Βιβλίο Ο Ρόκο είναι μάγος
Συγγραφέας Μαρία Ρουσάκη
Εικονογράφος Ναταλία Καπατσούλια
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η αγαπημένη σειρά των παιδιών «Τάμι και Ρόκο», με ήρωες δύο αδέλφια που ζουν διάφορες περιπέτειες με την οικογένειά τους, εμπλουτίστηκε με νέο τίτλο. Η Τάμι και ο Ρόκο είναι δύο μικρά και χαριτωμένα πλασματάκια που υποδύονται διάφορους ρόλους παίζοντας, αντικατοπτρίζοντας έτσι στιγμές του στενού μα και του ευρύτερου περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουν. Μέσα από έξυπνες και διασκεδαστικές ιστορίες μαθαίνουμε με τον καλύτερο τρόπο για τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα όνειρα καθώς και για την αχαλίνωτη φαντασία όχι μόνο των πρωταγωνιστών των βιβλίων μα και όλων των παιδιών του κόσμου. Στο βιβλίο «Ο Ρόκο είναι μάγος» ο μικρός μας ήρωας εξαφανίζει με το «μαγικό του ραβδί» όσα τον κάνουν να μουτρώνει: την μπανιέρα για να μην πλυθεί, τις σούπες, ακόμη και τους γονείς του. Η αδελφή του όμως γλυτώνει γιατί τον βάζει να σκεφτεί τι θα απογίνει χωρίς αυτά που εξαφάνισε: η μαμά φτιάχνει λαχταριστά γλυκά, ο μπαμπάς τού διαβάζει παραμύθια κλπ. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να αλλάξει γνώμη; Και πώς θα επανορθώσει;

Η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια είναι υπέροχη, γεμάτη ζωηρά χρώματα και υπέροχες σκηνές. Μέσα από ολοσέλιδα και μικρότερα καρέ ξεπηδάνε με παραστατικότητα και ρεαλισμό οι μαγικές κινήσεις του Ρόκο που εξαφανίζει σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειάς του, οι ευτυχισμένες οικογενειακές τους στιγμές, η κουβέντα με την αδελφή του κ. ά. Σωστοί φωτισμοί, συναρπαστικές λεπτομέρειες, προσεγμένη προοπτική, ποικίλες οπτικές γωνίες ζωντανεύουν τις ιστορίες με τον καλύτερο τρόπο. Ο Τάμι και ο Ρόκο ήρθαν για να βοηθήσουν τα παιδιά να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους και να αποδεχτούν τα όρια των δυνατοτήτων τους. Ελάτε να τους γνωρίσουμε!

Βιβλίο Κάποιος μ αγαπάει
Συγγραφέας Βάνα Μαυρίδου
Εικονογράφος Αγγελική Ρελάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο σκίουρος αρχίζει να βρίσκει δώρα στην πόρτα του δέντρου του: ένα λουλούδι, μια ζωγραφιά, ένα πιάτο ζεστή βελανιδόσουπα και ρωτάει όλα τα ζώα του δάσους για να βρει ποιος του τ’ αφήνει. Οι «ύποπτοι» μειώνονται, η αγωνία μεγαλώνει, μήπως όμως τελικά δεν έχει και τόση σημασία ποιος είναι αλλά ότι «κάποιος μ’ αγαπάει»; Η Βάνα Μαυρίδου έγραψε μια τρυφερή ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά πώς είναι να νιώθεις την αγάπη κάποιου και πόσο θετικά συναισθήματα σου γεννάει κάτι τέτοιο.

Η εικονογράφηση της Αγγελικής Ρελάκη είναι υπέροχη και απολαυστική, με λεπτομέρειες που θα τραβήξουν την προσοχή των παιδιών και με ποικίλες οπτικές γωνίες. Ο σκίουρος έχει μια γλυκύτατη φατσούλα, η ζωγράφος ρακούν είναι συμπαθέστατη, ο ασβός είναι άκρως ρεαλιστικός κι όλα αυτά τα πλάσματα έχουν τους δικούς τους χώρους, απόλυτα ενταγμένους στο φυσικό περιβάλλον του δάσους. Δεν ξέρω πού να πρωτοεστιάσω: στη γλυκύτατη μουρίτσα του σκίουρου όταν γεμίζει απορία για όσα γίνονται γύρω του, στο ατελιέ της ρακούν όπου απολαμβάνουμε ζωόμορφες απεικονίσεις από το Φιλί του Κλιμτ και τη Μόνα Λίζα, στο υπέροχο δεντρόσπιτο του ήρωα της ιστορίας μας, στη γεμάτη τρυφερότητα στιγμή που το ζωάκι κοιμάται αγκαλιά με το μαξιλάρι του σε μια σκηνή που ξεχειλίζει ηρεμία και τρυφερότητα; Υπέροχες εικόνες που συντροφεύουν υποδειγματικά το κείμενο.

