Βιβλίο Το λικέρ των αναμνήσεων 
Συγγραφέας Παύλος Ανδριάς
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ίαμβος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Παύλος Ανδριάς επιστρέφει μ’ ένα συγκινητικό και τρυφερό μυθιστόρημα γεμάτο ρεαλισμό αλλά και ρομαντισμό. Καταφέρνει να συγκεντρώσει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων γύρω από τη Μικρή Οδύσσεια αλλά  και το νησάκι απέναντί της, την Πηνελόπη, να καταγράψει τους μεταξύ τους δεσμούς και να φέρει στην επιφάνεια μυστικά και ψέματα. Η συμβολαιογράφος Μαρία, ο μεσάζων Ευριπίδης Παπαδημητρίου, ο ηλικιωμένος Λαυρέντης ή Λαέρτης, που φροντίζει το περιβάλλον και το οίκημα του νησιού από τουρίστες και καταπατητές, η Ιωάννα με την κόρη της, Αθηνά, που κληρονομούν το νησί, ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Κωνσταντακόπουλος, η Αφροδίτη που βρίσκει επιτέλους την άκρη με τη χαμένη της οικογένεια, η Ελευθερία Ιωαννίδου που έχει την ταβέρνα στην Πηνελόπη, ο Ελληνοκύπριος Παναγιώτης Λαμπρόπουλος και άλλοι αλληλοεπιδρούν με τέτοιο τρόπο που οι εκπλήξεις δε σταματούν ενώ ταυτόχρονα υπάρχει διάχυτη η αγωνία για το μέλλον του νησιού. Η Ιωάννα και η Αθηνά θα έρθουν αντιμέτωπες με εκβιασμούς και απάτες ώστε να πουλήσουν το νησί, το οποίο εποφθαλμιούν κάποιοι για τους δικούς τους λόγους, χωρίς σεβασμό στην ιστορία και τη φυσική ομορφιά του, θα κρατήσουν όμως οι δυο γυναίκες κοινό μέτωπο ή το δέλεαρ είναι αρκετά μεγάλο; Τι ρόλο παίζει ο Παπαδημητρίου στην υπόθεση; Πώς και γιατί συνεργάζεται μαζί του η συμβολαιογράφος;

Όλοι έχουν από ένα ενδιαφέρον παρελθόν, είναι και καλοί αλλά και κακοί, υπάρχει διάχυτο παντού το ερώτημα: να ξεπουλήσουμε την άυλη κληρονομιά μας ή ν’ αγωνιστούμε γι’ αυτήν; Ο συγγραφέας παίρνει τον καθένα από τους χαρακτήρες σε διαφορετικά χρονικά σημεία (Μάταλα και χίπις, δεκαετία 1950 και Παιδουπόλεις, Δικτατορία, ακόμη και στην Κοπεγχάγη ταξιδεύουμε για να τους γνωρίσουμε καλύτερα) για να συνθέσει τις προσωπικότητές τους και στη συνέχεια ο καθένας τους, για τους δικούς του λόγους, συμμαχεί, διαφωνεί, εξαπατά, υποστηρίζει, ενώ την ίδια στιγμή τίποτα δε μένει στάσιμο μέσα τους και γύρω τους. Οι παραπομπές στο τέλος του βιβλίου συμπληρώνουν με πραγματολογικά στοιχεία το ιστορικό υπόβαθρο κι έτσι σχηματίζεται ένα καλοδεμένο κείμενο με ενδιαφέρουσες εξελίξεις και αρκετές  ανατροπές που με κράτησε ως το τέλος.

Βιβλίο Άννα
Συγγραφέας Παύλος Ανδριάς
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ίαμβος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας κουτσής, που ξεκίνησε σε μακρινό χωριό ως ερωτικό υποκατάστατο των αντρών του συγγενικού της περιβάλλοντος, ως δοχείο του συζύγου που της επέβαλαν κι όταν βρήκε τον άνθρωπο που θα τη γλυτώσει από όλα αυτά δε δίστασε να τον ακολουθήσει στην πόλη και να γίνει πόρνη. Από επιλογή. Από εκδίκηση. Έτσι ήθελε. Ένα μυθιστόρημα που δε μας δείχνει το άνθος του λουλουδιού αλλά τη ρίζα του. Μια γυναίκα που ήθελε να εκπορνευτεί και δεν έγινε τυχαία τέτοια, ώστε να γεμίσουμε άπειρες σελίδες εσωτερικών σκέψεων, μετανοιών, δακρυροόντων ηλιοβασιλεμάτων κλπ. Με γλώσσα αυστηρή, που κάπου με ενόχλησε ως ρομαντικός που είμαι, αλλά αληθινή και απαραίτητη, διάβασα για την ιστορία της Άννας που μίσησε τους άντρες, που καταστάλαξε να κάνει ό,τι γουστάρει κι αυτό που γούσταρε ήταν να δίνεται και να εκδίδεται, προσπαθώντας όμως να διαφυλάξει την ψυχή της από όλους και να σώσει τις γυναίκες που έζησαν αντίστοιχες με κείνη καταστάσεις.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε τρεις χρονικές περιόδους, σημεία-καμπή για τη ζωή της πρωταγωνίστριας. Από περίγελως του χωριού, πόρνη πολυτελείας και στη συνέχεια φιλάνθρωπη και ισχυρό μέλος της ελίτ κοινωνίας. Δεν είναι όμως όλα ρόδινα στη ζωή της. Το παρελθόν καιροφυλακτεί, το μίσος ακονίζει τα νύχια του, τα λάθη της θα τη χτυπήσουν κατάστηθα σε άσχετες στιγμές. Θα αποκαλυφθεί λοιπόν το παρελθόν της Άννας; Θα υποστεί τις συνέπειες των λαθών της; Θα καταφέρουν να της προκαλέσουν κακό όσοι τη συνάντησαν στο διάβα της για την κορυφή; Και ποιο θα είναι το τέλος αυτής της πολυκύμαντης, πολυπρόσωπης και πολυεπίπεδης ζωής;

Το κείμενο με κράτησε από την αρχή ως το τέλος, με συνεπήραν οι ολοζώντανες σκηνές και οι ολοκληρωμένοι χαρακτήρες. Επίσης, ευχάριστη έκπληξη ήταν οι διαρκείς ανατροπές στην πλοκή και τα αναπάντεχα πρόσωπα που εμφανίζονταν λογικοφανώς κατά τόπους. Στην «Άννα» διάβασα για τη γυναίκα που θέλει να παλέψει για το όνειρό της, να μην υποταχτεί σε ανθρώπους σάπιους, να αγαπήσει το σώμα της και να το δώσει όπως, όπου και όποτε θέλει, ενώ ταυτόχρονα, νιώθοντας και η ίδια πόσο κενή είναι (που αντικειμενικά δεν είναι), αγωνίζεται να στηρίξει και να βοηθήσει τις γυναίκες που έζησαν κάθε μορφή ενδοοικογενειακής βίας, σωματικής και ψυχικής.

Δυστυχώς όμως όλα αυτά τα προτερήματα υποβιβάζονται από την παντελή έλλειψη επιμέλειας του κειμένου, το οποίο βρίθει τυπογραφικών λαθών και κάποιων ελάχιστων ασύντακτων προτάσεων. Ευτυχώς, η ιστορία ρέει, είναι δυνατή, είναι καλογραμμένη, οπότε τα λάθη που συνάντησα στην πορεία της ανάγνωσης δεν ήταν αρκετά για να με αποσυντονίσουν.

Η «Άννα» αξίζει να διαβαστεί από άντρες και γυναίκες γιατί είναι ένα σκληρό, αντιρομαντικό, αληθινό κοινωνικό μυθιστόρημα που δικαίως έφτασε στη δεύτερη έκδοσή του. Και να θυμάστε: «Η πρώτη φορά του βιασμού, λεκτικού, ψυχικού ή σωματικού, ποτέ δεν ήταν και δεν είναι η τελευταία…Πρέπει να τον ονομάσεις τον βιαστή σου, για να μην έρθει αύριο και σου βιάσει ακόμα και το παιδί σου. Φώναξε για να σωθείς. Φώναξε για να σε ακούσουν και να σε βοηθήσουν. Η σιωπή είναι η δύναμη του βιαστή και ο φόβος το άλλοθί του» (σελ. 198).

