Αλκιβιάδης Πικρός – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Tue, 24 Nov 2020 19:28:47 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.4 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Αλκιβιάδης Πικρός – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Η αφιέρωση», του Αντώνη Γκόλτσου, εκδ. Μεταίχμιο (Αλκιβιάδης Πικρός #1) https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b1%25cf%2586%25ce%25b9%25ce%25ad%25cf%2581%25cf%2589%25cf%2583%25ce%25b7-%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25cf%258e%25ce%25bd%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b3%25ce%25ba%25cf%258c%25ce%25bb%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/#respond Tue, 24 Nov 2020 19:28:47 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8565 Ο Αλκιβιάδης Πικρός μεγαλώνει με τον θείο του, Αλέξανδρο, φορτωμένος χιλιάδες ερωτηματικά, αφού η μητέρα του δολοφονήθηκε το 1974, λίγους μήνες μετά τη γέννησή του, και ο πατέρας του σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1983. Το 2008, μετά από ένα ξεκαθάρισμα της βιβλιοθήκης του πατέρα του, ο Άλκης ανακαλύπτει μια αφιέρωση σε ένα βιβλίο ποίησης: «Στον Πύρρο και στους άλλους σαμουράι, ελαφρά ας είναι η σκέψη. Μαρία Κ. 1973». Αυτή είναι η αρχή ενός μίτου που ο Άλκης παίρνει επιτέλους την απόφαση να ξετυλίξει, γιατί ούτε ο άνθρωπος που καταδικάστηκε για τη δολοφονία της μητέρας του και τριών άλλων γυναικών τον έπεισε για την ενοχή του, ούτε το ατύχημα του πατέρα του το θεώρησε ποτέ ατύχημα. Έτσι, ο νεαρός απόγονος μιας δικηγόρου, υπερμάχου των αντιστασιακών μέσα στη Δικτατορία, κι ενός παρατρεχάμενου των δικτατόρων, αρχίζει να ξεσκεπάζει πρόσωπα και πράγματα που κάποιους τους ενοχλούν.

Βιβλίο Η αφιέρωση
Συγγραφέας Αντώνης Γκόλτσος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γρήγορη, κινηματογραφική γραφή, με τον μέλλοντα χρόνο να κυριαρχεί στην αφήγηση, δίνοντας ένταση και προκαλώντας ιδρώτα και έξαψη στον αναγνώστη όσο προχωράει στην ανάγνωση του βιβλίου. Αυτή η ιδέα μου άρεσε πολύ, γιατί ζωήρεψε πολύ την εξέλιξη της ιστορίας και της έδωσε τέτοιο νεύρο και ένταση που ένας απλός ενεστώτας ή αόριστος δε θα τα κατάφερνε. Κοφτές, μεστές φράσεις, χωρίς στολίδια και φιοριτούρες, σκηνές βγαλμένες λες από σενάριο αλλά ταυτόχρονα και γεμάτες λογοτεχνικότητα. Ο κύριος Γκόλτσος είναι σε θέση να μεταλαμπαδεύσει την πολύχρονη εμπειρία του στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας σε ένα απαιτητικό, στακάτο και πρωτότυπο κείμενο, που με κέρδισε σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Οι χαρακτήρες ήταν όλοι διαλεγμένοι πολύ προσεκτικά. Ο Άλκης είναι συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, οπότε τις σκέψεις του και τις απόψεις του και τον αγώνα του να αποκαλύψει την αλήθεια την αποδίδουν οι γύρω του στις φαντασιοκοπίες του ενώ το πείσμα του και η φαντασία του πηγάζουν ακριβώς από αυτήν την πείρα, ο θείος Αλέξανδρος με τον μυστηριώδη φίλο του, πρώην ιατροδικαστή, που είχε λάβει μέρος στις υποθέσεις των γονιών του Άλκη, είναι δύο άνθρωποι που ντύνονται με την απαραίτητη αχλή, φωτίζονται και αργοσβήνουν σταδιακά. Η σύντροφος του Αλκιβιάδη, χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο ως χαρακτήρας, κέρδισε την καρδιά μου ειδικά μετά την ανατροπή στη ζωή της. Στάθηκε στο πλάι του ανθρώπου της από την αρχή ως το τέλος. Το άλλο δίπολο Μάγιας-Μαίρης ήταν εξίσου συναρπαστικό και αδρά σκιαγραφημένο, απόλυτα ρεαλιστικό και ανατριχιαστικά αληθοφανές! Ο παράλυτος Ίκαρος, η γκαρσόνα Ζουλού, που λατρεύει να αποκαλεί τον Άλκη «Όστερ» (εκ του συγγραφέα Paul Auster) και ο δημοσιογράφος Μέγας είναι μερικές ακόμη ψηφίδες από αυτό το δυνατό παζλ.

Η λύση του μυστηρίου ήταν απόλυτα ρεαλιστική, αν και στηρίχτηκε σε μια απίθανη σύμπτωση, σε κάτι που συμβαίνει μια στις χίλιες, η δύναμη της γραφής όμως, η εκπληκτική αφήγηση, οι απανωτές ανατροπές και γενικότερα όλο το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξυφάνθηκε το story με έπεισαν. Ο Άλκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα απροσδόκητο, τρομακτικό γεγονός που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Είναι έτοιμος να δεχτεί την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή; Ποιος είναι ο μυστηριώδης Ίκαρος και τι ρόλο παίζει στη ζωή των δύο γυναικών; Πόσα πράγματα γνωρίζει ο θείος Αλέξανδρος και αν κρύβει το παρελθόν γιατί το κάνει; Τι τον συνδέει με τον ιατροδικαστή, που είναι ωσεί παρών στις συζητήσεις με τον ανιψιό του; Ποιους πραγματικά ενοχλεί ο Αλκιβιάδης με τις έρευνές του και γιατί; Ήταν πραγματικά ένοχος ο κατά συρροή δολοφόνος των γυναικών και αν όχι πόσο υπολογίσιμο πιόνι ήταν σε αυτήν την ιστορία; Έχουν παίξει ρόλο οι συνταγματάρχες και η Δικτατορία στις απαρχές της ιστορίας αυτής; Τελικά ο Πύρρος Πικρός αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε;

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα ζητούν απάντηση σε ένα σφιχτοδεμένο, φρέσκο, ανατρεπτικό, καλογραμμένο, έξυπνο και ευρηματικό θρίλερ που με ξενύχτησε και το απόλαυσα!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Οδηγός φόνων», του Αντώνη Γκόλτσου, εκδ. Μεταίχμιο (Αλκιβιάδης Πικρός #2) https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%bd%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf%25ce%25b4%25ce%25b7%25ce%25b3%25cf%258c%25cf%2582-%25cf%2586%25cf%258c%25ce%25bd%25cf%2589%25ce%25bd-%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25cf%258e%25ce%25bd%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b3%25ce%25ba%25cf%258c%25ce%25bb%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%bd%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/#respond Sat, 31 Oct 2020 22:00:57 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=7833 Ο Αλκιβιάδης Πικρός αγωνίζεται να γλυτώσει από τα απόνερα της υπόθεσης που λύθηκε στην «Αφιέρωση» και να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις και τις αποκαλύψεις που βίωσε. Η κατάθλιψή του χτυπά κόκκινο σχεδόν ένα χρόνο μετά ώσπου ο εκδότης του, ο Αποστόλης, του δίνει τον φάκελο ενός ανώνυμου θαυμαστή και αναγνώστη που, με το αντίστοιχο χρηματικό αντίτιμο βέβαια, του υπαγορεύει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για να το γράψει, ξεκινώντας από την περσινή διπλή δολοφονία στον Σχοινιά. Τι θα συμβεί όμως όταν αυτά που περιγράφει αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα, τραβώντας έτσι την προσοχή της αστυνομίας; Κι όσο το κείμενο του Πικρού προχωράει και οι δολοφονίες αυξάνονται, τόσο η υπόθεση μπλέκεται περισσότερο, κάνοντας τη ζωή του Aστυνόμου Σφυρή εφιαλτική!

Βιβλίο Οδηγός φόνων
Συγγραφέας Αντώνης Γκόλτσος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σπουδή στο noir είναι το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Αντώνη Γκόλτσου, μιας και είναι γραμμένο μ’ ένα άκρως προσωπικό ύφος και στυλ, περιστοιχίζεται από τις σκιές και τις γνώμες συγγραφέων όπως η Patricia Highsmith, ο Raymond Chandler, η P. D. James κ. ά., σεργιανάει στους δρόμους και τις ερημιές του Μετς κυρίως μα και του υπόλοιπου κέντρου και απόκεντρου της Αθήνας μα πάνω απ’ όλα ξετυλίγει μια δύσκολη υπόθεση μ’ έναν ρευστό και αεράτο τρόπο που δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, στις καταστάσεις, σε νοήματα όπως η απονομή δικαιοσύνης, η νέμεσις, η ύβρις.

Η προσωπικότητα του Αλκιβιάδη Πικρού καταγράφεται όπως ακριβώς και στην «Αφιέρωση», με τα ψυχολογικά και συναισθηματικά του προβλήματα, τη μοναξιά και την κατάθλιψη, την αρνούμενη να μπει σε φόρμες κανονικότητας θαλερή ζωή του, «..καπνίζοντας άφιλτρες φυτείες και πίνοντας θάλασσες καφέ» (σελ. 10), ενώ θεωρείται «πορειομανής και αγοραφοβικός», «φυγάνθρωπος», «κοινωνικά ασυγχώρητος δυσλεξικός». Αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα μπλέκει σ’ ένα γαϊτανάκι εκπλήξεων και ανατροπών και αγωνίζεται να βγάλει άκρη σε μια υπόθεση που σελίδα τη σελίδα όλο και δυσχεραίνει. Έχει ν’ αντιμετωπίσει τη γοητεία της Ζουλού, τον ρόλο της Άννας στη ζωή του, τις πιέσεις της Αστυνομίας, το στρες του Σφυρή και των νέων και παλιών συναδέλφων του, να μπει στη θέση του δολοφόνου που σκοτώνει σχεδόν πάντα με το ίδιο μοτίβο. Πρόκειται για την πολύπλοκη και σύνθετη εξέλιξη μιας ως τότε απλής ζωής, οπότε ο Πικρός σίγουρα, αν μπορούσε, θα κρυβόταν όσο πιο βαθιά στη γη μπορούσε αντί να κλείνεται μέσα για να γράψει, να στύβει το μυαλό του να δει πώς μπορεί μέσα από το μυθιστόρημά του να παγιδέψει τον δολοφόνο, να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις στη ΓΑΔΑ κλπ.

Αυτό που αρχικά με απομάκρυνε ήταν η επιμονή του συγγραφέα στις καταστάσεις που βίωσε ο ήρωας στην «Αφιέρωση», των οποίων τις συνέπειες βιώνει τώρα από συναισθηματικής και ψυχολογικής άποψης. Ξανά και ξανά δίνονταν σημεία-κλειδιά του προηγούμενου βιβλίου, χωρίς όμως να αποκαλύπτεται η λύση εκείνης της υπόθεσης ή άλλα περιστατικά που πρέπει να μείνουν κρυμμένα για όποιον δε διάβασε την αρχή των περιπετειών του Αλκιβιάδη Πικρού κι έτσι αυτή η ασάφεια με κούρασε και μου γέννησε την επιθυμία να σταματήσω για να διαβάσω ξανά την «Αφιέρωση». Σύντομα όμως έρχεται η εντολή συγγραφής κι έτσι βουτάμε αμέσως στα νέα βαθιά νερά!

