Βιβλίο Οι περιπέτειες ενός φιλάθλου 
Συγγραφέας Φωτεινή Κωνσταντοπούλου
Εικονογράφος Μαρία Μανουρά
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Γιώργος Μπάτρης
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Η Φωτεινή Κωνσταντοπούλου έγραψε ένα μυθιστόρημα που θα τονώσει την αυτοπεποίθηση των παιδιών μέσα από ενδιαφέροντα και συναρπαστικά περιστατικά. Με ένα εξισορροπημένο μίγμα χιούμορ και δράσης καταφέρνει να περάσει σημαντικά μηνύματα γύρω από την προσωπική αξία του καθενός και τη σημασία της φιλίας στη ζωή μας ενώ ταυτόχρονα δείχνει τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιμετωπίσουν οι μικροί αναγνώστες τις δύσκολες συνθήκες στο σχολείο. Σκεφτείτε τώρα να λέγεστε όπως ο ήρωας του βιβλίου, να δυσκολεύεστε στα μαθήματα και στις κοινωνικές συναναστροφές και ταυτόχρονα να πέφτετε θύμα σχολικού εκφοβισμού! Έτσι ο Φλώρος βρίσκει παρηγοριά στους λίγους αλλά αγαπημένους φίλους του και στο μπάσκετ, στο οποίο ασκείται με κάθε ευκαιρία (φυσικά και συλλέγει κάρτες με παίκτες). Μόνο που εδώ εμφανίζεται άλλη μια στενοχώρια: θα ήθελε να είναι καλός στο αγαπημένο του σπορ αλλά δεν τον παίρνουν ούτε στους αναπληρωματικούς της ομάδας του σχολείου. Αυτό ρίχνει κι άλλο την ψυχολογία του και τελικά ο ήρωάς μας πιστεύει ακράδαντα ότι δεν είναι καλός σε τίποτα.

Μου άρεσε πολύ η οπτική γωνία του μυθιστορήματος, μιας και η συγγραφέας χρησιμοποίησε μια αναπάντεχη αλλαγή στη ζωή του παιδιού για να διαφοροποιήσει εντελώς τη ροή της αφήγησης, κλιμακώνοντάς την: αναθέτουν στον Φλώρο να γίνει εμψυχωτής της ομάδας μπάσκετ του σχολείου στο σχολικό πρωτάθλημα, κάτι που του προσέθεσε ακόμη περισσότερο άγχος και ταλαιπωρία, σταδιακά όμως βλέπουμε πως τα πάει καλά. Εδώ είναι και η μικρή μου ένσταση, μιας και ο τίτλος και η αρχή του βιβλίου με προετοίμαζαν να παρακολουθήσω τη ζωή ενός παιδιού που θα ακολουθήσει το όνειρό του και θα γίνει μεγάλος σταρ του μπάσκετ. Προς τιμήν της όμως η Φωτεινή Κωνσταντοπούλου απέφυγε τα κλισέ και κατάφερε να γράψει μια ιστορία που με κράτησε ως το τέλος και με συγκίνησε. Τα διάφορα περιστατικά της ζωής του μικρού πρωταγωνιστή αντικατοπτρίζουν μια καθημερινότητα που είναι οικεία στα παιδιά, τα οποία και μπορεί να μοιράζονται ίδιες ή παρόμοιες ανησυχίες. Σε αυτό βοηθάει πολύ και η ρεαλιστική εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά που πότε ζωντανεύει με τη φαντασία της τα γεγονότα και πότε αποτυπώνει φωτογραφικά σχεδόν σημαντικούς υπαρκτούς αθλητές του μπάσκετ.

«Οι περιπέτειες ενός φιλάθλου» είναι ένα διασκεδαστικό και γεμάτο μηνύματα μυθιστόρημα για τον ενδοσχολικό εκφοβισμό, την αθλητική βία, την πίστη στη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και τη σημασία τού να μην τα παρατάς ποτέ! Ο Φλώρος Ασχημόπουλος αντιμετωπίζει τις καθημερινές του δυσκολίες με υπομονή, αυθορμητισμό, ειλικρίνεια και μερικές φορές με απίστευτο θάρρος. Οι σελίδες του βιβλίου είναι γεμάτες από μαθήματα ψυχικής δύναμης, αποφασιστικότητας, τόνωσης της αυτοπεποίθησης που ξεπηδούν μέσα από τις κωμικές περιγραφές και το αυθόρμητο ύφος του ήρωα. Στο τέλος του βιβλίου αποδεικνύεται ότι η επιμονή και η φιλία κάνουν θαύματα.

Βιβλίο Οι Εξερευνητές του Χρόνου #1-4
Τίτλος πρωτοτύπου Els Exploradors del Temps
Συγγραφέας Jordi Ortiz
Εικονογράφος Miguel Ángel Saura
Μετάφραση Κατερίνα Κουτσοσπύρου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα / Περιπέτεια
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο καθηγητής Εξυπνοσθένης, ένας από τους πιο μεγαλύτερους σοφούς του κόσμου, ηγείται του σημαντικότερου επιστημονικού έργου στην Ιστορία: προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα έργο ζωής, το «Υπερμεγασουπερβιβλιομουσειο» για να το χαρίσει στην ανθρωπότητα, ώστε να μπορέσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος να κατανοήσουν την ιστορία και να αποτρέψουν την παραποίησή της από κακόβουλους ανθρώπους. Η επιστημονική κοινότητα ισχυρίζεται ότι κανείς ποτέ δεν μπορεί να ταξιδέψει στον χρόνο και να επισκεφθεί μια άλλη εποχή, ο Εξυπνοσθένης όμως έχει βρει το μυστικό. Η Κριστίνα ανακαλύπτει τον σοφό καθηγητή να κρύβεται στο Καδακές της Ισπανίας και να ζει σ’ έναν τεράστιο χώρο με τόσα πολλά βιβλία και αντικείμενα που δεν έχει κανένα μουσείο και καμία βιβλιοθήκη στον κόσμο. Εκεί ζει με τον μπάτλερ Άρτσιμπαλ και τη μαγείρισσα Γερτρούδη που πετάνε ευφυείς ατάκες ο ένας στον άλλον. Η πανέξυπνη Κριστίνα με τη φοβερή μνήμη, ο ατρόμητος Βίκτορας και ο δυνατός Μιγκέλ, ξάδελφος της Κριστίνα και κολλητός του Βίκτορα, μαγεύονται από τις ιστορίες του καθηγητή και δέχονται να ταξιδεύουν στον χρόνο για να εντοπίσουν και να φέρουν τα πολύτιμα ιστορικά αντικείμενα που υπολείπονται για να ολοκληρωθεί η συλλογή του. Στο πλάι τους θα είναι η πεντάχρονη Ίμπις που ήρθε κατά λάθος από τις αρχαίες πυραμίδες και ο ορνιθόσαυρος Κάλι που ανακάλυψε η Ίμπις κι όλοι μαζί ταξιδεύουν στον χρόνο για να συγκεντρώσουν αντικείμενα από τους πιο συναρπαστικούς αρχαίους πολιτισμούς. Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει ο κακός της ιστορίας, τον οποίο συναντάμε στο πρόσωπο του Μαλέφικο Δουραδόρ, συλλέκτη θησαυρών και άσπονδου εχθρού του καθηγητή, που θα δυσκολέψει τα παιδιά σε κάθε αποστολή.

Τα βιβλία είναι έξυπνα, καλογραμμένα και συναρπαστικά, με χιλιάδες πληροφορίες για τον εκάστοτε αρχαίο πολιτισμό. Εκτός από την κύρια δράση, έχουμε και ξεχωριστές σελίδες στο τέλος των βιβλίων όπου αναπτύσσονται διάφορα θέματα όχι μόνο από την ιστορική περίοδο του εκάστοτε τίτλου αλλά και ευρύτερα. Εκεί οδηγούνται οι μικροί αναγνώστες μέσα από ερωτήσεις που η απάντηση φαίνεται μόνο αν ακουμπήσουν επάνω στο σημείο την κλεψύδρα-σελιδοδείκτη («ρολόι αποκρυπτογράφο», όπως αναφέρεται) που συνοδεύει κάθε βιβλίο! Στο κείμενο παρεμβάλλονται εικόνες με συννεφάκια-διαλόγους που προχωράνε τη δράση, ελαφρύνοντας το κλίμα αλλά ο εικονογράφος Miguel Ángel Saura δε μένει εκεί. Χρησιμοποιεί ποικίλες εκφράσεις στα πρόσωπα που θυμίζουν κόμικς, ζωντανεύει με πιστότητα και ρεαλισμό πανοραμικές εικόνες από τους εκάστοτε τόπους και δε διστάζει να μετατρέψει γνωστές φυσιογνωμίες σε καρικατούρες όταν το απαιτεί η περίσταση. Γέλασα πολύ με τη δισέλιδη απεικόνιση της σκηνής του Κορνήλιου Όπτιμου Τρανσαλπίνου στο πρώτο βιβλίο, όπου ανακαλύπτουμε πώς η Αφροδίτη της Μήλου έχασε πραγματικά τα χέρια της ενώ εντυπωσιάστηκα από την απεικόνιση του ναού της Ολυμπίας στο τρίτο βιβλίο.

Κάθε περιπέτεια είναι μια καλοστημένη, έξυπνη και ολοκληρωμένη ιστορία, με καλούς και κακούς, με ανατροπές και εκπλήξεις, κάτι που δείχνει τη σκληρή δουλειά του συγγραφέα, που απέφυγε τις προχειρότητες και τις βιαστικές πλοκές ώστε να βοηθήσει τα παιδιά να ενταχθούν για τα καλά σε κάθε εποχή που ετοίμασε. Για το λόγο αυτό βρίσκει διάφορα αφηγηματικά τρικ για να εντάξει την Κριστίνα και την παρέα της στην εκάστοτε περίοδο, είτε με τα ρούχα που ετοιμάζουν είτε με τη γλώσσα που μαθαίνουν κλπ. Συμπληρωματικά, στο τέλος κάθε βιβλίου υπάρχουν τρεις ενότητες: «Ας μάθουμε», «Ας στρωθούμε στη δουλειά» και οι «Βιβλιοχρονοϊστορίες». Στην πρώτη, έχουμε το γενικότερο ιστορικό πλαίσιο με σύντομες και εύληπτες πληροφορίες, στη δεύτερη κατασκευάζουμε και φτιάχνουμε διάφορα αντικείμενα ή φαγητά βασισμένα στην εκάστοτε πλοκή και στην τρίτη διάφορα ιστορικά πρόσωπα αποκαλύπτουν σημαντικά πραγματολογικά, ιστορικά και άλλα στοιχεία ευρύτερου ενδιαφέροντος. Ταυτόχρονα, σε αυτές τις τελευταίες σελίδες ξεδιπλώνεται από βιβλίο σε βιβλίο η σχέση του Εξυπνοσθένη και του Μαλέφικο Δουραδόρ, πώς κατέληξαν εχθροί από φίλοι και πώς απέκτησε τις δυνάμεις του ο κακός των ιστοριών.

Στο πρώτο βιβλίο της σειράς, «Οι λεγεώνες της Ρώμης», οι μικροί πρωταγωνιστές πρέπει να βρουν έναν μεταλλικό αετό, έμβλημα των ρωμαϊκών λεγεώνων του 1^ου αιώνα μ. Χ., από τη θρυλική 13^η Λεγεώνα του Κορνήλιου Όπτιμου Τρανσαλπίνου. Τα παιδιά ταξιδεύουν στο 13 μ. Χ. και στη θρυλική Αρμπίτριουμ Αογκούστα. Τι συνέβη στη λεγεώνα του Κορνήλιου και γιατί και πότε χάθηκε η πόλη που έχτισε; Ποιος είναι ο καταχθόνιος Φαύστος που βρίσκεται στο πλάι του ως σύμβουλός του; Στο δεύτερο, «Οι εξορμήσεις των Βίκινγκς», η Κριστίνα και η παρέα της πρέπει να βρουν την ασημένια πόρπη του Έρικ του Κόκκινου και ταξιδεύουν στην Ισλανδία του 980 μ. Χ. Εκεί γνωρίζουν τα παιδιά του Έρικ του Κόκκινου και του εχθρού του, του αρχιναυπηγού Όλαφ. Η αντιπαλότητά τους έχει μοιράσει το χωριό σε δυο στρατόπεδα και καθυστερεί την εκστρατεία για νέα εδάφη. Η Γκουντρούν, η ζοφερή μάγισσα, υποδαυλίζει τα πάθη και κάνει τα πράγματα χειρότερα. Στο τρίτο, «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ελλάδας», τα παιδιά πρέπει να βρουν το μυθικό χρυσό στεφάνι του Ηρακλή από κλαδί ελιάς που του απονεμήθηκε όταν έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες κι έτσι ταξιδεύουν στην Ολυμπία του 556 π. Χ. και γνωρίζουν τον Πυθαγόρα ενώ ξεναγούνται σε όλα τα σημεία του ιερού χώρου της Ολυμπίας. Μήπως ο πρωταθλητής Άτλαντας είναι ο μεταμφιεσμένος Δουραδόρ; Και πώς θα καταφέρουν τέσσερα παιδιά να μπουν σε απαγορευμένους χώρους; Στο τέταρτο, «Ο χρυσός των Ίνκας», ο καθηγητής στέλνει την παρέα στο Κούσκο, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Ίνκας, το 1487 μ. Χ. την περίοδο της γιορτής του χειμερινού ηλιοστασίου για να βρουν ένα πουτούτου, ένα κοχύλι που χρησιμοποιούσαν οι αγγελιαφόροι για την αναγγελία της άφιξής τους κάπου. Να όμως που ένα λάθος στη χρονομηχανή τα γεμίζει φόβο κι ας καταφέρνουν να φτάσουν στον χωροχρόνο που θέλουν. Εκεί μπλέκουν με μυστηριώδεις κατασκόπους και χάνονται στους λαβύρινθους της ιερής πόλης.

«Οι Εξερευνητές του Χρόνου» είναι μια συναρπαστική σειρά περιπετειών που ταξιδεύει τα παιδιά από 8 ετών και πάνω σε διάφορες εποχές του παρελθόντος, βοηθώντας τα με τον τρόπο γραφής και την ωραία εικονογράφηση να ανακαλύψουν και να αγαπήσουν την Ιστορία. Τα βιβλία, γεμάτα σασπένς και ανατροπές, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, χιούμορ και εκπλήξεις, καλογραμμένη πλοκή, μαζί με ενδιαφέροντα παιχνίδια και πραγματολογικά στοιχεία, θα οδηγήσουν τους μικρούς αναγνώστες σε σημαντικά χωροχρονικά σημεία της Ιστορίας και θα κάνουν τη γνώση παιχνίδι.

Βιβλίο Σαν τη Μαρία
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Εικονογράφος Πετρούλα Κρίγκου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης έγραψε για ένα έξυπνο και πεισματάρικο κορίτσι που μιμείται τη ζωή και το στυλ της Μαρίας Σάκκαρη χωρίς στην πραγματικότητα να καταφέρνει κάποια προσωπική βελτίωση σ’ ένα απαιτητικό άθλημα όπως το τένις. Η συνονόματη Μαρία είναι μαθήτρια της τετάρτης δημοτικού, βαριέται το σχολείο και ανυπομονεί να επιστρέφει σπίτι για να παίξει στο τάμπλετ. Κάποια στιγμή οι γονείς της αποφασίζουν να την εντάξουν σε όποια αθλητική δραστηριότητα επιθυμεί για να ξεκολλήσει και η Μαρία διαλέγει το τένις. Με αυτό έπαιζε στο τάμπλετ και έψαχνε στο διαδίκτυο για πληροφορίες και τεχνικές, οπότε νιώθει πως έχει γίνει εξπέρ. Όνειρό της είναι να μοιάσει στη Μαρία Σάκκαρη αλλά και να την ξεπεράσει κι έτσι ξεκινάει μια περίοδος μεγάλης αναστάτωσης για όλους. Η μικρή ηρωίδα του βιβλίου γίνεται αγενής με τους πωλητές, κοπιάρει άτεχνα την πορεία και το στυλ της Σάκκαρη (μέχρι και τον αδαή παππού της θέλει για προπονητή, όπως η τενίστρια) ενώ η μαμά νιώθει ανήμπορη να τα βγάλει πέρα με δυο άντρες που κάνουν στο παιδί όλα τα χατίρια.

Το κείμενο είναι έξυπνο και παρουσιάζει ένα κορίτσι γεμάτο πείσμα και όνειρα που δε σταματά να προσπαθεί ακόμη κι όταν τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Μήπως τελικά πρέπει κάποτε να τα παρατάμε και να στρέφουμε το ενδιαφέρον μας αλλού, όπου ίσως είμαστε καλύτεροι; Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του παππού, που κι αυτός σαν τον γιο του δε χαλάει χατίρι στη Μαρία, μόνο που είναι πιο προσγειωμένος και πραγματιστής. Αποδεικνύεται τελικά σημαντικός μέντορας γιατί βοηθάει την εγγονή του να εξασκηθεί συστηματικά και της αρνείται χάρες, δε θέλει να τη στείλει για τουρνουά πριν τη θεωρήσει εκείνος έτοιμη, την προσγειώνει, της βάζει φρένο στη βιασύνη να προχωρήσει παρακάτω. «Δεν κάνουμε προπόνηση για να κερδίσω; Κάνουμε για να μη χάσω με διαφορά»; Αυτή η διαπίστωση σοκάρει τη Μαρία και είναι η αρχή μιας σειράς παράλογων αποφάσεων που ίσως την οδηγήσουν πιο κοντά στο όνειρό της (μέχρι και στο χωριό της Σάκκαρη πάνε οικογενειακώς για να βρει τι της λείπει και δεν τα καταφέρνει). Φυσικά, υπάρχουν και κωμικές νότες που αλαφραίνουν την πλοκή: «-Τι είπες; Τη ρώτησε για να βεβαιωθεί πως είχε ακούσει αυτό που ήξερε πως είχε ακούσει αλλά δεν ήθελε να το έχει ακούσει» (σελ. 80).

