h_fwtia_cvr_front

Το παιχνίδι ξεκίνησε τριάντα χρόνια πριν… Το σκάκι του Καρλομάγνου είχε τη δύναμη να δημιουργεί ή να συντρίβει πολιτισμούς, να ανατρέπει την Ιστορία. Κρυμμένο εδώ και χίλια χρόνια ώστε να μην πέσει στα χέρια εκείνων που διψούσαν για τη μυστηριώδη δύναμή του, επανεμφανίζεται κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και πυροδοτεί ένα ξέφρενο κυνηγητό που θα μπορούσε να αφανίσει την ανθρωπότητα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Κατ Βέλις βρίσκεται άθελά της παίκτρια στο παιχνίδι και ριψοκινδυνεύει στην έρημο της Σαχάρας για να βρει και να κρύψει τα κομμάτια του σκακιού, θέτοντας έτσι τέλος στη θανάσιμη επιρροή του. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια στη Φωτιά. Ένα κομμάτι του σκακιού ανακαλύπτεται στη Ρωσία. Η Αλεξάνδρα Σολάριν, κόρη της Κατ Βέλις, αγωνιά για τη μητέρα της, που έχει εξαφανιστεί ανεξήγητα από το Κολοράντο. Τι γυρεύει μια στημένη παρτίδα σκακιού μέσα στο πιάνο; Πώς ερμηνεύονται τα κρυπτογραφημένα μηνύματα που βρίσκει; Η Αλεξάνδρα, αντιμέτωπη με το χρόνο, από τη Σιβηρία μέχρι την πόλη της, την Ουάσινγκτον, αποδύεται στην αναζήτηση της αλήθειας… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Η φωτιά
Τίτλος πρωτοτύπου The fire
Συγγραφέας Katherine Neville

Μεταφραστής Χριστιάννα Σακελλαροπούλου
Κατηγορία
 Αστυνομικό μυθιστόρημα Περιπέτεια
Εκδότης Ελληνικά Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αχ αχ αχ…Λοιπόν… Παρασάγγας καλύτερο το «Οκτώ». Αγωνία, μυστήριο, ανατροπές, συμπτώσεις, Γαλλική Επανάσταση, Ναπολέων, Αλγερία. Ποιοι οι κακοί και ποιοι οι καλοί; Τα Μαύρα πιόνια είναι οι καλοί και τα Άσπρα οι κακοί. Κι όλα αυτά για το ελιξήριο της ζωής και της αθανασίας. Ταλεϊράνδος, Ελευθεροτέκτονες, Βολταίρος, Ρουσσώ, Αικατερίνη της Ρωσίας και Αλέξανδρος, Ναπολέων, Νεύτωνας και τόσοι άλλοι. Και μετά από είκοσι χρόνια αυτό; Γκουχ γκουχ.

Ειλικρινά έπρεπε η συγγραφέας να σωπάσει. Έκανε ένα σφιχτοδεμένο βιβλίο, με ανατροπές, μυστήριο και απίστευτα αγωνιώδεις παράλληλες ιστορίες του 1796 και του 1976. Γιατί να το συνεχίσει; Και μάλιστα μετά 20 έτη. Άλλο να ξεκινάς ένα βιβλίο σε χ αντίτυπα (βλ. Χάρι Πότερ) κι άλλο να στηρίζεσαι στο μύθο ενός παλιού αριστουργήματός σου. Ούτε το θέμα της εξαφάνισης με τράβηξε, ούτε το διπλό πιόνι Μαύρη Βασίλισσα, ούτε η νεκρανάσταση, ούτε τίποτα. Για να μη μιλήσω για τους απογόνους των ηρώων του πρώτου βιβλίου της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης. Ούτε θα σχολιάσω την εμφάνιση του Αλή Πασά στα Γιάννενα και τον θάνατο του Βύρωνα στο Μεσολόγγι. Καλή η προσέγγιση και εξαίρετη η αφήγηση αλλά πολλή συμπτωματολογία ρε παιδιά. Άσεωπου δεν πιστεύω στο ελάχιστο η κυρά-Βασιλική να το έκανε με τον λόρδο Μπάιρον και η κόρη της, Χάιδω (Χαϊδή) να είναι παιδί του. A propos η αμφιφυλοφιλία του Μπάιρον δεν σκιαγραφείται αλλά αν διαβάζεις πίσω από τις γραμμές κάτι πιάνεις. Εδώ δεν έχουμε τρελά ονόματα πλην Μπάιρον, Τζωρτζ Ουάσιγκτον (και πώς χτίστηκε η πόλη της Ουάσιγκτον βασισμένη σε αρχαίες δοξασίες και μύθους, χμ χμ…).

Πολλή συνομωσία κι ανατροπές αλλά δεν διαβάζεται μόνο του, πρέπει να διαβάσεις το πρώτο. Άσε που πρέπει η συγγραφεύς να σταματήσει τις γαστριμαργικές αναφορές όταν η υπόθεση κορυφώνεται. Δεν με νοιάζει τι τρώτε, με νοιάζει τι λέτε και τι γίνεται στην πλοκή. Άντε μπράβο. Τέλος κάπου κάπου πετά τους Δίδυμους πύργους και την εισβολή στο Ιράκ που βοηθούν την πλοκή της ιστορίας αλλά όλα αυτά δείχνουν ότι η συγγραφέας τραβά την ιστορία από τα μαλλιά. Πάμε για άλλα. Μην ανασκαλεύετε τις στάχτες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *