Βιβλίο Η Ραμού και η φάλαινα Μπελού 
Συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου
Εικονογράφος Ντανιέλα Σταματιάδη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα μωρό και μια φάλαινα μπελούγκα γεννιούνται την ίδια μέρα και στιγμή, η Ραμού σε μαιευτήριο και η Μπελού σε ενυδρείο. Διαφορετικά πλάσματα σε διαφορετικούς τόπους αλλά με έναν μαγικό τρόπο η μία βρέθηκε στο μυαλό της άλλης. Έγιναν αχώριστες, παίζουν και γελάνε μαζί. Ταυτόχρονα, η μαμά της Ραμού ανησυχεί που η κόρη της μιλάει μόνη της σε μια φάλαινα που ζει στο ενυδρείο αλλά δεν τη βλέπει. Η μαμά της τελικά υπαναχώρησε με τη «φανταστική φίλη» του παιδιού της, οι συμμαθητές της όμως την αποπαίρνουν: «Μας τρελαίνεις με τις ψεύτικες ιστορίες σου για μια φάλαινα που κανένας δε βλέπει ούτε ακούει». Από την άλλη, το ίδιο ανησυχεί και η μαμά φάλαινα, που το παιδί της της μιλάει για το κοριτσάκι και πιστεύει πως ίσως είναι κάποιο από τα παιδιά που επισκέπτονται το ενυδρείο. Ναι αλλά η Μπελού δεν ασχολείται με κανένα από αυτά όταν τη φωνάζουν και στενοχωριέται που τους λέει για τη φίλη της αλλά δεν πιστεύει κανείς για «το κορίτσι που ζει μέσα στο νερό».

Η Ελένη Πριοβόλου έγραψε ένα πρωτότυπο, αν και λίγο δύσκολο, παραμύθι για την αποδοχή και τη διαφορετικότητα. Χρησιμοποιεί τη φανταστική σχέση δύο ετερόκλητων πλασμάτων που όμως βρήκαν τρόπο και επικοινωνούν για να δείξει στα παιδιά πως, αν βλέπουν μια διαφορετική συμπεριφορά σε κάποιον γύρω τους, υπάρχουν τρόποι να τον προσεγγίσουν. Δε χρειάζεται να θυμώνουν που δεν κατανοούν το σύμπαν του ούτε να τον απομακρύνουν ή να τον αποθαρρύνουν. Αντιθέτως, η αγάπη και η φαντασία μπορούν να δημιουργήσουν έναν κόσμο όπου «τα αδύνατα γίνονται δυνατά χάρη στην αποδοχή και την αγάπη». Η συγγραφέας αφήνει την ιστορία να μιλήσει με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους στην ψυχή των παιδιών, συνιστώ όμως να υπάρξει βοήθεια από έναν μεγαλύτερο για καλύτερη κατανόηση των εννοιών. Σε πρώτο επίπεδο, η απλή ανάγνωση μιας χαριτωμένης ιστορίας για δυο πλάσματα που επικοινωνούν ψυχικά θα κερδίσει τα παιδιά, τα υπέροχα νοήματα και η βασική ιδέα του βιβλίου όμως θα κατανοηθούν καλύτερα με όποιον βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες επ’ αυτού, μιλώντας μαζί τους για τη συναίσθηση, την αποδοχή, τη φαντασία κλπ.

Η εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη βαδίζει στα ίδια χνάρια του φαντασιακού με την ιστορία, αποτυπώνοντας με αδρές γραμμές και χωρίς λεπτομέρειες τους διαφορετικούς κόσμους της Ραμού και της Μπελού. Με βασικά χρώματα για φόντο (κίτρινο το παιδί, μπλε η φάλαινα) που αναμιγνύονται αρμονικά δημιουργείται ένας υπέροχος συγκερασμός των δύο κόσμων και απολαμβάνουμε τις περιπέτειες της Ραμού και της Μπελού στην προσπάθειά τους να κερδίσουν τον κόσμο γύρω τους και να τους εντάξει στο μικρόκοσμό τους.

Δυο πλάσματα, δυο κόσμοι, μία μορφή αγάπης, αυτή που δεν κάνει διακρίσεις.

Βιβλίο Ένας άνθρωπος από μέταλλο
Συγγραφέας Νίκος Αντωνίου
Εικονογράφος Βασίλης Γρίβας
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάρκος δυσκολεύεται να κοιμηθεί τα βράδια γιατί έχει βρει τον τρόπο να ταξιδεύει με τη σχολική του τσάντα σε διάφορα μέρη και τόπους, να συναντά άλλους ανθρώπους, να γνωρίζει διαφορετικούς πολιτισμούς. Μια φορά λοιπόν ταξιδεύει σ’ έναν πλανήτη όπου ζουν δυο πλάσματα από μέταλλο, εκ των οποίων το ένα κουτσαίνει. Ο Σεν θέλει να πάει με τον Έπι στην πόλη για να τον ανακυκλώσει και καθ’ οδόν συναντούν διάφορα εμπόδια, χάρη στα οποία ο Μάρκος εξηγεί στους νέους του φίλους σημαντικές έννοιες που αποτελούν τα απαραίτητα χαρακτηριστικά γνωρίσματα για να είναι κάποιος άνθρωπος. Έτσι λοιπόν, πρέπει να νοιαζόμαστε για τους φίλους μας και να μην τους εγκαταλείπουμε στα δύσκολα, να είμαστε συνετοί και να αποφεύγουμε να μπλέκουμε σε κοροϊδίες, να σεβόμαστε τη ζωή κάποιου και να μην του τη στερούμε, να μην αποφασίζουμε να τον παροπλίσουμε όταν μεγαλώσει και «χαλάσει» αλλά τότε να του δείξουμε ακόμη μεγαλύτερη αγάπη και φροντίδα. Ο άνθρωπος «Δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται» και τα πλάσματα μπερδεύονται: «Εσείς οι άνθρωποι κάνετε τα πράγματα δύσκολα». Τότε έρχεται μια κρίσιμη στιγμή για τον Σεν που πρέπει να πάρει μια δύσκολη απόφαση.

Μια πολύ συγκινητική και τρυφερή ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά, χάρη στην απειρία δύο γλυκών πλασμάτων, τη σύνεση, την επιλογή και τις συνέπειές της, την αγάπη, τη φιλία και πολλά άλλα με ένα τέλος που δεν το περίμενα και μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Με απλό λεξιλόγιο και με αφορμή διάφορα περιστατικά που η αστείρευτη φαντασία του συγγραφέα παραθέτει στο κείμενο μπορούμε να γνωρίσουμε ποικίλα συναισθήματα, να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας και να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να υποστηρίζουμε κάποιον που διαφέρει από μας.

Η εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα είναι υπέροχη και ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο τον φανταστικό πλανήτη που επισκέπτεται ο Μάρκος αλλά και διάφορα στιγμιότυπα του παιδιού από τα συναρπαστικά ταξίδια του. Ο Σεν και ο Έπι αποτυπώνονται με χαριτωμένα ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά και η ιστορία τους ζωντανεύει με πρωτότυπες οπτικές γωνίες, πληθώρα συναρπαστικών λεπτομερειών από τον πλανήτη τους και απρόσμενες προοπτικές. Πάντως, θα προτιμούσα να υπάρχουν πιο ζωηρά χρώματα κι όχι η επιλογή της σέπιας που χαρίζει μεν μια υποβλητική ατμόσφαιρα αλλά δε δίνει το απαραίτητο φως που χρειάζεται ένα παιδικό βιβλίο για να τραβήξει το βλέμμα των παιδιών.

Μια ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά πως οι άνθρωποι δεν καθορίζονται από τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά αλλά από τις επιλογές, τις συμπεριφορές και τις πράξεις τους.

Βιβλίο Με ένα λευκό φτερό 
Συγγραφέας Ελένη Μπετεινάκη
Εικονογράφος Αιμιλία Κονταίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ελένη Μπετεινάκη γράφει ένα συγκινητικό και τρυφερό παραμύθι για ένα κορίτσι που ζει σε αμαξίδιο λόγω ασθένειας και για έναν κύκνο που τον τραυμάτισε κυνηγός και δεν μπορεί να πετάξει. Καθηλωμένοι και οι δυο στο έδαφος έρχονται κοντά και, ψάχνοντας τρόπο να πετάξουν μακριά από την καθημερινότητά τους, δένονται με μια βαθιά κι ανιδιοτελή φιλία. Ένα λευκό φτερό θα βοηθήσει την Ελευθερία να γνωρίσει από κοντά τις ομορφιές του κόσμου, την απεραντοσύνη, τα χρώματα και τα σχήματα, να ταξιδέψει σε αλάνες και αυλές σχολείων, σε πάρκα με φωνές και γέλια, να χαϊδέψει τα στάχια, να αποφύγει μπόρες και καταιγίδες. Κι αν κάποια στιγμή το όνειρο τελειώσει, η συγγραφέας μας χαρίζει ένα αξέχαστο τέλος που σίγουρα θα φέρει δάκρυα στα μάτια. Με απλές προτάσεις και προσεγμένες λέξεις ξεδιπλώνεται μια ιστορία διαφορετικότητας που τονίζει τη σημασία της φιλίας και της αγάπης, μιας και όσοι ζουν με αμαξίδια δε διαφέρουν σε τίποτα από τον υπόλοιπο κόσμο ως προς τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τα όνειρα.

Η εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου είναι υπέροχη, ρεαλιστική και παραστατική. Παντρεύει υποδειγματικά τον σουρεαλιστικό κόσμο της Ελευθερίας και του κύκνου με την πραγματικότητα της λίμνης και του αμαξιδίου. Δημιουργεί υπέροχες συνθέσεις με ποικίλες και πρωτότυπες οπτικές γωνίες, ζωντανεύει με απλές γραμμές ολόκληρους κόσμους και αναμιγνύει υποδειγματικά εικόνες μέσα στην κεντρική εικόνα! Το χαλί και τα μαλλιά της Ελευθερίας είναι τα κατάλληλα μέσα για να ταξιδέψουμε σε τόπους μακρινούς και να απολαύσουμε όχι μόνο τα λόγια της ιστορίας αλλά και τα στιγμιότυπα που μας χαρίζει ο χρωστήρας της εικονογράφου.

Μια παράδοξη σχέση ανάμεσα σ’ ένα κορίτσι και σ’ έναν κύκνο θα γεννηθεί μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι φαντασίας ου δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη!

Βιβλίο Το κάλεσμα των τριών
Τίτλος πρωτοτύπου The drawing of the three
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τα καλύτερα της 7λογίας (ναι, μόνο τα 2 πρώτα διάβασα και βιάζομαι). Πραγματικά ζεις τις σκηνές, πραγματικά απολαμβάνεις την παρέλαση των συνηθειών του μέσου Αμερικανού (κόκα-κόλα, ταινίες, αεράμαξες –> αεροπλάνα, οπλοχρησία και οπλοκατοχή) και πώς τα αντιμετωπίζει ένας ξένος. Και επιμένω ότι η πρόταση «πριν ο κόσμος προχωρήσει παραπέρα» είναι η καλύτερη που έχω διαβάσει ποτέ οπουδήποτε, γεμάτη νοήματα και μια πίκρα. Με κομμένη ανάσα το διάβασα και με περισσότερο ενδιαφέρον γιατί τώρα έχουμε να κάνουμε και με τον δικό μας κόσμο παράλληλα με τον κόσμο του Κινγκ. Απίστευτη επιλογή χαρακτήρων, απίστευτοι διάλογοι, απίστευτες σκηνές, λόγω της υψοφοβίας που καταπολεμώ σιγά σιγά λάτρεψα το πρώτο μέρος με την πτήση του αεροπλάνου. Πραγματικά αναρωτιέμαι από δω και πέρα τι άλλο θα ζήσουμε και πόσο πολύ θα με συνεπάρει όσο το δεύτερο βιβλίο. Πραγματικά τρισδιάστατη η μονομαχία με τη σχιζοφρένεια της Οντέτα. Κι έκλεισε ένας κύκλος δείχνοντάς μας τον υπαίτιο για την κατάστασή της, τον Σπρώχτη. Πάμε παρακάτω και γρήγορα παρακαλώ γιατί θα τα ξεχάσω!!!!! [αναδημοσίευση της κριτικής για την 1η έκδοση, το 2003].

Βιβλίο Αόρατα φτερά 
Συγγραφέας Βεατρίκη Σαΐας-Μαγρίζου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Βεατρική Σαΐας-Μαγρίζου επιστρέφει με το νέο της μυθιστόρημα σε μια οικεία θεματολογία, αυτήν του Ολοκαυτώματος, και στήνει μια άκρως ενδιαφέρουσα περιπέτεια γεμάτη συναίσθημα και αγωνία. Γύρω από την κεντρική της ιδέα αναπτύσσει μια πλοκή που κόβει την ανάσα και παρουσιάζει ένα κορίτσι διαφορετικό από τα άλλα, μιας και πάσχει από εγκεφαλική παράλυση ή CP (Cerebral Palsy). Έμαθα πολλά γι’ αυτήν την ασθένεια, μιας και η καθημερινότητα της Εύας Καμπά καταγράφεται παραστατικά, με όλες τις δυσκολίες, τον αγώνα που δίνει με τις φυσιοθεραπείες και τις εξετάσεις της, τα άσχημα και κακοπροαίρετα πειράγματα που δέχεται στο σχολείο, τη βοήθεια που χρειάζεται για πράγματα που για τους άλλους είναι δεδομένα και πιο απλά. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1980, όπου η τεχνολογία και οι κλινικές έρευνες δεν έχουν προχωρήσει πολύ, κάτι αχνοφαίνεται όμως από την άλλη μεριά του Ατλαντικού στο επιστημονικό πεδίο κι ίσως βοηθήσει την κατάσταση. Όνειρο της Εύας είναι να χορέψει και κάνει ό,τι μπορεί για να το πραγματοποιήσει, όσο δύσκολο κι ανέφικτο κι αν φαίνεται. Ο δίδυμος αδερφός της, Φοίβος, την πειράζει και την ενοχλεί συνέχεια, κατά βάθος όμως την αγαπάει και στέκεται στο πλάι της όταν η Εύα αποφασίζει, με την υποστήριξη των δασκάλων της, να κάνει κάτι στο σχολείο που θα δείξει σε όλους τι σημαίνει να παλεύεις με την παράλυση.

Τα δυο παιδιά είναι εγγόνια της Σάρας Καμπά, της μόνης από την οικογένεια που γλύτωσε από το Άουσβιτς κι έτσι, παράλληλα με τη ζωή της Εύας, μαθαίνουμε τα τραγικά γεγονότα του Ολοκαυτώματος, τη ζωή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης πριν και μετά την Κατοχή, τις απάνθρωπες συνθήκες στο στρατόπεδο, τους χιλιάδες θανάτους. Αυτές οι δύο ιστορίες δένονται απρόσμενα όταν εμφανίζεται ο Άντολφ Χόρβαρτ, Γερμανός αξιωματικός που κατάφερε να γλυτώσει από τις δίκες και το ανθρωποκυνηγητό, ο οποίος τώρα θέλει πίσω τον θησαυρό που έθαψε στον Χορτιάτη. Γνωρίζουμε μια σκληρή προσωπικότητα, έναν πιστό θιασώτη του Αδόλφου Χίτλερ και της νοοτροπίας του, ένα αδίστακτο πλάσμα που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Θα καταφέρει να βρει τα κλοπιμαία που έκρυψε; Τι λάθη θα κάνει που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με το παρελθόν; Πώς συνδέεται με την απαγωγή;

Τα «Αόρατα φτερά» της Βεατρίκης Σαΐας-Μαγρίζου είναι ένας ύμνος στη δύναμη της θέλησης και της αυτοπεποίθησης και ταυτόχρονα ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα αφιερωμένο στη φρίκη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. Η Εύα είναι μια δυνατή προσωπικότητα, που καταφέρνει να ατσαλώσει τον εαυτό της μέρα με την ημέρα, αποκτά δύναμη και θέληση έχοντας όνειρα κι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο και νιώθει σα να φυτρώνουν στην πλάτη της αόρατα φτερά. Ο αγώνας της διακόπτεται με την απαγωγή της κι έτσι ξεδιπλώνεται ένα κουβάρι που αφορά την ιστορία της φρίκης που έζησε η γιαγιά της στο Άουσβιτς. Αγωνία, ποικίλα συναισθήματα, εκπλήξεις, διαχρονικά μηνύματα και πλούσια πλοκή είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που με κράτησε ως την τελευταία σελίδα.

Βιβλίο Ο αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Εικονογράφος Δέσποινα Γιαννακάκη
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα /  Χιούμορ
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης έγραψε μια πρωτότυπη και συγκινητική ιστορία για τη διαφορετικότητα, γραμμένη με τέτοιο τρόπο που πότε γελούσα και πότε προβληματιζόμουν. Ο συγγραφέας δοκιμάζεται πρώτη φορά στον χώρο του παιδικού βιβλίου και μπορώ να πω πως τα κατάφερε καλά, γιατί και μηνύματα υπάρχουν και ανατροπές και προσεγμένο λεξιλόγιο και ολοζώντανες σκηνές. Η γραφή του είναι  ένα μίγμα χιούμορ και γλυκύτητας και παρουσιάζει ενδιαφέροντες ολοκληρωμένους χαρακτήρες που σκέφτονται, έχουν νοοτροπία και αντιλήψεις, δρουν και αντιδρούν. Διασκέδασα πολύ με τα καμώματα του Μπάμπη που ενώ θέλει να δείχνει στρυφνός και μονόχνοτος κατά βάθος είναι καλόκαρδος και σταδιακά διαπιστώνει πως η επιλογή της μοναξιάς του δεν είναι και η καλύτερη λύση. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να παραμένει καυστικός και δηκτικός σε απρόσμενες στιγμές, όπως για παράδειγμα όταν η ξαδέρφη του έρχεται με τον Ρούντολφ, αποδομώντας έτσι τον μύθο: «Ποιο ελαφάκι; Αυτός εδώ ήταν ολόκληρο γομάρι»! Η γειτόνισσα του Μπάμπη, Βαρβάρα, διαλύει συχνά πυκνά την ηρεμία του, αφού είναι φασαριόζα και φωνακλού αλλά της είναι υποχρεωμένος γιατί χρησιμοποιεί το τηλέφωνό της. Ο ίδιος δε θέλει ούτε τέτοια συσκευή ούτε ίντερνετ ούτε υπολογιστή, θέλει τα ζωάκια του και την ησυχία του (α, ναι, το ξανάπαμε αυτό!). Το τηλέφωνο το έδωσε μόνο για λόγους ανάγκης σε δυο τρεις πολύ κοντινούς του ανθρώπους και να που έρχεται η ώρα να το πληρώσει! Η Βαρβάρα πάντως τον έχει κερδίσει με τον χαρακτήρα της κι ας μην το παραδέχεται, γιατί τον εντυπωσιάζει η θετικότητα και η αισιοδοξία της! Η κόρη της, Φανή, είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο αλλά η πραότητά της  τον ηρεμεί, περνάνε όμορφο χρόνο μαζί και ο Μπάμπης έχει δεθεί φιλικά μαζί της. Είναι μια οικογένεια λοιπόν που τα φέρνει δύσκολα, δέχεται απανωτές αναποδιές αλλά η Βαρβάρα συνεχίζει να χαμογελάει και να είναι αισιόδοξη!