Το «Σαν τη Μαρία» είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδιά πώς να κυνηγούν τα όνειρά τους αλλά και να τα εγκαταλείπουν αν δεν τα καταφέρνουν, ώστε να βρουν αυτό στο οποίο θα πετύχουν καλύτερα. Μέσα από διάφορες συναρπαστικές εξελίξεις, μαθαίνουμε τα πάντα για το τένις, για τις διαφορές στις ρακέτες, για τις πλέξεις, για το περίπλοκο σύστημα πόντων και κυρίως για τα βασικά προαπαιτούμενα: να έχεις πολύ καλή κίνηση με τα πόδια για να μπορείς να αλλάζεις κατεύθυνση χωρίς να χάνεις την ισορροπία σου και να έχεις τέλειο συντονισμό χεριών και ματιών ώστε να βρίσκεις την μπάλα στο σωστό σημείο της ρακέτας. Η ασπρόμαυρη εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου είναι καλή και παραστατική, ζωντανεύει την καθημερινότητα του παιδιού και της οικογένειάς του με μια μίξη σουρεαλισμού και πιστής απεικόνισης (όπως οι προσωπογραφίες της Μαρίας Σάκκαρη) και συνοδεύει το κείμενο με ολοσέλιδες απεικονίσεις ή μικρά καρέ. Πάμε να δουλέψουμε «Σαν τη Μαρία» λοιπόν για να βρούμε αυτό που πραγματικά μας καλύπτει, αυτό στο οποίο μπορούμε να διαπρέψουμε.

Βιβλίο Η λέσχη του κακού 
Συγγραφέας Πάνος Αμυράς
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα /  Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μπορεί να είναι εκδοτικά το τέταρτο μυθιστόρημα με ήρωα τον αγαπημένο μου Νίκο Αγραφιώτη, πρόκειται όμως για την πρώτη του υπόθεση, η οποία διαδραματίζεται τον Αύγουστο του 1939, έναν μήνα πριν την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία και έναν χρόνο πριν την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Είναι η περίοδος εορτασμών της τρίτης επετείου της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου και ταυτόχρονα το δυσοίωνο πρελούδιο για την Ευρώπη, μιας και σύννεφα πολέμου μαζεύονται στα σύνορα της Πολωνίας. Η κοσμική Αθήνα έχει μετατραπεί σε κέντρο διεθνούς κατασκοπείας και όσο προχωράει η υπόθεση παρακολουθούμε τα διπλωματικά γεγονότα που θα οδηγήσουν στο ξέσπασμα του πολέμου: σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, άμεση ανάγκη για επιστροφή του βασιλιά από την Κέρκυρα, Συμφωνία του Μονάχου («δεν ήταν ο θρίαμβος της ειρήνης αλλά το τρόπαιο που αποθράσυνε το Βερολίνο») και πολλά άλλα, καταστάσεις που δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό όσο ο Νίκος Αγραφιώτης προσπαθεί να λύσει την υπόθεση.

Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ένας νεαρός αξιωματικός της Αστυνομίας που δουλεύει στο ΙΗ΄ Τμήμα στα Σφαγεία, έναν προορισμό δυσμενούς μετάθεσης για τους μη αρεστούς της Διοίκησης Πρωτευούσης, μιας και μεθύστακες, χαρτοκλέφτες και κλεφτρόνια αποτελούν τη μικρή αλλά σταθερή πελατεία του. Ο Αγραφιώτης μόλις έναν χρόνο πριν κέρδισε μια θέση για μετεκπαίδευση στην Εγκληματολογική Υπηρεσία του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, που τον βοήθησε πολύ, προτιμά όμως να μείνει προσγειωμένος και σιωπηλός παρά να αγχωθεί για την ανέλιξή του στο Σώμα. Είναι ένας άνθρωπος που δε διαφέρει και πολύ από αυτόν που εξελίχθηκε στα επόμενα βιβλία: «…απέφευγε όσο μπορούσε τη θάλασσα και τους ολοκληρωτισμούς, και τα δύο του προκαλούσαν ναυτία» (σελ. 136). Προχωρώντας στις έρευνές του, διαπιστώνει πόσο δύσκολη είναι η υπόθεση και, ακόμη χειρότερα, πόσο αναλώσιμη είναι η θέση του, πως πρόκειται ουσιαστικά για ένα αναπόσπαστο κομμάτι μιας καλοστημένης παγίδας. Πώς θα αντιδράσει λοιπόν σε αυτήν τη διαπίστωση, πώς θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού; Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν οι ανώτεροί του, ο αστυνομικός διευθυντής Λουκάς Πουρνάρας και ο Υποδιοικητής Γενικής Ασφάλειας Σπύρος Παξινός, ορίζουν τον Θανάση Τσουγκανέα ως βοηθό του! Πρόκειται για άσπονδο φίλο του, δεν τα πάνε καλά, είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, ίσως όμως είναι μια καλή επιλογή για την υπόθεση, αφού γνωρίζει καλά την πιάτσα. Θα καταφέρουν να συνεργαστούν αρμονικά;

Ο Κώστας Κρίσπης ήταν πολύ καλός πυγμάχος, φαβορί για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940 και αθλούνταν στον Πυγμαχικό Σύλλογο Πετραλώνων, όντας το καλύτερο παιδί του. Ποιος θα ήθελε λοιπόν το κακό του; Πώς γίνεται ο θάνατός του να συνδέεται με τα πλοκάμια που έχει εξαπλώσει η Γερμανία ανά την Ευρώπη; Τα βήματα των ερευνών οδηγούν τον Αγραφιώτη στην τραγουδίστρια Μίρα, που φαίνεται να είχε ιδιαίτερους δεσμούς με τον πυγμάχο, ποιος είναι όμως ο πραγματικός ρόλος της στην ιστορία; Θα βοηθήσει ή θα προδώσει τον Αγραφιώτη; Στον κύκλο της συναντάμε τον Θωμά Χατζηλάμπρου, από τους βασικούς προμηθευτές καπνών στη Γερμανία και αντιπρόσωπο γερμανικών εταιρειών, τον Ηλία Δραγάτση, ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Ανώνυμης Ελληνικής Τηλεφωνικής Εταιρείας που πηγαινοέρχεται στη Γερμανία και τη γυναίκα του, Θάλεια, η οποία έρχεται σε επαφές με σημαίνοντα πρόσωπα της ιταλικής αριστοκρατίας, τον φιλοβρετανό γιατρό Γιάννη Βασιλείου, τον βασιλιά των καμπαρέ Μηνά Κελμπή, που πλουτίζει από το εμπόριο γυναικών και μαδά κορόιδα στις χαρτοπαικτικές λέσχες και πολλούς άλλους.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με τον γνωστό τρόπο που αγάπησα και στα υπόλοιπα της σειράς: γρήγορη αφήγηση, λιτοί διάλογοι, κλιμάκωση της πλοκής κι ένα άψογα στημένο πραγματολογικό φόντο με άφθονες ιστορικές και άλλες πληροφορίες που όμως δε με κούρασαν στιγμή. Κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις, τζογαδόροι και πράκτορες, μυστηριώδεις γυναίκες και ντίβες της τζαζ, αγώνες πυγμαχίας και προετοιμασίες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αυξημένες εμπορικές σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας ώστε να περιοριστεί ο οικονομικός ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας στη χώρα και σταδιακά να προωθηθούν όπλα στην Ελλάδα για στρατιωτική εξάρτηση της χώρας και μέσω αυτού πιο εύκολη πρόσδεση στο άρμα του Χίτλερ κ. π. ά., όλα σε αυτό το συναρπαστικό μυθιστόρημα. Η ζωντάνια και η απεικόνιση της τοπογραφίας της Αθήνας εκείνης της εποχής, που στηρίχτηκε σε κοπιώδη και προσεγμένη μελέτη των σχετικών πηγών και της βιβλιογραφίας, είναι παρούσα και εδώ. Οδοί και λεωφόροι, συνοικίες και νοσοκομεία, καφενεία και ζαχαροπλαστεία, εμβληματικά κτήρια και πολυκατοικίες αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, κάνοντάς με και πάλι να τρέχω σε αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών, συνεπαρμένος από το αναπάντεχο κυνήγι γνώσης στο οποίο με έριξε το βιβλίο.

Το κτήριο της Γενικής Ασφάλειας επί της οδού Στουρνάρη, με το ενδιαφέρον Εγκληματολογικό Μουσείο στον τρίτο όροφο, η κοντινή και όμορφη λουτρόπολη της Γλυφάδας, με την έντονη κοσμική ζωή για τους πλούσιους και τα σκιερά δασάκια για την Κυριακή της φτωχολογιάς, ο Ιππόδρομος στο Φάληρο με τους αγώνες, τα στοιχήματα, τα άλογα να παίρνουν φωτιά (τίποτα δεν κατάλαβα απ’ όσα παρέθεσε ο συγγραφέας, γκανιάν, πλασέ, ποσοστά, κέρδη κλπ. ένας αχταρμάς στο μυαλό μου, τριτοδεσμίτης γαρ), τα προσφυγικά παραπήγματα στη Νέα Κοκκινιά και στην Καλλιθέα, με τη δεύτερη να χαρακτηρίζεται ως «η Μονμάρτη της Αθήνας» χάρη στη σύνδεση των νεοφερμένων προσφύγων με τους κατοίκους της περιοχής και με τον Σωτήρη Σκίπη και τον Ιωάννη Γρυπάρη να προσφέρουν λίγο φως στη σκοτεινιά των καιρών. Είμαστε στην περίοδο όπου μόλις γκρεμίστηκε το Υπουργείο Οικονομικών στην πλατεία Κλαυθμώνος, ο ξεπεσμένος Αρμάνδος Δελαπατρίδης ζητιανεύει, η ατμόσφαιρα και το κλίμα της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά με τα λόγια του αρχηγού της κυβέρνησης, με την προπαγάνδα, με τα έργα στην πόλη, με το κυνήγι των κομμουνιστών, με τις παράτες της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας να δίνουν ένα ενδιαφέρον και άκρως ρεαλιστικό φόντο για την εξέλιξη της ιστορίας. Οι πολεμικές προετοιμασίες κρύβουν μεγάλα κέρδη και άρα τίποτα δεν είναι ικανό να τις σταματήσει, αλλά πώς συνδέονται όλα αυτά με τον χώρο της πυγμαχίας;

«Η λέσχη του κακού» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια κατασκοπείας, γεμάτη μισές αλήθειες και ατόφια ψέματα, που διαδραματίζεται λίγες μέρες πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ο νεαρός αξιωματικός της αστυνομίας Νίκος Αγραφιώτης έχει να επιλύσει μια δύσκολη υπόθεση που μπλέκεται από σελίδα σε σελίδα όλο και περισσότερο, με τον συγγραφέα να παρεμβαίνει για καλύτερη κατανόηση των γεγονότων με συναρπαστικές πληροφορίες και σημαντικές εξελίξεις. Ιωάννης Μεταξάς, Εμμανουέλε Γκράτσι (ανατρίχιασα με τη συζήτηση που είχε με τον Μεταξά, με τα διπλωματικά του λόγια και με τα ξεκάθαρα του Μεταξά ως προς τα ζωτικά συμφέροντα και την ακεραιότητα της Ελλάδας, όλα αυτά έναν χρόνο πριν ξαναμιλήσουν και οδηγηθούμε στην κήρυξη του πολέμου), Αρθούρος Ζάιτς, Κώστας Κοτζιάς, Αριστοτέλης Κουτσουμάρης και άλλοι αναμιγνύονται με τους φανταστικούς ήρωες του βιβλίου και όλοι μαζί συγκροτούν μια συναρπαστική και μελετημένη εικόνα μιας πόλης και μιας εποχής, ένα ικανοποιητικό ρεαλιστικό παζλ. Ο συγγραφέας μάλιστα φρόντισε να υπάρχει ένα παράρτημα στις τελευταίες σελίδες με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τα ιστορικά πρόσωπα που σκιαγραφούνται στο έργο του. Η γραφή παραμένει κοφτή και γρήγορη, οι ρυθμοί αφήγησης κινηματογραφικοί, παντού υποδόριο σαρκαστικό χιούμορ. Και πάλι δεν υπάρχουν ψυχογραφήματα, όμως το ιδιαίτερο στυλ και η ξεκάθαρη ταυτότητα στη γραφή είναι από μόνα τους αρκετά για να συνεχίσουν να μου αρέσουν τα βιβλία του συγγραφέα με πρωταγωνιστή αυτόν τον ιδιαίτερο αστυνομικό. «Η λέσχη του κακού» είναι μια άκρως ρεαλιστική τοιχογραφία της Αθήνας του 1939 και ταυτόχρονα μια καλογραμμένη περιπέτεια με συνεχείς ανατροπές και μια άρτια σφιχτοδεμένη πλοκή γεμάτη αγωνία και σασπένς.

Βιβλίο Κάτι σαν αγάπη 
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Δάντης, ο πρωταγωνιστής της «Τριλογίας της Κρήτης», είναι πλέον 22 ετών και προσπαθεί να συνέλθει από τις περιπέτειες που έζησε, από τις αλλαγές που σάρωσαν σα θύελλα τη ζωή του αλλά και να βρει μια ευκαιρία να αποδείξει στο αφεντικό του, ιδιωτικό ερευνητή Χρήστο Πάλλη, πως έχει τις ικανότητες και τα εχέγγυα να λύσει μια σωστή, σοβαρή υπόθεση. Δύο χρόνια πριν ξεκίνησε αυτήν τη δουλειά ως ασκούμενος με όνειρα και φιλοδοξίες για συγκλονιστικές περιπτώσεις, για ανατροπές, για κίνδυνο κλπ. αλλά κατέληξε να ασχολείται με παρακολουθήσεις και διαζύγια, οπότε χρειάζεται μια ένεση αισιοδοξίας και η γοητευτική Λένα Καράκη είναι η ευκαιρία του. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας συγγραφέας που τον παρακολουθώ προσεκτικά σε κάθε του βήμα, γιατί ξέρει να περιγράφει με τρομερή δεινότητα τις ιδέες του, αποτυπώνει τρισδιάστατα τον παλμό της εποχής μας και του τόπου που διαλέγει να περιγράψει σε κάθε βιβλίο του και ξέρει να διεισδύει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Έτσι κι εδώ, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Γιώργου με έβαλε για τα καλά στη ζωή ενός νεαρού άντρα που αναλαμβάνει μια δύσκολη υπόθεση, ψάχνει, ανακρίνει και συγκρίνει, περπατάει στα Χανιά, ταξιδεύει στα χωριά του νομού, ανακαλύπτει, δυσκολεύεται όταν εμφανίζεται το πρώτο πτώμα που φαινομενικά δεν έχει σχέση με τον stalker της τενίστριας αλλά δεν το βάζει κάτω.

Το μυθιστόρημα περιγράφει με άφθαστο ρεαλισμό και ολοζώντανες σκηνές τον σύνθετο και πολυποίκιλο κόσμο του τένις και τους αγώνες, με τα σλαμ και τα τουρνουά, το ρολάν γκαρός, την άμιλλα και τις προπονήσεις, τη σκληρή και απομονωμένη ζωή του πρωταθλητή. Η Ιφιγένεια Καράκη είναι μια δεκαεπτάχρονη πρωταθλήτρια στο εφηβικό τένις, το μεγαλύτερο και πιο αυτοκαταστροφικό ταλέντο των τελευταίων δεκαετιών, όπως την αποκαλούν οι δημοσιογράφοι λόγω της ιδιαίτερης συμπεριφοράς της. Τι έχει κάνει και νιώθει πως τώρα το πληρώνει; Ποιο είναι το μυστικό της; Πώς βίωσε τον θάνατο της μητέρας της και πώς επηρέασε αυτός τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία της; Είναι ένα κορίτσι που τόλμησε να κυνηγήσει το όνειρό της: «Αυτές οι γεμάτες ενθουσιασμό κουβέντες που λένε οι μεγάλοι στα παιδιά, να αφοσιωθούν στα όνειρά τους για να γίνουν ευτυχισμένα, τι ωραίες. Το μόνο που ξεχνάνε να τους πουν είναι πόσο κοστίζουν τα όνειρα» (σελ. 9). Το τένις ήταν η ζωή της, δεν επέτρεψε στον εαυτό της να ερωτευτεί ώστε να αφοσιωθεί σε αυτό, γέμισε πείσμα και δύναμη για να προκριθεί, απογοητευμένη που η μητέρα της παραδόθηκε στον καρκίνο άνευ όρων, όπως εκείνη πιστεύει. Κάποιος όμως θέλει να τη σκοτώσει και της στέλνει απειλητικά μηνύματα. Είναι απλώς κάποιος θαυμαστής της ή η Ιφιγένεια κρύβει κάτι που θα τη βάλει σε κίνδυνο;

Ο νεαρός πρωταγωνιστής έχει να αντιμετωπίσει πολλούς υπόπτους, με πρώτη τη Λένα Καράκη, αντιδήμαρχο Δημοσίων Έργων του δήμου Χανίων, με τον ερωτισμό να υφέρπει ανάμεσά τους. «-Νιώθω ότι το μόνο καλό που έχει προκύψει από αυτή την ιστορία είναι ότι είμαι συνέχεια σε επαφή μαζί σου», του λέει χαρακτηριστικά κι όλο αυτό τον φέρνει σε δύσκολη θέση, μιας και δεν μπορεί να ξεχάσει την αγαπημένη του, Ρέα Ανδρέου, η οποία είναι στο Ρέθυμνο και διαβάζει νυχθημερόν για την εξεταστική της. Ο Γιώργος τής είναι αφοσιωμένος, πιστεύει πως βρήκε ένα μαγικό κορίτσι στα 16 του και γι’ αυτό δε θα το εγκαταλείψει για να κυνηγήσει περισσότερες εμπειρίες, της μένει πιστός για να δείξει πόσο εκτιμά τη συνωμοσία του σύμπαντος που την έφερε στη ζωή του. Ναι αλλά η Λένα παίζει άσχημο παιχνίδι και η κατάσταση γίνεται χειρότερη (ή απλούστερη) όταν η Ρέα έρχεται απρόσμενα στα Χανιά, προς μεγάλη χαρά του Γιώργου, και μαζί ξεκινάνε να λύσουν την υπόθεση. Επίσης, έχουμε τον Ηλία Καράκη, έναν από τους πιο γνωστούς επιχειρηματίες του τουρισμού στα Χανιά, με μια μεγάλη και ακριβή ξενοδοχειακή μονάδα, που παλεύει κι αυτός με τον καρκίνο αλλά οι δυνάμεις του και η θέλησή του δεν έχουν μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Ο Στάθης, η Σόνια και η Στέλλα είναι οι τρεις μοναδικοί φίλοι της Ιφιγένειας, η Καρίν Κόσμανς η καλύτερη προπονήτρια νεαρών κοριτσιών στην Ευρώπη, ο Πέτρος Σκαμνάκης ο γυμναστής, ο Σλοβένος Λάντισλαβ, υπαρχηγός του Μιχάλη Κατσουλάκη που κρατά τον υπόκοσμο της Κισσάμου, ο Ιπποκράτης Φαντάκης μια περίεργη σχέση της Ιφιγένειας, όλοι αυτοί βοηθάνε ή δυσκολεύουν τις εξελίξεις της συναρπαστικής αυτής υπόθεσης.

Ο Γιώργος Δάντης δε φανταζόταν πόσο θα άλλαζε η ζωή του όταν δέχτηκε την πρόταση της Λένας Καράκη, όχι μόνο για να αποδείξει ότι μπορεί να λύσει την υπόθεση αλλά για να σκέφτεται τα προβλήματα άλλων ανθρώπων και να προσπαθεί να τα λύσει αφού ούτε γνώριζε ούτε είχε λύσεις για τα προβλήματα των δικών του. Και είχε πολλά, μιας και, ταυτόχρονα με το διπλάρωμα της Λένας Καράκη, ανακαλύπτει πως η σχέση των γονιών του, που φάνηκε να τα ξαναβρήκαν, εξ ου και απέκτησαν τον πεντάχρονο πλέον Στέργιο («με διαφορά το πιο γλυκό πλάσμα στη γη για περίπου δύο λεπτά κάθε μέρα»), έχει και πάλι τριγμούς. Δυστυχώς ο κολλητός του, ο Νικ, αναγκάστηκε να φύγει για τον Καναδά μετά τα γεγονότα που έζησαν τα δυο παιδιά και η Βάλια, η αδελφή του Γιώργου, τον ακολούθησε, οπότε το συναισθηματικό του βάρος δεν έχει με κάποιον να το μοιραστεί. Παρών στην ιστορία είναι και πάλι ο αστυνομικός διευθυντής Χανίων Σαράντης Βακάκης, του οποίου η σχέση με τον Δάντη έχει περάσει από σαράντα κύματα, γνωστός ως «ο μάστορας» γιατί μερεμετίζει τις υποθέσεις μέχρι να βρει τη λύση τους, με αποτέλεσμα να έχει το μεγαλύτερο ποσοστό επίλυσης υποθέσεων σε όλη την Κρήτη. Ανυπέρβλητο εμπόδιο στις έρευνες όμως είναι ο Στέφανος Τζιλιβάκης, το πιο διακεκριμένο σίχαμα στα Χανιά, με τηλεοπτική εκπομπή-ένοχη απόλαυση, στην οποία βγάζει στη φόρα τα άπλυτα διάφορων Χανιωτών. Και, δόξα τω Θεώ, νάτοι οι αγαπημένοι μου Ντιπόν και Ντυπόν, Σήφης και Ιορδάνης, οι θείοι του Νικ, οι οποίοι συναντούν απρόσμενα τον Γιώργο και τον βοηθάνε στην υπόθεση. Γνήσιοι Κρητικοί, με ντοπιολαλιά, άψογη χημεία μεταξύ τους, τους λείπει ο Νικ αλλά βάλαν τζιμέιλ και φέι-τάιμ για να τα λένε!

Η πόλη των Χανίων και η ευρύτερη περιοχή της Κισσάμου αποτυπώνονται τρισδιάστατα στο χαρτί. Δρόμοι, πλατείες, σημεία-κλειδιά, κρυμμένες είσοδοι, τοποθεσίες γνωστές μόνο στους ντόπιους, κάπου κάπου κι η ντοπιολαλιά της Κρήτης, όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια ιστορία που ανασαίνει δίπλα στον αναγνώστη, είναι ολοζώντανη, με τις δικές της επιθυμίες και ανάγκες. Τα σκόρπια και λιγοστά καλολογικά στοιχεία στολίζουν το κείμενο χωρίς να το βαραίνουν: «…η θάλασσα φαινόταν γαλήνια, ατάραχη, σαν ερωμένη που έχει προσωρινά ικανοποιηθεί» (σελ. 16). Και φυσικά οι καίριες, ωμές, αληθινές, διαχρονικές απόψεις του συγγραφέα που με ταρακουνάνε σε κάθε του βιβλίο δίνουν ένα βροντερό παρών: «Για όλους μας, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν υπάρχουν… μέσα μας, εκεί που μετράει. Δεν είμαστε κατασκευασμένοι ως είδος για να αποθηκεύουμε θλίψη για όλο τον κόσμο. Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν μέσα μας, οι πολύ δικοί μας, είναι εκείνοι για τους οποίους δεν μπορείς καν να πιστέψεις ότι έφυγαν…Ποτέ δεν το πιστεύεις ότι έφυγαν. Και ποτέ δεν το ξεχνάς» (σελ. 161-162). Και πιο πριν: «Δεν έχει νόημα να είναι μαζί κανείς με κανέναν ό,τι κι αν νιώθουν ο ένας για τον άλλον. Μόλις αρχίσουν να νιώθουν κάτι σαν αγάπη, ο κόσμος θα φροντίσει να τους διαλύσει» (σελ. 140-141). Ας μην ξεχνάμε όμως και το λεπτό χιούμορ του συγγραφέα, τόσο αργά καυστικό που σταματούσα συχνά να ξαναδιαβάσω την πρόταση που προσπέρασα! Για παράδειγμα: «Αν είναι να παλέψεις, πάλεψε σαν να είσαι η τρίτη μαϊμού πάνω στη ράμπα της Κιβωτού του Νώε και, φίλε, έχει αρχίσει να βρέχει!» (σελ. 109). Ή: «…είχε επιλέξει να κυκλοφορήσει έτσι νωρίτερα στην πόλη, ίσως για να τσεκάρει αν υπήρχε στα Χανιά αστυνομία μόδας» (σελ. 177).

Το «Κάτι σαν αγάπη» είναι ένα δυνατό, γρήγορο, κινηματογραφικό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα, όπου η υπόθεση ξεδιπλώνεται γρήγορα, με αυξανόμενη ένταση και αγωνία, σαν ένα καλά σχεδιασμένο παζλ όπου το κάθε κομμάτι μπαίνει στη θέση του την ώρα που πρέπει. Ο συγγραφέας μοιράζει τους χαρακτήρες του μες στην πόλη των Χανίων και έξω από αυτήν, τους αναπτύσσει, τους σκιαγραφεί και τους εξελίσσει σε τέτοιο βαθμό που η λύση του μυστηρίου είναι αληθοφανέστατη, στέρεα δικαιολογημένη και φυσικά αναπάντεχη. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Γιώργος Δάντης της «Τριλογίας της Κρήτης», αλλά η ιστορία μπορεί να διαβαστεί και αυτόνομα, αφού μαθαίνουμε τι απέγιναν οι ήρωες μετά τις εξελίξεις αυτές. Τα όνειρα και οι θυσίες που κάνουμε γι’ αυτά, τα λάθη που καλούμαστε να πληρώσουμε τη λάθος στιγμή, η ευγνωμοσύνη απέναντι κυρίως στον εαυτό μας για όσα ήδη έχουμε και είναι αυτά που ψάχναμε και άλλα είναι μερικά μόνο από τα θέματα που περνάνε μέσα από τις σελίδες όσο ξετυλίγεται μια συναρπαστική ιστορία ανατροπών, εκπλήξεων και σασπένς!

Βιβλίο Ραντεβού στου Μπο
Συγγραφέας Κωνσταντίνα Μόσχου
Κατηγορία Χιούμορ / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Κωνσταντίνα Μόσχου συνεχίζει με αμείωτο κέφι και με σεβασμό προς τον αναγνώστη να γράφει ιστορίες με τον ντετέκτιβ που μασάει μαστίχες Χίου και μπλέκει σε κωμικοτραγικά περιστατικά. Αυτήν τη φορά η συγγραφέας καταστρώνει μια άψογη και υποδειγματική πλοκή, γεμάτη από κύκλους που μπαίνουν ο ένας μέσα στον άλλον κι από παράλληλες πορείες που διασταυρώνονται ευφάνταστα, μόνο και μόνο για να αλλάξουν δρόμο πριν ανταμώσουν ξανά. Η νέα υπόθεση είναι αρκετά περίπλοκη, δε χάθηκα όμως ούτε στιγμή γιατί τα μικρά κεφάλαια, οι απαραίτητες επαναλήψεις, οι χαρακτήρες ήταν εκεί για να με βοηθήσουν και να με κατευθύνουν στις σωστές απαντήσεις των ερωτημάτων που δε σταματούσαν να δημιουργούνται. Η υπόθεση στην αρχή προχωράει και δεν προχωράει, κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω, σε σημείο που κι ο ίδιος ο Παντελιάς απηύδησε. Καταφέρνει να εκμαιεύσει από τη φλύαρη πελάτισσά του τον λόγο της επίσκεψής της, δέχεται την υπόθεση, όταν όμως επισκέπτεται το γραφείο του πρώην συζύγου της βρίσκει ένα πτώμα! Ουπς! Προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιος σκότωσε τον άντρα στο γραφείο του Πέτρου Πλατινέα, τι κρύβει ο ίδιος ο Πλατινέας και γιατί πραγματικά τον πυροβόλησε η Κωνσταντίνα. Ανακρίσεις, παγίδες, απόπειρες φόνων, καλά κρυμμένα μυστικά αποπροσανατολίζουν τον Παντελιά που προσπαθεί να βρει την άκρη ενός νήματος που σταδιακά οδηγεί σε παράνομα στοιχήματα στημένων αγώνων κι ένα καλά στημένο σχέδιο ξεπλύματος χρημάτων.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου επέστρεψε με ένα έξυπνο και ισορροπημένο αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο ένταση, ανατροπές, κωμικές σκηνές, εκπλήξεις και ολοζώντανους καθημερινούς διαλόγους. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση βοηθάει τον αναγνώστη να καταλάβει την ψυχοσύνθεση του Παντελιά και να γνωριστεί καλύτερα με το επαγγελματικό και το προσωπικό του περιβάλλον. Ο Στάθης Παντελιάς λοιπόν είναι ένας σαραντάρης ιδιωτικός ερευνητής, με πολλές και σημαντικές γνωριμίες με το αστυνομικό σώμα, από το οποίο φυσικά ποτέ δεν έκοψε επαφές. Η σχέση του με την Τζέσυ Καραπιπέρη, που θεωρεί τον εαυτό της τραγουδίστρια υψηλών προδιαγραφών και άγεται και φέρεται για μια καριέρα, κυριαρχεί σε όλο το βιβλίο και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν του χαρίζει την Αθηνά, ένα ιγκουάνα, το οποίο, παρ’ όλο που κάθεται ακίνητο, καταβροχθίζει ό,τι υπάρχει στο γραφείο του ντετέκτιβ. Η Τζέσυ και πάλι μπλέκεται στις υποθέσεις του συντρόφου της, δυσχεραίνοντας το έργο του, μιας και κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως κάποιος σημαντικός παράγοντας την καλεί στις Κάννες για τα φωνητικά της προσόντα. Μαζί με τις αγαπημένες του μαστίχες που τον ηρεμούν όταν τις μασάει, ο Παντελιάς προσπαθεί να ξεδιαλύνει ένα πραγματικά δύσκολο κουβάρι που με ξάφνιαζε σε κάθε του ανατροπή. Ο πρωταγωνιστής έχει μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, είναι πιστός στο καθήκον, πολέμιος του άδικου, επιμένει να βρει τη λύση στις δουλειές που αναλαμβάνει και σκέφτεται πολύ απλά: «Να ξέρεις να ψυχολογείς τον άλλο και να είσαι βέβαιος ότι γνωρίζει ό,τι γνωρίζεις αλλά να προσποιείσαι ότι δε γνωρίζεις ό,τι αυτός γνωρίζει» (σελ. 259).

Μια βεντάλια χαρακτήρων δρα και εδώ, κάνοντας τα πράγματα πιο δύσκολα και περίπλοκα ως προς τον αριθμό των ενόχων και των υπόπτων. Υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, ιδιοκτήτες σκαφών και φαγάδικων, καθαριστές, σωματοφύλακες, εκτελεστές έρχονται αντιμέτωποι με οικεία πρόσωπα που συνεργάζονται με τον Παντελιά: ο αρχηγός Γεώργιος Παπαμιχαήλ, που δε θέλει τον Παντελιά στα πόδια του ενώ ταυτόχρονα αγωνίζεται να δικαιολογήσει τον μισθό του εν όψει των άλυτων κατά συρροή εγκλημάτων, δεύτερος τη τάξει όταν με το καλό επιστρέψει ο αρχηγός μετά την περιπέτεια της υγείας του που ακόμη τον τυραννάει, ο ιατροδικαστής Πελοπίδας Αλιάκμων, με τον νέο έρωτα να τον απασχολεί ακόμη, ο αστυνόμος Χαραλάμπους που εργάζεται στην αγαπημένη μου θέση των πληροφοριών, η Μαίρη Καστοριάδου, αστυνομικός-μοντέλο και ανιψιά του Παπαμιχαήλ, ο πιστός, άτεγκτος και απρόσιτος αστυνόμος Λευτέρης Σιγανός, δεξί χέρι του αρχηγού, ο ανυπέρβλητος Σωτήρης ο καφετζής με τις καλλιτεχνικές πορτοκαλάδες του, που στεγάζεται στο ίδιο κτήριο με το γραφείο του ντετέκτιβ, θυμόσοφος και απαραίτητη κωμική νότα στην αφήγηση, με ένα εύστροφο μυαλό που παίρνει μπρος σε ακανόνιστα διαστήματα και τόσοι άλλοι!

Πρόκειται για ένα κείμενο που δεν έχει αίματα ούτε σκληρές εικόνες ενώ ταυτόχρονα η κωμικότητα που ενυπάρχει ανάμεσα στις σελίδες είναι έτσι τοποθετημένη που να μην υποβαθμίζει τη «σοβαρότητα» των περιστατικών. Επιπλέον, το γέλιο προκαλείται αβίαστα όχι τόσο από ατάκες όσο από την αλληλουχία των γεγονότων ή την τραγική ειρωνεία που εμφανίζεται κάπου κάπου.  Η συγγραφέας ξέρει να παίζει καλά με το μυαλό του αναγνώστη και τον προ(σ)καλεί σε μια περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες. Το μυθιστόρημα ούτε σοβαροφανές είναι ούτε εύπεπτο. Με την κωμική νότα μπορείς να περάσεις τις μεγαλύτερες αλήθειες, επομένως εδώ, χάρη στο γέλιο που έριχνα συχνά πυκνά, πέρασε υποδόρια ο σχολιασμός της σημερινής αθλητικής μέσω των παράνομων στοιχημάτων και των στημένων αγώνων πραγματικότητας, το πώς μπορεί εύκολα κάποιος φαντασμένος να παγιδευτεί με τις κολακείες προς το άτομό του και πολλά άλλα. «…πολλά ονόματα, πολλοί εμπλεκόμενοι, πολλά συμφέροντα, πολλές γυναίκες, πολύς υπόκοσμος, όλα στο πολύ. Μάλλον δε με ευχαριστούν οι μετριότητες» (σελ. 359). Αυτή είναι η ουσία του νέου μυθιστορήματος της Κωνσταντίνας Μόσχου με ήρωα τον Στάθη Παντελιά. Ήρθε η ώρα λοιπόν για ένα αναγνωστικό «Ραντεβού στου Μπο».

Βιβλίο 1922: η χρονιά που άλλαξε τον κόσμο
Τίτλος πρωτοτύπου 1922: scenes from a turbulent year
Συγγραφέας Nick Rennison
Μεταφραστής Μιχάλης Δελέγκος
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η δεκαετία του 1920 είχε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, μάλιστα πολλοί την αποκάλεσαν «ασυνήθιστη». Μόλις είχαν τελειώσει ένας μεγάλος πόλεμος και η πανδημία της ισπανικής γρίπης, με εκατομμύρια θύματα, οπότε οι άνθρωποι ένιωθαν πως δεν είχαν προσανατολισμό και φιλοδοξίες. Μοναδικός τους στόχος ήταν να διασκεδάζουν και να χορεύουν, να απολαμβάνουν χωρίς φραγμούς και όρια, ο ηδονισμός ήταν πλέον το ζητούμενο. Ταυτόχρονα όμως δεν έπαψαν να υφίστανται αλλαγές σε κοινωνικό, οικονομικό, ανθρωπιστικό και πολιτικό επίπεδο, με επίκεντρο το έτος 1922, όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρευσε, με τον τελευταίο της σουλτάνο να εξορίζεται, η Βρετανική Αυτοκρατορία παρέπαιε με έναν εμφύλιο να ακολουθεί το σύμφωνο ειρήνης με την Ιρλανδία το 1921, η Αίγυπτος είχε μια ασθενή μορφή αυτοδιοίκησης, το κίνημα ανεξαρτησίας στην Ινδία αποκτούσε δύναμη, ιδρύθηκε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, η Ιταλία έγινε το πρώτο φασιστικό κράτος κ. π. ά. Ο συγγραφέας, που θέλει να επιμορφώσει και ταυτόχρονα να διασκεδάσει τους αναγνώστες του, καταγράφει μια σειρά από στιγμιότυπα (πολιτικά, οικονομικά, καλλιτεχνικά, αθλητικά, κοινωνικά κ. ά.) με μικρά, ευσύνοπτα και πλούσια σε πληροφορίες κεφάλαια που περιγράφουν το υπόβαθρο, τις συνέπειες, τα αποτελέσματα και τις αιτίες των γεγονότων που αναφέρονται, χτίζοντας έτσι ένα πλούσιο και ελκυστικό σύμπαν μέσα από το οποίο συγκροτείται μια από τις πιο σημαντικές χρονιές της δεκαετίας του 1920. Δε χρειάζεται να διαβαστεί από την αρχή ως το τέλος αλλά μπορεί ο αναγνώστης να επιλέξει ποιο κομμάτι τον ενδιαφέρει περισσότερο, είμαι σίγουρος όμως πως η γραφή και ο τρόπος παράθεσης θα τον κερδίσουν και σύντομα θα διαβάσει όλο το βιβλίο!