Βιβλίο Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών 
Συγγραφέας Κυριάκος Αθανασιάδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης έγραψε ένα δυνατό και συγκινητικό μυθιστόρημα γύρω από τον ρόλο των ατόμων της τρίτης ηλικίας στη ζωή, για τη θέση και τα συναισθήματά τους, για τις δυνατότητές τους και για την προσπάθειά τους να κάνουν κάτι καλό και δημιουργικό για τους γύρω τους. Οι σελίδες ξεχειλίζουν από ευαισθησία, αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και αγάπη και ο τρόπος γραφής φέρνει κοντά στον αναγνώστη τον κύριο Ισίδωρο και τον σκύλο του, τον Έκτορα, δύο ηλικιωμένες ψυχές που αντικρίζουν τη δύση της ζωής τους αλλά η γνωριμία τους θα φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά τους με ευφάνταστο και αναπάντεχο τρόπο. Ο κύριος Ισίδωρος ζει με τη γυναίκα του, Ελισάβετ, πάνω από πενήντα χρόνια μαζί ενώ ο Έκτορας είναι ένα κυνηγημένο πλάσμα που ζει αδέσποτο και φοβισμένο. Όταν ο κύριος Ισίδωρος ανακαλύπτει πως το σκυλί έρχεται από άλλη πόλη αποφασίζει να αναζητήσει τον ιδιοκτήτη του κι αυτό θα φέρει στη ζωή του νόημα, σκοπό και καινούργιες γνωριμίες.

Ο δίποδος πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι εβδομήντα πέντε, το μαγαζί του έκλεισε, η καρδιά του έχει τα θέματά της και η Ελισάβετ… α, «Μετά η Ελισάβετ»… Το ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες τον βοηθάει να μη νιώθει μεγάλος και ανήμπορος όποτε βγαίνει για την καθημερινή άσκηση που του σύστησε απαρέγκλιτα ο γιατρός. Είναι ένας άνθρωπος που συχνά γλιστρά από την πραγματικότητα και αποξεχνιέται εκεί, γιατί το «εδώ» είναι στενόχωρο, πικρό και γεμάτο μοναξιά. Πόσα χρόνια ζει με τη γυναίκα του, πόσες αναμνήσεις: «Ήταν απλώς οι δυο τους, μαζί. Ναι, ήταν και τα γλυκά. Όλα εκείνα τα γλυκά» (σελ. 52), αφού αποφάσισαν να ανοίξουν ένα ζαχαροπλαστείο που φτιάχνει κρέμες και ρυζόγαλα μόνο, με αποτέλεσμα να κερδίσουν πολλή και μόνιμη πελατεία. «…μια λεπτή μυρωδιά από κανέλα, μια λεπτή μυρωδιά από ένα ξεχασμένο όνειρο» (σελ. 120). Τώρα, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και οι δυο τους έχουν κλειστεί στο κοινό τους κουκούλι, μακριά από την έξωθεν πραγματικότητα. Η Ελισάβετ έχει αντιρρήσεις για τον Έκτορα, γιατί πιστεύει πως ο κύριος Ισίδωρος δεν μπορεί να φροντίσει ούτε τον εαυτό του, πόσο μάλλον έναν σκύλο, σύντομα όμως υποχωρεί γιατί τους αγαπάει και τους δύο. «Μα να που ο κύριος Ισίδωρος άλλαζε, δυνάμωνε, μεταμορφωνόταν. Κι αυτό χάρη σε μια ξαφνική απόφαση της στιγμής…» (σελ. 111).

