Βιβλίο Τα τρία κλειδιά και το μυστικό του Ευριπίδη 
Συγγραφέας Άννα Βασιλειάδη
Κατηγορία Περιπέτεια / Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άννα Βασιλειάδη έγραψε ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για παιδιά από 8 ετών και πάνω που μας συστήνει το νησί της Σαλαμίνας μέσα από μια περιπέτεια γεμάτη σασπένς, ανατροπές, πολύτιμες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες και ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Ο Σταύρος και ο Μιχάλης παραθερίζουν με τις συζύγους τους, Μυρτώ και Ελένη, και τα παιδιά τους τους κάθε καλοκαίρι στη Σαλαμίνα. Ο Ιάσονας και η Αριάδνη, τα πρώτα παιδιά των δύο φίλων, έχουν έναν ιδιαίτερο δεσμό μεταξύ τους, αφού ο Ιάσονας νιώθει σαν μεγάλος αδελφός και προστατεύει την Αριάδνη, να όμως που η παρουσία του Τιμάτς θα γοητεύσει το κορίτσι και θα κάνει τον Ιάσονα να ζηλέψει. Ο Τιμάτς είναι ο καινούργιος φίλος των παιδιών κι ήρθε από την Κωνσταντινούπολη με τους γονείς του, Ντενέκ και Μερβέ, οι οποίοι πιάνουν φιλίες με τις οικογένειές τους, ο Σταύρος και ο Μιχάλης όμως διαπιστώνουν πως κάτι κρύβουν. Η παρέα αποτελείται επίσης από την Έλλη, τον Ερμή και τη μικρή φασαριόζα Κασσάνδρα και όλοι μαζί, σε μια εκδρομή στον φάρο του νησιού, θα ανακαλύψουν έναν χάρτη θησαυρού, που δείχνει τρία κλειδιά σε διαφορετικά σημεία της Σαλαμίνας. Ο Ερμής, που τον γνωρίσαμε στο βιβλίο του Κώστα Στοφόρου «Το άγαλμα του Πραξιτέλη» κι έχει κολλήσει το αστυνομικό δαιμόνιο από τον κολλητό του, Ιωάννη, ενορχηστρώνει ένα σχέδιο για να λυθεί το μυστήριο. Τα παιδιά σταδιακά κερδίζουν την εμπιστοσύνη του Τιμάτς που προσπαθεί κι εκείνος να καταλάβει γιατί πραγματικά ήρθαν οι γονείς του στο νησί και η περιπέτεια ξεκινάει!

Ταυτόχρονα, μικρά κεφάλαια παρεμβαίνουν στη ροή της αφήγησης και μας ταξιδεύουν στη ζωή του τραγικού ποιητή Ευριπίδη, που φέρεται να γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας το 480 π. Χ., οπότε γνωρίζουμε τους γονείς του, Κλειτώ και Μνήσαρχο, και μαθαίνουμε για τις σκέψεις του ως προς την πολιτική κατάσταση της εποχής, για τη στροφή του προς τη λογοτεχνία, για τους στίχους που έγραφε σ’ ένα σπήλαιο εμπνευσμένος από τη φύση και αποφασισμένος να διαδώσει τη σκέψη του στον τότε γνωστό κόσμο κ. ά. Ταυτόχρονα ταξιδεύουμε στη Μονή Φανερωμένης του 1823 αλλά και στην Κωνσταντινούπολη του 20ού αιώνα, ακολουθώντας ένα μυστηριώδες αντικείμενο που αλλάζει χέρια. Η πλοκή κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, η ένταση αυξάνεται και όσο πλησιάζουμε στη λύση του μυστηρίου, τόσο μεγαλώνει η αγωνία.

Αμπελάκια, ο τύμβος των Σαλαμινομάχων, η σπηλιά του Ευριπίδη, το μοναστήρι της Φανερωμένης, το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου με τον τάφο του Καραϊσκάκη, το ανάκτορο του βασιλιά Αίαντα στα Κανάκια, το σπίτι του Άγγελου Σικελιανού, η ελιά της Όρσας και άλλα μνημεία και γνωστά σημεία της Σαλαμίνας είναι το φόντο στο οποίο ξετυλίγεται μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη δράση και εκπλήξεις. Τι κρύβεται λοιπόν στο πολύτιμο κασελάκι που το ανοίγουν τρία κλειδιά; Τι ρόλο παίζει η οικογένεια των Τούρκων στην ιστορία; Ποιος και γιατί έκρυψε το κασελάκι κι έφτιαξε έναν χάρτη θησαυρού; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται στο δεύτερο βιβλίο της σειράς «Τόποι μυστηρίου» των εκδόσεων Κύφαντα.