Βιβλίο Η επόμενη στάση
Συγγραφέας Δημήτρης Πολίτης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ίαμβος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο κύριος Δημήτρης Πολίτης γράφει ένα ευρηματικό κοινωνικό μυθιστόρημα, γεμάτο ζωές ανθρώπων που όλοι μας συναντάμε καθ’ οδόν για τη δουλειά μας. Μια καθημερινή ρουτίνα μάς φέρνει αντιμέτωπους με χιλιάδες πρόσωπα, που ίσως κάποιους απ’ αυτούς τους ξανασυναντήσουμε αργότερα σε κάποια φάση της ζωής μας. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και συγκροτούν ένα πάνθεον ηρώων με ποικίλες κουλτούρες, αντιλήψεις, προσδοκίες, προσωπικότητες, με διαφορετικά ερεθίσματα και αντιδράσεις σε γεγονότα που έρχονται αναπάντεχα να τα βιώσουν.  Η αφήγηση δεν είναι μονοδιάστατη, μιας και η ιστορία ξεκινάει με το πρωινό δρομολόγιο του Κηθ Μακφάρλαντ προς τη δουλειά του αλλά στην πορεία επιστρέφουμε στην Ιρλανδία για να δούμε τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του. Με τον ίδιο τρόπο συστήνονται και οι υπόλοιποι, με περιορισμένες και απολύτως απαραίτητες αναδρομές στο παρελθόν τους την ίδια ώρα που διαδραματίζονται κρίσιμα γεγονότα στο παρόν τους.

Εκτός από αυτό όμως, έχουμε σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις και ανάκληση γεγονότων, μιας και στην πορεία της ανάγνωσης η πλοκή προχωράει ως συνέπεια κάποιων περιστατικών που όμως περιγράφονται αργότερα μες στην αφήγηση. Δεν είναι τόσο δύσκολο ή απωθητικό όσο ακούγεται, απλώς ο συγγραφέας πειραματίζεται με ποικίλες μορφές αφήγησης, προσκαλώντας τον αναγνώστη σε διαφορετικά χρονικά επίπεδα και χωρίς να τον αφήνει να κουραστεί ούτε λεπτό. Επιπρόσθετα σε αυτό έχουμε και το διαρκές ερώτημα: «γιατί εκτός από τον Κιθ και το εργασιακό του περιβάλλον μας απασχολούν άνθρωποι που βιώνουν καταστάσεις τόσο μακριά από τις Βρυξέλλες»; Συνιστώ στον αναγνώστη λοιπόν υπομονή, γιατί το κάθε τι έχει τη δική του κατάλληλη θέση μα πάνω απ’ όλα το ανατρεπτικό τέλος θα τον αφήσει άφωνο και γεμάτο ένταση, επομένως «Η επόμενη στάση» πρέπει να διαβαστεί χωρίς ανυπομονησίες και βιαστικό ξεφύλλισμα.