Παράλληλα έχουμε και την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Έκτορα. Είναι ένας μεγάλος μαλλιαρός σκύλος που δείχνει διαφορετικός από τους άλλους «…σε ξεχώριζε και σε κοιτούσε. Και δεν σε άφηνε λεπτό από το βλέμμα του, λες και ήθελε να σου πει κάτι. Να σου μεταφέρει ένα μήνυμα» (σελ. 20). Ο κύριος Ισίδωρος τον φέρνει σπίτι γιατί «Όλο του το είναι ήθελε να αφήσει πίσω του κάτι γλυκό» (σελ. 23). Το ζώο προσπαθεί να κατανοήσει τον ρόλο του στη ζωή του κυρίου Ισίδωρου, να καταλάβει με ποιον έχει να κάνει, να εκτιμήσει την τωρινή του ασφαλή θέση συγκριτικά με την προηγούμενη καθημερινότητά του κλπ. Όλα τα περνάει μέσα από τις μυρωδιές, ακόμη και τον κύριο Ισίδωρο: «Έχει συμπόνια μέσα του, κυρίως. Και μια περίεργη γλύκα…». Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο οι δυο τους δένονται όλο και περισσότερο: «Τον αγαπώ πολύ. Και τον εμπιστεύομαι. Και αυτά αρκούν» (σελ. 72). Έχει καταλάβει τον ρόλο της Ελισάβετ στη ζωή του αφεντικού του, έχει συγκινηθεί με όλη την αγάπη που βλέπει να τους περιβάλλει αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί υπάρχει κάτι κακό στην ατμόσφαιρα, τι έχει συμβεί ανάμεσά τους και πώς τα κατάφεραν να το αφήσουν να μπει ανάμεσά τους αφού αγαπιούνται τόσο πολύ και έφτιαχναν ωραία πράγματα. Με προσεγμένο και πιο λιτό λεξιλόγιο βλέπουμε πώς συμμετέχει, βοηθάει και αντιδρά ο Έκτορας στη ζωή του κυρίου Ισίδωρου και στην απόφασή του να τον πάει με το ποδήλατο στην κοντινή πόλη για να βρει το αφεντικό του. Είναι ένα τρυφερό πλάσμα που εκτιμά και αποζητά την αγάπη. «…το να είναι μόνος, αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα κακά που μπορεί να πάθει ένας σκύλος. Και ένας σκύλος μπορεί να πάθει πολλά κακά»  (σελ. 174). Πόσο μάλλον ένας γέρικος σκύλος: «…οι μέρες μου είναι λίγες πια, σαν νερό σε χαντάκι που το έχει διώξει η κάψα του ήλιου» (σελ. 185).

Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου ενάντια στην ανθρώπινη αντοχή και στον χρόνο, ένας ύμνος στη φιλία μεταξύ ανθρώπου και ζώου, ένα διακριτικά ρομαντικό μυθιστόρημα για τις αγάπες που κρατούν για πάντα κι ας έχουν χαθεί ή δυσκολευτεί από τη ζωή. Ειδικά όταν φτάνουμε στην κοντινή πόλη, η πλοκή απογειώνεται με τις νέες γνωριμίες και τον κύριο Ισίδωρο ουσιαστικά να τα έχει χαμένα, αφού ξαφνικά βγήκε από το καβούκι του, άρχισε να μιλάει σε ανθρώπους και τα λόγια του σχεδόν δε βγάζουν νόημα, αφού η ανυπομονησία του και η ανάγκη του να βρει το σπίτι του Έκτορα τον δείχνουν παράξενο. Η γνωριμία του με τη Μελίνα που γράφει ιστορίες για να κρύψει τα δικά της μυστικά και με τη μητέρα της, την πειθαρχημένη και αυστηρή επαγγελματία αλλά τρυφερή Θεοπίστη, καθώς και με τους πελάτες του μαγαζιού που αναλαμβάνουν να βρουν τον ιδιοκτήτη του Έκτορα, θα τον φέρουν πιο κοντά σε έναν στόχο παραπλήσιο με αυτόν που είχε αρχικά στο μυαλό του κι όσο προχωράει η αφήγηση τόσο φοβόμουν για ένα σκληρό τέλος που ευτυχώς δεν έρχεται, μιας και ο Κυριάκος Αθανασιάδης θέλει να κρατήσει τη γλύκα, την τρυφερότητα και την αισιοδοξία του βιβλίου του ως το τέλος. Δεν το φορτώνει με περιττές και ίσως κλισέ εξελίξεις κι έτσι αφήνει κι εκείνος με τη σειρά του πίσω του «κάτι γλυκό»!

«Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών» είναι ένα τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα γεμάτο αισιοδοξία, πρωτοτυπία, ανατροπές, ρεαλισμό και διαχρονικά μηνύματα γύρω από τη ζωή και τον αγώνα που απαιτείται για να επιβιώσουμε και στις σελίδες του ξεδιπλώνεται μια από τις πιο δεμένες φιλίες που έχω διαβάσει ποτέ, ένας ύμνος στα ζώα και στη σχέση τους με τον άνθρωπο. Οι παρατηρήσεις του συγγραφέα προκαλούν έντονο προβληματισμό («Όταν είμαστε παιδιά μοιάζουμε πολύ μεταξύ μας. Όπως και όταν είμαστε γέροι. Είμαστε όλοι ίδιοι. Αλλά στο μεσοδιάστημα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ξεχωρίζουμε», σελ. 192), αισιοδοξία («Ο κόσμος είναι μια γιορτή όταν δεν βρέχει και δεν είσαι μόνος. Μια ατέλειωτη, πελώρια γιορτή», σελ. 56), ευδιαθεσία («Πολύ λίγοι άνθρωποι γερνάνε και μέσα τους. Ο εαυτός μας δεν μεγαλώνει ποτέ», σελ. 252), ακόμη και φόβο μέσα από σκληρές αλλά γεμάτες αλήθεια διαπιστώσεις: «…η ζωή είναι κάτι που τελειώνει, όχι όλη η ζωή, το κομμάτι της που μας έχει μοιραστεί» (σελ. 200). Και: «Αυτόν τον άδικο, άδικο δρόμο. Τον τόσο άδικο και τον μόνο αληθινό. Τον δρόμο όλων μας. Αυτόν τον πλούτο που είναι η ζωή» (σελ. 214). «Όμως… κάποια μέτρα από αυτόν, κάποια βήματα, άξιζαν τον κόπο. Και η ανάμνησή τους ήταν οι αποσκευές σου για να διανύσεις και τα υπόλοιπα» (σελ. 216). Δάκρυσα σε αυτό το σημείο: «Ο κόσμος δεν έπρεπε να πονάει… Ο πόνος αφαιρούσε κομμάτια ολόκληρα από την αξιοπρέπειά σου, τα δάγκωνε σαν ένα αγριόσκυλο…και τα έκοβε με ένα τελευταίο απότομο τράβηγμα» (σελ. 314). Όλα αυτά όμως συνοδεύουν ευχάριστες, τραγικωμικές σκηνές άδολης αγάπης και ειλικρινούς φιλίας που θα τις θυμάμαι για καιρό. Ένα βιβλίο-καταφύγιο για τις ωραίες ψυχές των αναγνωστών.

Βιβλίο Ένα τριαντάφυλλο για τη δασκάλα μου
Συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα
Εικονογράφος Λίλα Καλογερή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα από τα πιο τρυφερά και γλυκά παραμύθια που έχω διαβάσει ποτέ, συγκινητικό, αληθινό και ευρηματικό. Μέσα από μια σειρά γεγονότων μαθαίνουμε για τη ζωή του Αιμίλιου, τη συμπεριφορά του στην τάξη, το οικογενειακό του περιβάλλον, τη γειτονιά στην οποία μεγαλώνει μα πάνω απ’ όλα πόσο αγαπά τη δασκάλα. Η Ιωάννα Μπαμπέτα έγραψε μια πολυεπίπεδη ιστορία, με συνεχόμενες ανατροπές και εκπλήξεις που εμποδίζουν να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Αιμίλιου κι έτσι αναρωτιόμουν ως το τέλος τι θα συμβεί και πώς θα κερδίσει το παιδί ένα χάδι κι ένα φιλί από την ηρωίδα του. Η ιστορία δεν αποκαλύπτεται από την αρχή αλλά σταδιακά, κερδίζοντας το ενδιαφέρον των μικρών αναγνωστών, και μέσα από καταστάσεις που δείχνουν την πραγματικότητα χωρίς να την περιγράφουν άμεσα. Για παράδειγμα, ξεκινάμε με τον Αιμίλιο να έχει πάντα χαμηλωμένο κεφάλι και να μισο-χαιρετάει τη δασκάλα του. Γιατί; Τι του συνέβη; Με τον ίδιο τρόπο ξεδιπλώνεται όλη η ιστορία, καλύπτοντας όλες τις απορίες και δημιουργώντας μια συναισθηματική κλιμάκωση. Στο κείμενο παρεισφρέουν και έννοιες όπως εγωισμός και αδιαφορία απέναντι στις δυσκολίες του φίλου και γείτονα, η ανάγκη υποστήριξης που έχει ένα παιδί από τους γονείς του και πολλά άλλα συναισθήματα και έννοιες. Η εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή είναι γεμάτη χρώματα και λουλούδια. Μωβ, άσπρο, κίτρινο, κόκκινο, πράσινο και μπλε δημιουργούν ένα πολύχρωμο περιβάλλον που έρχεται σε αντίθεση με την αρχική δυσθυμία του Αιμίλιου. Συναρπαστικές λεπτομέρειες ζωντανεύουν το διαμέρισμα και το σχολείο του παιδιού, τις γειτονικές πολυκατοικίες, το δάσος που καταφεύγει στα όνειρά του και άλλα χαρακτηριστικά σημεία.

