Βιβλίο Οι μουσικοί
Συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφος Σοφία Παπαδοπούλου
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Νίκος Σκαλκώτας με τις παύσεις της ζωής, ο Βασίλης Τσιτσάνης που ο πατέρας του του απαγόρευε ν’ αγγίξει το μπουζούκι, η Μαρίκα Νίνου με τη χαρισματική φωνή της, το ασχημόπαπο Μαρία Κάλλας, ο Μίκης Θεοδωράκης με τις ανεπούλωτες πληγές, ο Μάνος Χατζηδάκις σε μια μοναδική Ανάσταση στην Ξάνθη, η Δόμνα Σαμίου που δεν ήθελε τα γράμματα παρά μόνο να τραγουδάει, ο Νίκος Ξυλούρης με τη λύρα του και η Αρλέτα με τα όνειρά της ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου με λυρισμό και αμεσότητα και χαρίζουν απλόχερα τις ζωές τους στους αναγνώστες από 8 ετών και πάνω. Μεταφορές και παρομοιώσεις, παραστατικοί διάλογοι, ρεαλισμός είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά των κειμένων που βασίζονται σε συνεντεύξεις, ιδιόχειρες σημειώσεις ή αυτοβιογραφίες των καλλιτεχνών και με ταξίδεψαν από την Τήνο ως την Άρτα και τη Γενεύη και από την Αθήνα ως το Αιτωλικό. Η εικονογράφηση της Σοφίας Παπαδοπούλου κρατάει τα γενικά χαρακτηριστικά των προσωπικοτήτων και τα μικραίνει ηλικιακά δημιουργώντας ενδιαφέρουσες εικονογραφικές απόψεις. Το φόντο για την ολοσέλιδη αποτύπωση καθενός και τα διακοσμητικά στοιχεία που στολίζουν το υπόλοιπο κείμενο αναμιγνύουν αυθεντικές φωτογραφίες με σχέδια και χρώματα δημιουργώντας το ιδανικό αέρινο και φαντασιακό περιβάλλον.

Οι Μεγάλοι Έλληνες μουσικοί και τραγουδιστές επιστρέφουν στα νιάτα τους και στα πρώτα τους βήματα με τη συγγραφική επιδεξιότητα της Αγγελικής Δαρλάση και γνωρίζουμε από κοντά προσωπικότητες που θεμελίωσαν την ελληνική μουσική και την έκαναν γνωστή σα πέρατα του κόσμου. Η κάθε προσωπικότητα συνοδεύεται από χρονολόγιο και το βιβλίο κλείνει με την απαραίτητη βιβλιογραφία. Τέλος, υπάρχει QR Code για όσους θέλουν να κατεβάσουν το εκπαιδευτικό υλικό που συμπληρώνει το βιβλίο.

Βιβλίο Για να ζούμε ενωμένοι 
Συγγραφέας Ελένη Σβορώνου 
Εικονογράφος Χρήστος Κούρτογλου
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Για να ζούμε…» είναι και πάλι μια τεκμηριωμένη και εις βάθος μελέτη, αυτήν τη φορά αφιερωμένη στην ελληνική Ιστορία από την Τουρκοκρατία ως τη Μικρασιατική καταστροφή. Φωτίζει αντικειμενικά και ακριβοδίκαια τα γεγονότα και τις εξελίξεις που οδήγησαν ως τον Σεπτέμβριο του 1922 και είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον ως το τέλος. Τι είναι η Μεγάλη Ιδέα; Πόσο επιζήμια ήταν η στρατηγική που ακολουθήθηκε μετά τους Βαλκανικούς και κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας; Τι είναι ο αλύτρωτος ελληνισμός; Γιατί διχάστηκε η Ελλάδα; Τι πραγματική ήθελαν οι ίδιοι οι Έλληνες της Σμύρνης; Αλήθειες και ντοκουμέντα εναλλάσσονται με τρυφερές λογοτεχνικές χροιές και προσωπική άποψη της συγγραφέως, όχι για να εκφέρει γνώμη αλλά για να βοηθήσει τα παιδιά από 8 ετών και πάνω να κατανοήσουν το παρελθόν της πατρίδας μας και τι πραγματικά συνέβαινε στη Μικρά Ασία. Μικρές παράγραφοι, ξεχωριστές σημειώσεις στα περιθώρια των σελίδων, εκφράσεις κα σχήματα λόγου, ερωτήσεις και απαντήσεις κάνουν το διάβασμα ελκυστικό και φέρνουν στο φως γεγονότα που οφείλουν να ξέρουν τα παιδιά για να κατανοήσουν το χτες και να αντιληφθούν καλύτερα το σήμερα, Η εικονογράφηση του Χρήστου Κούρτογλου είναι λιτή και αρκετά αφαιρετική, αποφεύγει τις κουραστικές λεπτομέρειες κι έχει μια εντελώς προσωπική υφολογική προσέγγιση στις απεικονίσεις.

Βιβλίο Το παιδί και το άγαλμα του Άντερσεν
Συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφος Βασίλης Κουτσογιάννης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Υπάρχει ένα άγαλμα βυθισμένο στην άκρη του λιμανιού της γενέτειρας πόλης του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Όλοι το φωτογραφίζουν και συνεχίζουν τη μέρα τους, υπάρχει όμως κι ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει γιατί το άγαλμα του συγγραφέα είναι βυθισμένο στο νερό. Με τη συμπεριφορά του όμως ο μικρός μας φίλος γίνεται αντικείμενο χλευασμού και επιτιμητικών σχολίων. Ποιο είναι αυτό το παιδί και γιατί ξημεροβραδιάζεται κοιτώντας το άγαλμα; Πώς μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας τα παραμύθια; Γιατί περπατάει το άγαλμα κάθε 2 Απριλίου την ημέρα των γενεθλίων του παραμυθά; Πρόκειται για ένα εκπληκτικό κείμενο που εντάσσει αριστοτεχνικά τους ήρωες του Άντερσεν στη ζωή μας και δείχνει με έξυπνο και συγκινητικό τρόπο πώς αλλάζουμε αν πάψουμε να είμαστε παιδιά. Σε δεύτερο επίπεδο είναι ένας συγκινητικός φόρος τιμής στον μεγάλο παραμυθά που συντρόφεψε τα πρώτα όνειρα παιδιών και παιδιών. «Όλος ο κόσμος είναι μια αλληλουχία από θαύματα, μόνο που τα έχουμε συνηθίσει και τα βλέπουμε ως κάτι συνηθισμένο», λέει ο Άντερσεν. Η συγγραφέας, μέσω του διαλόγου μεταξύ παιδιού και αγάλματος, τονίζει: «-Βλέπεις, αγαπημένο μου παιδί, η ζωή είναι σαν ένα πανέμορφο τραγούδι που οι στίχοι του συχνά δε βγάζουν κανένα νόημα. -Και πρέπει εμείς να τους δώσουμε νόημα». Υπέροχα διαχρονικά μηνύματα, συγκινητικές στιγμές, προσεγμένοι διάλογοι, συναρπαστική μίξη ρεαλισμού και φαντασίας συγκροτούν ένα υποδειγματικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά που θα το διαβάζουν ξανά και ξανά, ανακαλύπτοντας κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη κινείται στα χρώματα της νύχτας του βόρειου ημισφαιρίου, με αφαιρετικές προσεγγίσεις στα πρόσωπα και ταυτόχρονα εξαίρετες απεικονίσεις άλλων λεπτομερειών, όπως η νύχτα, το λιμάνι, η πόλη, η θέα από τους λόφους. Εντυπωσιακό είναι το αναδιπλούμενο φύλλο με όλους τους ήρωες των παραμυθιών που εμφανίζονται στην κορύφωση της αφήγησης και δημιουργούν ένα εκπληκτικό σαλόνι ομορφιάς και χρωμάτων. Το παραμύθι θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης των παιδιών και θα τα βοηθήσει να κατανοήσουν και να αγαπήσουν τα παραμύθια όχι ως τρόπο νανουρίσματος ή για να περνάει η ώρα αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της γαλούχησής τους και τμήμα της ψυχοσύνθεσής τους.

Βιβλίο Από μακριά 
Συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφος Βασίλης Κουτσογιάννης
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Αγγελική Δαρλάση έγραψε ένα υπέροχο, συγκινητικό και ανατρεπτικό βιβλίο για παιδιά από 8 ετών και πάνω γεμάτο συγκλονιστικά νοήματα, οικουμενικές αλήθειες και πολυεπίπεδη πλοκή. Του χάρισα τουλάχιστον τρεις αναγνώσεις γιατί κάθε φορά ήταν και μια  διαφορετική ανακάλυψη, ένα ξεχωριστό ταξίδι, ένα εντελώς καινούργιο δώρο. Σε πρώτο επίπεδο έχουμε τη γνωστή ιστορία του διαφορετικού παιδιού που γίνεται αντικείμενο χλεύης, ειρωνείας και κακοποίησης αλλά όσο η ιστορία κλιμακώνεται και ανατρέπει τους χαρακτήρες τόσο βυθιζόμαστε στα δεινά του «ξεχασμένου Ολοκαυτώματος» των Ρομά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου με τρόπο πανέξυπνο και ευρηματικό. Αν μείνουμε λοιπόν στην πρώτη ανάγνωση, έχουμε μια απαράδεκτη συμπεριφορά γονιών και παιδιών απέναντι σε κάτι ξένο. Ονόματα δεν υπάρχουν στο κείμενο, μόνο η Άλη, το κορίτσι που θα φωτίσει απρόσμενα τις ζωές των κατοίκων της πόλης, οι υπόλοιποι ήρωες αποκαλούνται με προσωνύμια: το αισιόδοξο παιδί, το εσωστρεφές, το σκληρό, το συνηθισμένο. Οι γονείς δεν ξεχωρίζουν, είναι μια a priori επιθετική μάζα που παρακινεί με τη συμπεριφορά της και τη στάση της τα παιδιά να τους μιμηθούν (μήπως αυτό το συγγραφικό εύρημα αντικατοπτρίζει την ελπίδα; Οι γονείς είναι πλέον μεγάλοι με ρατσιστικές αντιλήψεις και αποτελούν μια ομοιογενή μάζα ενώ τα παιδιά ξεχωρίζουν έστω με τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα και η συμπεριφορά τους κυμαίνεται από εχθρική σε φιλική και τανάπαλιν).

Η Άλη είναι ένα «διαφορετικό» πλάσμα που σαν παιδί κι αυτό πλησιάζει τα φωτεινά και χαρούμενα φώτα του λούνα παρκ, όπου και συναντά τους συνομηλίκους της κι αρχίζουν τα βάσανά της. Στην αρχή σκέφτηκα πως είναι πρόσφυγας, σύντομα όμως κατάλαβα πως έχουμε έναν βροντερό, αν και διακριτικά γραμμένο, φόρο τιμής στο ολοκαύτωμα των Ρομά, ένα γεγονός που ήξερα ότι δυστυχώς έλαβε επίσης χώρα, δε φανταζόμουν όμως το μέγεθος της κτηνωδίας. Γι’ αυτό και η μικρή ηρωίδα έχει τόση μελαγχολία στο βλέμμα της, γι’ αυτό «κουράστηκε να τρέχει μακριά να σωθεί» (είναι οι μόνες φράσεις που λέει σε όλο το κείμενο!), γι’ αυτό και το τραγούδι της ξεχειλίζει από παράπονο. Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο των Ρομά «Gelem, gelem» (αφεθείτε στους ήχους του, το συνιστώ) και συνειδητοποιούμε πως η Άλη σηκώνει ένα φορτίο μεγαλύτερο απ’ όσο μπορούν ν’ αντέξουν οι ώμοι της. Τι θα γίνει όμως με τους κατοίκους της πόλης; Θα καταλάβουν το λάθος τους; Θα τους συγχωρέσει το κορίτσι; Τα παιδιά θα καταφέρουν να την αγκαλιάσουν επιτέλους;

Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη είναι υποδειγματική, ρεαλιστική, συναρπαστική και παραστατική. Εξαίρετες οπτικές γωνίες που ως ιδέα είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν, ο καλλιτέχνης όμως τα καταφέρνει επάξια, σουρεαλισμός και πραγματικότητα, χρώματα και σκοτάδι, ανατροπές, συμβολισμοί μα πάνω απ’ όλα αγάπη απέναντι στο δύσκολο θέμα που διαπραγματεύεται το κείμενο είναι γνωρίσματα που με έκαναν να αγκαλιάσω ακόμη περισσότερο το βιβλίο και τα όσα διαδραματίζονται σε αυτό. Από την αρχή σχεδόν διαπίστωσα πως το μαυροπράσινο μαντίλι με το οποίο ντύνουν και βασανίζουν την Άλη έχει τα δικά του μυστικά (προσέξτε τα μαύρα ανεστραμμένα τρίγωνα, τι να συμβολίζουν άραγε; ) με αποτέλεσμα να το ακολουθώ σε κάθε του απεικόνιση και τελικά να δακρύσω με τη θέση του σ’ ένα ολοφώτεινο κατά τα άλλα τοπίο προς το τέλος του βιβλίου γιατί κατάλαβα τι σημαίνει η (μάλλον μάταιη) προσμονή. Δείτε τους αντικατοπτρισμούς του λούνα παρκ στους νερόλακκους, προσέξτε το πάντα μελαγχολικό βλέμμα του κοριτσιού που δε χαμογελάει ποτέ, παρατηρήστε τη θέση που έχει σχεδόν σε κάθε εικόνα κάτι που θα φωτίσει την εκάστοτε σκηνή, αφιερώστε ένα λεπτό στην επίμαχη σκηνή του Ολοκαυτώματος που αποδίδεται αφαιρετικά και ταυτόχρονα με λεπτομέρεια, αφεθείτε στις αλλαγές των εποχών… Ο Βασίλης Κουτσογιάννης είναι το ιδανικό και απαραίτητο συμπλήρωμα της ιστορίας.

«Από μακριά» λοιπόν μπορούμε να φανταστούμε ό,τι θέλουμε με το νου μας, χωρίς αυτό να μας δίνει το δικαίωμα να λοιδωρούμε το διαφορετικό. Το δύσκολο και το άκρως ανθρώπινο είναι να έρθουμε πιο κοντά και να αγκαλιάσουμε εκείνον που θα χρειαστεί τη βοήθειά μας, να χαρίσουμε ένα «γεια» ουσίας σ’ αυτόν που κουράστηκε να τρέχει για να σωθεί και να πάψουμε να ζούμε με στερεότυπα που κατά μεγάλο ποσοστό μας τα έχουν κληροδοτήσει ή επιβάλλει άλλοι. Η Αγγελική Δαρλάση έγραψε ένα από τα ωραιότερα βιβλία για τον ρατσισμό και το φανατισμένο μίσος. Με συγκίνησε, με έβαλε σε σκέψεις, με προβλημάτισε, μου έδωσε έμπνευση και αισιοδοξία για να βελτιώσω τη συμπεριφορά μου. Όλοι μπορούμε, ν’ αλλάξουμε, υπάρχει ακόμη περιθώριο!

Βιβλίο Το αγόρι στο θεωρείο
Συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία Αγγελική Δαρλάση έγραψε ένα συγκινητικό και τρυφερό μυθιστόρημα για εφήβους αλλά και μεγαλύτερους αναγνώστες γεμάτο πρωτότυπα συγγραφικά ευρήματα και ρεαλιστικές εικόνες. Προς τιμήν της, δεν έχουμε άλλη μια εξιστόρηση οικογενειακών συμφορών στη Σμύρνη (τουλάχιστον όχι στο πρώτο κεφάλαιο), αντίθετα η ιστορία ξεκινάει με το δυσβάσταχτο βάρος αυτής της συμφοράς στις πλάτες και στα κεφάλια των προσφύγων που συρρέουν στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών για να βρουν στέγη. Ναι, καταλαβαίνεις από την αρχή περί τίνος πρόκειται και τα παιδιά έχουν κάπου κάπου αναμνήσεις από την παλαιότερη ζωή τους όμως η αφήγηση επικεντρώνεται ξεκάθαρα στην καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν στο θέατρο: πού μένουν, σε τι συνθήκες, πώς νιώθουν, αν υπάρχει κάποιο συνδετικό στοιχείο σε αυτήν τη μικρή κοινότητα ή αν ο καθένας κοιτάει τα δικά του βάσανα, πώς βιοπορίζονται, πώς σιτίζονται κλπ. Άνθρωποι με αστείρευτα ποτάμια δακρύων, κατήφεια και βαρυγκώμια: «…τον κοίταξε με μάτια που κάποτε ήταν σίγουρα γαλάζια αλλά πλέον ήταν τόσο ξεφτισμένο το χρώμα τους, που έμοιαζαν σαν δυο γυάλινα ποτήρια με νερό, σχεδόν δεν είχαν χρώμα» (σελ. 138).

Όλες αυτές οι περιπέτειες δίνονται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μέσα από τα μάτια του Δρόσου, που γίνεται ένας πολύ καλός παρατηρητής των πάντων. Προσέχει τις λεπτομέρειες του κτηρίου, τον τρόπο με τον οποίο συμβιώνουν και συγκατοικούν οι άνθρωποι γύρω του, περιγράφει ενδελεχώς ποιους ανθρώπους συναντά, και κυρίως τον Σάββα, έναν καινούργιο φίλο, επηρεάζεται από το κανονάκι που κατάφερε να σώσει ένας γείτονάς του και πολλά άλλα. Μέσα από τη διήγηση αυτή καταγράφονται παραστατικά και άκρως ρεαλιστικά οι συνθήκες υποδοχής και διαβίωσης των Ελλήνων προσφύγων στην Αθήνα και ειδικά σε μια περιοχή κοντά στη Βαρβάκειο, ένα μέρος γεμάτο ευκαιρίες για τους μικροθελητάδες. Ο Δρόσος δεν παύει να είναι περήφανος και σίγουρος για τον εαυτό του, πολλές φορές όμως τον κυριεύει η θλίψη και η απελπισία για το σημείο στο οποίο τον έφεραν οι συνθήκες και τα γεγονότα. Δεν μπορεί να παίξει ανέμελα, παρ’ όλο που είναι μικρό παιδί, «επειδή εγώ δε θα κατάφερνα όπως εσύ να μεταμφιέσω τη θλίψη και την ντροπή μου…» (σελ. 61). Ακόμη κι ο Σάββας, που έχει χάσει τον πατέρα του, έχει ωριμάσει άθελά του: «Αν δε μιλάω γι’ αυτόν, είναι σαν να παραδέχομαι πως δε θα τον ξαναδούμε ποτέ» (σελ. 73).

Κωμικοτραγικά περιστατικά ξεδιπλώνονται στις σελίδες, γεμάτα ελπίδα, προσδοκίες, βάσανα, φτώχεια, στερήσεις κι ο Δρόσος μέσα σε όλα αυτά ξεκινάει να αμφισβητεί τις προθέσεις της κυρίας Δόμνας που δεν έχει βρει ακόμη τους γονείς τους ενώ κάνει τα πάντα για να συντηρήσει την αδελφή του. Ένας κόμπος μου στάθηκε στον λαιμό όταν η μικρή Αρετή μπήκε στο θέατρο και με τα παιδικά της μάτια το χαρακτήρισε κουκλόσπιτο, μιας και τα θεωρεία αυτό της θύμισαν: δωμάτια παιδικού παιχνιδιού, από τα οποία λείπει ο ένας τοίχος κι έτσι μπορείς να δεις τι κάνουν οι διπλανοί και οι απέναντί σου. Παιδικό βλέμμα σε παιχνίδια ενηλίκων…

Στο δεύτερο μέρος η κυρία Δαρλάση αρχίζει να φέρνει τα τραγικά γεγονότα της Σμύρνης στο προσκήνιο μέσα από λίγα και συγκεκριμένα άτομα που γνώρισε και εξοικειώθηκε μαζί τους ο μικρός πρωταγωνιστής και ταυτόχρονα, με την εξαφάνιση της Αρετής, δίνει μια απροσδόκητη κορύφωση στο μυθιστόρημα. Αυτό είναι και το καλύτερο σημείο του βιβλίου, γιατί με αφορμή αυτό το γεγονός άρχισαν οι πρόσφυγες να ενώνονται έστω και σε μικρές ομάδες, να αφήνουν πίσω τα δικά τους προβλήματα και να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να βρεθεί το μικρό παιδί. Η λύση του δράματος έρχεται μέσα από ένα εκπληκτικό εύρημα: να παίξουν οι πρόσφυγες το θεατρικό έργο «Τρικυμία» που είχε βρει ο Δρόσος! Τι πραγματικά συνέβη στο παιδί και πώς βοήθησε το ανέβασμα της παράστασης στο να ολοκληρωθεί η ιστορία της Αρετής ήταν γεγονότα που μόνο μια πραγματικά καλή συγγραφέας μπορούσε να σκεφτεί. Επιπλέον, με τον τρόπο που καταγράφηκαν και ζωντάνεψαν μπροστά μου με άφησαν άφωνο, να κλαίω σιωπηλά, ξαναφέρνοντας στο μυαλό μου όσα έζησαν ο Δρόσος και η Αρετή, χωρίς να μπορώ να πιστέψω πως ζούσα μια τόσο συναρπαστική ιστορία!

Η κυρία Δαρλάση, εμπνευσμένη από μια αυθεντική φωτογραφία ενός παιδιού σε θεωρείο του Δημοτικού Θεάτρου, έγραψε ένα υπέροχο, τρυφερό μυθιστόρημα για την εγκατάσταση των προσφύγων και ταυτόχρονα ένα αποχαιρετιστήριο κείμενο για το σχεδόν καταραμένο Δημοτικό Θέατρο, περιγράφοντας εναργέστατα το κτήριο, την περιοχή γύρω του, τα αίτια και τις συνθήκες κατεδάφισής του κ. ά. Εκτός αυτού όμως, μέσα από τις μαρτυρίες των γειτόνων του Δρόσου και την ποικιλία των συναισθημάτων που ξεχειλίζουν από κάθε κυριολεκτικά σελίδα, ένα είναι το μεγάλο, βασικό μήνυμα που κατάφερε να περάσει πειστικά και εύληπτα η συγγραφέας: η αγάπη στη ζωή και η πίστη στην ελπίδα! «…όλων μας οι ζωές είναι αληθινές. Ακόμα κι οι πιο δύσκολες κι οι πιο περίεργες κι οι πιο μαγικές κι οι πιο εφιαλτικές. Κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο παρά να τις ζεις. Ν’ αναπνέεις και να κρατιέσαι με νύχια και με δόντια από τη ζωή. Να ζεις» (σελ. 157). Είναι ένα συγκλονιστικό και ανατρεπτικό μυθιστόρημα που θα το θυμάμαι για καιρό!

Βιβλίο Οι καλλιτέχνες
Συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφος Σοφία Παπαδοπούλου
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς και το μαρμάρινο περιστέρι, η απείθαρχη Κατίνα Παξινού και οι προετοιμασίες της για το οικοτροφείο στη Γενεύη παρά τη θέλησή της, ο μοναχικός Κάρολος Κουν που παρατηρεί τις πεταλούδες αλλά δεν ξέρει πώς να κάνει φίλους, η Βάσω Κατράκη με τον άρρωστο από ελονοσία φίλο της και τον κατακόκκινο -άραγε γιατί;- ήλιο της, ο Γιάννης Τσαρούχης που τα εύκολα δεν μπορεί να τα παρακολουθήσει και τα δύσκολα τα κάνει πολύ εύκολα, η Ζουζού Νικολούδη που μεγαλώνει επίσης μόνη και καταφεύγει στους ήχους της μουσικής για να χορεύει «μαθαίνει στο σώμα… πώς να τραγουδάει τη μουσική», ο Κώστας Μπαλάφας που έρχεται έντεκα χρονών παιδί στην άγνωστη Αθήνα για ένα καλύτερο μέλλον και τυχαία πέφτει στα χέρια του μια φωτογραφική μηχανή και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος που μαγεύεται από τον κινηματογράφο και τις σκιές του ζωντανεύουν με λυρισμό και αμεσότητα και χαρίζουν απλόχερα τις ζωές τους στους αναγνώστες από 8 ετών και άνω. Μεταφορές και παρομοιώσεις, παραστατικοί διάλογοι, ρεαλισμός είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά των κειμένων που με ταξίδεψαν από την Τήνο ως την Άρτα και τη Γενεύη, από την Αθήνα ως το Αιτωλικό.

Η εικονογράφηση της Σοφίας Παπαδοπούλου κρατάει τα γενικά χαρακτηριστικά των προσωπικοτήτων και τα μικραίνει ηλικιακά δημιουργώντας ενδιαφέρουσες εικονογραφικές απόψεις. Το φόντο για την ολοσέλιδη αποτύπωση καθενός και τα διακοσμητικά στοιχεία που στολίζουν το υπόλοιπο κείμενο αναμιγνύουν αυθεντικές φωτογραφίες με σχέδια και χρώματα δημιουργώντας το ιδανικό αέρινο και φαντασιακό περιβάλλον. Η κάθε προσωπικότητα συνοδεύεται από χρονολόγιο και το βιβλίο κλείνει με την απαραίτητη βιβλιογραφία. Τέλος, υπάρχει QR Code για όσους θέλουν να κατεβάσουν το εκπαιδευτικό υλικό που συμπληρώνει το βιβλίο.