Ο Κηθ Μακφάρλαντ από την Ιρλανδία εργάζεται στις Βρυξέλλες, στο Τμήμα Αγροτικών Επιδοτήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως προϊστάμενος λογιστηρίου, και μια μέρα βρίσκει ένα υπηρεσιακό σημείωμα αρχειοθετημένο στο κοινό ηλεκτρονικό αρχείο που προερχόταν από το προσωπικό γραφείο του Λιθουανού Επιτρόπου και μεροληπτούσε σε μια διαδικασία υποβολής προσφορών για ένα σημαντικό project. Η Φεριντέ Οκέμ, μητέρα ενός βρέφους και χήρα, ζει στην Άγκυρα και μαθαίνει πως έχει επιθετικό καρκίνο. Η Κάσια Οφιανέφσκα, που ζει στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, γνωρίζει τον γοητευτικό Αμερικανό Ντέιβιντ Καντίνσκι σ’ ένα σεμινάριο στην Κρακοβία όπου την έστειλε το Υπουργείο Οικονομικών της Πολωνίας στο οποίο εργάζεται. Η Σεβερίν Ντ’ Υντεκέμ-Μορέ, με σοβαρά ψυχικά τραύματα από την παιδική της ηλικία, μιας και μεγάλωσε μ’ έναν αυταρχικό και τυραννικό πατέρα, είναι η διευθύντρια του Κηθ, σε μια από τις πιο σημαντικές Γενικές Διευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην οποία αναρριχήθηκε πατώντας επί πτωμάτων. Ο Τζοβάνι ντελ Κολόμπο από την κεντρική Ιταλία εργάζεται ως διερμηνέας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Βρυξελλών και αποφασίζει να εκδικηθεί τον παντρεμένο σύντροφό του όταν του ανακοινώνει τον χωρισμό τους. Μια σφαγή αμάχων Παλαιστινίων είναι η αφετηρία ενός αναπάντεχου ταξιδιού.

Υπέροχο πάνθεον ηρώων, διαλεχτές και καλογραμμένες ιστορίες, που με γέμισαν σκέψεις και αισθήματα, αληθοφανέστατα παιχνίδια της μοίρας και οι ζωές όλων αυτών να συνενώνονται χωρίς υπερβολές και παρατραβηγμένες καταστάσεις. Τα περιστατικά που βιώνουν όλοι τους πριν έρθουμε στο παρόν των Βρυξελλών, εκτός από τη δυναμικότητα στην αφήγηση, είναι καλογραμμένα μικρά ψυχογραφήματα, γεμάτα ανθρωπιά, ρεαλισμό και παραστατικούς διαλόγους. Μου άρεσαν αυτά που επέλεξε ο συγγραφέας και φυσικά ο τρόπος μέσω των οποίων έπλασε αυτούς τους δυνατούς και υπέροχους πρωταγωνιστές, που με ταξίδεψαν από στάση σε στάση: απώλειες αγαπημένων προσώπων, κίνδυνοι από ψυχολογική βία, μάχη ενάντια στον άτρωτο σχεδόν καρκίνο, άνανδρες δολοφονίες Παλαιστίνιων οικογενειών από Ισραηλινούς και πολλά άλλα αναμετρώνται σε ένταση και δύναμη με τις εξελίξεις του σήμερα, όπου ο κάθε χαρακτήρας έρχεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του και πρέπει να κάνει ένα βήμα παρακάτω. Ο συγγραφέας φωτίζει με εξίσου παραστατικό τρόπο ένα σημαντικό γεγονός από τη ζωή του κάθε προσώπου που θα του δώσει το ψυχικό σθένος και θα τον κάνει να συγκροτήσει την ταυτότητα με την οποία κινείται πλέον στο μυθιστόρημα: πείσμα, δύναμη, αντοχή, πάθος είναι γνωρίσματα που σφυρηλάτησαν τις ζωές των πρωταγωνιστών. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που όλοι τους έχουν ξεφύγει από τον θάνατο ή έχουν βιώσει το βάρος της οριστικής απώλειας.

Μου φάνηκε ιδιαίτερο το γεγονός πως κάθε κεφάλαιο έχει τον τίτλο συγκεκριμένης στάσης από τη γραμμή 1 του μετρό των Βρυξελλών, υπό την οποία ξεδιπλώνονται οι περιπέτειες κάθε χαρακτήρα. Επίσης, χωρίς πολλά καλολογικά στοιχεία, ο συγγραφέας καταφέρνει να περιγράψει την ατμόσφαιρα και το κλίμα των Βρυξελλών πολύ παραστατικά, κάνοντάς με να νιώθω πως είμαι κι εγώ εκεί, σε αυτήν την «υγρή και μουντή» πόλη, πως ξυπνάω με ομίχλη «τα σκούρα πρωινά» και περπατάω σε πεζοδρόμια «με νοτισμένες πλάκες», πως κατεβαίνω στο μετρό ή μπαίνω στα γυάλινα κτήρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Κλείνοντας, εύχομαι να μπορούσα να γράψω όλα όσα μου γέννησε το τέλος του βιβλίου αλλά φυσικά αυτό δεν είναι εφικτό. Μου έδωσε να καταλάβω πως ο συγγραφέας δεν ήθελε να ρίξει το βάρος στη φυσική νομοτέλεια ενός μυθιστορήματος, με αρχή, μέση και τέλος (με την έννοια της ολοκλήρωσης) αλλά, βαθιά συγκινημένος από ανώνυμες απώλειες και με δέος απέναντι στο δευτερόλεπτο εκείνο που θα σου αλλάξει τη ζωή για πάντα, προτίμησε να γράψει ένα κείμενο γεμάτο ένταση, πάθος, πρόσωπα, εξελίξεις και γεγονότα ώστε να κρατήσει τον αναγνώστη σε αγωνία και ξαφνικά να του δείξει πως δεν εξαρτώνται όλα από μας τελικά. Στο τελευταίο κεφάλαιο λοιπόν ολοκληρώνεται με πρωτότυπο τρόπο η ιστορία που με ταξίδεψε στην πρωτεύουσα του Βελγίου και μου γνώρισε ανθρώπους που θα ήθελα να είχα συναντήσει από κοντά για να συγχαρώ, υποστηρίξω, αγκαλιάσω ή καταχερίσω. Και δεν είναι μόνο το φινάλε αλλά και το γεγονός πως εκεί στο τέλος μπαίνουν και τα τελευταία κομμάτια του παζλ, αφήνοντάς με άφωνο με τη συγγραφική δεινότητα του κυρίου Πολίτη και τον τρόπο που άλλαξε την οπτική γωνία με την οποία με καλωσόρισε στο πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος. Παρ’ όλ’ αυτά, ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται πολύ αργότερα από τους άλλους, αν είχε βγει νωρίτερα και έκοβε τις εξελίξεις της δικής του ζωής σε σελίδες τοποθετημένες ανάμεσα στα υπόλοιπα κεφάλαια θα απογείωνε την ένταση, την αγωνία και το σασπένς σε δυσθεώρητα ύψη.

Δυστυχώς, το βιβλίο δεν έχει την επιμέλεια που θα του άξιζε, μιας και βρίθει τυπογραφικών λαθών ενώ βρήκα πάρα πολλές αβλεψίες όπως: «την έπιασε απροειδοποίητη» αντί «απροετοίμαστη» (σελ. 148) ή «Τα λεφτά θα σας εμβαστούν» (σελ. 279) και περιττές εκφραστικές επαναλήψεις: «να την ξανασφίξει δυνατά και πάλι» (σελ. 123), «να σταθεί σταθερός» (σελ. 136), «…λεπτά χείλη, μόνιμα σφιγμένα που προσπαθούσαν να καμουφλάρουν μόνιμα τη στριμάδα τους αυτή…» (σελ. 191) κ. ά. Αυτά όμως δε στάθηκαν ικανά ν’ αποσοβήσουν τα θετικά συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν κατά την ανάγνωσή του.

«Η επόμενη στάση» είναι ένα συναρπαστικό και διεισδυτικό μυθιστόρημα που μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο ταξιδεύει κανείς με το μετρό και μου σύστησε, μέσω μιας άρτιας συγγραφικής δουλειάς, χαρακτήρες αληθινούς, πολύπλοκους, με σάρκα και οστά, που με καλωσόρισαν στις ζωές τους και την καθημερινή τους ρουτίνα αλλά και στα κρυμμένα τους μυστικά (κέντημα η σκηνή της δολοφονίας του κατάκοιτου με ενέσεις ινσουλίνης). Ένταση στην αφήγηση, απροσδόκητες εξελίξεις κι ένα από τα καλύτερα αμφίσημα φινάλε βιβλίου που θα προβληματίσει αρκετούς αναγνώστες είναι μερικά από τα θετικά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος.