Βιβλίο Η σιωπή της Μελίνας
Συγγραφέας Άννα Βασιλειάδη
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άννα Βασιλειάδη γράφει ένα μυθιστόρημα για την ενδοοικογενειακή σεξουαλική κακοποίηση και καταγράφει με ενάργεια και ειλικρίνεια όλα τα στάδια που βιώνει ένα κορίτσι όταν δέχεται βία από μέλος της οικογένειάς της. Από ένα χαρούμενο, ελπιδοφόρο παιδί μετατρέπεται σταδιακά σε απρόσωπη, κλειστή, ενοχική καρικατούρα που νιώθει πως δεν μπορεί να μιλήσει πουθενά. Η πλοκή εξελίσσεται με πρωτότυπο τρόπο: στην αρχή καταγράφεται η προσαρμογή της Μελίνας στη νέα της ζωή στην Αγγλία ενώ, ξέροντας από την περίληψη στο οπισθόφυλλο πως κάτι σοβαρό έχει συμβεί στο παρελθόν της, αναρωτιόμουν τι να είναι αυτό και γιατί αναγκάστηκε το κορίτσι να φύγει από την Αθήνα. Αποκούμπι της, ο φίλος και πρώην συμμαθητής της, Γρηγόρης, με τον οποίο μιλάνε μέσω skype καθώς και το ημερολόγιό της. Έντονα και γλυκά συναισθήματα του εφηβικού έρωτα παλεύουν με τον φόβο και την καταπίεση που προκύπτουν από κάτι που αποκρυσταλλώνεται σιγά σιγά ως απειλή και βάζει σε κίνδυνο την ψυχολογία και την προσωπικότητα της Μελίνας. Το διακριτικό χιούμορ είναι απαραίτητο («Τα αγόρια σ’ εκείνη την ηλικία για εμάς ήταν σιχαμερά, κι μείς για τα αγόρια ήμασταν ηλίθιες», σελ. 79) ενώ οι ευχάριστες στιγμές του παρόντος εναλλάσσονται με το σκοτεινό χτες.

Μέσα από τις εξομολογήσεις της Μελίνας στο χαρτί βγαίνει το παρελθόν της και οι άσχημες στιγμές που βίωσε σ’ ένα σπίτι όπου η μάνα έκανε πως δεν ξέρει και η αδελφή το έσκασε γιατί υπέστη τα ίδια. Ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς πατέρα κι ο Δημήτρης ήταν το πρότυπό της, κάτι που διαστρέβλωνε την πραγματικότητα, μιας και πίστευε (αρχικά τουλάχιστον) πως έτσι συμπεριφέρονται όλοι οι μπαμπάδες. Είναι ειλικρινής με τον εαυτό της όταν, μεταξύ άλλων, παραδέχεται ότι η έλλειψη πατρότητας την είχε σημαδέψει: «Καλύτερα να είχε πεθάνει, νομίζω. Τουλάχιστον θα ήξερα ότι δεν υπάρχει. Εκείνος όμως υπήρχε και δεν τον ένοιαζε. Δεν τον ένοιαζε καθόλου για μένα» (σελ. 48). Η Κατερίνα έφυγε από αυτό το σπίτι προδομένη και απογοητευμένη, γιατί όμως άφησε πίσω της τη μικρή της αδερφή; Ήταν εγωισμός ή φόβος;

Οι γενικόλογες αρχικά προτάσεις και τα υπονοούμενα προετοιμάζουν το έδαφος για κάτι ανατριχιαστικό και απάνθρωπο, που θα αποκαλυφθεί με τρομακτική κλιμάκωση του ψυχολογικού και όχι μόνο πολέμου που βίωνε η πρωταγωνίστρια. Η συγγραφέας καταγράφει ρεαλιστικά και σωστά την κατάσταση που ζούσε η Μελίνα στο σπίτι της και πόσα τραύματα της άφησε αυτό, ειδικά όταν πήγαινε σε σπίτια φίλων, κάτι σπάνιο και ανεπιθύμητο για να μην κάνει συγκρίσεις με τη δική της οικογένεια. Η κακή και αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά άφησε τραύματα στη Μελίνα και την απομάκρυνε από τους φίλους της. Η αλήθεια πονάει: «Ήταν μονάχα η απόλαυση του ελέγχου που ασκούσε σε όλη την ύπαρξή μου. Ήταν το τρυφερό της ηλικίας μου, η ηδονή της υποταγής».

Οι δύσκολες αυτές καταστάσεις που δυστυχώς βιώνουν ακόμη πολλά παιδιά στην εποχή μας συγκίνησαν τη συγγραφέα που κατέγραψε αυτήν τη σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή ιστορία, μόνο και μόνο για να τονίσει πως τα παιδιά πρέπει να μιλήσουν, πρέπει να στραφούν κάπου, να ζητήσουν βοήθεια. Κανείς δε θα τα κατηγορήσει, κανείς δε θα τα σιχαθεί. Όλοι έχουμε απόλυτο δικαίωμα στο σώμα μας κι αυτό δεν πρέπει να το διαστρεβλώσει κανείς. Έτσι, στο παράρτημα του βιβλίου παρατίθενται γεγονότα και νούμερα που δείχνουν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις: «… τα περισσότερα κρούσματα αποσιωπούνται από την ίδια την οικογένεια για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένων κυρίως λόγων ντροπής ή και συνενοχής και σιωπηρής συγκατάθεσης» (σελ. 128). «Η σιωπή της Μελίνας» είναι το ιδανικό βιβλίο που θα δείξει στους έφηβους αναγνώστες ν’ αναγνωρίζουν τα σημάδια της κακοποίησης και της ηχηρής σιωπής και να βοηθούν όσο και όπως μπορούν. Η κακοποίηση είναι υπόθεση όλων μας και πρέπει να αποκαλύπτεται και να τιμωρείται.