Τέλος πάντων, ας επικεντρωθούμε στην ιστορία μας και ας απολαύσουμε τους διασκεδαστικούς διαλόγους μεταξύ ξαδέλφων όταν έρχεται η ώρα η Μάρθα να πείσει τον Μπάμπη να γίνει Άγιος Βασίλης στη θέση του Αγίου Βασίλη. Πόσο γέλασα με τα αντεπιχειρήματα που έθετε ο Μπάμπης στην πρόταση της ξαδέλφης του: «-Δεν θα βάλουν τις φωνές. Θα το νιώσουν πως είσαι ο Άγιος Βασίλης. -Άμα δεν το νιώθω εγώ, πώς θα το νιώσουν αυτοί; Κι έπειτα οι άνθρωποι πρώτα βλέπουν και μετά αισθάνονται. Αν δουν κάποιον που να μοιάζει κλέφτης, δεν θα προλάβουν να αισθανθούν, θα προλάβουν μόνο να ουρλιάξουν. Και να με βαρέσουν» (σελ. 26). Εκατομμύρια παιδιά φτωχά και μόνα έχουν ανάγκη από το παραμύθι του Αγίου Βασίλη και αυτό θα το καταστρέψει η αναποφασιστικότητα του Μπάμπη; Όχι, κάτι πρέπει να γίνει! Άλλωστε, οποιοδήποτε συναίσθημα είναι καλύτερο από τη μοναξιά που και ο ίδιος παραδέχεται τελικά ότι βιώνει! Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι λοιπόν, ο Μπάμπης φτάνει στον Βόρειο Πόλο για να βρει έναν άρρωστο παππούλη, ξωτικά πλανταγμένα στο κλάμα, μια πελαγωμένη γραμματέα και δυο ελάφια που δεν ξέρουν τι να κάνουν. Φυσικά τα πάντα πάνε στραβά κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης και γελούσα ασταμάτητα με τις αναποδιές και τις γκάφες, όλα αυτά όμως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και δεν υπάρχουν απλώς και μόνο για να γεμίζουν τις σελίδες. Μου άρεσε η προσοχή που δίνεται για να περάσουν υποδόρια κάποια μηνύματα: ένας μοναχικός άνθρωπος που απολαμβάνει την ησυχία του καταφέρνει τελικά να ξεπεράσει τους δισταγμούς του γιατί κατάλαβε τι πραγματικά σημαίνει μοναξιά χάρη σ’ ένα περιστατικό που βίωσε, αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα τα καταφέρει και αμέσως. Πρέπει να δοκιμαστεί, να πειστεί πως θέλει να το κάνει, εξ ου και η εκπαίδευσή του με τις δυσκολίες και τα προβλήματα. Μα πόσα είδη καμινάδας υπάρχουν και γιατί πρέπει να μπαίνει σε αυτές ο Άγιος Βασίλης αντί να χτυπάει το κουδούνι ή να πετάει τα δώρα μέσα σε αυτές; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται στις σελίδες του απολαυστικού αυτού μυθιστορήματος.

«Ο αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης» είναι ένα ευρηματικό, πολυεπίπεδο και γεμάτο ιδέες και νοήματα μυθιστόρημα για παιδιά από 8 ετών και πάνω. Είναι ένα κείμενο γεμάτο από αξίες και μηνύματα όπως της αγάπης, της βοήθειας και της διαφορετικότητας αλλά φτάνει και μέχρι την κλιματική αλλαγή και τις βλαβερές της συνέπειες για όλο τον κόσμο όταν βγαίνει στο προσκήνιο ένας θανάσιμος εχθρός, τον οποίο ο Μπάμπης πρέπει να αντιμετωπίσει! Έτσι η πλοκή εμπλουτίζεται και τα παιδιά μαθαίνουν πολλά πράγματα όχι μόνο για τα συναισθήματα που οφείλουν να καλλιεργήσουν για να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους που αγαπούν αλλά και για τον κίνδυνο που τα απειλεί αν δεν αλλάξουν κάποια πράγματα στη ζωή όλων μας! Ο κακός της ιστορίας μάλιστα δείχνει παντοδύναμος και η επιρροή του στον κόσμο επίσης θυμίζει οικεία δεινά: «Και τον πιστεύουν πολλοί άνθρωποι δυστυχώς. Τους αρέσει που είναι δυνατός, χωρίς να τους νοιάζει ο λόγος που είναι δυνατός. Ούτε σε ποιους κάνει κακό τους νοιάζει. Μόνο η δύναμή του τους ενδιαφέρει»! (σελ. 64). Το πρώτο παιδικό βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη δίνει μια διαφορετική διάσταση στη μαγεία των Χριστουγέννων και χαρίζει αξέχαστες κωμικοτραγικές στιγμές στους μικρούς αναγνώστες, οι οποίοι θα γελάσουν αλλά και θα προβληματιστούν, θα καταλάβουν σημαντικές και βασικές ηθικές αξίες και θα κοιτάνε με λαχτάρα το τζάκι του σπιτιού τους ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο τους προσμένοντας αυτόν τον διαφορετικό Άγιο Βασίλη ονόματι Μπάμπη για να καταλάβουν τι εξαρχής τον προβλημάτιζε πριν πάρει τη θέση του αγαπημένου φίλου όλων των παιδιών του κόσμου!

Βιβλίο Σκοτεινή κληρονομιά
Συγγραφέας Γιώργος Αγγελίδης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιώργος Αγγελίδης έγραψε ένα δυνατό, έξυπνο και ευρηματικό μυθιστόρημα τρόμου που εκτυλίσσεται στο καθολικό μοναστήρι ενός αιγαιοπελαγίτικου νησιού. Η δράση ξετυλίγεται σε δύο κυρίως άξονες, στις αρχές του 1940 και στο 1996, σύντομα όμως ο τρόπος γραφής αναμιγνύει υποδειγματικά τις δύο φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες και μας ταξιδεύει πότε στο σήμερα και πότε στο χτες συστήνοντάς μας δύο διαφορετικές γυναίκες που έχουν να πολεμήσουν, να παλέψουν, να νικήσουν, να επιβιώσουν από τη σκοτεινή κληρονομιά που τις κυνηγάει. Ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που μπλέκει τη φαντασία με την πραγματικότητα, τους εφιάλτες που βιώνουν οι δύο ηρωίδες με τα πραγματικά γεγονότα που καλούνται να αντιμετωπίσουν, το σήμερα με το χτες. Οι εναλλαγές μεταξύ των διαφορετικών αφηγηματικών περιόδων κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον κι είναι έτσι δοσμένες που δε χάθηκα ούτε μπερδεύτηκα στιγμή. Ο συγγραφέας στήνει πολύ καλά τις ιστορίες του, με τους χαρακτήρες του να έχουν ένα παρελθόν που βγαίνει σιγά σιγά στην επιφάνεια μέσα από πρωθύστερα, συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην αγωνία και στο μυστήριο. Ρεαλιστικές περιγραφές τοπίων και φύσης, ανθρώπων και καιρικών φαινομένων, καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις και μεταφορές που χαρίζουν λογοτεχνικότητα σ’ έναν αγώνα δρόμου προς την αλήθεια που θα ενώσει αυτές τις διαφορετικές περιόδους: «Τα σύννεφα γλιστρούσαν γοργά στον γκρίζο ουρανό. Θαρρείς και βιάζονταν στο δρόμο τους από το κορφοβούνι που τα έφτυνε μέχρι τη θάλασσα που τα ξεθώριαζε στην ανυπαρξία» (σελ. 11). Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεπηδάει μια ανάγλυφη και υποβλητική ατμόσφαιρα τρόμου που δε δημιουργείται από περιγραφές φρικαλεοτήτων ή άλλες εύκολες λύσεις. Καλά μελετημένο λεξιλόγιο, σωστή έμφαση στα γεγονότα που πρέπει τη στιγμή που πρέπει, καλοσχεδιασμένες ανατροπές μα πάνω απ’ όλα ένα πανέξυπνο παιχνίδι με τον αναγνώστη είναι μερικά μόνο από τα πλεονεκτήματα της συναρπαστικής αυτής περιπέτειας. Η αγωνία κορυφώνεται για διαφορετικό λόγο σε κάθε χρονική περίοδο, με κυρίαρχη τη βασική ερώτηση: πώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους και τι συμβαίνει με το μοναστήρι που βρίσκεται πάντοτε μπροστά μας;

Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση γνωρίζουμε την Άννα, η οποία κλέβει ένα τετράδιο από το γραφείο της ηγουμένης και αρχίζει να γράφει μανιωδώς για όσα βλέπει και για όσα ακούει από τη στιγμή που ήρθε στη μονή. Ορφανή, τη μεγάλωσε ο θείος της και την έστειλε στο μοναστήρι της Κυράς των Αγγέλων για ασφάλεια και για δουλειά. Στο μοναστήρι λειτουργεί και οικοτροφείο που χρειάζεται μια κοπέλα για τις δουλειές, τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο αγγελικά. Τι απέγιναν οι γονείς της όμως και γιατί μεγάλωσε με τον θείο της; Θα επιστρέψει από τον πόλεμο; Η Άννα είναι πρόθυμη να δεχτεί αυτήν τη νέα ζωή, μόνο που είδε κάτι που τη φόβισε πολύ και γι’ αυτό άρχισε να ξετυλίγει ένα κουβάρι γεμάτο μυστηριώδη και αλλόκοτα γεγονότα. Πώς γίνεται μέσα σε μια νύχτα να εξαφανιστούν ταυτόχρονα και χωρίς ίχνη οι μοναχές του μοναστηριού και οι οικότροφοι; Δώδεκα μοναχές, η ηγουμένη και οχτώ ορφανές κοπέλες θα τυλίξουν την Άννα σ’ έναν ασφυκτικό κλοιό. «Ο δρόμος των Αγγέλων είναι επώδυνος. Όμως η σωτηρία της ψυχής και η θέωση αξίζουν κάθε είδους μαρτύριο. Σωματικό ή ψυχικό» (σελ. 131). Μήπως όμως αυτή η δικαιολογία δεν είναι αρκετή για να εξηγηθούν τα όσα αντικρίζει η Άννα και κάποιοι παίρνουν στα χέρια τους την κατάσταση για να πραγματοποιήσουν τα δικά τους ανομολόγητα σχέδια; Είναι πραγματικότητα ή οράματα αυτά που βλέπει η Άννα; Τι κρύβει το μοναστήρι; Τι θα συμβεί που θα ατσαλώσει τη θέληση της Άννας να μείνει και να λύσει τον αινιγματικό γρίφο με τις φριχτές σκηνές που βλέπει τη μια στιγμή αλλά εξαφανίζονται την επόμενη; Αποκούμπι και σημαντικό στήριγμα στον αγώνα της είναι ο κηπουρός Θεοχάρης με το ξύλινο πόδι, που εμφανίζεται σχεδόν ως δια μαγείας την πιο κρίσιμη στιγμή, επομένως μήπως έχει κι αυτός τα δικά του σχέδια;

Ταυτόχρονα, πάλι με πρωτοπρόσωπη γραφή, γνωρίζουμε και την Έμμα Σμιθ, μητέρα της Φιλίας, ενός κοριτσιού που συνεννοείται μαζί της με συσκευή επικοινωνίας γεμάτη εικονίδια. Η Έμμα, που βιώνει κακοποιητικές στιγμές στον γάμο της, βρίσκει τη δύναμη να ταξιδέψει στο νησί, αφήνοντας πίσω τη σκληρή και δύσκολη ζωή της μονογονεϊκής οικογένειας και τις διπλοβάρδιες σε φαστφουντάδικο στην Αμερική. Η Φιλία, ένα ιδιαίτερο παιδί, κρύβει επιθετικότητα και ξεσπά σε εκρήξεις βίας και μίσους και η μητέρα της κάνει σκληρό αγώνα για να κρατήσει όρθια τη μεταξύ τους σχέση, να τη βοηθήσει όσο και όπως μπορεί και να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη της. Η ζωή τους είναι δύσκολη, σκληρή, γεμάτη δάνεια και δουλειές του ποδαριού, με τους δικούς της ανθρώπους να της έχουν γυρίσει την πλάτη. Η παράδοξη και παράξενη κληρονομιά που την έφερε στην Ελλάδα είναι η αφορμή που θα της δώσει τη δύναμη για να κάνει τα πάντα ώστε να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να γίνει δυνατή, ικανή να μεγαλώσει επιτέλους σωστά το παιδί της, να πάψουν να τη λυπούνται. Το χωριό Αμάραντος, όπου και το μοναστήρι, περιγράφεται με κάθε παραστατική λεπτομέρεια, ζωντανεύοντας με υπέροχο και ρεαλιστικό τρόπο ένα συνηθισμένο νησιώτικο χωριό, με τη μεσημεριανή του ραστώνη, τα ασβεστωμένα σπίτια, το καφενείο-ταβέρνα που ανοίγει μόνο το βράδυ, με τους κατοίκους να λείπουν στα χωράφια και τις γυναίκες να ετοιμάζουν το φαγητό στις πόρτες των σπιτιών, με τα παιδιά να τρέχουν ελεύθερα στα σοκάκια κλπ. Πόσο όμορφη και ειδυλλιακή εικόνα και πόσο ριζικά αλλάζει όταν οι κάτοικοι μαθαίνουν τον πραγματικό λόγο της παρουσίας της Έμμα στον τόπο τους. Τι συμβαίνει λοιπόν στο μοναστήρι που δημιουργεί την άκρως αντίθετη ατμόσφαιρα, αυτήν του φόβου και της αγωνίας; Γιατί όποιος ακούει γι’ αυτό μεταμορφώνεται από καλοσυνάτο και ευγενικό σε εσωστρεφή και ψυχρό συνομιλητή; Τι συνέβη κι έπαψε ο τόπος να είναι μετά τον πόλεμο καρπερός; Στο πλάι της Έμμα θα σταθεί ο γοητευτικός και ορθολογιστής ιερέας Ιάκωβος, που δε δίνει σημασία στις φήμες και στις δεισιδαιμονίες του χωριού για το μοναστήρι, αντιθέτως, προτιμά να σκέφτεται και να ερευνά. Η Έμμα τον ερωτεύεται και αποζητά τη βοήθειά του ώστε να καταφέρει να ξεπεράσει την εχθρότητα των κατοίκων και ταυτόχρονα να καταλάβει πώς και γιατί βρέθηκε μπλεγμένη με το μοναστήρι και τι μυστικά κρύβει. Μόνο που…

Η »Σκοτεινή κληρονομιά», με το ερεβώδες φόντο, τις αξέχαστες στιγμές τρόμου, τα υποδειγματικά πισωγυρίσματα μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη, μεταξύ του σήμερα και του χτες, ξεδιπλώνει με μαεστρία και με αξιόλογο τρόπο δύο ιστορίες όπου πρωταγωνιστούν ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, άκρως ρεαλιστικοί, απόλυτα ανθρώπινοι, με καλοδουλεμένα αίτια και αιτιατά, δράσεις και αντιδράσεις. Καμία πρόταση δεν είναι περιττή και ακόμη και η παραμικρή λέξη είναι απόλυτα ταιριαστή με την κουλτούρα, τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις του κάθε ήρωα που μας συστήνεται μέσα από το κείμενο. Η Άννα μεγαλώνει με τον θείο της που αναγκάζεται να πάει στον πόλεμο και καταλύει σ’ ένα μοναστήρι γεμάτο μυστικά, γεμίζει ερωτήματα αλλά πεισμώνει, παθαίνει σοκ με όσα αντικρίζει και με όσα, αντίθετα, της καταμαρτυρούν αλλά επιμένει να φτάσει στην άκρη του νήματος. Ταυτόχρονα, η Έμμα είναι μια γυναίκα που βιώνει έναν κακοποιητικό γάμο και αγωνίζεται να μεγαλώσει ένα παιδί με αναπηρία. Πώς βρήκε τη δύναμη να φύγει μακριά από τον δυνάστη της; Πώς θα είναι η σχέση της με την κόρη της από δω και πέρα; Ο συγγραφέας κατάφερε να διεισδύσει στην ψυχοσύνθεση δύο διαφορετικών γυναικών και να τις παρουσιάσει με πιστότητα και αληθοφάνεια, τοποθετώντας δίπλα τους εξίσου ολοκληρωμένες προσωπικότητες με τις οποίες συμπάσχουμε, θυμώνουμε, λυπούμαστε κλπ. Επιπλέον, οι έξυπνες και υπολογισμένες εναλλαγές στις εξελίξεις του παρόντος και του παρελθόντος αλλά και του ίδιου του περιστατικού, μιας κι εκεί που διαβάζουμε για κάτι, αυτό το ίδιο συμβάν αλλάζει οπτικές γωνίες, θέση στον χωροχρόνο και ξαναστήνεται υπό άλλες συνθήκες και με άλλους θεατές δημιουργούν ένα αείρροο καλειδοσκόπιο με ποικίλες οπτικές γωνίες που εμπλουτίζουν τη δράση. Για να μην αναφερθώ στην πανέξυπνη ανατροπή κοντά στο τέλος του βιβλίου που άλλαξε ριζικά τις οπτικές γωνίες κι έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους θέση, μόνο και μόνο προσδίδοντας ακόμη περισσότερη φρίκη και αγωνία για τα όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν τους έδινα σημασία γιατί η ροή, οι εξελίξεις, με παρέσερναν αλλού! Πόσα διαχρονικά μηνύματα, πόσες καίριες παρατηρήσεις παρεισφρέουν ανάμεσα στις γραμμές, όπως για παράδειγμα: «…το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να μας αγγίξει όσο δεν του το επιτρέπουμε» (σελ. 247). Και αργότερα: «Το παρελθόν έχει παρέλθει, δεν μπορούμε να το αγγίξουμε, να το αλλάξουμε, οπότε δεν έχει νόημα να το σκεφτόμαστε. Το μέλλον, πάλι, είναι αβέβαιο, οπότε είναι ανούσιο να επιχειρούμε να το τιθασεύσουμε πριν γίνει παρόν…Μπορεί να μην μπορούμε να αγγίξουμε το παρελθόν… μα εκείνο μας αγγίζει διαρκώς γιατί μας έχει ήδη αλλάξει. Μας έχει κάνει αυτό που είμαστε στο παρόν» (σελ. 305).

Το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Αγγελίδη είναι σαν ένα βάζο με μελάσα που βουτάς μέσα του γεμάτος περιέργεια να δεις τι υπάρχει στο κέντρο ή στον πάτο κι ώσπου να φτάσεις εκεί έχουν κολλήσει πάνω σου χιλιάδες λέξεις που συναποτελούν το περιεχόμενο του βιβλίου και τις κουβαλάς μαζί σου ως το μοιραίο και λυτρωτικό τέλος της ανάγνωσης. Παιχνίδια με το μυαλό του αναγνώστη, μάχες μεταξύ δεισιδαιμονίας και πραγματικότητας, διαρκές κυνήγι φανταστικού και ρεαλιστικού, η μια ιστορία βυθίζεται μες στην άλλη με τέτοιο τρόπο που αδιαφορούσα για το γιατί ενώνονταν, αφού με ενδιέφερε κυρίως το πώς ενώνονταν, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, τρόμος και σασπένς, ανατριχιαστικές περιγραφές που στήνουν υποβλητική ατμόσφαιρα σε κάθε σημείο του νησιού, του μοναστηριού, της εξοχής είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα ενός δυνατού, καλού βιβλίου που θα θυμάμαι για καιρό.

Βιβλίο Η λίμπιντο των αγγέλων 
Συγγραφέας Νίκος Μάντζιος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Γραφή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Νίκος Μάντζιος, ένας άντρας συγγραφέας, κατάφερε να μπει ταυτόχρονα στην ψυχοσύνθεση μιας νέας γυναίκας με όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες και σε αυτήν ενός ανθρώπου με παραπληγία, μετατρέποντας την εμπειρία που αποκομίζει καιρό τώρα από τις δομές Ειδικής Αγωγής όπου εργάζεται σε κατάθεση ψυχής. Ήταν ένα δύσκολο στοίχημα, πιστεύω όμως πως το κέρδισε γιατί από την αρχή ως το τέλος είχα μπροστά μου την Κορίνα, τα συναισθήματά της, τις εξομολογήσεις της, τις χαρούμενες αλλά και τις δύσκολες στιγμές της, την ψυχολογία της, τα στάδια που περνούσε στην προσπάθειά της για αποκατάσταση. Το κείμενο ρέει αβίαστα, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση μας βάζει στην καρδιά της ιστορίας και δε μένει τίποτα κρυφό ούτε και ωραιοποιείται. Από την αρχή εξεπλάγην ευχάριστα μιας και αφήνουμε πίσω μας τα στερεότυπα, όπου συνήθως το ατύχημα είναι τροχαίο και η παράλυση είναι μόνιμη, και στρέφουμε τη ματιά μας σ’ ένα πλάσμα που έχει ελπίδες να ξαναπερπατήσει αλλά θέλει πολύ χρόνο και πολλή προσπάθεια, με το κάθε ανεπαίσθητο σημάδι βελτίωσης να θεωρείται επίτευγμα («Μικρές νησίδες κίνησης και αίσθησης μέσα σε μια μεγάλη θάλασσα παράλυσης και αναισθησίας», σελ. 57).