Ο κύριος Αντώνης Γκόλτσος πειραματίστηκε υφολογικά και κατ’ εμέ πέτυχε μια μικρή νίκη έναντι του εαυτού του, μιας και η αφήγηση και οι σκηνές που περιγράφονται είναι από την αρχή ως το τέλος γεμάτες εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Μικρές κοφτές φράσεις, επεξηγηματικές δευτερεύουσες προτάσεις και πλούσιες παραθέσεις που ανακόπτουν από τη φόρα της πλοκής όμως δίνουν εναργέστερη εικόνα του αφηγητή, υποδόριο χιούμορ (απολαύστε στις σελίδες 14-15 τον τρόπο με τον οποίο «γειώνει» ο Αλκιβιάδης Πικρός τις συμβουλές αποφυγής της κατάθλιψης, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτήν), εξαιρετικός χειρισμός των χρόνων αφήγησης, πολλές φορές ανακατεύοντας μέλλοντα και ενεστώτα, αόριστο και μέλλοντα, στην ίδια πρόταση, ακόμη και εναλλαγές τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Αναπάντεχοι επιθετικοί προσδιορισμοί και ξαφνικά επιρρήματα δίνουν μια εξαιρετική σφριγηλότητα στην εξιστόρηση και μια νέα πνοή στη γραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.

Οι δολοφονίες ολοένα και αυξάνονται, μαζί με τις αμφιβολίες και τις υπόπτους. Σε ελάχιστα σημεία παρατίθενται αποσπάσματα του βιβλίου που γράφει καθ’ υπόδειξιν ο Πικρός, παραλληλίζοντας έτσι την πραγματικότητα του Πικρού με αυτήν του «χάρτινου» αστυνόμου Μαύρου που προσπαθεί να ξεμπλέξει την υπόθεση. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, διαφορετικές οπτικές γωνίες, ένας επιτυχημένος εγκιβωτισμός, που μου θύμισε αμυδρά την τεχνική που συνάντησα στο «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, είναι κάποια ξέφτια από ένα κουβάρι που δείχνει δυσεπίλυτο. Η πλοκή μπλέκει αρμονικά τη φαντασία με τη (λογοτεχνική) πραγματικότητα και δημιουργεί συνέχεια νέα ερωτηματικά, στα οποία απαντά χωρίς υπερβολή, βιασύνες και ακρότητες. Μάλιστα, ακριβώς λόγω της άρτια δομημένης ατμόσφαιρας και των υποδειγματικών χαρακτήρων, σύντομα βρέθηκα περισσότερο να παρακολουθώ τις εξελίξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών και λιγότερο να κρατάω σημειώσεις ώστε να βρω τον κατά συρροή δολοφόνο. Εν κατακλείδι, διαπίστωσα πως το μυθιστόρημα ξεφεύγει κατά πολύ από τη ραχοκοκαλιά ενός κλασικού whodunit και ακολουθεί δικούς του κανόνες και πορεία εξέλιξης.

Ο «Οδηγός φόνων» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που θέλει κάποια μικρή συγκέντρωση κατά την ανάγνωση λόγω των αδρά δοσμένων σκηνών και της ελαστικότητας στη ροή, αλλά διεκπεραίωσε μια καινοτόμα κεντρική ιδέα πολύ καλά και μ’ έφερε σ’ επαφή με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης ενός δολοφόνου. Γρήγορη, κινηματογραφική δράση, πρωτοποριακή και εντελώς προσωπική λογοτεχνική γραφή, ιδιαίτερες ατραποί επίλυσης του μυστηρίου και σωστός χειρισμός της κεντρικής ιδέας που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα είναι ελάχιστα από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νέου μυθιστορήματος του κυρίου Γκόλτσου.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%bd%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82/feed/ 0