«Ένα τριαντάφυλλο για τη δασκάλα μου» είναι το καλύτερο δώρο για να ξεκινήσει καλά η μέρα όλων, τι θα συμβεί όμως αν ένα παιδί δεν είναι σε θέση να το προσφέρει; Κι αν η δασκάλα πάψει να το αγαπάει; Κι όμως, υπάρχει λύση, μια ευφάνταστη ανατροπή που θ’ αγαπήσουν όλα τα παιδιά και θα δείξει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Ένα υπέροχο παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω, γεμάτο συναισθήματα και χαριτωμένα περιστατικά.

Βιβλίο Η τσαγιέρα που ανθίζει
Συγγραφέας Τασούλα Επτακοίλη
Εικονογράφος Zafouko Yamamoto
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Τασούλα Επτακοίλη έγραψε μια υπέροχη ιστορία για την αγάπη και τα πλεονεκτήματά της και την παρουσίασε με μια πολυεπίπεδη και γεμάτη ανατροπές αφήγηση. Δημιούργησε ένα ιδανικό δίπολο, από τη μια τη γυναίκα που προτιμάει να πετάξει κάτι χωρίς ν’ ασχοληθεί άλλο μαζί του κι από την άλλη ένα παιδί με φαντασία, γεμάτο αγάπη για ζωή και τρυφερότητα. Η ιστορία ξεκινάει με διασκεδαστικά στιγμιότυπα από τη ζωή της Βιργινίας Ροφηματά που έχει ένα σπίτι γεμάτο τσαγιέρες και στη συνέχεια στρέφεται στην καθημερινότητα ενός παιδιού που μεγαλώνει σε μια αγαπημένη οικογένεια, πηγαίνει σχολείο, της αρέσει το παιχνίδι και τσουπ, με τη φαντασία της δίνει την κατάλληλη λύση. «… με την αγάπη ακόμα και τα μισά γίνονται ολόκληρα» υποστηρίζει η συγγραφέας κι αυτό το δίνει με μια γλυκιά ιστορία που θ’ αγαπήσουν όλα τα παιδιά.

Η εικονογράφηση της Zafouko Yamamoto (ψευδώνυμο της Ζαφειρούλας Σιμοπούλου) είναι λεπτομερέστατη και άκρως ρεαλιστική. Πιστεύω πως η γυναίκα πρέπει να κουράστηκε πολύ για να σκεφτεί τόσο πολλές και τόσο διαφορετικές τσαγιέρες. Τι σχέδια, τι χρώματα, τι μεγέθη (αγάπησα την τσαγιέρα-ελέφαντα), πόση φαντασία για το πώς θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα αντικείμενα και εκτός της κουζίνας! Με μέλισσες, με ανανάδες, με πέρλες, με χριστουγεννιάτικα δέντρα, ακόμη και με πιγκουίνους! Η φαντασία δε σταματάει ούτε για μια σελίδα! Η γατούλα της κυρίας Ροφηματά παίζει τον δικό της χαριτωμένο βουβό ρόλο και δίνει ακόμη μεγαλύτερη τρυφερότητα στην εξιστόρηση. Και η ζωή της Μαργαρίτας αποδίδεται πιστά, με εξίσου γλυκά χρώματα, απλώς η καθημερινότητά της δε δίνει αφορμές για τέτοια ποικιλία σχεδίων.

«Η τσαγιέρα που ανθίζει» είναι ένα τρυφερό παραμύθι για τη δύναμη της ουσιαστικής και αυθόρμητης αγάπης και αφηγείται με συναρπαστικές ανατροπές τον τρόπο που έχουμε οι ίδιοι μέσα μας για να κάνουμε τη ζωή μας και, γιατί όχι, τον κόσμο μας καλύτερο! Αν μάλιστα τα παιδιά το διαβάσουν δίπλα σε μια τσαγιέρα γεμάτη ζεστό ρόφημα, θα είναι ο ιδανικός συνδυασμός!