11831634_483713115123189_4128135215820718054_n

Στο τέταρτο μέρος της περιπέτειάς τους, ο Ρόλαντ της Γαλαάδ και οι τέσσερις κα-τετ του είναι παγιδευμένοι σ’ ένα βαγόνι του Μπλέιν, του τρένου που κατευθύνεται από την ίδια σατανική διάνοια που κατέστρεψε την πόλη της Λουντ. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν χάρη σ’ έναν πολύ ιδιαίτερο γρίφο και θα βρεθούν σ’ έναν άλλο, παράλληλο κόσμο, που «προχωράει παραπέρα» με ακόμα μεγαλύτερη βιαιότητα. Εδώ, έρχεται επιτέλους η ώρα να μάθουμε πώς ξεκίνησαν όλα, πολύ περισσότερα απ’ όσα θα ελπίζαμε ποτέ… Ο Ρόλαντ θα διηγηθεί στους συντρόφους του την ιστορία των πρώτων του κα-τετ και της μόνης γυναίκας που αγάπησε στη ζωή του. Της Σούζαν Ντελγκάντο… Κι ακόμη θα τους μιλήσει για το μάγο και τις πανίσχυρες γυάλινες σφαίρες του, σ’ όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Και για το πώς μέσα σε μια απ’ αυτές αντίκρισε για πρώτη φορά τον Μαύρο Πύργο κι άκουσε το κάλεσμα του πεπρωμένου.

Βιβλίο Ο Μάγος και η γυάλινη σφαίρα
Τίτλος πρωτοτύπου Wizard and glass
Συγγραφέας Stehen King

Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία
 Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γκρρρρ…..Από τη μια τσατίζομαι γιατί θέλω να φτάσω στον Πύργο και δε με νοιάζει τι έγινε στο παρελθόν (κι ειδικά στο 4ο βιβλίο της σειράς) κι από την άλλη μου άρεσε πάλι αυτό το μαγικό πενάκι του King που σε μεταφέρει σε έναν κόσμο ανύπαρκτο; μελλοντικό; φανταστικό; έναν κόσμο που έχει προχωρήσει παραπέρα. Απίστευτο το πώς συνδυάζει στοιχεία της εποχής μας (βυτιοφόρο, αυτοκίνητα και αλλά) με της εποχής του Μέσου και του Έξω Κόσμου. Εδώ ζούμε μια παρηκμασμένη εποχή, με τελειωμένους ανθρώπους, όπου το κακό κυριαρχεί πιο έντονα από ποτέ. Κι αναρωτιέμαι. Ήταν ο τόπος τέτοιος; Η όταν ο κόσμος μας προχωρήσει παραπέρα θα μείνει μόνο το κακό και το πλασματικό καλό; Κατά τα αλλά ένα υπέροχο λαβ στόρι, το πρώτο κα-τετ στο δρόμο για το Μαύρο Πύργο, τι άλλο έχασε ο Ρόναλντ εκτός από τη Σουζάνα (σπαρακτικό το τέλος της) και πώς, κι ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί μέσα του ως πού θα φτάσει για να προσεγγίσει τον Μαύρο Πύργο. Βρήκα τελείως άκαιρο την απομίμηση του Μάγου του Οζ με το παλάτι, τα κόκκινα παπούτσια και τους ξεχασμένους κακούς από το προηγούμενο βιβλίο που κάπως έπρεπε να τους ξεφορτωθούμε κι αυτούς (ελπίζω η μάγισσα γριά να μην πεταχτεί με εξίσου γελοίο τρόπο σε επόμενα βιβλία). Μα κρυστάλλινα παλάτια, ατμούς, παραμορφωτικές φωνές και άλλες αηδίες για να νικήσουν δυο κακούς και να επιστρέψουν στο μονοπάτι της ακτίνας, καθ’ οδόν για τον Μαύρο Πύργο; Θα προτιμούσα αυτό το στόρι στην αρχή για να ξεκινήσει ομαλά η ιστορία κι όχι με πισωγυρίσματα (αν και κάτι μου λέει ότι ο King δεν είχε τι άλλο να γράψει, επανήλθε είκοσι χρόνια μετά το τέλος του 3ου βιβλίου και ροκανίζει την υπομονή μας-έχε χάρη που γράφει καταπληκτικά και μας μαγεύει η γραφή του, αλλιώς θα σου ‘λεγα εγώ).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *