίσω τους και όλα τελειώνουν, αυτό λέγεται «ψυχοδιάσπαση»), για τα στάδια από τα οποία περνάει ένας serial killer (η Φάση της Αύρας, του Ψαρέματος, της Πολιορκίας, της Αιχμαλωσίας, του Φόνου, του Τοτέμ και της Κατάθλιψης) και για τον Έντουαρντ Γκιν που σκότωσε μόνο δύο ανθρώπους αλλά ήταν σοβαρά παρανοϊκός: έκοβε την επιδερμίδα τους κομμάτια και με αυτά έφτιαχνε ρούχα για τον εαυτό του και διάφορα αντικείμενα για το σπίτι! Ο συγγραφέας πάντως σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, αφού βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο όμως εστιάζει στα συναισθήματα, μας φέρνει δηλαδή πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη θέση των θυμάτων και των συγγενών τους. Πλέον η απώλεια και το απότομο αλλά οριστικό τέλος της οικείας ζωής πριν χτυπήσει ο θάνατος είναι ανάγλυφα και αγγίζουν τον αναγνώστη ως τα βάθη της καρδιάς του. Ποτέ ως τώρα δεν εντρυφήσαμε τόσο πολύ στα θύματα και στο γύρω τους περιβάλλον όσο τώρα, γιατί η εκδίκηση είναι καθαρά προσωπική κι έτσι η ζωή του Χάντερ αρχίζει να αποδομείται και να έρχεται αντιμέτωπη και πάλι με το απόλυτο κακό.

Το κεφάλαιο 49 ήταν ό,τι πιο φριχτό έχω διαβάσει ως τώρα στη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ. Η ουδέτερη, άχρωμη περιγραφή των συνθηκών που προκαλούν θάνατο στα θύματα με ταυτόχρονη την ανθρωπιστική ματιά στις ζωές τους την ώρα που πέθαιναν (η νεαρή τους ηλικία, η νίκη τους κατά του καρκίνου, τα σχέδιά τους για τον γάμο τους κ. ά.) ήταν ό,τι πιο σαδιστικό έχω συναντήσει ως τώρα και διάβαζα με κομμένη ανάσα. Εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μαζί με μια συμπάθεια σε ζωές που χάνονταν μου έφεραν ρίγη συγκίνησης, οργή για τον Λούσιεν και αδικία για την ωμότητα της γραφής. Πρέπει όμως να ταυτιστούμε με τα θύματα ώστε να νιώσουμε την ένταση και τον θυμό που γεννάει το «παιχνίδι» της γάτας και του ποντικού με αποδέκτη και τελικό στόχο τον επιθεωρητή Χάντερ, στο πρόσωπο του οποίου πλέον αποτυπώνεται «ένα μπερδεμένο μείγμα απόγνωσης, άγχους και αίσθησης απόλυτης αδυναμίας» (σελ. 223). Δυστυχώς, από το 83^ο κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο αντιπάλων, με αργό ρυθμό και πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

«Ο γρίφος του κακού» είναι μια περιπέτεια γεμάτη αγωνία και περιγράφει ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον ενός «τέρατος» που αλλάζει με επιτυχία περσόνες και εμφάνιση, σκοτώνει για ευχαρίστηση και κυκλοφορεί ελεύθερος σε μια μεγαλούπολη όπως το Λος Άντζελες. Ποιο είναι το τελικό του πλάνο; Τι γρίφους δίνει στον Χάντερ για να απαντήσει σωστά και να σώσει μια ανθρώπινη ζωή; Πώς διαλέγει τα θύματά του; Θα κάνει κάποιο λάθος ή θα φέρει σε πέρας το σατανικό του σχέδιο που είναι άρτια σχεδιασμένο από την αρχή ως το τέλος; Ποιοι είναι οι δρόμοι ταμπού που δεν έχει ακολουθήσει ως τώρα κατά τη διάρκεια της έρευνάς του για τα ψυχοπαθητικά μυαλά; Αγωνία, εξελίξεις, μια ένταση που δυστυχώς καταλαγιάζει όσο πλησιάζουμε στο τέλος και άφθονες περιγραφές για το πιο σατανικό μυαλό που έχει γεννηθεί ποτέ με κράτησαν σχεδόν όρθιο μέχρι να φτάσω στο τέλος. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Χωρίς γυρισμό 
Τίτλος πρωτοτύπου Never coming back
Συγγραφέας Tim Weaver
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο μυθιστόρημα του Tim Weaver συνδέεται άμεσα με τα προηγούμενα, με τον Κολμ Χίλι και τον Ντέιβιντ Ρέικερ να βιώνουν τις συνέπειες από την περιπέτειά τους με τον Αφανιστή. Ο Κολμ Χίλι απολύθηκε πλέον από την αστυνομία και κατέφυγε πριν τέσσερις μήνες στο Ντέβον, σ’ ένα σπίτι που ανήκει στον Ντέιβιντ Ρέικερ, αφήνοντας πίσω την παλιά του ζωή. Προσπαθεί να καταλάβει τι θα κάνει από δω και πέρα χωρίς την κόρη του, παραμένει κλεισμένος στον εαυτό του και μιλάει μόνο όταν πρέπει, στοιχεία που τον ενσωματώνουν στην ηρεμία και στη σιγουριά του τόπου. Ταυτόχρονα, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο Ντέιβιντ Ρέικερ ξαναζεί τη σύντομη μεταθανάτια εμπειρία του όταν ο δολοφόνος του προηγούμενου βιβλίου τον μαχαίρωσε λίγο καιρό πριν τελικά συλληφθεί. Ο ερευνητής έχει καταφέρει να επιβιώσει οπότε το χρέος του απέναντι στους εξαφανισμένους, η ευθύνη που αυτόβουλα έχει αναλάβει να τους ξαναφέρνει στο φως, η θλίψη των οικείων για τους ανθρώπους που είχαν χάσει και χαθεί, η ανάγκη τους να επιμείνουν και να κρατηθούν, όλα αυτά κάνουν πλέον πιο έντονη και επιτακτική την παρουσία τους: «Οι εξαφανισμένοι υπήρχαν ακόμα στη ζωή μου» (σελ. 39).

Η συγκατοίκηση με τον Χίλι στο πατρικό του δεν είναι εύκολη παρά τα κοινά βιώματά τους: κι οι δύο υπέστησαν απώλειες και έχασαν αγαπημένους ανθρώπους, ο Ρέικερ χρωστάει τη ζωή του στον Χίλι, γενικά όμως έχουμε μια φιλία ή δεσμό εντελώς απροσδιόριστο, αφού ο Ρέικερ δεν έχει καταλάβει τα αίτια της φιλικότητας του Χίλι απέναντί του. Το πτώμα θα ταράξει την ηρεμία τους, αφού καλείται ο Χίλι στον τόπο του εγκλήματος για να δει τη σορό και να καλέσει το Εγκληματολογικό και τον Τομέα Διερεύνησης Εγκλημάτων, κάτι που φέρνει τον αρχιεπιθεωρητή Κόλιν Ρόκασλ και τον αστυφύλακα Στούαρτ Μακίνες στο προσκήνιο. Στην πορεία των ερευνών ο Χίλι γεμίζει πίκρα όταν συνειδητοποιεί πως οι δεσμοί του με την αστυνομία έχουν κοπεί οριστικά, αφού κανείς δεν έχει κρατήσει επαφή μαζί του για τους λόγους που είδαμε στο προηγούμενο βιβλίο κι έτσι ο Ρέικερ έρχεται αντιμέτωπος με το διπλό του πρόσωπο: υποστηρικτικός και βοηθητικός αλλά και θυμωμένος και απρόθυμος, με συναισθήματα ικανά να γκρεμίσουν ό,τι έχει χτίσει σε αποτελεσματικότητα.

Ταυτόχρονα, ο Ρέικερ αποφεύγει την πρώην του, Λιζ, με την οποία χώρισαν στο προηγούμενο βιβλίο και πέρασε τους δύο πρώτους μήνες στο Ντόβερ προσπαθώντας να ζήσει ξανά ενώ τους δύο τελευταίους ψάχνοντας πού θα πήγαινε στη συνέχεια, ώσπου φτάνει στην πόρτα του η Έμιλι Κέιν, ο εφηβικός του έρωτας, και του αναφέρει πως η αδελφή της, Κάρι, ο άντρας της, Πολ και οι κόρες τους Μπελ και Λιβ εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη, αφήνοντας το φαΐ να μαγειρεύεται, το τραπέζι στρωμένο, τα κινητά τους στο σπίτι. Ο Ρέικερ ξέρει πως δεν πρέπει να δεχτεί την υπόθεση, δεν είναι έτοιμος ψυχολογικά και σωματικά, η συζήτηση όμως τον κάνει να νιώθει επιτέλους φυσιολογικός. Παράλληλα επιστρέφουμε στο παρελθόν για να γνωρίσουμε την Κάρι και την οικογένειά της από πρώτο χέρι και τα ερωτήματα πληθαίνουν: πώς και γιατί έφυγαν αφήνοντας τα πάντα στη μέση; Γιατί τα παιδιά είχαν 18 χρόνια διαφορά; Πώς τα απέκτησαν οι γονείς τους; Ποιες ήταν οι σχέσεις του Πολ Λινγκ με καταγωγή από το Χονγκ Κονγκ με την Αγγλία, πώς γνώρισε και πώς παντρεύτηκε τη γυναίκα του; Έχει σχέση η εξαφάνισή τους με το πτώμα στο Ντόβερ; Τι απεικονίζει μια εξαφανισμένη φωτογραφία και γιατί πρέπει να καταστραφεί για πάντα; Ποιοι είδαν την οικογένεια, σε ποια σημεία και πόσο αξιόπιστοι είναι; Ήταν μαζί ή χωριστά τα μέλη της; Πώς συνδέονται όλα αυτά με το Λας Βέγκας και μια μυστηριώδη παρέα πλούσιων και επιτυχημένων αντρών;

Οι παραπάνω πληροφορίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αφού η νέα υπόθεση του Ντέιβιντ Ρέικερ είναι πολυδιάστατη και αρκετά περίπλοκη. Η πορεία ερευνών του Ρέικερ πάει αργά και ακολουθούμε βήμα προς βήμα τα ίχνη της οικογένειας πριν χαθεί, ψάχνουμε την ταυτότητα του πτώματος, ακολουθούμε τις μαρτυρίες για τα εξαφανισμένα μέλη της οικογένειας μόνο και μόνο για να πέσουμε σε αδιέξοδο, σε συμπτώσεις ή σε διαστρεβλώσεις ενώ ταυτόχρονα ταξιδεύουμε στο μακρινό Λας Βέγκας λίγο καιρό πριν τα γεγονότα και το κάθε κομμάτι του παζλ μπαίνει αργά και βασανιστικά στη θέση του. Πρόκειται για μια έξυπνη πλοκή και μια καλοσχεδιασμένη ιστορία τόσο πυκνογραμμένη που κάποιοι θα τη θεωρήσουν χορταστική και κάποιοι κουραστική. Και στις δύο περιπτώσεις σίγουρα θα μπορούσαν να λείπουν αρκετές από τις εκτεταμένες περιγραφές τόπων και ψυχοσυναισθημάτων, μιας και η κεντρική ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα από μόνη της, πόσο μάλλον όταν αποκαλύπτεται με κλιμακούμενη αγωνία, απανωτές ανατροπές και διαρκείς εκπλήξεις. Ακόμη κι όταν η εικόνα ολοκληρώνεται μένει εκτός ένα σημαντικό κομμάτι που επίσης αποκαλύπτεται σταδιακά, με το μυστήριο να πυκνώνει από σελίδα σε σελίδα. Δεν κουράστηκα και δεν απογοητεύτηκα γιατί η ιστορία είναι άρτια, καλοσχεδιασμένη και πρέπει να δοθεί με τον κατάλληλο τρόπο στον αναγνώστη, παρ’ όλ’ αυτά ένιωσα «μπουκωμένος» από τον όγκο των γεγονότων, των περιστατικών και των παράλληλων ώσπου να ενωθούν ιστοριών. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι πως αυτό που κρύβεται πίσω από τη φωτογραφία είναι ένα ιστορικό γεγονός για το οποίο έχω διαβάσει και σε άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα, οι κρίκοι που χρησιμοποιεί όμως ο συγγραφέας είναι πρωτότυποι και διαφορετικοί. Εν κατακλείδι, το «Χωρίς γυρισμό» είναι μια συναρπαστική, μεστή περιπέτεια γεμάτη αλυσιδωτές αντιδράσεις, ερωτήματα που αργούν να απαντηθούν, πολλά διαδοχικά βήματα επίλυσης κι ένα διαρκές παιχνίδι μυαλού για τον αναγνώστη. Είναι σίγουρα μια διαφορετική πρόταση από τον Tim Weaver που με κέρδισε και με άφησε ικανοποιημένο παρά τη μεγάλη της έκταση.

Βιβλίο Η γκαλερί των νεκρών 
Τίτλος πρωτοτύπου Gallery of the dead
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η ένατη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η υπόθεση του Χειρουργού τον κουράζει αφάνταστα: Τι θα έπρεπε να αναλύσει πρώτα; Τους φόνους καθαυτούς; Τα θύματα; Τη μεθοδολογία; Τις υπογραφές του δολοφόνου; Τα μηνύματά του; Τους τόπους των εγκλημάτων; Τις τοποθεσίες; Τη θεωρία στην οποία είχε καταλήξει αλλά όχι με βεβαιότητα; Ο δολοφόνος είναι ένα πλάσμα χωρίς ψυχή και με μια κεντρική ιδέα που δεν τη χωράει ανθρώπινος νους. Δεν ακολουθεί συγκεκριμένο μοτίβο θυμάτων και δράσης κι αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

Το πρώτο θύμα με το οποίο ξεκινάει η ιστορία είναι το μοντέλο Λίντα Πάρκερ, μια νομοταγής πολίτης με λευκό ποινικό μητρώο, η οποία βρέθηκε με κομμένα άκρα και γδαρμένο σώμα, με τέτοιο τρόπο που «είχε απομείνει μια γκροτέσκα μάζα από καφεκόκκινο μυικό ιστό, γυμνά όργανα και εκτεθειμένα κόκαλα» (σελ. 29-30). Στην πλάτη της υπάρχει ένα πρόχειρα χαραγμένο μήνυμα γραμμένο στα λατινικά. Το θύμα, το μέρος, το αίμα, η σκηνοθεσία του σώματος είναι όλα κομμάτια ενός γκροτέσκο έργου τέχνης, κάτι που όμως θα καταρριφθεί όταν βρεθεί όχι μόνο το επόμενο αλλά και τα προηγούμενα θύματα του δολοφόνου, μιας και η υπόθεση τραβάει την προσοχή του FBI και συγκεκριμένα του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ένα τμήμα που έχει ως βασική αποστολή να προσφέρει βοήθεια στην έρευνα ασυνήθιστων ή επαναλαμβανόμενων βίαιων εγκλημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στο εξωτερικό. Ο Έντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Κέντρου, εργάζεται στην Ουάσιγκτον όταν μαθαίνει ότι ο Χειρουργός χτύπησε ξανά κι έτσι ταξιδεύει στο Λος Άντζελες με τους πράκτορες Έρικα Φίσερ και Λάρι Γουίλιαμς. Ξέροντας τα προσόντα και τις ικανότητες του Χάντερ του προτείνει να συνεργαστούν για τη διαλεύκανση της υπόθεσης: θα παραμείνει ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες αλλά θα αποκτήσει δικαιοδοσία εθνικής εμβέλειας ώστε να πιάσει το κάθαρμα. Ο Χάντερ απαιτεί τη συμμετοχή και του Γκαρσία και το κυνήγι του Χειρουργού ξεκινάει! Ντιτρόιτ, Γουίτσιτα και τώρα Λος Άντζελες, ακόμη και Τούσον, κάνουν τους εμπλεκόμενους να πηγαινοέρχονται από Πολιτεία σε Πολιτεία με τον χρόνο να τελειώνει και τις δολοφονίες να βελτιώνονται αισθητά ως προς τον τελικό στόχο του δολοφόνου.

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, ο υπαστυνόμος Φρέντερικ Τζάρβις που κλήθηκε στον τόπο του πρώτου εγκλήματος κι έχει πάθει σοκ από αυτό που αντίκρισε, η δρ Κάρολιν Χόουβ, επικεφαλής της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες και ξανά η Μισέλ Κέλι, που βοήθησε τον Ρόμπερτ Χάντερ στην υπόθεση του βιβλίου «Έναν προς έναν», επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του FBI, μια πραγματική ιδιοφυία στη χρήση των υπολογιστών, ικανή να χακάρει σε δευτερόλεπτα διαδικτυακούς σέρβερ και on-line βάσεις δεδομένων. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο προηγούμενο βιβλίο, είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό.

Οι περιγραφές των μεθόδων του δολοφόνου, της τελετουργίας της μεταμόρφωσής του, τα αισθήματα που πηγάζουν από τους τόπους των εγκλημάτων είναι σοκαριστικά! Ο Χειρουργός ξέρει πολύ καλά από μακιγιάζ και μεταμορφώσεις, έχει τα κατάλληλα αξεσουάρ και μια μεγάλη συλλογή από περούκες και άλλα τέτοια αντικείμενα, κάτι που τον κάνει έναν πραγματικό χαμαιλέοντα, μόνο που δυστυχώς δε μένει μόνο στην εμφάνιση αλλά υποδύεται τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου που θα βάλει στόχο! Ανέκαθεν λάτρευε τη νύχτα, την ησυχία της μα πάνω απ’ όλα το σκοτάδι της, στο οποίο μπορεί να κρυφτεί. Η φαντασία του είναι πιο ισχυρή κι από την ίδια την κόλαση ενώ το επίπεδο της συναισθηματικής αποσύνδεσης από τη ζωή ξεπερνάει κάθε όριο κι έτσι μπορεί να βασανίσει εξίσου άνετα ένα ζώο με έναν άνθρωπο. Έτσι λοιπόν αυτήν τη φορά μελετάμε το πόσο κακό μπορεί να κάνει η αποφασιστικότητα, αφού κάποιος μπορεί ν’ αρχίσει να σκοτώνει έχοντας έναν στόχο και αδιαφορώντας για κοινά στοιχεία μεταξύ των θυμάτων του, αρκεί να θέλει να το κάνει, οπότε η ψυχοπάθειά του είναι επίκτητη κι όχι έμφυτη, αφού πίεσε τον εαυτό του να γίνει συναισθηματικά αποστασιοποιημένο άτομο. Αυτό που μοιάζει με τέχνη στα μάτια του ίσως να μοιάζει σα βίαιος φόνος στα μάτια κάποιου άλλου αλλά έχει παθιαστεί με τη δημιουργία μιας γκαλερί νεκρών. Οι μέθοδοι που ακολουθεί αναγκάζουν τους ντετέκτιβ και τους πράκτορες να αφιερώσουν πολλές ώρες στον εντοπισμό και στην επεξήγησή τους (π. χ. πώς μπορεί κανείς να αποστραγγίσει έναν άνθρωπο από το αίμα του ή πώς να γδάρει ένα ανθρώπινο σώμα χωρίς να προκαλέσει πόνο), θα έβλεπαν όμως ποτέ τη μεγαλοπρέπεια του οράματός του και τη σπουδαιότητα του έργου του; Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τις κρεατόμυγες και πώς φωλιάζουν σε ανοιχτές πληγές με τέτοιο τρόπο που μπορούν να μειώσουν το μέγεθος του ανθρώπινου σώματος στο μισό, για τον Δολοφόνο της Σκακιέρας Αλεξάντερ Πιτσούσκιν που θέλησε να σκοτώσει τόσους ανθρώπους όσους και τα τετράγωνα μιας σκακιέρας αλλά και για το πρότυπό του, τον Χασάπη του Ροστόφ Αντρέι Τσικατίλο που είχε δολοφονήσει 56 ανθρώπους από το 1978 έως το 1980, καθώς και για το ότι ο εκτιμώμενος όγκος αίματος στο ανθρώπινο σώμα αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στο 7 με 9 % του βάρους του.

Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Πέντε άνθρωποι κυνηγούν ένα κατά βάση φάντασμα, αφού δεν ακολουθεί συγκεκριμένα μοτίβα για να καταφέρουν να τον εντοπίσουν ενώ το βασικό του όραμα είναι κάτι που θα δυσκολευτούν πολύ να εντοπίσουν. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Chris Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Τυφλό σημείο 
Τίτλος πρωτοτύπου Dead ground
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια και η άδεια που έδωσε ο Έντουαρντ βαν Ζάιλ για να ξεκουραστούν όσοι ασχολήθηκαν με την υπόθεση του Φροντιστή είναι η καλύτερη περίοδος για να βάλει το μυαλό του σε μια τάξη. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που πέφτει θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες. Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, πλέον αρχίζει να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσανατολιστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ.

Το βιβλίο ξεκινάει με τη δίκη του ντετέκτιβ αρχιφύλακα Ουάσιγκτον Πόου για τις αλλαγές και τις μεταβολές που έκανε στο υποστατικό όπου μένει, το Χέρντγουικ Κροφτ, ώστε να το μετατρέψει σε σύγχρονη και άνετη οικία, μέσα στην έκταση που αγόρασε μεν νόμιμα από τον νεκρό πλέον Τόμας Χιουμ αλλά η περιοχή περιήλθε στη δικαιοδοσία του Εθνικού Δρυμού του Λέικ Ντίστρικτ, αφού ο Πόου δεν ολοκλήρωσε ποτέ τους συνηθισμένους νομικούς ελέγχους για να είναι εντάξει. Έτσι, κατηγορείται για τις μεταβολές αυτές, αφού το κτήριο θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά κι επομένως απαγορεύεται η παραμικρή αλλαγή πάνω του. Στο πλάι του βρίσκεται η Βικτόρια Χιουμ, κόρη του νεκρού πωλητή που τον στηρίζει στην περιπέτεια που τον έριξε με την καταγγελία του ο πρώην αρχιεπιθεωρητής Τζάρεντ Γουόρντλ που είχε συγκρουστεί με τον Πόου στην υπόθεση του Φροντιστή αλλά τα λάθη του του κόστισαν την καριέρα του και τώρα ασχολείται με την τοπική πολιτική σκηνή. Είμαστε έναν μήνα μετά την επίλυση αυτής της πολύκροτης υπόθεσης, για την οποία μαθαίνουμε κάποια βασικά πράγματα χωρίς όμως να χαλάει η έκπληξη για όσους δεν τη διάβασαν, μιας και ο συγγραφέας κρατάει όσα είναι σημαντικά για τις εξελίξεις στο παρόν βιβλίο χωρίς να παραθέτει λεπτομέρειες που θα αποκαλύψουν την πορεία και την ταυτότητα εκείνων των ερευνών.  Παραδόξως, ο Πόου πρότεινε στην Τίλι τη νομική του εκπροσώπηση κι εκείνη δέχτηκε να μελετήσει την πολεοδομική νομοθεσία και να ετοιμαστεί σωστά, μόνο που η δίκη διακόπτεται από δύο άντρες που σχεδόν τους απάγουν και τους μεταφέρουν ενώπιον του Άλαστορ Λοκ, που εργάζεται για τη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία, τη ΜΙ5.

Το πτώμα του Κρίστοφερ Μπίρμαν, Βρετανού υπηκόου που ζει στην Αμερική, βρέθηκε σ’ ένα πορνείο μιας υποβαθμισμένης περιοχής του Καρλάιλ, όπου κάποια σημεία καλό είναι να αποφεύγονται: «Αν το Μπότσεργκεϊτ [όπου βρέθηκε το πτώμα] ήταν ο πολιτισμικός υπόνομος του Καρλάιλ, το Dog ήταν το πράγμα που επέπλεε σ’ αυτόν, ήταν η χειρότερη παμπ στη χειρότερη συνοικία της πόλης» (σελ. 125). Οι αδαείς περί τα εγκληματολογικά Μυστικές Υπηρεσίες ζητούν την επίσημη μεν συνεργασία της Κάμπρια, ουσιαστικά όμως του Τζόναθαν Πόου και της Τίλι Μπράντσο. Είμαστε σε μια περίοδο που η Κάμπρια θα φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής μεταξύ σημαντικών ηγετών του εμπορίου και ο Μπέρμαν είχε την εταιρεία που αναλαμβάνει τις μεταφορές των ανώτερων στελεχών από και προς το αεροδρόμιο. Μιας και ο Αμερικανός Υπουργός Εμπορίου θα παίξει σημαντικό ρόλο στις χρηματοδοτήσεις, εμφανίζεται και η ειδική πράκτορας του FBI Μέλοντι Λι που εργάζεται για να βεβαιωθεί για την ασφάλεια της παρουσίας του στη σύνοδο. Εκείνη είχε προειδοποιήσει τον Πόου για τον Φροντιστή και με χαρά συνεργάζονται ξανά. Άλλωστε, το FBI θέλει κάποιον έμπιστο και ικανό αλλά ταυτόχρονα αδιάφορο για τις πολιτικές ισορροπίες ώστε να πιάσει τον ένοχο πάση θυσία. Επομένως ποιος σκότωσε τον Μπέρμαν και γιατί; Ήξερε κάτι ως προς την ασφάλεια των προσώπων στη σύνοδο  κορυφής, είχε να κάνει με τον πληρωμένο έρωτα ή με ναρκωτικά; Τι δεν κολλάει στην υπόθεση και προβληματίζει τον Πόου; Τι σχέση έχουν οι φιγούρες από ένα πολωνικό παραμύθι στο γείσο του τζακιού όπου βρέθηκε το πτώμα;

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο της αρχαιοκαπηλίας και στα άδυτα του βρετανικού στρατού, γεμίζοντάς με θαυμασμό για τις γνώσεις του συγγραφέα πάνω στα θέματα αυτά ενώ οι εξελίξεις τρέχουν ως την τελευταία σελίδα, με κάθε κεφάλαιο να αποτελεί κι ένα βήμα προς την επίλυση του γρίφου. Αληθοφανείς ανατροπές, ένα καλά μπερδεμένο κουβάρι που ξετυλίγεται χωρίς να κουράζει και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών. Πλην του Άλαστορ Λοκ, γνωρίζουμε τη Μέρι Χόουπ της ΜΙ5, επικεφαλής της υπόθεσης και τη Χάνα Φιντς, τον σύνδεσμο μεταξύ των δύο υπηρεσιών, η οποία κάνει όμως απανωτά λάθη. Επίσης βρήκα ενδιαφέρον το παιχνίδι μεταξύ της παθολογοανατόμου Εστέλ Ντόιλ, με την περιθωριακή εμφάνιση αλλά με άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής και του Πόου, συναρπαστική και προσεγμένη την εμφάνιση της τραυματισμένης ψυχικά επιθεωρήτριας και διευθύντριας του SCAS Στέφανι Φλιν, η οποία βρίσκεται σε άδεια λοχείας και παρατεταμένη αναρρωτική άδεια, στην προσπάθειά της να επουλώσει τα τραύματά της και να ξεχάσει όσα βίωσε με την υπόθεση του Φροντιστή όσο ο αυστηρός και δεσποτικός κέρβερος που λέγεται Ζόι προσπαθεί με κάθε τρόπο να καθυστερήσει την επιστροφή της σε μια δουλειά που ουσιαστικά την άφησε ψυχολογικό ράκος. Συναντάμε ξανά την ντετέκτιβ υπαστυνόμο Τζο Νάιτινγκεϊλ, την ανώτερη στην αστυνομία της Κάμπρια, την οποία όμως οι μυστικές υπηρεσίες παρακάμπτουν γιατί η υπόθεση απαιτεί διακριτικότητα και επιδέξιους χειρισμούς ταυτόχρονα, οπότε ο Πόου προσπαθεί να την εντάξει όσο γίνεται περισσότερο στις έρευνες για να την εξευμενίσει, καθώς και τον αστυφύλακα πλέον Άντριου Ριγκ που είχε βάλει σε κίνδυνο την καριέρα του στην υπόθεση του Φροντιστή για χάρη του Πόου ενώ στις σελίδες διαχέεται ένας διακριτικός φόρος τιμής στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ και στο σύμπαν του.

Διαδοχικά βήματα ερευνών για τον εντοπισμό του δολοφόνου, ανακρίσεις, αναζήτηση στον τοπικό υπόκοσμο, όπου δρα πλέον μια συμμορία ναρκωτικών με πειθαρχία και οργάνωση, κάτι πρωτοφανές για τον τρόπο διακίνησης και δράσης, στοιχεία που δεν κολλάνε, ανύπαρκτες ταυτότητες σε βάσεις δεδομένων, μυστικά και ψέματα, δυσκολεύουν όλο και περισσότερο την επίλυση του γρίφου. Και για να κατανοήσουν τον φόνο, η Τίλι, ο Πόου και η Λι αρχίζουν να αναλύουν τη μυστηριώδη ληστεία με την οποία ξεκινάει το βιβλίο, τους εμπλεκόμενους, τα κίνητρα, τους λόγους της δολοφονίας, στην προσπάθειά τους να ενώσουν τα κομμάτια ενός πραγματικά δύσκολου παζλ. Η πέμπτη υπόθεση του Ουάσιγκτον Πόου διαφέρει αρκετά από το μοτίβο των προηγούμενων και ακολουθεί μια κάπως στατική πορεία ερευνών, γεμάτη όμως αποκαλύψεις και ένοχα μυστικά. Δεν είναι κακό ένας συγγραφέας να πειραματίζεται και να βελτιώνεται, οπότε πιστεύω πως το «Τυφλό σημείο» είναι μια καλή δοκιμή βασισμένη στα στερεότυπα του αστυνομικού μυθιστορήματος αφού και πάλι ο M. W. Craven  αφήνει το δικό του σημάδι στο κείμενο, με τον έξυπνο χειρισμό και το άρτιο δέσιμο της πλοκής, καθώς και με τις γνώσεις που προσφέρει γύρω από τους θεματικούς άξονες της ιστορίας του.

Βιβλίο Θανάσιμη κλήση 
Τίτλος πρωτοτύπου The Caller
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η όγδοη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο. Ο ύπνος έγινε πια πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν. Ένας από τους τρόπους καταπολέμησης της αϋπνίας του είναι οι επισκέψεις στη Βιβλιοθήκη του UCLA που λειτουργεί επί εικοσιτετραώρου βάσεως, όπου και γνωρίζει την κοκκινομάλλα Τρέισι Άνταμς. Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίσει μία σύντροφο; Πώς θα το χειριστεί;

Η Τάνια Κέιτλιν δέχεται βιντεοκλήση από την καλύτερή της φίλη, Κάρεν Γουόρντ, την οποία όμως βλέπει φιμωμένη ενώ μια αυστηρή φωνή της απαγορεύει να κλείσει γιατί θα πάθουν κακό και οι δυο τους. Ο άγνωστος της κάνει  δύο φαινομενικά εύκολες ερωτήσεις αλλά τελικά η Τάνια χάνει το παιχνίδι κι έτσι η Κάρεν γίνεται το αντικείμενο ενός γκροτέσκο πίνακα: θραύσματα καθρέφτη βίαια καρφωμένα στο πρόσωπό της, μερικά εκ των οποίων διαπερνούν επιδερμίδα και μυϊκό ιστό, αποκολλώντας ουσιαστικά το πρόσωπο από τη σκελετική δομή του! Ποιον φοβόταν η Κάρεν Γουόρντ και γιατί οπλοφορούσε; Ποιος της αφαίρεσε τη ζωή με τόσο βίαιο τρόπο; Εξίσου ανατριχιαστική είναι η περίπτωση και του δεύτερου θύματος, Κασάντρα Τζένκινσον, και του συζύγου της, κυρίου Τζέι, ενός ζευγαριού που προσπαθεί να ξαναγνωρίσει ο ένας τον άλλον τώρα που ο γιος τους μπήκε στην εφηβεία, μόνο που ο κύριος Τζέι κρύβει ένα μυστικό. Αυτή η ιστορία δίνει κατ’ εμέ τον πιο ανατρεπτικό τόνο στην πλοκή, γιατί ο δολοφόνος, χωρίς να το ξέρει, μπλέκει μ’ έναν άνθρωπο που μπορεί να τον τιμωρήσει πολύ σκληρά έτσι και τον εντοπίσει, μόνο που οι έρευνες του κυρίου Τζέι πάνε κάπου αλλού την υπόθεση.

Ο Κάρλος Γκαρσία ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Δυστυχώς σε αυτό το βιβλίο ο Γκαρσία συμμετέχει ελάχιστα στις έρευνες, μιας και αναφέρεται κυρίως στους τόπους των δολοφονιών και δίνει μόνο κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες που ξετυλίγουν το κουβάρι της υπόθεσης. Αντίθετα, ο Χάντερ έχει σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο με τέτοιο τρόπο που αδυνάτισε τις ισορροπίες μεταξύ τους. Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της. Παρ’ όλο που ο συγγραφέας σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, παρ’ όλο που βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο διαπίστωσα πως έπεσε στην παγίδα της ευκολίας. Δύο γεγονότα που οδηγούν πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου μού φάνηκαν κυριολεκτικά σαν «από μηχανής» ριγμένα για να απογειωθεί η δράση και ν’ αρχίσει το ανθρωποκυνηγητό ενός φριχτού κατά συρροή δολοφόνου, δεν είναι τυχαίο μάλιστα που από κείνα τα σημεία άρχισαν και τα κεφάλαια να μικραίνουν. Η αγωνία, η ένταση, οι εκπλήξεις και η πραγματική ταυτότητα του εγκληματία με άφησαν με κομμένη ανάσα, αν και δεν έπαψα να σκέφτομαι αυτές τις δύο λεπτομέρειες.

Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι κάθε χρόνο στις ΗΠΑ περισσότεροι από 6.000.000 άνθρωποι παρακολουθούνται εμμονικά κι αυτά τα νούμερα δε λάμβαναν υπόψιν την παρακολούθηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου το πράγμα έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Ως εμμονική παρακολούθηση ορίζεται η ανεπιθύμητη ή εμμονική προσοχή που δείχνει ένα άτομο για ένα άλλο, κάτι που πηγάζει συνήθως από απόρριψη, ζήλια, εκδίκηση, φθόνο, ανασφάλεια ή εμμονικό καταναγκασμό. Επίσης, διαπίστωσα πως υπάρχουν «ανοργάνωτοι» δολοφόνοι, που δεν έχουν σκοπό να σκοτώσουν τα θύματά τους αλλά το κάνουν από μια ανεξέλεγκτη βίαιη παρόρμηση και «οργανωμένοι», έξυπνοι, οργανωτικοί και πειθαρχικοί. Το γεγονός όμως ότι κάποιος φτάνει στο έκτο στάδιο παραβατικής συμπεριφοράς, με επιθετικότητα και βία απέναντι σε ανθρώπους, και μάλιστα κατ’ επανάληψη σπάει αρκετά τα στερεότυπα της συμπεριφοράς των εμμονικών διωκτών, εκ των οποίων κανείς ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο κατά συρροή, όχι τουλάχιστον σε διάστημα τριών μερών, αφού ο κάθε θάνατος-απώλεια του θύματος που είναι και ο σκοπός της ζωής τους επιφέρει βαθιά αισθήματα ενοχής και θλίψης που τους απομονώνουν για μήνες ή και χρόνια. Επιπλέον, δεν ήξερα ότι το ανθρώπινο κρανίο μπορεί να αντέξει πίεση μέχρι ενενήντα πέντε κιλά, κάτι που έμαθα με τον ανατριχαστικότερο τρίτο θάνατο. Τέλος, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανεβάζουμε τόσες άχρηστες για τους άλλους κατά βάση μα άφθονες σε όγκο λεπτομέρειες για την προσωπική μας ζωή, που πραγματικά αναρωτήθηκα για το κίνητρο αυτής της διαθεσιμότητας και φοβήθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να τις εκμεταλλευτεί, γιατί, αν και υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας και προστασίας, δεν τις εφαρμόζει κανένας. «Οι σελίδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν ένα παζάρι πληροφοριών για ανθρώπους. Πληροφορίες που οι ίδιοι προσφέρουν ελεύθερα ώστε να τις βρει κάποιος άλλος» (σελ. 392).

Η «Θανάσιμη κλήση» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, γεμάτο ωμές περιγραφές, ένταση και σασπένς που μας φέρνει πολύ κοντά στον τύπο του εμμονικού διώκτη, πώς κινείται, τι σκέφτεται, γιατί προβαίνει κάποιες φορές στο έγκλημα, πόσο σημαντικό είναι γι’ αυτόν να παρακολουθεί το θύμα του, πόσο μεγάλο κενό αφήνει πίσω του τυχόν απώλεια κλπ. Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.