Βιβλίο Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα σύννεφα
Συγγραφέας Παύλος Ανδριάς
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ίαμβος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Αλέξανδρος δέχεται την πρόταση του Θανάση που γνώρισε στον στρατό να κατέβει στην Αθήνα και να δουλέψει ως dj στο μαγαζί της θείας του. Δεν μπορεί όμως να φανταστεί πώς θα εξελιχθεί η ζωή του από κει και πέρα και πόσες δυσκολίες θα γνωρίσει που θα του αλλοιώσουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα.

Ο Παύλος Ανδριάς στο νέο του μυθιστόρημα γράφει για τον κλασικό άμαθο νέο που έρχεται στη μεγάλη πόλη με όνειρα και φιλοδοξίες μόνο και μόνο για να πέσει κι αυτός θύμα της αδηφαγίας της. Γνωρίζει έναν κύκλο ανθρώπων και αρκετούς πειρασμούς που τον κάνουν να πιστεύει πως όλα θα εξελιχθούν έτσι από δω και πέρα, διασκεδαστικά, αναίμακτα και χωρίς έγνοιες. Σύντομα όμως διαπιστώνει πως είναι μπλεγμένος σ’ ένα γαϊτανάκι ψεμάτων και απάτης. Ο συγγραφέας, πολύ προσεκτικά, καταγράφει σκηνές εκβιασμών, αποπλάνησης και εξαπάτησης με χαρακτήρες πολύ ρεαλιστικούς ενώ η «σωσίβια λέμβος» του νεαρού, μια έξυπνη, μορφωμένη γειτόνισσα είναι ο φάρος που φωτίζει το μονοπάτι δίνοντας σωστές συμβουλές και προσέχοντας όσο μπορεί την πορεία του Αλέξανδρου. Ο πρωταγωνιστής θα βουτήξει στη λάσπη και θα φτάσει στα άκρα, θα έχει όμως τα κότσια, τη δύναμη και τη γνώση που απαιτούνται ώστε να κολυμπήσει χωρίς να αλλοιωθεί;

«Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα σύννεφα» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με διεισδυτική ματιά, ρεαλισμό και ανατροπές που βουτάει στο σκοτάδι της νύχτας για να φέρει με τον δικό του τρόπο τον αναγνώστη στο πρώτο πρωινό φως.

Βιβλίο Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία
Συγγραφέας Καλλιόπη Γραμμένου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα 
Εκδότης Ίαμβος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα βρίσκουν απάντηση στις καλογραμμένες σελίδες του μυθιστορήματος που με συγκίνησε και μου δίδαξε πολλά. Η αφήγηση είναι σχεδόν αναπαραστατική, χωρίς έμφαση στη λεπτομέρεια της καθημερινότητας των παιδιών κι ευτυχώς κατ’ εμέ, γιατί έπιασα τον εαυτό μου σαν άλλος Παυσανίας να ανυπομονεί για την επόμενη επίσκεψη του παππού Ντίνου! Τα συναισθήματα που μου γέννησαν «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία» ήταν ανάλογα με εκείνα που ένιωσα όταν διάβαζα την αξεπέραστη σειρά βιβλίων της Αντιγόνης Μεταξά «Ελάτε να ταξιδέψουμε»! Με τέτοια στοργή και αγάπη για το παιδί που θα ξεφυλλίσει το βιβλίο της σκύβει η συγγραφέας πάνω από το κείμενο! Και οι φωτογραφίες του κειμένου τόσο όμορφα επεξεργασμένες που ένιωσα κι εγώ αδελφός της Κυβέλης και του Παυσανία, μοιράστηκα με τα παιδιά τις τηγανιτές πατάτες της γιαγιάς Ουρανίας και παρήλαυναν μπροστά μου οι μύθοι και οι ιστορίες που συγκρότησαν  ένα μοναδικό παγκοσμίως ψηφιδωτό ευρύνοιας και φαντασίας!