Η Κορίνα τραυματίζεται με έναν τρόπο που δεν περίμενα αλλά εντελώς ρεαλιστικά και το ατύχημα προκαλεί σοκ στον νωτιαίο μυελό, που αντιδρά με παροδική μυική παράλυση στα κάτω άκρα. Η ασθενής θεωρείται παραπαρεσητική και παρακολουθούμε τις φυσιοθεραπείες της, τα ιατρικά ανακοινωθέντα, τον χειρισμό του αμαξιδίου της, πώς δέχτηκε την αναπηρία της, πώς αντιμετώπισε τη σεξουαλικότητά της («Τα κινητικά νεύρα είναι εντελώς διαφορετικά από τα αισθητηριακά», σελ. 59) κλπ. Δεν έχουμε στείρα, μονοδιάστατη και αποστασιοποιημένη καταγραφή της αποκατάστασης και επανένταξης ενός ασθενούς αλλά την ευρηματική, λεπτομερή καθημερινότητα μιας κοπέλας που έχει έναν οικογενειακό και φιλικό κύκλο κι όλα αυτά καταγράφονται διανθισμένα με χιούμορ και συγκίνηση, μιας και γνωρίζουμε από κοντά παρελθόν και παρόν φίλων και γονιών. Άλλωστε, η Μιλένα από τη Βόρειο Ήπειρο που σχεδόν μεγάλωσαν μαζί από παιδιά και η πρώην πόρνη Κασσάνδρα, ο εκπαιδευτικός πατέρας που διορίστηκε σε νησί και τον τύλιξε η τωρινή του σύζυγος και μητέρα της Κορίνας δεν είναι και οι πιο βαρετές προσωπικότητες! Διάχυτο λοιπόν το έξυπνο χιούμορ, όπως τότε που η Κορίνα παρακολούθησε την παρέλαση της 25^ης Μαρτίου: «Η δικιά μου απελευθέρωση αργούσε. Δεν ήμουν καν μέλος καμιάς Φιλικής Εταιρείας» (σελ. 86), υπάρχουν όμως και σκηνές όπου σπαράζεις στο κλάμα, όπως στη σελίδα 111 όταν και καταλαβαίνεις τι πραγματικά συμβαίνει στο σπίτι του Ελπιδοφόρου, ενός νεαρού παιδιού που γνώρισε η Κορίνα στο κέντρο αποκατάστασης. Είναι ένα άλλο παράδειγμα αναπηρίας, σκληρότερο κι όμως πάνω του θα ξεσπάσει η Πρόνοια, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο τέλος του κεφαλαίου με δάκρυα στα μάτια.

Από τη μια λοιπόν επικεντρωνόμαστε στη νέα καθημερινότητα της πρωταγωνίστριας κι από την άλλη επιστρέφουμε στο χτες ή στο σήμερα των ανθρώπων που την περιστοιχίζουν και την αγαπούν κι όλο αυτό δημιουργεί ένα κείμενο μεστό και συμπυκνωμένο, ισορροπημένο και υποδειγματικό. Πώς ήταν και πώς εξελίχθηκαν οι σχέσεις των γονιών, γιατί ετοιμάζεται να παντρευτεί η Μιλένα και ποιος είναι ο άντρας που τη βοήθησε να πάρει τη μεγάλη απόφαση, γιατί αποκόπηκε η Κασσάνδρα από το παρελθόν της, ποιος είναι ο γοητευτικός νεαρός του χωριού όπου παραθερίζει η Κορίνα και τι απέγινε μετά το ατύχημα, πώς πήγε η αναζήτηση της ηρωίδας μας για δουλειά («Καρέκλα γραφείου δεν θα τους χρεώσω. Έχω δικιά μου, μόνιμη», σελ. 138), πώς και πότε αποφάσισε να βγει έξω από το σπίτι κ. π. ά. Η κοπέλα περνάει όλα τα στάδια που έχει και ένα πένθος, έχει όμως και τις οάσεις της όπου κάθεται και δροσίζεται: «Και δώστου να μπαινοβγαίνω σε βραχυχρόνιες οάσεις (λιγοστές) και σε μακροχρόνιες κολάσεις (άπειρες). Τη γη της επαγγελίας δεν τη συνάντησα ακόμα» (σελ. 21). Είναι ένα κορίτσι που με αφορμή την αναπηρία της πάλεψε, μίσησε, ζήλεψε, έπαθε κατάθλιψη, στάθηκε στα πόδια της, ένα παιδί ακόμη που αγάπησε τα Μικρά μου Πόνυ και σε αυτές τις θύμησες καταφεύγει για να γεμίσει όρεξη και αντοχή για παρακάτω. Είναι ειλικρινής με τον εαυτό της και με τους άλλους: «Όταν δεν δείχνω στρίγγλα, νιώθω ανυπεράσπιστη. Είναι η πανοπλία μου. Γίνομαι ωμή από άμυνα» (σελ. 199). Δεν υπεκφεύγει, δεν αδρανεί: «Ακόμα και η αναμονή, είναι μια απασχόληση. Με τρομάζει να μην περιμένω τίποτα» (σελ. 170). Κάποιες φορές όμως τα παρατάει: «Ο φόβος είναι θηρίο κι ένας σίγουρος τρόπος για να το κάνω να ηρεμήσει είναι να το αφήσω να με φάει» (σελ. 231). Η ειλικρίνεια των σκέψεων και η αμεσότητα της γραφής προβληματίζουν και γεννούν σκέψεις: «Είμαι πολύ οργισμένη με το σώμα μου κι αυτήν την οργή άργησα αρκετά να την αποβάλλω… Το ανάπηρο κορμί επιβάλλεται στο μυαλό και το υποδουλώνει, γίνεται δυνάστης, το υπνωτίζει και του υπαγορεύει τους δικούς του νόμους» (σελ. 55).

«Η λίμπιντο των αγγέλων» είναι ένα δυνατό, ενδιαφέρον, συναρπαστικό και γεμάτο δάκρυ και γέλιο μυθιστόρημα που πραγματεύεται θέματα-ταμπού γύρω από τη ζωή των αναπήρων. Έχουμε ακριβοδίκαιη καταγραφή όλου του ψυχολογικού φάσματος (θυμό, απογοήτευση, κατάθλιψη, το κορίτσι ξεσπάει σε αυτούς που το αγαπάνε), υπάρχουν λεπτομέρειες και πληροφορίες που δε γνώριζα αλλά ούτε και είχα σκεφτεί ποτέ και οι οποίες παρατίθενται όχι για να λυπηθούμε την Κορίνα ή για να την ηρωοποιήσουμε αλλά για να γνωρίσουμε πλήρως την καθημερινότητά της και να κατανοήσουμε τις αλλαγές που επέρχονται ψυχολογικά και σωματικά στους ανθρώπους με αντίστοιχα προβλήματα. Από τις δυσκολίες στις επιτυχίες, από την κατάθλιψη στο χιούμορ, από τα εμπόδια στο χαμόγελο, από τα καλά νέα στα αποθαρρυντικά κι έτσι δεν μπόρεσα να σταματήσω να το διαβάζω ούτε λεπτό, αφήνοντας πίσω εκκρεμότητες και υποχρεώσεις της ζωής μου. Δεν είναι ένα κείμενο αυτολύπησης ούτε και φθηνού εντυπωσιασμού ή κούφιας αυτοβοήθειας αλλά ένα μυθιστόρημα που σφύζει από ζωή και θέληση, είναι γεμάτο αισιοδοξία παρά τις δύσκολες στιγμές που θα συναντήσουμε κι έχουμε ρεαλιστικά παραδείγματα, γνήσια συναισθήματα κι ένα τέλος γερό, σωστό, σημαντικό και ουσιαστικό. Συγκινήθηκα, προβληματίστηκα, κατάλαβα και είμαι ευγνώμων απέναντι στον συγγραφέα για το απρόσμενο ταξίδι που μου χάρισε.  «Σήκω, λοιπόν, στάσου όρθια κι ας τρεκλίζεις, σήκωσε τα χέρια σου να μεγαλώσεις, να φοβηθεί ο φόβος και να φύγει» (σελ. 174). Πάμε λοιπόν;

Βιβλίο Μονομάχος
Συγγραφέας-Εικονογράφος  Ελένη Αργυροπούλου 
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Οσελότος 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα υπέροχο διαμάντι, κομμένο με την απαράμιλλη λογοτεχνική πένα της νεοεμφανιζόμενης Ελένης Αργυροπούλου, που με έκανε να δακρύσω. Με όμορφη, στρωτή αφήγηση, με επεισόδια τόσο οικεία και καθημερινά στον καθένα που όλο και κάποιον δικό του άνθρωπο θα φέρει ο αναγνώστης στον νου του, μας δίνει τον αγώνα που ζει ο κάθε μονομάχος που έχει να παλέψει στη δική του, ατομική, κινούμενη αρένα, τα λιοντάρια της ανημπόριας, της ακινησίας και της μοναξιάς. Υπέροχο λεξιλόγιο, χαριτωμένες σκηνές που ελαφρύνουν το κλίμα και την ατμόσφαιρα χωρίς να την υποβαθμίζουν, πρωτότυποι πρωταγωνιστές και όλα αυτά συντροφευμένα με μια σχεδόν φωτογραφική εικονογράφηση, που δίνει τρομερή ζωντάνια στην ιστορία. Σε τόνους ασπρόμαυρου, τα σκίτσα δίνουν τη δική τους νότα αγωνίας, χαράς και δυσκολίας που εκφράζει με λέξεις η συγγραφέας.

Ένα βιβλίο-ύμνος στη δύναμη που χρειάζεται η ανάπηρη καθημερινότητα και στον αγώνα που δίνει το κάθε μέλος της οικογένειας για να στηρίξει τον άνθρωπό του σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Το χαριτωμένο ψαράκι κάνει ό,τι μπορεί για να κατανοήσει την κατάσταση και με τον υπερφίαλο χαρακτήρα του αρχίζει να μαθαίνει τι πραγματικά σημαίνει να μην έχεις την πολυτέλεια του δεδομένου της ανεξάρτητης κινητικότητας. Δικαίως κυκλοφόρησε σε 2^η έκδοση και το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους μικρούς αναγνώστες!

Βιβλίο Η μητέρα του σκύλου
Συγγραφέας Παύλος Μάτεσις
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πολύ καλή γραφή και αυθόρμητη. Ο συγγραφέας μας βάζει στη γυναικεία ψυχολογία για τα καλά και ζούμε με την πρωταγωνίστρια τα πάθη και τα δράματά της. Σοκαρίστηκα στη σκηνή του φόνου (ναι, η πρωταγωνίστρια πρέπει να επιβιώσει από κάτι που την καταδυναστεύει). Απίστευτη αναπαράσταση εποχής, πολύ καλοί διάλογοι, τρισδιάστατες εικόνες.

Βιβλίο Οι Ρημαγμένοι Τόποι
Τίτλος πρωτοτύπου The Waste Lands
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Και η αγωνία συνεχίζεται. Τα υπονοούμενα του συγγραφέα είναι απίστευτα. Οι ανθοί της πόρνης που υποφέρει ένας από τους Γκρίζους είναι το AIDS, οι Ρημαγμένοι Τόποι ίσως είναι η γη που θα καταντήσει έτσι μετά από πυρηνικό πόλεμο, τα μεγάφωνα με τα τύμπανα, οι ψίθυροι και η επίθεση της αρκούδας μου θύμισαν σκηνικό της σειράς Lost. Η ιστορία προχωράει παραπέρα λοιπόν με ένα τρένο που επιταχύνει το ταξίδι των πρωταγωνιστών. Οι ιστορίες που εκτυλίσσονται φοβερές, η έκθεση που έγραψε ο Τζέικ στην προηγούμενη ζωή του ανακατεύοντας την ποίηση με την πραγματικότητα του φανταστικού του κόσμου ήταν μοναδικό. Τα συναισθήματα του αγοριού που ψάχνει τον άλλον κόσμο είναι τρισδιάστατα. Σοκ όταν διαπίστωσα ότι ο Έντι και ο αδερφός του είχαν συναντήσει τον Τζέικ στη ζωή τους φευγαλέα. Δυστυχώς οι περιγραφές των αιμάτων που πετάγονται και των μυαλών που ξεπηδούν εξακολουθούν να είναι ίδιον του συγγραφέα. Οι Πύλες, η Ακτίνα, τα ζώα-σύμβολα και προστάτες των εισόδων, η ιστορία του Μέσου και του Έξω Κόσμου θύμιζαν πολύ έντονα τον Τόλκιν και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Κι αυτό το αναφέρει ο King ανάμεσα στις άλλες αναφορές σε τραγούδια, ιστορικές στιγμές των ΗΠΑ, τηλεοπτικά σήριαλ, ακόμη και άλλους συγγραφείς. Δυστυχώς η Μπέρυλ Έβανς που έγραψε τον Τσάρλι τον Τσαφ-Τσουφ είναι μόνο στη φαντασία του συγγραφέα (αν υποψιαστώ ότι ο Τσάρλι το τρενακι, η σειρά κινουμένων σχεδίων, είναι εμπνευσμένη από αυτό, θα πεθάνω….). Δε μου άρεσε που αρχίζει η περιπέτεια να θυμίζει Αλιφέρη και Τετράγωνα των Αστέρων, με κουίζ και γρίφους (αν και όντως άξιζε το αίνιγμα με τους πρώτους αριθμούς και το κόσκινο του Ερατοσθένη). Όσο πάει και αγωνιώ περισσότερο. Τελικά τι είναι ο Μαύρος Πύργος, τι συμβολίζει; Κι αναρωτιέμαι πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξει η εγκυμοσύνη της Σουζάνα (κι άλλο Λοστ εδώ). Και γιατί επέστρεψε ο Τζέικ στη ζωή του Πιστολέρο;