Τι να πρωτοδιαλέξω και σε τι να πρωτοαναφερθώ! Στην πρώτη επιτυχή αντιμετώπιση του διαβήτη με  την ινσουλίνη, στην εμφάνιση των ζέπελιν, στα σκάνδαλα στο Χόλυγουντ, στις δολοφονίες και στις παντός είδους τραγωδίες; Στην κυκλοφορία του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις, στη σύλληψη του Μαχάτμα Γκάντι, στη μάχη για τη διαδοχή του Βλαδίμηρου Λένιν, στην έναρξη της καριέρας του Γουόλτ Ντίσνεϊ; Στην εμφάνιση της Ένιντ Μπλάιτον, στις εκτεταμένες ταραχές και απεργίες σε σιδηροδρόμους και ορυχεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στον Λούις Άρμστρονγκ και στην Κου Κλουξ Κλαν; Φυσικά, η καταστροφή της Σμύρνης δε θα μπορούσε να λείπει και αναφέρθηκε ακριβοδίκαια και τεκμηριωμένα όπως σε όλα τα κείμενα. Ας μου επιτραπεί πάντως να σημειώσω πως ο συγγραφέας αποδίδει τη μικρασιατική καταστροφή στη σύγκρουση μεταξύ της Μεγάλης Ιδέας του Ελευθερίου Βενιζέλου και του οράματος για ένωση του τουρκικού κράτους σε ένα εκσυγχρονιστικό ενιαίο του Κεμάλ Ατατούρκ, κάτι μεν σωστό αλλά έτσι όπως περιγράφει τα γεγονότα ενιαία δεν αναφέρει πως ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές πριν την καταστροφή, κάτι που χειροτέρεψε την τελική φάση των εξελίξεων, αντίθετα, στο κείμενο φαίνεται σα να είναι ακόμη ο Βενιζέλος επικεφαλής ως το 1922. Η καθαρά υποκειμενική μου αυτή σκέψη δε μειώνει την αξία και το κύρος του βιβλίου, στο οποίο πάντα θα προστρέχω αν χρειαστώ κάποια πληροφορία.

Το βιβλίο «1922: η χρονιά που άλλαξε τον κόσμο» είναι μια ενδιαφέρουσα, αντικειμενική και προσεγμένη έρευνα γύρω από ποικίλα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας και βελτίωσαν ή χειροτέρεψαν συνθήκες, καταστάσεις και θέσφατα που μας επηρεάζουν ακόμη και σήμερα. Είναι χωρισμένο σε κεφάλαια ανά μήνα του έτους και κάθε ένα από αυτά έχει ξεχωριστές υπο-ενότητες, κάτι που βοηθάει αφάνταστα την ανάγνωση και το κάνει πιο προσιτό και εύληπτο στον καθένα. Εισαγωγή, Βιβλιογραφία, Ευχαριστίες, Ευρετήριο και Πηγές φωτογραφιών συμπληρώνουν ένα έργο που με έμαθε πολλά και με παρακίνησε να μελετήσω περισσότερο κάποια γεγονότα.

Βιβλίο Το μυστικό του κολλητού μου
Συγγραφέας Μαρία Ρουσάκη
Εικονογράφηση Πέτρος Χριστούλιας
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η αγαπημένη ηρωίδα που δημιούργησε η Μαρία Ρουσάκη επιστρέφει με νέους προβληματισμούς και νέα κωμικοτραγικά στιγμιότυπα. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σταδιακά, με την κεντρική ιδέα να παρουσιάζεται κομμάτι κομμάτι στα μάτια των μικρών αναγνωστών. Η Νένη προσπαθεί να αποφύγει τον Νεοκλή αλλά γιατί; Τι της εκμυστηρεύτηκε και θέλει να το διαφυλάξει πάση θυσία; Ποια είναι περισσότερο χρήσιμα στη ζωή, τα αγόρια ή τα κορίτσια; Η Νένη δέχεται συμβουλές και βοήθεια από κάθε φίλο και συγγενή (ο παππούς είναι κι εδώ κυρίαρχη φιγούρα), το μυστικό όμως τη βαραίνει. Τελικά, βρίσκει μια λύση έξυπνη και ευρηματική που θα αλλάξει την άποψη πολλών για τη χρησιμότητα των κοριτσιών και ταυτόχρονα θα τη βοηθήσει να απαλλαγεί από το βάρος του μυστικού του φίλου της. Κι όλο αυτό θα αλλάξει για πάντα τη συμπεριφορά και τις απόψεις των φασαριόζικων αγοριών. Η συγγραφέας καταφέρνει με έξυπνο τρόπο να γράψει μια καινούργια, εντελώς διαφορετική από το πρώτο βιβλίο, ιστορία ώστε να τονίσει και πάλι, μεταξύ άλλων, την αξία και τη σημασία της φιλίας. Η εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια είναι και σε αυτό το βιβλίο παραστατική, λεπτομερής και διασκεδαστική. Οι ολοσέλιδες εικόνες ζωντανεύουν σωστά το κείμενο ενώ οι μικρότερες βοηθάνε το μάτι να ξεφεύγει από τη ροή του κειμένου και ενισχύουν τη φαντασία. Σε κάποια σημεία δίνουν την αίσθηση ενός κόμικ και σε άλλα ενός ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού πίνακα.

«Το μυστικό του κολλητού μου» είναι ένα γλυκό και συγκινητικό μυθιστόρημα που φωτίζει την έννοια της φιλίας μέσα από αναπάντεχα γεγονότα και απανωτές εκπλήξεις. Οι χαρακτήρες δρουν με αληθοφάνεια, η ιστορία είναι πολυεπίπεδη και οι λέξεις γεμίζουν με συναίσθημα τα παιδιά. Η φιλία θέλει προσπάθεια για να κρατηθεί ζωντανή και το νέο βιβλίο της Μαρίας Ρουσάκη δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τον διαρκή αγώνα που απαιτείται γι’ αυτό.

Βιβλίο Άμπαλη εγώ;
Συγγραφέας Αντιόπη Φραντζή
Εικονογράφος Νίκος Γιαννόπουλος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Χριστιάνα παίζει πολλά παιχνίδια με τις φίλες και τους φίλους της, λατρεύει όμως το ποδόσφαιρο και θυμώνει που τη χαρακτηρίζουν άμπαλη. Ως κόρη αμυντικού, τα καλοκαίρια στο χωριό έκαναν μαζί τα καλύτερα ματσάκια κι είναι το αγαπημένο της άθλημα. «Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Στο παιχνίδι που θέλουν», υποστηρίζει η συγγραφέας στο καλογραμμένο αυτό παραμύθι. Πρόκειται για ένα κείμενο αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο και μέσα από αυτό στο παιχνίδι για τα στερεότυπα των δύο φύλων που εξακολουθούν να υπάρχουν ως τις μέρες μας. Η λύση είναι απλή: εφόσον αγαπάμε κάποια κοινά πράγματα, δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουμε! Η ιστορία δείχνει και την άλλη πλευρά του νομίσματος: στρέφεται και στον αδερφό της Χριστιάνας, που δεν του αρέσει καθόλου το ποδόσφαιρο χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι «ούφο». «…πολλοί άνθρωποι θέλουν τα πράγματα τακτοποιημένα σε κουτάκια… κάποια στιγμή όλοι θα αναγκαστούν να βγουν από τα κουτάκια τους, γιατί στη ζωή κερδίζει όποιος τολμάει να ψάξει και να ανακαλύψει αυτό που τον κάνει χαρούμενο και δημιουργικό». Δε μένει λοιπόν παρά να διαλέξουμε φίλους που μας ταιριάζουν και να νιώσουμε ευτυχισμένοι σε μια παρέα που μας θέλει για αυτό που είμαστε. Έξυπνα κι ενδιαφέροντα παιχνίδια και κουίζ συμπληρώνουν το κείμενο ενώ η εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου είναι όμορφη και άκρως ρεαλιστική, με πολλά χρώματα και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Βρήκα αστείες και χαριτωμένες τις εκφράσεις της  θυμωμένης Χριστιάνας ενώ οι μορφασμοί της κακής συμμαθήτριας δε γίνεται να μη φέρουν στο νου την Ελίζα από την Κάντυ-Κάντυ!

Βιβλίο Η δασκάλα με μισεί!
Συγγραφέας-Εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία Λίζα αναθέτει στα παιδιά για μία εβδομάδα να γράφουν κάθε μέρα κάποια αλλαγή που παρατηρούν γύρω τους και να το αναπτύσσουν σε μια σύντομη έκθεση. Η μικρή μας ηρωίδα, που ζηλεύει το χρυσό αστεράκι και το κόκκινο «μπράβο» που πήρε ο αδελφός της, στύβει συνέχεια το μυαλό της να γράψει κάτι ενδιαφέρον, έχοντας στο νου τι θέλει ν’ ακούσει η δασκάλα της. Τα αποτελέσματα δυστυχώς περιορίζονται στο μπλε, σκέτο «μπράβο». Σταδιακά το κοριτσάκι νιώθει απελπισία που την κυριεύει και γίνεται άγχος, με αποτέλεσμα να αναθεωρήσει τη συμπεριφορά της και να καταλάβει πώς θα καταφέρει να πάρει τον έπαινο! Ευρηματική ιδέα, που περνάει επιμέρους μηνύματα γύρω από τον πόλεμο και τους πρόσφυγες, ακόμη και την ανακύκλωση, πάνω απ’ όλα όμως δείχνει πως δεν πρέπει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Το κοριτσάκι γράφει ό,τι νομίζει πως η δασκάλα της θέλει ν’ ακούσει ή να διαβάσει, είναι όμως έτσι; Μήπως πρέπει να γράφουμε αυτά που πραγματικά μας προβληματίζουν και μας απασχολούν; Η ιστορία συμπληρώνεται με παιχνίδια και κουίζ ενώ η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι ενδιαφέρουσα και μπλέκει όμορφα το σουρεαλιστικό με την πραγματικότητα. Οι σκέψεις της μικρής ηρωίδας αποτυπώνονται στο χαρτί με ζωηρές γραμμές όσο η πραγματικότητά της είναι γεμάτη συναρπαστικές λεπτομέρειες.

Βιβλίο Ο κύριος Χι 
Συγγραφέας Άγγελος Χαριάτης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άγγελος Χαριάτης έγραψε ένα ικανοποιητικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, ατμόσφαιρα, ένταση και εντελώς προσωπικό στυλ αφήγησης. Κύριος χώρος δράσης είναι ο Πειραιάς και η Τρούμπα, χωρίς να μένει απ’ έξω το Ρουφ, το Γκάζι, η Ομόνοια και η υπόλοιπη, «καθώς πρέπει» Αθήνα. Έμαθα πολλά για τον χώρο του ποδοσφαίρου, όχι τόσο για το παιχνίδι καθαυτό αλλά κυρίως για όλα όσα το συνοδεύουν, δηλαδή πώς παίζουν οι αθλητές, τι προπονήσεις κάνουν, πώς τους επηρεάζει ο προπονητής ψυχολογικά και σωματικά κ. ά., είδα από τι αποτελείται μια ομάδα (παίχτες, φροντιστές, φυσιοθεραπευτές, μεταφραστές, υπεύθυνοι επικοινωνίας, φυσικά ο πρόεδρος κ. ά.), και διάβασα για τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης, πότε και γιατί παραθέτουν συνέντευξη Τύπου ή γεύμα για όσους καλύπτουν με ρεπορτάζ την ομάδα, πώς λειτουργεί μια αθλητική εφημερίδα, πώς διασταυρώνεται μια είδηση, πότε αποκαλύπτουμε κάτι και πώς κ. ά. Οι περιγραφές των αγώνων είναι σύντομες, με ελάχιστη σχετική ορολογία, κάτι που βοηθάει να παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις ακόμη κι αν είναι αδαής περί του ποδοσφαίρου, όπως εγώ. Έζησα από κοντά το πόση σημασία έχει μια ομάδα για κάποιον που την ακολουθεί τυφλά και περιμένει Τετάρτες και Κυριακές να τη δει να θριαμβεύει, πόσο μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, πάνω απ’ όλα όμως μου άρεσε η συναρπαστική βόλτα στον κόσμο των στοιχημάτων, παράνομων και μη, με τους αντίστοιχους ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά, με τις αποδόσεις, το τζογάρισμα και φυσικά τη χασούρα που συνεπάγεται η ενασχόληση με ένα τέτοιο κύκλωμα.

Την υπόθεση αναλαμβάνουν ταυτόχρονα και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας ο Σωτήρης Παπατριανταφύλλου, δημοσιογράφος αθλητικής εφημερίδας προσκείμενης στον Ολυμπιακό και ο Άλκης Μπαμπαλής, ξεπεσμένος ντετέκτιβ στα όρια του αλκοολισμού, που τον εκδίωξαν από το Σώμα, με όνομα στον κόσμο της νύχτας αλλά δεν έχει κόψει επαφές με την Αστυνομία για πολλούς λόγους. Τα πρωτόγνωρα λάθη στα παιχνίδια κινητοποιούν το προαίσθημα του Παπατριανταφύλλου ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Φανατικός Παναθηναϊκός, μισεί τη μοίρα που τον έφερε στον δρόμο του αντίπαλου δέους, αποφασίζει να ψάξει περαιτέρω, βλέποντάς το ως μοναδική ευκαιρία για να αλλάξει την πορεία της καριέρας του. Από την άλλη, ο Μπαμπαλής, «πρώην μπάτσος που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που κάποτε τον είχε για να τον διατάζει» (σελ. 166), προσλαμβάνεται από τον ίδιο τον πρόεδρο του Ολυμπιακού κι αρχίζει τις έρευνες.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, το στυλ είναι καθαρά προσωπικό, με επαναλήψεις λέξεων για δημιουργία εντονότερων εικόνων και όχι για πλατειασμό, με ενδιαφέρουσα κλιμάκωση της πλοκής, με μια ματιά που ακροβατεί ανάμεσα στην ειρωνεία για τη χαμηλή υποστάθμη του κόσμου που περιγράφεται (όταν η δράση μεταφέρεται στα καταγώγια της Τρούμπας και της Ομόνοιας) και για τον ξεπεσμό συγκριτικά με τις καλύτερες μέρες του παρελθόντος από τη μια και στο αντικειμενικό ενδιαφέρον του τι θα γίνει παρακάτω και πώς θα λυθεί η βρώμικη αυτή ιστορία από την άλλη. Έχουμε δύο χαρακτήρες με διαφορετικό παρελθόν και τρόπο σκέψης, όμως έτοιμος για αλκοολισμό ο ένας και μόνος και μοναχικός, μετανιωμένος που δε δημιούργησε οικογένεια ο άλλος, και γύρω τους κινούνται εξίσου ενδιαφέροντες συμπρωταγωνιστές, όπως ο Τέλης από την Ασφάλεια που σπάει πλάκα με τις πόρνες και τους αλλοδαπούς ζητιάνους ή μεροκαματιάρηδες, με αποτέλεσμα το μυθιστόρημα να βρίθει από αντιήρωες. Κι όμως, η συμπάθεια έρχεται αυθόρμητα, ήθελα κάτι καλύτερο για τους περισσότερους, ήθελα να πάρουν μια ανάσα κοινωνικής ευπρέπειας κι ας μην έλυναν ποτέ την υπόθεση, τόση αγάπη κι ενδιαφέρον πηγάζει από μεριάς του συγγραφέα για τους χαρακτήρες που δημιούργησε.

Οι αστυνομικοί, οι προστάτες, οι λαθρέμποροι, οι έμποροι όπλων και οι ναρκοβαρώνοι είναι τα σημαίνοντα πρόσωπα του υποκόσμου. Κύκλωμα παράνομων στοιχημάτων, σαμποτάζ για να χαθεί το πρωτάθλημα, ακόμη και κάτι εντελώς προσωπικό που κινεί τα νήματα όλης αυτής της ιστορίας συγκροτούν ένα αξιοπρεπές ατμοσφαιρικό αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο όμως εμφιλοχωρούν με φειδώ απρόσμενες παρομοιώσεις και καλολογικά στοιχεία, δηλαδή μια ματιά πιο «λογοτεχνική», που θα μπορούσε να αναπτυχθεί εξίσου καλά σε ένα άλλο είδος μυθιστορήματος στο οποίο θα περιμένω με χαρά να δοκιμαστεί ο συγγραφέας. Προσέξτε και το βιτριολικό χιούμορ, όπως εδώ: «Αυτή η διαφωνία ενστίκτων έληξε με νικητή το ένστικτο του κυρίου Γάμα. Ο κύριος Βήτα και το ένστικτό του βρέθηκαν πρώτα στο πορτ-μπαγκάζ κλεμμένου αυτοκινήτου και, ύστερα, αυτοκίνητο, κύριος Βήτα και ένστικτο βρέθηκαν στον πάτο του λιμανιού…» (σελ. 84) και εδώ: «…[το] φόραγε κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, από μείον δέκα μέχρι σαράντα βαθμούς, από τη χαρά του Εσκιμώου μέχρι το δάκρυ του δηλαδή» (σελ. 192).

Επίσης, ο συγγραφέας κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αφηγηθεί μια ιστορία με ένταση και ανατροπές και αποπροσανατολίζοντάς με εντελώς από τον συνδετικό κρίκο που θα με οδηγούσε στα ίχνη του Κυρίου Χι, ξαναφέρνοντάς τον μπροστά στα μάτια μου σε μια κρίσιμη καμπή της πλοκής, λίγες γραμμές αφότου μου χάρισε τη διερευνητική του ματιά στην ατμόσφαιρα της νυχτερινής Πειραιώς με τα ελαιουργεία και τα φορτηγά ψυγεία. «Πέρασαν τη Ρετσίνα. Στη Ρετσίνα το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν τις κλειστές πόρτες των μηχανουργείων και τις λεύκες. Τις λεύκες που δεν είχαν τίποτε άλλο να κάνουν από το να περιμένουν το επόμενο πρωί» (σελ. 252). Τέτοιου είδους εναλλαγές στην αφήγηση δείχνουν καλό χειρισμό της ιστορίας και φυσικά καλή πένα. Εξίσου ενδιαφέρον βρήκα το γεγονός πως οι συνεργάτες του κυρίου Χι που προωθούν τη δράση και τα σατανικά του σχέδια διαδέχονται ο ένας τον άλλον, τα ονόματά τους είναι ένα γράμμα μόνο, ο Άλφα, ο Βήτα, ο Γάμα κλπ. κι επιπλέον ο καθένας τους έχει κι ένα διαφορετικό ελάττωμα: ναρκομανείς, ψυχασθενείς, ίσα για να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίο προσελήφθησαν. Το τέλος είναι μια καλή ιδέα, ίσως λίγο τραβηγμένη, έκλεισε σωστά όμως την ιστορία, αν και ομολογώ πως δε με άφησε ικανοποιημένο, περίμενα κάτι διαφορετικό.

«Ο κύριος Χι» είναι μια βόλτα στα σκοτεινά στενά του υποκόσμου της Τρούμπας και της Ομόνοιας, μια περιδιάβαση στον κόσμο του ποδοσφαίρου και των χρημάτων που διακυβεύονται σε κάθε αγώνα και με κάθε απόδοση παιχτών και ομάδων και μια ενδιαφέρουσα γνωριμία με δύο διαφορετικούς αντιήρωες που αναλαμβάνουν να λύσουν το αίνιγμα του κυρίου Χι που κρύβεται πίσω απ’ ολ’ αυτά, ο καθένας για τους προσωπικούς του λόγους.