10387459_10152770565108413_8235069567125713400_n

Μια φορά κι έναν καιρό, οι ποιητές έλεγαν στίχους στα καφενεία, οι άνθρωποι άκουγαν όσους είχαν να τους πουν ιστορίες, τα παραμύθια δεν απευθύνονταν μονάχα στα παιδιά. Ο καιρός αυτός, μακρινός πλέον για την Ευρώπη, είναι πολύ κοντινός για την Αίγυπτο και για τον Naguib Mahfuz, το νομπελίστα συγγραφέα που χαρακτηρίζεται ως ο «σεμνός Φαραώ της Αραβικής Λογοτεχνίας». Στις σελίδες του βιβλίου θα βρούμε αρχετυπικές μορφές, που παραπέμπουν συχνά στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και στην Παλαιά Διαθήκη: ο ποιητής, σαν άλλος Όμηρος, εξιστορεί τις περιπέτειες των ανθρώπων που μένουν στη γειτονιά του Γκεμπελάουι, του γενάρχη. Ο ίδιος ο Γκεμπελάουι, ως Θεός, εμφανίζεται μονάχα για να οδηγήσει, να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει τα τέκνα του. Αλλά και οι απόγονοί του μας είναι συχνά πολύ γνώριμοι. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τα παιδιά του Γκεμπελάουι
Τίτλος πρωτοτύπου Children of Gebelawi (أولاد حارتنا)
Συγγραφέας Naguib Mahfuz
Μεταφραστής Πέρσα Κουμούτση
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα Αλληγορία

Εκδότης Ψυχογιός (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρέπει να σου αρέσει ο Naguib Mahfuz για να διαβάσεις αυτό το βιβλίο. Κι εμένα ο συγγραφέας μου αρέσει. Το βιβλίο δεν είναι ακριβώς μυθιστόρημα, αν και έχει όλα τα συστατικά στοιχεία. Το αντιμετώπισα σαν παραβολή, σαν μύθο. Ο Γκεμπελάουι, στυγνός και δυνάστης, διώχνει δυο από τα παιδιά του, αρνούμενος να τα συγχωρήσει. Τα παιδιά του κάνουν οικογένεια και χτίζεται σιγά σιγά μια γειτονιά γύρω από το πολυτελές σπίτι του Γκεμπελάουι, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας μικροκοινωνίας. Όλοι θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του Γκεμπελάουι αλλά οι πιο αντρειωμένοι σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο κραδαίνοντας ρόπαλα ενώ ο πιο καπάτσος γίνεται διαχειριστής και τους χρησιμοποιεί ως όπλο για να μη χάσει τα πλεονεκτήματα της θέσης του. Περνούν γενιές και γενιές με το μότο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, πάντα κάποιος Μεσσίας θα έρθει και θα βοηθήσει τους υποδουλωμένους να εξεγερθούν ζητώντας είτε δικαιοσύνη είτε μερίδιο της περιουσίας είτε ισότητα κλπ. Πέντε Μεσσίες, πέντε κύκλοι, που δυστυχώς επαναλαμβάνονται σε πολλά σημεία και κάποια στιγμή κουράστηκα και βαρέθηκα. Αυτό που μου έμεινε είναι οι στιγμές δράσης που αποδίδονται με μαεστρία και πραγματικά ένιωσα ένταση και στρες για την επιτυχή ή όχι έκβαση των εκάστοτε σχεδίων του εκάστοτε Μεσσία (ειδικά η δολοφονία στο πρώτο μέρος). Καλό βιβλίο, με παραβολικά στοιχεία κι ένα διαχρονικό μήνυμα ως προς το φθόνο, τον πλούτο και τις συνέπειές του και ως προς την ανθρώπινη μοίρα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *