a25324ec-b7b1-4390-9ca9-eee4267076a3_8

Στις αρχές του 20ού αιώνα ο νεαρός Γιάννης, Έλληνας μετανάστης στην Αμερική, γνωρίζει και ερωτεύεται την Ιταλίδα Αουρόρα, την Αυγή όπως την έλεγε, που είχε μάτια «σαν καταπράσινα λιβάδια του Μαγιού». Σύντομα γυρίζει στην Ελλάδα αφήνοντάς την πίσω. Η ζωή επιφυλάσσει για τον καθένα τους δυσκολίες, αλλά και χαρές. Εκείνος, χρόνια αργότερα, αναγκάζεται και πάλι να ξενιτευτεί μαζί με την οικογένειά του, ακολουθώντας τη μοίρα κάποιων ανθρώπων της γενιάς και του τόπου του και βρίσκεται στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης, από όπου επιστρέφει τη δεκαετία του 1960. Η αποκάλυψη του συνταρακτικού μυστικού, που του είχε κρύψει η Αουρόρα φέρνει τα πάνω κάτω στην εξέλιξη του μυθιστορήματος. Η αφήγηση καλύπτει πολύ ζωντανά σχεδόν έναν αιώνα εκθέτοντας την πορεία των ηρώων μέσα στο χρόνο και εμπλέκοντας τα προσωπικά τους βιώματα με την ιστορία του σύγχρονου Έλληνα. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Σαν τα λιβάδια του Μαγιού
Συγγραφέας Δέσποινα Λάππα-Κόντου
Κατηγορία
 Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Εγνατία Οδός (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δυστυχώς δε μου άρεσε. Είναι η συνέχεια του βιβλίου “Νεραντζούλα“, όπου η φίλη και εξομολογήτρια της γιαγιάς γνωρίζει προσωπικά την οικογένεια της γιαγιάς όταν εκείνη πεθαίνει και της αφηγούνται τις περιπέτειες του παππού Γιάννη που έφυγε με φίλο του για την Αμερική αλλά αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ελλάδα αφήνοντας την Ιταλίδα σύντροφό του για πάντα πίσω αλλά έγκυο χωρίς να το ξέρει. Ο φίλος του παππού Γιάννη, Παντελής, απ’ την άλλη, καταφεύγει στον Βόλο και γνωρίζουμε την ιστορία της δικής του οικογένειας, όπου κατά διαστήματα εμφανίζονται και η Νεραντζούλα με τους δικούς της. Αυτό μάλλον με ξένισε, που η Νεραντζούλα δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και πρέπει να έχεις διαβάσει καλά το πρώτο βιβλίο για να θυμηθείς ποιοι είναι ο καθένας. Επιπλέον ο Παντελής κάνει κι αυτός οικογένεια, οπότε γνωρίζουμε και τα δικά του μέλη από σύζυγο μέχρι εγγόνια. Εκεί έχασα την μπάλα. Επιπλέον το κόλπο η έγκυος Αουρόρα, μόνη κι έρημη σε ξένη χώρα, να δώσει το μωρό της στην κολλητή της, που είναι αρχικά στέρφα, αλλά στην πορεία μένει κι αυτή έγκυος, κάπου το έχω ξαναδεί (μη σου πω και δυο φορές). Κάπως μπερδεμένο, κάπως εκβιαστική συνέχεια του πρώτου και καλύτερου μυθιστορήματος. Η γραφή δεν είναι τόσο φρέσκια κι όμορφη όσο στη “Νεραντζούλα” και στο “Σε όποια γλώσσα κι αν το πεις“.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *